บทที่ 7 สัมผัสอุ่นกลางคาวเลือด

ซูอี้จินข่มความตื่นตระหนก กดร่างของตนให้แบนราบไปกับพื้นหญ้าหลังโขดหินยิ่งกว่าเดิม!!

กล้ามเนื้อทุกส่วนเกร็งแน่น ดวงตาจับจ้องไปยังภาพเบื้องหน้าไม่วางตา หัวใจที่เคยสงบนิ่งบัดนี้กลับเต้นรัวแรงพร้อมจะทะลุออกมานอกอก

เว่ยชางหลางยืนนิ่งสงบอยู่ท่ามกลางซากศพที่นอนเกลื่อนกลาดในสภาพน่าอนาถ องค์รักษ์ในชุดดำสนิทที่เหลือต่างเคลื่อนไหวอย่างเงียบกริบ พวกเขาเดินตรวจดูศพทีละร่างอย่างเลือดเย็น ผู้ใดยังมีลมหายใจรวยรินก็จะถูกมีดสั้นจ้วงแทงซ้ำที่หัวใจอย่างไร้ความปรานี ทุกการกระทำล้วนเฉียบขาดและไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ

มีเพียงคนเดียวที่ยังคงยืนหยัดต่อกรกับความตาย ชายในชุดผ้าป่านเนื้อหยาบคนสุดท้ายที่รอดชีวิต เขาทรุดกายพิงต้นไม้ใหญ่ หอบหายใจรวยริน แขนข้างหนึ่งหักพับผิดรูปอย่างน่าเวทนา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

“พวก...พวกเจ้าเป็นใครกันแน่” เขาเค้นเสียงแหบพร่าถามออกมาอย่างยากลำบาก เลือดไหลทะลักออกจากมุมปากเป็นทางยาว

เว่ยชางหลางไม่ตอบคำถามนั้น เขาก้าวเดินไปเบื้องหน้าอย่างเชื่องช้า น้ำเสียงของเขาราบเรียบ

“คนตาย...ไม่จำเป็นต้องรู้อะไร”

สิ้นคำ กระบี่ยาวในมือก็ตวัดวาบ ซูอี้จินเบิกตากว้างมองเห็นเส้นทางของคมกระบี่ที่รวดเร็วและแม่นยำจนน่าเหลือเชื่อ ชายคนนั้นไม่มีแม้แต่โอกาสจะร้องขอชีวิตหรือแสดงความเจ็บปวดใดๆ ศีรษะของเขากลิ้งหลุนๆ ไปบนพื้นหญ้า ดวงตายังคงเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนก ร่างไร้วิญญาณของเขาล้มฟุบลง ก่อนที่ทุกอย่างจะกลับสู่ความเงียบอันน่าสะพรึงกลัวอีกครั้ง

ซูอี้จินเผลอกลั้นหายใจจนหน้าอกปวดหนึบ นางเคยเห็นคนตายมานักต่อนักในชาติก่อน เคยเห็นกระทั่งภาพครอบครัวของตนถูกสังหารอย่างโหดเหี้ยม แต่การฆ่าที่เยือกเย็น เฉียบขาด และไร้ความรู้สึกถึงเพียงนี้ นางเพิ่งเคยประสบเป็นครั้งแรก เขาปลิดชีวิตคนราวกับเด็ดใบไม้ใบหนึ่ง ไม่มีความรู้สึกผิด ไม่มีความลังเล มีเพียงความว่างเปล่าอันน่าพรั่นพรึงในแววตาคู่นั้น

องค์รักษ์คนหนึ่งเดินเข้ามารายงานด้วยเสียงที่กดต่ำ

“ท่านอ๋อง จัดการเรียบร้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ ไม่มีผู้ใดรอด”

เว่ยชางหลางเพียงพยักหน้ารับรู้เบาๆ โดยไม่หันไปมอง เขาเช็ดคราบเลือดบนกระบี่กับเสื้อผ้าของศพที่อยู่ใกล้ที่สุดอย่างไม่รังเกียจ ก่อนจะเก็บมันเข้าฝัก แต่ในจังหวะที่เขากำลังจะหันหลังกลับนั่นเอง

เป๊าะ!

