บทที่ 6 อารามป่าไผ่

ซูอี้จินเพิ่งพ้นจากโทษกักบริเวณสามวัน

ร่างระหงก้าวเดินทอดน่องอย่างสบายอารมณ์ไปตามทางเดินหิน ท่าทีผ่อนคลายราวกับเรื่องวุ่นวายที่สระบัวก่อนหน้านี้ไม่เคยเกิดขึ้น

ข้ออ้างในการหลบออกจากจวนที่อุดอู้ คือการขออนุญาตฮูหยินเฒ่าซูมาไหว้พระที่อารามป่าไผ่ โดยอ้างว่าต้องการสงบจิตสงบใจและสำนึกผิด แน่นอนว่าท่านย่าที่ชังน้ำหน้านางเป็นทุนเดิมย่อมรีบโบกมือไล่อย่างรำคาญใจ แต่การไหว้พระสวดมนต์นั้นเป็นเพียงฉากบังหน้า เป้าหมายที่แท้จริงของนางคือป่าลึกบนยอดเขาด้านหลังอารามแห่งนี้ต่างหาก

ปราณอัคคีที่เพิ่งถูกปลุกให้ตื่นยังคงไหลเวียนอยู่ภายในร่าง มันยังแปรปรวนและไม่เสถียรนัก คัมภีร์ลับตระกูลเสิ่นของมารดาระบุเอาไว้ชัดเจนว่า ในระยะแรกเริ่มของการฝึกปราณ จำต้องอาศัยสมุนไพรธาตุหยางเข้มข้นเพื่อกระตุ้นและหลอมรวมพลังให้แข็งแกร่ง ซึ่งภูเขาด้านหลังอารามป่าไผ่แห่งนี้ขึ้นชื่อเรื่องความอุดมสมบูรณ์ของพืชพรรณนานาชนิด บางทีโชคอาจจะเข้าข้างให้นางได้พบสมุนไพรที่ต้องการ

ในขณะที่นางกำลังวางแผนจะลอบขึ้นเขา ความสงบสุขก็ถูกทำลายลงอย่างกะทันหัน

"พี่หญิงอี้จิน! พี่หญิง!"

น้ำเสียงที่คุ้นหูดังแว่วมาจากอีกด้านของทางเดิน ซูอี้จินชะงักฝีเท้า เมื่อปรายตามองไปก็เห็น 'ซูมู่เหยียน' พร้อมด้วยบรรดาคุณหนูตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงกลุ่มหนึ่ง ที่บังเอิญมาเยือนอารามป่าไผ่ในเวลาเดียวกันนี้พอดี

ซูมู่เหยียนพร้อมด้วยเหล่าคุณหนูจากตระกูลต่างๆ เดินตรงเข้ามาหา ใบหน้าของแต่ละนางประดับรอยยิ้ม แต่ดวงตากลับฉายแววดูแคลนอย่างไม่ปิดบัง

คุณหนูจางแค่นเสียงหัวเราะเบาๆ “ได้ข่าวว่าคุณหนูใหญ่ซูถูกกักบริเวณเพราะก่อเรื่องที่สระบัว น่าเห็นใจเสียจริงที่เพิ่งเข้าเมืองหลวงไม่นานก็ต้องมาเจอเรื่องเช่นนี้ หรือว่าเป็นเพราะไม่คุ้นเคยกับธรรมเนียมปฏิบัติของพวกเราชาวเมืองหลวง?”

วาจาเสียดแทงนั้นเรียกเสียงหัวเราะคิกคักจากคนอื่นๆ ซูอี้จินเพียงปรายตามองด้วยแววตาว่างเปล่า

ทันใดนั้น ซูมู่เหยียนก็ร้องอุทานออกมาเสียงหลง มือของนางยกขึ้นกุมศีรษะ ใบหน้าซีดเผือด

“แย่แล้ว! ปิ่น…ปิ่นปักผมของข้าหายไป!”

นางทำท่าทางร้อนรน คลำหาไปทั่วทั้งบนมวยผมและในแขนเสื้อ เหล่าคุณหนูต่างพากันเข้ามาช่วยปลอบและแสร้งทำเป็นช่วยมองหา

“ใจเย็นๆ ก่อนเถอะน้องเหยียน” คุณหนูหลี่เอ่ยขึ้น

“เจ้าทำมันหล่นหายที่ใดกัน?”

