LOGINซูอี้จินเพิ่งพ้นจากโทษกักบริเวณสามวัน
ร่างระหงก้าวเดินทอดน่องอย่างสบายอารมณ์ไปตามทางเดินหิน ท่าทีผ่อนคลายราวกับเรื่องวุ่นวายที่สระบัวก่อนหน้านี้ไม่เคยเกิดขึ้น
ข้ออ้างในการหลบออกจากจวนที่อุดอู้ คือการขออนุญาตฮูหยินเฒ่าซูมาไหว้พระที่อารามป่าไผ่ โดยอ้างว่าต้องการสงบจิตสงบใจและสำนึกผิด แน่นอนว่าท่านย่าที่ชังน้ำหน้านางเป็นทุนเดิมย่อมรีบโบกมือไล่อย่างรำคาญใจ แต่การไหว้พระสวดมนต์นั้นเป็นเพียงฉากบังหน้า เป้าหมายที่แท้จริงของนางคือป่าลึกบนยอดเขาด้านหลังอารามแห่งนี้ต่างหาก
ปราณอัคคีที่เพิ่งถูกปลุกให้ตื่นยังคงไหลเวียนอยู่ภายในร่าง มันยังแปรปรวนและไม่เสถียรนัก คัมภีร์ลับตระกูลเสิ่นของมารดาระบุเอาไว้ชัดเจนว่า ในระยะแรกเริ่มของการฝึกปราณ จำต้องอาศัยสมุนไพรธาตุหยางเข้มข้นเพื่อกระตุ้นและหลอมรวมพลังให้แข็งแกร่ง ซึ่งภูเขาด้านหลังอารามป่าไผ่แห่งนี้ขึ้นชื่อเรื่องความอุดมสมบูรณ์ของพืชพรรณนานาชนิด บางทีโชคอาจจะเข้าข้างให้นางได้พบสมุนไพรที่ต้องการ
ในขณะที่นางกำลังวางแผนจะลอบขึ้นเขา ความสงบสุขก็ถูกทำลายลงอย่างกะทันหัน
"พี่หญิงอี้จิน! พี่หญิง!"
น้ำเสียงที่คุ้นหูดังแว่วมาจากอีกด้านของทางเดิน ซูอี้จินชะงักฝีเท้า เมื่อปรายตามองไปก็เห็น 'ซูมู่เหยียน' พร้อมด้วยบรรดาคุณหนูตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงกลุ่มหนึ่ง ที่บังเอิญมาเยือนอารามป่าไผ่ในเวลาเดียวกันนี้พอดี
ซูมู่เหยียนพร้อมด้วยเหล่าคุณหนูจากตระกูลต่างๆ เดินตรงเข้ามาหา ใบหน้าของแต่ละนางประดับรอยยิ้ม แต่ดวงตากลับฉายแววดูแคลนอย่างไม่ปิดบัง
คุณหนูจางแค่นเสียงหัวเราะเบาๆ “ได้ข่าวว่าคุณหนูใหญ่ซูถูกกักบริเวณเพราะก่อเรื่องที่สระบัว น่าเห็นใจเสียจริงที่เพิ่งเข้าเมืองหลวงไม่นานก็ต้องมาเจอเรื่องเช่นนี้ หรือว่าเป็นเพราะไม่คุ้นเคยกับธรรมเนียมปฏิบัติของพวกเราชาวเมืองหลวง?”
วาจาเสียดแทงนั้นเรียกเสียงหัวเราะคิกคักจากคนอื่นๆ ซูอี้จินเพียงปรายตามองด้วยแววตาว่างเปล่า
ทันใดนั้น ซูมู่เหยียนก็ร้องอุทานออกมาเสียงหลง มือของนางยกขึ้นกุมศีรษะ ใบหน้าซีดเผือด
“แย่แล้ว! ปิ่น…ปิ่นปักผมของข้าหายไป!”
นางทำท่าทางร้อนรน คลำหาไปทั่วทั้งบนมวยผมและในแขนเสื้อ เหล่าคุณหนูต่างพากันเข้ามาช่วยปลอบและแสร้งทำเป็นช่วยมองหา
“ใจเย็นๆ ก่อนเถอะน้องเหยียน” คุณหนูหลี่เอ่ยขึ้น
“เจ้าทำมันหล่นหายที่ใดกัน?”