เสียงกิ่งไม้แห้งเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้ใบไม้ร่วงซึ่งอยู่ใต้เท้าของนางหักดังขึ้น มันเป็นเสียงที่เบามาก แต่ในความเงียบสงัดของป่าที่เพิ่งผ่านการนองเลือดมาหมาดๆ เสียงเพียงเล็กน้อยกลับดังกังวานราวกับเสียงฟ้าผ่า

ฉับพลัน!

เว่ยชางหลาง ตวัดสายตากลับมายังทิศทางของเสียงในเสี้ยววินาที ดวงตาคมกริบคู่นั้นเปลี่ยนเป็นจิตสังหารอันเย็นชาในบัดดล มันทอประกายวาวโรจน์ราวกับเหยี่ยวที่พบเหยื่อ เล็งเป้าหมายมายังโขดหินที่ซูอี้จินซ่อนตัวอยู่อย่างแม่นยำ

หัวใจของซูอี้จินหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เลือดในกายเย็นเฉียบ นางถูกจับได้แล้ว!

ชั่วพริบตา เหล่าองค์รักษ์ต่างชักอาวุธออกมาพร้อมเพรียงกัน รังสีฆ่าฟันที่รุนแรงกว่าเดิมหลายเท่าพุ่งตรงมายังจุดที่นางซ่อนตัวอยู่ ซูอี้จินรู้สึกได้ถึงคมดาบที่จ่ออยู่ปลายจมูก แม้จะยังไม่มีผู้ใดขยับเข้ามาก็ตาม ความกดดันมหาศาลทำให้นางแทบหยุดหายใจ

นางแข็งทื่อไปทั้งตัว สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ คิดหาทางหนีทีไล่ไม่ทัน จะลุกขึ้นวิ่งก็ไม่ต่างอะไรกับการบอกตำแหน่งของตนให้ชัดเจนขึ้น เป็นเป้านิ่งให้พวกเขาปลิดชีพ จะซ่อนต่อไปก็เป็นการกระทำที่โง่เขลา เพราะพวกเขาจับทิศทางของเสียงได้แล้วอย่างแน่นอน

ท่ามกลางความตึงเครียดที่บีบรัดจนแทบหายใจไม่ออก เว่ยชางหลางกลับยกมือขึ้นเป็นสัญญาณห้ามปรามองค์รักษ์ของเขาไว้ เขาไม่ได้ออกคำสั่งให้ใครบุกเข้ามา แต่กลับก้าวเดินมายังโขดหินนั้นด้วยตนเองอย่างช้าๆ

เสียงฝีเท้าของเขาย่ำลงบนใบไม้แห้งและพื้นดินชื้นดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอและหนักแน่น ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย แต่ละก้าวที่เขาขยับเข้ามาใกล้ ยิ่งทำให้หัวใจของซูอี้จินบีบรัดตัวแน่นขึ้นเรื่อยๆ

นางควรทำอย่างไรดี? เปิดเผยตัวตน?

หรือรอให้เขามาค้นพบด้วยตนเอง? ไม่ว่าทางไหนก็ดูเหมือนจะนำไปสู่ความตายทั้งสิ้น!!

ทว่าสิ่งที่ซูอี้จินไม่ล่วงรู้เลยก็คือ อันที่จริงเว่ยชางหลางสัมผัสถึงกระแสปราณอันอบอุ่นที่แผ่วเบาในบริเวณนี้มาได้สักพักแล้ว

ในคราแรกไออุ่นนั้นช่างเจือจางจนเขาไม่ค่อยแน่ใจนัก แต่ยิ่งเขาสืบเท้าเข้าใกล้โขดหินก้อนนี้มากเท่าใด ปราณอัคคีที่ตอบสนองต่อไอเย็นในร่างของเขาก็ยิ่งแผ่ซ่านชัดเจนมากขึ้นเท่านั้น