“ข้า ข้าจำได้ว่าเมื่อครู่นี้ พวกเราเพิ่งเดินเล่นกันที่ป่าไผ่ริมเนินเขาด้านหลัง” ดวงตาของซูมู่เหยียนคลอหน่วยด้วยหยาดน้ำใส

“ปิ่นปักผมอันนั้นเป็นของชิ้นสำคัญที่ท่านย่ามอบให้ข้าด้วยตนเอง หากมันหายไป ข้าจะเอาหน้าไปพบท่านย่าได้อย่างไร” นางสะอื้น ดูน่าสงสารจับใจ

“แต่ป่าไผ่รกทึบเช่นนั้น จะหาของชิ้นเล็กๆ ได้ยังไงกันล่ะ” คุณหนูจางถอนหายใจ ก่อนจะหันมาทางซูอี้จิน พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“จริงสิ! พี่หญิงอี้จิน ท่านเติบโตมาจากต่างเมือง คงจะคุ้นเคยกับป่าเขาลำเนาไพรเป็นอย่างดี อีกทั้งสายตายังเฉียบคมกว่าพวกเราที่เอาแต่อยู่ในห้องหอเป็นแน่”

กับดักที่ตื้นเขินและชัดเจนถึงเพียงนี้ หากเป็นนางในชาติก่อนคงหลงเชื่อและเดินเข้าไปติดกับอย่างง่ายดาย แต่สำหรับนางในยามนี้ มันคือโอกาสทองที่หยิบยื่นมาให้ถึงที่

“น้องเหยียนอย่าได้กังวลไปเลย” ซูอี้จินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอย่างผิดคาด

“ปิ่นของสำคัญเช่นนั้น จะปล่อยให้หายไปได้อย่างไร ข้าจะขึ้นไปช่วยพวกเจ้าหาเอง”

รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของซูมู่เหยียนและเหล่าสหายเพียงชั่ววูบก่อนจะถูกกลบเกลื่อนด้วยสีหน้าซาบซึ้งใจ

“จริงหรือพี่หญิง! ขอบคุณท่านพี่มากจริงๆ ท่านพี่ช่างใจดีกับน้องเหลือเกิน เดี๋ยวข้าจะให้บ่าวไพร่ขึ้นไปกับท่าน ส่วนข้าจะไปหาตรงด้านโน่น”

เส้นทางสู่ป่าไผ่นั้นลาดชันและรกทึบกว่าที่คิด

ซูอี้จินกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง แต่ไม่ใช่เพื่อมองหาปิ่นปักผมจอมปลอมนั่น หากแต่เป็นการมองหาสมุนไพรธาตุหยางที่มักจะเติบโตในป่าเช่นนี้

ข้างหลังนางนอกจากจื่อเซี่ยแล้ว ยังมีสาวใช้ของซูมู่เหยียนและคุณหนูจางอีกสองคนเดินตามมาห่างๆ พวกนางไม่ได้ช่วยมองหา แต่กลับเอาแต่กระซิบกระซาบหัวเราะคิกคักกันเป็นระยะ

“คุณหนูเจ้าคะ ป่ารกขนาดนี้จะหาเจอได้ยังไงกัน” จื่อเซี่ยบ่นอุบด้วยความเป็นห่วง

ซูอี้จินยังไม่ทันได้ตอบ สาวใช้ของคุณหนูจางที่ชื่อชุนเถาพลันชี้มือไปยังพุ่มไม้ข้างทางแล้วร้องขึ้นเสียงดัง

“นั่น! ข้าเห็นแสงอะไรแวบๆ ตรงนั้น! อาจจะเป็นปิ่นของคุณหนูเหยียนก็ได้!”

จื่อเซี่ยหันขวับไปมองตามสัญชาตญาณ “ตรงไหนหรือ?”

“ทางนั้น! หลังก้อนหินใหญ่นั่นแน่ะ!” ชุนเถาตอบพร้อมกับสาวใช้ของซูมู่เหยียน ทั้งสองรีบวิ่งนำไปยังทิศทางนั้นทันที

“เดี๋ยวสิ! รอข้าด้วย!” จื่อเซี่ยที่ไม่ทันได้คิดไตร่ตรองรีบวิ่งตามไปทันที

ซูอี้จินหยุดยืนนิ่ง มองแผ่นหลังของสาวใช้ทั้งสามที่วิ่งหายเข้าไปในดงไผ่อีกด้าน

นางยืนอยู่ลำพังกลางป่าไผ่ แผนการของซูมู่เหยียนสำเร็จลุล่วงแล้ว พวกนางหลอกล่อจื่อเซี่ยไปและทิ้งนางไว้ที่นี่ตามลำพัง แต่แทนที่จะหวาดกลัว ซูอี้จินกลับคลี่ยิ้ม ก่อนจะเปลี่ยนทิศทาง เดินลึกเข้าไปในป่าอีกฟากหนึ่งซึ่งดูรกชัฏและไร้ผู้คนสัญจรยิ่งกว่าเดิม