“ข้า ข้าจำได้ว่าเมื่อครู่นี้ พวกเราเพิ่งเดินเล่นกันที่ป่าไผ่ริมเนินเขาด้านหลัง” ดวงตาของซูมู่เหยียนคลอหน่วยด้วยหยาดน้ำใส
“ปิ่นปักผมอันนั้นเป็นของชิ้นสำคัญที่ท่านย่ามอบให้ข้าด้วยตนเอง หากมันหายไป ข้าจะเอาหน้าไปพบท่านย่าได้อย่างไร” นางสะอื้น ดูน่าสงสารจับใจ
“แต่ป่าไผ่รกทึบเช่นนั้น จะหาของชิ้นเล็กๆ ได้ยังไงกันล่ะ” คุณหนูจางถอนหายใจ ก่อนจะหันมาทางซูอี้จิน พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
“จริงสิ! พี่หญิงอี้จิน ท่านเติบโตมาจากต่างเมือง คงจะคุ้นเคยกับป่าเขาลำเนาไพรเป็นอย่างดี อีกทั้งสายตายังเฉียบคมกว่าพวกเราที่เอาแต่อยู่ในห้องหอเป็นแน่”
กับดักที่ตื้นเขินและชัดเจนถึงเพียงนี้ หากเป็นนางในชาติก่อนคงหลงเชื่อและเดินเข้าไปติดกับอย่างง่ายดาย แต่สำหรับนางในยามนี้ มันคือโอกาสทองที่หยิบยื่นมาให้ถึงที่
“น้องเหยียนอย่าได้กังวลไปเลย” ซูอี้จินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอย่างผิดคาด
“ปิ่นของสำคัญเช่นนั้น จะปล่อยให้หายไปได้อย่างไร ข้าจะขึ้นไปช่วยพวกเจ้าหาเอง”
รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของซูมู่เหยียนและเหล่าสหายเพียงชั่ววูบก่อนจะถูกกลบเกลื่อนด้วยสีหน้าซาบซึ้งใจ
“จริงหรือพี่หญิง! ขอบคุณท่านพี่มากจริงๆ ท่านพี่ช่างใจดีกับน้องเหลือเกิน เดี๋ยวข้าจะให้บ่าวไพร่ขึ้นไปกับท่าน ส่วนข้าจะไปหาตรงด้านโน่น”
เส้นทางสู่ป่าไผ่นั้นลาดชันและรกทึบกว่าที่คิด
ซูอี้จินกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง แต่ไม่ใช่เพื่อมองหาปิ่นปักผมจอมปลอมนั่น หากแต่เป็นการมองหาสมุนไพรธาตุหยางที่มักจะเติบโตในป่าเช่นนี้
ข้างหลังนางนอกจากจื่อเซี่ยแล้ว ยังมีสาวใช้ของซูมู่เหยียนและคุณหนูจางอีกสองคนเดินตามมาห่างๆ พวกนางไม่ได้ช่วยมองหา แต่กลับเอาแต่กระซิบกระซาบหัวเราะคิกคักกันเป็นระยะ
“คุณหนูเจ้าคะ ป่ารกขนาดนี้จะหาเจอได้ยังไงกัน” จื่อเซี่ยบ่นอุบด้วยความเป็นห่วง
ซูอี้จินยังไม่ทันได้ตอบ สาวใช้ของคุณหนูจางที่ชื่อชุนเถาพลันชี้มือไปยังพุ่มไม้ข้างทางแล้วร้องขึ้นเสียงดัง
“นั่น! ข้าเห็นแสงอะไรแวบๆ ตรงนั้น! อาจจะเป็นปิ่นของคุณหนูเหยียนก็ได้!”
จื่อเซี่ยหันขวับไปมองตามสัญชาตญาณ “ตรงไหนหรือ?”