ร่างสูงใหญ่ชะงักฝีเท้าลงห่างจากโขดหินเพียงคืบ นัยน์ตาดุดันพลันฉายแววประหลาดใจ แม้เขาจะยังไม่ล่วงรู้ว่าสตรีที่ซ่อนตัวอยู่หลังโขดหินก้อนนี้เป็นบุตรีจวนใดหรือมีนามว่ากระไร แต่สัมผัสของปราณอุ่นร้อนอันเป็นเอกลักษณ์เช่นนี้ เขาจำได้อย่างแม่นยำ...

เป็นนาง...หญิงสาวผู้มีปราณประหลาดที่เขาบังเอิญพบ ณ ศาลาริมน้ำของงวัดหลงซานเมื่อคราวก่อนนั้น

เว่ยชางหลางหลุบตาลง มุมปากพลันยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่แทบมองไม่เห็น ชายหนุ่มมิได้เอ่ยปากทักทายหรือสั่งให้คนลากตัวนางออกมา เขากลับเลือกที่จะหยุดยืนนิ่งอยู่เช่นนั้น ปล่อยให้ความเงียบงันและไอสังหารที่แผ่ออกมา กดทับสตรีหลังโขดหินให้หวาดผวาเล่นอยู่เงียบๆ

จุดที่เขายืนอยู่ ห่างจากจุดที่ซูอี้จินหลบซ่อนอยู่เพียงแค่ฝ่ามือกั้น บรรยากาศรอบด้านกดดันจนแทบจะทำให้ซูอี้จินหายใจไม่ออก

ทว่าในวินาทีที่นางคิดว่าตนเองคงไม่แคล้วต้องทิ้งชีวิตไว้ที่นี่เป็นแน่ ชายหนุ่มกลับทำในสิ่งที่ตรงกันข้าม เขาลดกระบี่ที่ชุ่มไปด้วยเลือดลง ก่อนจะหมุนตัวหันหลังกลับอย่างเยือกเย็น

"ถอย...แยกย้ายกันไปให้หมด"

เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจเอ่ยสั่งการเพียงสั้นๆ เหล่าองครักษ์ชุดดำแม้จะแปลกใจแต่ก็ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยปากทักท้วง พวกเขาพยักหน้ารับคำสั่งและสลายตัวไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงซากศพและกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง

ซูอี้จินเบิกตากว้างอยู่ในมุมซอกหิน ลมหายใจของนางสะดุดด้วยความสับสน นางมั่นใจ...มั่นใจถึงสิบส่วนว่ามัจจุราชผู้นี้ล่วงรู้การซ่อนตัวของนางอย่างแน่นอน สัมผัสคุกคามเมื่อครู่ชัดเจนเสียจนแทบจะรับรู้ได้ถึงรังสีอำมหิตที่จ่อรดปลายจมูก

แต่เหตุใด...เหตุใดเขาจึงเลือกที่จะหันหลังกลับ และปล่อยนางไปง่ายๆ เช่นนี้?

เมื่อเสียงฝีเท้าของเหล่าชายชุดดำเงียบหายไปจนหมดสิ้น ซูอี้จินจึงค่อยๆ ก้าวพ้นออกมาจากหลังโขดหินใหญ่ ขาทั้งสองข้างของนางอ่อนแรงจนแทบทรุด หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับจังหวะหัวใจที่เต้นกระหน่ำ นางรีบหมุนตัวเตรียมจะออกจากป่าไผ่แห่งนี้ให้เร็วที่สุด

แต่ หญิงสาวกลับหารู้ไม่ว่า ท่ามกลางเงามืดของดงไผ่ที่สั่นไหวตามแรงลม ยังคงมีดวงตาคมกริบคู่หนึ่ง จับจ้องทุกการเคลื่อนไหว และมองตามแผ่นหลังของนางที่กำลังเดินห่างออกไปอย่างเงียบเชียบและไม่วางตา!!!