“เอาล่ะ ถึงเวลาหาของจริงเสียที” นางพึมพำกับตนเอง

ป่าส่วนลึกนั้นแตกต่างจากด้านนอกอย่างสิ้นเชิง

ต้นไผ่สูงชะลูดเสียดฟ้าจนแทบมองไม่เห็นแสงตะวัน หญิงสาวเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว ดวงตาคู่คมกวาดมองไปตามโคนต้นไม้และซอกหิน ในที่สุดนางก็พบสิ่งที่ตามหา หญ้าใบเรียวเล็กที่มีเส้นสีแดงพาดกลางใบดั่งเปลวไฟกำลังเติบโตอยู่ริมลำธารเล็กๆ

ซูอี้จินคุกเข่าลง ยื่นมือไปเด็ดมันอย่างระมัดระวัง แต่แล้วพลันมีเสียงหนึ่งดังขึ้นแทรกเสียงลมเข้ามา

ฉึก!

เป็นเสียงโลหะกระทบเนื้อ ตามมาด้วยเสียงร้องอย่างเจ็บปวด ซูอี้จินชะงักงัน ร่างกายแข็งทื่อในทันที นางรีบย่อตัวลงต่ำ ซ่อนกายอยู่หลังโขดหินใหญ่ริมลำธารแล้วเงี่ยหูฟัง

เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่กำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วอยู่ไม่ไกล เสียงคมดาบที่แหวกผ่านอากาศ สลับกับเสียงโลหะปะทะกันดังกังวาน

ซูอี้จินกลั้นหายใจ ค่อยๆ โผล่ศีรษะขึ้นเหนือโขดหินเพื่อมองลอดผ่านช่องว่างระหว่างพงหญ้า

ภาพที่เห็นทำให้นางต้องเบิกตากว้าง กลุ่มบุรุษชุดดำทะมัดทะแมงราวสิบคนกำลังล้อมกรอบต่อสู้กับคนอีกกลุ่มหนึ่งอย่างดุเดือด

ซูอี้จินกดร่างตัวเองให้แนบชิดกับโขดหินยิ่งกว่าเดิม หัวใจเต้นระรัวอยู่ในอก นี่มันการไล่ล่าสังหารกันกลางวันแสกๆ บนภูเขาหลังอาราม พวกมันเป็นใครกันแน่

ชายชุดดำผู้เป็นหัวหน้าก้าวออกมาเบื้องหน้า ท่ามกลางซากศพที่นอนเกลื่อนกลาด เขายกกระบี่ที่อาบชุ่มไปด้วยหยาดเลือดขึ้น จ่อปลายแหลมคมไปยังลำคอของชายผู้บาดเจ็บ ซึ่งเป็นผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ของกลุ่มฝั่งตรงข้าม

ซูอี้จินเบือนหน้าหนี นางไม่ใช่แม่พระผู้มีเมตตาที่จะยื่นมือเข้าไปสอดเรื่องเป็นตายของผู้อื่นโดยไม่ดูตาม้าตาเรือ ยิ่งเป็นการสังหารหมู่ที่ดุเดือดปานนี้ ยิ่งไม่ควรเอาตัวเข้าไปพัวพัน แต่ก่อนที่นางจะตัดสินใจถอยหนีไปอย่างเงียบเชียบ นางสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายเย็นเยียบมาปะทะจมูก

กลิ่นอายเช่นนี้...

นางหันขวับกลับไปมองอีกครั้ง เพ่งมองไปยังร่างสูงสง่าของชายชุดดำผู้กุมกระบี่ชี้เป็นชี้ตายผู้นั้น!

แม้ใบหน้าครึ่งหนึ่งจะถูกปิดบัง ซ้ำยังเปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดเลือดของศัตรูที่สาดกระเซ็น ทว่าโครงหน้าอันคมคาย สันกรามที่เด็ดเดี่ยว ท่วงท่าการยืนที่แผ่กลิ่นอายสังหารอันหนักหน่วง และโดยเฉพาะดวงตาคมกริบที่ทอประกายเย็นชาเยือกแข็ง มองดูความตายเบื้องหน้าประดุจมองมดปลวกไร้ค่า

มัจจุราชผู้ลงมือฆ่าล้างอย่างโหดเหี้ยมไร้ปรานีผู้นั้น...คือ เว่ยชางหลาง!