“ทางนั้น! หลังก้อนหินใหญ่นั่นแน่ะ!” ชุนเถาตอบพร้อมกับสาวใช้ของซูมู่เหยียน ทั้งสองรีบวิ่งนำไปยังทิศทางนั้นทันที
“เดี๋ยวสิ! รอข้าด้วย!” จื่อเซี่ยที่ไม่ทันได้คิดไตร่ตรองรีบวิ่งตามไปทันที
ซูอี้จินหยุดยืนนิ่ง มองแผ่นหลังของสาวใช้ทั้งสามที่วิ่งหายเข้าไปในดงไผ่อีกด้าน
นางยืนอยู่ลำพังกลางป่าไผ่ แผนการของซูมู่เหยียนสำเร็จลุล่วงแล้ว พวกนางหลอกล่อจื่อเซี่ยไปและทิ้งนางไว้ที่นี่ตามลำพัง แต่แทนที่จะหวาดกลัว ซูอี้จินกลับคลี่ยิ้ม ก่อนจะเปลี่ยนทิศทาง เดินลึกเข้าไปในป่าอีกฟากหนึ่งซึ่งดูรกชัฏและไร้ผู้คนสัญจรยิ่งกว่าเดิม
“เอาล่ะ ถึงเวลาหาของจริงเสียที” นางพึมพำกับตนเอง
ป่าส่วนลึกนั้นแตกต่างจากด้านนอกอย่างสิ้นเชิง
ต้นไผ่สูงชะลูดเสียดฟ้าจนแทบมองไม่เห็นแสงตะวัน หญิงสาวเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว ดวงตาคู่คมกวาดมองไปตามโคนต้นไม้และซอกหิน ในที่สุดนางก็พบสิ่งที่ตามหา หญ้าใบเรียวเล็กที่มีเส้นสีแดงพาดกลางใบดั่งเปลวไฟกำลังเติบโตอยู่ริมลำธารเล็กๆ
ซูอี้จินคุกเข่าลง ยื่นมือไปเด็ดมันอย่างระมัดระวัง แต่แล้วพลันมีเสียงหนึ่งดังขึ้นแทรกเสียงลมเข้ามา
ฉึก!
เป็นเสียงโลหะกระทบเนื้อ ตามมาด้วยเสียงร้องอย่างเจ็บปวด ซูอี้จินชะงักงัน ร่างกายแข็งทื่อในทันที นางรีบย่อตัวลงต่ำ ซ่อนกายอยู่หลังโขดหินใหญ่ริมลำธารแล้วเงี่ยหูฟัง
เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่กำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วอยู่ไม่ไกล เสียงคมดาบที่แหวกผ่านอากาศ สลับกับเสียงโลหะปะทะกันดังกังวาน
ซูอี้จินกลั้นหายใจ ค่อยๆ โผล่ศีรษะขึ้นเหนือโขดหินเพื่อมองลอดผ่านช่องว่างระหว่างพงหญ้า
ภาพที่เห็นทำให้นางต้องเบิกตากว้าง กลุ่มบุรุษชุดดำทะมัดทะแมงราวสิบคนกำลังล้อมกรอบต่อสู้กับคนอีกกลุ่มหนึ่งอย่างดุเดือด
ซูอี้จินกดร่างตัวเองให้แนบชิดกับโขดหินยิ่งกว่าเดิม หัวใจเต้นระรัวอยู่ในอก นี่มันการไล่ล่าสังหารกันกลางวันแสกๆ บนภูเขาหลังอาราม พวกมันเป็นใครกันแน่
ชายชุดดำผู้เป็นหัวหน้าก้าวออกมาเบื้องหน้า ท่ามกลางซากศพที่นอนเกลื่อนกลาด เขายกกระบี่ที่อาบชุ่มไปด้วยหยาดเลือดขึ้น จ่อปลายแหลมคมไปยังลำคอของชายผู้บาดเจ็บ ซึ่งเป็นผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ของกลุ่มฝั่งตรงข้าม
ซูอี้จินเบือนหน้าหนี นางไม่ใช่แม่พระผู้มีเมตตาที่จะยื่นมือเข้าไปสอดเรื่องเป็นตายของผู้อื่นโดยไม่ดูตาม้าตาเรือ ยิ่งเป็นการสังหารหมู่ที่ดุเดือดปานนี้ ยิ่งไม่ควรเอาตัวเข้าไปพัวพัน แต่ก่อนที่นางจะตัดสินใจถอยหนีไปอย่างเงียบเชียบ นางสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายเย็นเยียบมาปะทะจมูก
กลิ่นอายเช่นนี้...
นางหันขวับกลับไปมองอีกครั้ง เพ่งมองไปยังร่างสูงสง่าของชายชุดดำผู้กุมกระบี่ชี้เป็นชี้ตายผู้นั้น!
แม้ใบหน้าครึ่งหนึ่งจะถูกปิดบัง ซ้ำยังเปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดเลือดของศัตรูที่สาดกระเซ็น ทว่าโครงหน้าอันคมคาย สันกรามที่เด็ดเดี่ยว ท่วงท่าการยืนที่แผ่กลิ่นอายสังหารอันหนักหน่วง และโดยเฉพาะดวงตาคมกริบที่ทอประกายเย็นชาเยือกแข็ง มองดูความตายเบื้องหน้าประดุจมองมดปลวกไร้ค่า
มัจจุราชผู้ลงมือฆ่าล้างอย่างโหดเหี้ยมไร้ปรานีผู้นั้น...คือ เว่ยชางหลาง!
ท้ายจดหมาย เฉินซิวหยวนยังทิ้งท้ายด้วยถ้อยคำที่ ทลายปราการความลังเลในใจ ของซูมู่เหยียนลงอย่างราบคาบ"บัดนี้ข้ารู้ซึ้งแล้วว่า ในโลกที่เต็มไปด้วยความหลอกลวงแห่งนี้ คงมีเพียงเจ้าผู้เดียวเท่านั้นที่จริงใจต่อข้าอย่างแท้จริง และย่อมต้องเป็นเจ้า... มู่เหยียนของข้าเพียงคนเดียวเท่านั้น ที่คู่ควรจะยืนเคียงข้างข้าในฐานะฮูหยินจอหงวน"และเฉินซิวหยวนยังบอกเป็นนัยว่าเขากำลังจะจัดงานเลี้ยงใหญ่เพื่อสานสัมพันธ์กับเหล่าขุนนาง และกำลังมองหาคฤหาสน์งดงามหลังหนึ่งเพื่อเป็นเรือนหอไว้แล้ว เหลือเพียงแค่จัดการเรื่องเงินให้เรียบร้อยเท่านั้น เขายังบอกอีกว่าอยากให้นางได้เป็นนายหญิงของคฤหาสน์หลังนั้นโดยเร็วที่สุดถ้อยคำเหล่านั้นมอมเมาสติปัญญาของซูมู่เหยียนเอาไว้จนหมดสิ้น ทำให้นางหลงคิดไปว่าตนเองคือสตรีเพียงหนึ่งเดียวที่เป็นดั่งผู้มีพระคุณและเป็นที่รักของเขาหญิงสาวกอดจดหมายฉบับนั้นแนบอก ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความปลื้มปีติ ความลังเลผิดชอบชั่วดีที่จะลอบเข้าไปขโมยสมบัติในคลังมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความมุ่งมั่นที่จะหาเงินก้อนใหญ่ไปประเคนให้ชายคนรักอีกครั้ง
“จัดงานเลี้ยงใหญ่งั้นหรือ” ซูอี้จินแค่นเสียงหัวเราะ"คุณหนู..." จื่อเซี่ยมองหน้านางอย่างเป็นกังวล"ทำเรื่องใหญ่โตปานนี้ ต้องใช้เงินมากมายมหาศาล เขาจะไปหาเงินมาจากที่ไหนกันเจ้าคะ ตระกูลเฉินเป็นเพียงตระกูลขุนนางเล็กๆ เท่านั้น""คนมักใหญ่ใฝ่สูงเช่นเขามีหรือจะยอมควักเงินตัวเอง" ซูอี้จินลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังสวนดอกไม้ที่กำลังเบ่งบาน"เขาต้องหาคนจ่ายให้... และคนที่ยอมทุ่มให้เขาได้ทุกอย่างโดยไม่เสียดาย ก็มีอยู่แค่คนเดียวในจวนแห่งนี้"จื่อเซี่ยเบิกตากว้าง "คุณหนูหมายถึง... คุณหนูรองซูมู่เหยียนหรือเจ้าคะ!""นอกเหนือจากนางแล้ว ยังจะมีใครโง่งมได้ถึงเพียงนี้อีก" แววตาของซูอี้จินฉายประกายเย็นเยียบ"หนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมาข้าปล่อยให้นางได้ใจ คิดว่าข้าไม่ระแคะระคายเรื่องใดๆ ตอนนี้นางคงกำลังกระวนกระวายใจ อยากจะหาเงินก้อนใหญ่ไปประเคนให้ชายในฝันเต็มแก่แล้ว"นางหันกลับมาหาจื่อเซี่ย "ถึงเวลาที่เราจะโยนเหยื่อล่อปลาแล้ว""คุณหนูจะทำอะไรเจ้าคะ""เจ้าไปเรียกเสี่ยวเชวี่ยเข้ามา"
พวกนางสองแม่ลูก! กล้าดียังไง! กล้าดียังไงถึงได้ลอบนำสมบัติของตระกูลออกมาขายกินราวกับเป็นของของตัวเองเช่นนี้!!ทว่า...ความโกรธแค้นทั้งหมดที่ซูอี้จินรู้สึกในตอนนั้น กลับเทียบไม่ได้เลยแม้แต่เศษเสี้ยวกับสิ่งที่นางค้นพบในสมุดบัญชีเล่มสุดท้ายที่บันทึกรายการของปีล่าสุดดวงตาของนางเบิกกว้าง จ้องเขม็งไปยังสามรายการล่าสุดที่ถูกบันทึกไว้เมื่อไม่กี่เดือนก่อน...‘กิเลนหยกขาวแกะสลักจากหยกเขาเหอเถียนเนื้อดีที่สุด’‘ชุดแท่นฝนหมึกหินต้วนสือชั้นเลิศสลักลายมังกร’‘พู่กันขนหมาป่าหัวทองคำจากนอกด่าน’หัวใจของซูอี้จินราวกับถูกค้อนเหล็กนับพันทุบลงมาจนแหลกสลาย ของสามชิ้นนี้... นางจำมันได้อย่างแม่นยำ มันคือของขวัญที่ซูเจิ้นหนาน บิดาของนาง ประมูลมาได้ด้วยเงินมหาศาลในเมืองชายแดนและส่งกลับมาเป็นรางวัลให้นางกับซูจิ่งเหยียน พี่ชายของนาง เมื่อครั้งที่พี่ชายได้ตำแหน่งรองแม่ทัพเมื่อสามปีก่อน ท่านพ่อเขียนจดหมายกำกับมาอย่างชัดเจน ว่าของล้ำค่าเหล่านี้จะถูกเก็บไว้ใน เพื่อเป็นทรัพย์สินส่วนตัวของซูเจิ้นหนาน และซูอี้จิน มิให้นำเข้าสู่คลังส่วนกลางของตร
ตรอกซอยอันซับซ้อนด้านหลังตลาดทิศตะวันตกทั้งคับแคบและอับชื้นกลิ่นสุราหมัก กลิ่นคาวเลือด และกลิ่นเหม็นเปรี้ยวของเศษอาหารที่ถูกทิ้งกองไว้ปะปนกันจนแทบอาเจียน ซูอี้จินในชุดบุรุษผ้าเนื้อหยาบสีเทาคล้ำ ใช้ผ้าโพกศีรษะปิดบังใบหน้าเกือบครึ่ง เดินนำหน้าจื่อเซี่ยที่แต่งกายเป็นเด็กรับใช้ชายร่างเล็กไปตามทางเดินที่มืดและเฉอะแฉะสายตาของนักเลงหัวไม้และขอทานที่จับเจ่าอยู่ตามมุมตึกมองมาอย่างไม่เป็นมิตร แต่เมื่อเห็นท่าทางการเดินที่มั่นคงและสายตาที่ไม่หวาดหวั่นของซูอี้จิน ก็ไม่มีใครกล้าพอที่จะก้าวเข้ามาหาเรื่องในที่สุด ทั้งสองก็มาหยุดยืนอยู่หน้าประตูไม้ซอมซ่อบานหนึ่งซึ่งไม่มีป้ายชื่อใดๆ บอก มีเพียงโคมกระดาษสีแดงคล้ำดวงเล็กที่แทบไม่ให้แสงสว่างห้อยอยู่เหนือประตู เป็นสัญลักษณ์ที่รู้กันในหมู่คนของโลกเบื้องหลัง ชายฉกรรจ์สองคนที่มีรอยแผลเป็นพาดผ่านใบหน้ายืนกอดอกคุมเชิงอยู่หน้าประตู จ้องมองผู้มาเยือนด้วยสายตาประเมินค่า“ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับเดินเล่น พวกเจ้ามาทำอะไร” หนึ่งในนั้นถามด้วยน้ำเสียงห้วนกระด้างและดูถูกซูอี้จินไม่เสียเวลาต่อปากต่อคำ นางเพียงหยิบป้า
เว่ยชางหลางหัวเราะออกมาเสียงเย็น“การสอบขุนนาง... ใช่แล้ว การสอบขุนาง! มิน่าเล่า! ข้าถึงว่ามันแปลกๆ มาตั้งแต่แรก!”เว่ยชางหลางหันกลับมาจ้ององครักษ์ด้วยดวงตาที่ลุกโชน“สวะอย่างเฉินซิวหยวน บุตรอนุที่วันๆ เอาแต่สร้างภาพเป็นสุถาพบุรุษรูปงาม ไม่เคยมีชื่อเสียงด้านการศึกษาแม้แต่น้อย แต่กลับป็นผู้ชนะในการประชันบทกวีของสำนักศึกษาอวิ๋นลู่ในปีล่าสุด และกลับสามารถพลิกโผสอบได้ตำแหน่งจอหงวนอย่างเหลือเชื่อ! เรื่องตลกสิ้นดี!”โม่เฉินเบิกตากว้าง“สกุลเซวียของฮองเฮาไม่ได้เพียงแค่ต้องการเงินและกำลังทหาร แต่กำลังวางรากฐานอำนาจที่ลึกกว่านั้น! พวกมันกำลังแทรกซึมคนของตัวเองเข้าไปในทุกส่วนของราชสำนักผ่านการสอบขุนนาง!”บัณฑิตที่สอบเข้ารับราชการได้คืออนาคตของแคว้น คือขุนนางที่จะเติบโตขึ้นไปมีอำนาจในอีกสิบยี่สิบปีข้างหน้า หากคนเหล่านี้ล้วนเป็นคนที่สกุลเซวียจัดฉากส่งเข้ามา... เครือข่ายอำนาจที่มองไม่เห็นนี้จะกัดกินบัลลังก์มังกรจากภายในอย่างช้าๆ จนสุดท้ายทั้งแผ่นดินก็จะตกอยู่ในกำมือของพวกมันโดยที่ไม่มีใครรู้ตัว มันน่ากลัวยิ่งกว่าการก่อกบฏซึ่งหน้าเสียอีก
“เพราะที่ซ่อนของมันไม่ได้อยู่ในที่ที่เราจะนึกถึง” เว่ยชางหลางเริ่มเล่า“ข้าจึงต้องไปด้วยตนเองในคืนนี้ เดิมทีตั้งใจจะเข้าไปค้นหาและสับเปลี่ยนบัญชีด้วยตัวเองให้สิ้นเรื่อง”บรรยากาศในห้องพลันกดดันขึ้นทันที การที่เว่ยอ๋องต้องลงมือด้วยตนเองย่อมหมายความว่าเรื่องนี้มีความสำคัญอย่างยิ่งยวด“ข้าพบมันซ่อนอยู่ในช่องลับหลังกำแพงใต้ม้วนภาพวาดภูเขา หลังโต๊ะหนังสือของใต้เท้าเฉิน กลไกที่ใช้เปิดซับซ้อนและเชื่อมต่อกันหลายชั้น ต้องอาศัยทั้งความจำและการคำนวณที่แม่นยำเพื่อไขรหัส” เขากล่าวต่อ“ทว่าในจังหวะที่ข้ากำลังจะไขรหัสเปิดกลไกชั้นสุดท้าย...ก็มีคนชุดดำบุกรุกเข้ามา”คิ้วของโม่เฉินขมวดเข้าหากัน “คนของสกุลเฉินหรือขอรับ?”“เปล่า” เว่ยชางหลางส่ายหน้าช้าๆ“เป็นนาง... ซูอี้จิน”โม่เฉินเบิกตากว้างเล็กน้อยด้วยความตกใจ “คุณหนูใหญ่ซู!?”“อืม” เว่ยชางหลางพยักหน้า“นางสวมชุดดำรัดกุม ปิดบังใบหน้ามิดชิด แต่ข้าจำกลิ่นกายของนางได้... กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ติดตัวนางอยู่เสมอ”เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังนึกถึงสัมผัสร้อนผ่าวในโรงเตี๊ยม ก่อนจะกล่า







