ข้าจะรับนางเป็นศิษย์ส่วนตัว

ไป่เจินเจินไม่รู้ว่าตนเองกำลังเป็นเป้าสายตาคนกลุ่มหนึ่ง  อีกทั้งยังกำลังถูกอาจารย์เจ้าระเบียบหมายหัวอีกต่างหาก   นางวิ่งลัดเลาะไปทั่วเขา  วางกับดักเอาไว้  หากได้สัตว์ป่าสักตัวนางจะได้ไม่ต้องเสียเงินมาซื้อเนื้อหมูหรือซื้อไก่    สายตาเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างสีขาวๆแวบๆ

"หืมนี่มันของดีนี่นา   อีกสามวันจะเป็นวันเกิดของท่านย่าพี่ข่ายเหยียนเอาไปให้เขาดีกว่า  อย่างน้อยเขาก็ใจกว้าง"

ไป๋เจินเจินวางกับดัก   คนที่ตามมาดูก็งงว่านางทำอะไรเพื่อจะกลับไปรายงาน  ไป๋เจินเจินวางกับดักทั่วภูเขา  ที่นางเดินผ่าน  ไม่นานก็มีแต่กับดักเต็มไปหมด  บุรุษที่เฝ้าสังเกตการณ์ไม่รู้ว่านนางกำลังทำอะไรเห็นนางก้มๆเงย  หลังจากวางกับดักแล้วก็ใจเย็นนอนบนกิ่งไม้รอให้เหยื่อมาติดกับ

สวบ!!เสียงกับดักทำงานแต่ไป๋เจินเจินไม่ลงมาดู  ไม่นานก็ได้ยินอีก สวบ!! สวบ!! สวบ!! สวบ!! สวบ!!มู่ถิงน้ำตาคลอนี่มันกับดักบ้าอะไร  นังเด็กน้อยนี่ฝีมือไม่ธรรมดาเลย  หากเขาจัดการนางคุณชายเอาเรื่องเขาแน่ๆ  ดูท่าทางจะสนใจปีศาจน้อยตัวนี้เสียด้วย  มูาถิงเดินเขยกๆกลับไปรายงาน  ไป๋เจินเจินยิ้มออกมาอย่างชั่วร้าย

"เหอะ  นึกว่าจะแน่ไอ้คนไม่เอาไหนเอ้ย" 

จากนั้นก็วางกับดักต่อไป  ไม่นานเจ้าตัวดีก็โผล่มา  ไป่เจินเจินดักได้หนึ่งตัว  กำลังจะจับอีกตัวปรากฏว่าตัวในตะกร้าก็ส่งเสียงร้องออกมาอย่างเจ็บปวด   เพียงพอนขาวอีกตัวก็รีบมาที่ตะกร้าพร้อมกับทำท่าจะกัดนางเช่นกัน  ไป๋เจินเจิ่นเอาร่มฟางให้มันงับแทนจากนั้นก็เปิดตะกร้าดู  ให้ตายสิพระเจ้ามันกำลังคลอดลูก  ไป่เจินเจินเอาชุดนักเรียนของสำนักศึกษาวางให้มัน  แม่เพียงพอนคลอดออกมาสามตัวเป็นสีขาวทั้งหมด  

"แคว้นต้าเหลียงนับถือว่าเพียงพอนเป็นสัตว์มงคล  ถ้าเช่นนั้นขายพวกเจ้าข้าก็รวยแล้ว"

แม่เพียงพอนกะพริบตามองมายังนาง  ส่วนเจ้าตัวผู้ที่น่าจะเป็นพ่อของมันก็อาศัยความไวกระโดดลงไปในตะกร้า  ก่อนจะดมเลียๆลูกๆทั้งสามตัว  ไป่เจินเจินถอนหายใจ

"ไปอยู่กับข้าๆสัญญาว่าจะเลี้ยงดูตกลงไหม  ตอนแรกจะให้เจ้ากับฮูหยินเฒ่าตระกูลสวี  ไม่เป็นไรเดี๋ยวข้าวาดรูปสักใบไปให้นางก็ได้มาเถอะกลับบ้านกัน"

ไป๋เจินเจินเดินลงเขาพร้อมตะกร้าสะพายหลัง  นางไม่รู้เลยว่าด้านหลังมีคนมองตามอยู่  ส่วนที่บ้านก็มีคนมารอเช่นกัน  

"คุณชายแม่นางน้อยดูท่าคงรู้แต่แรกว่ามู่ถิงสะกดรอยตามนาง  เพียงพอนเป็นสัตว์มงคลของแคว้น  นายพรานเก่งๆยังล่าไม่ได้แต่นางกลับล่าได้"

"อืม...ช่างเป็นเด็กน้อยที่คาดเดายากจริงๆ  เป็นอย่างไรบ้างเล่ามู่ถิง  โชคเลือดมาเชียว"

"กับดักนางร้ายกาจมากนัก  หากไม่แข็งแกร่งพอเป็นคนธรรมดาอาจเจาะลึกถึงกระดูกเลยขอรับ"

"ไปกันเถอะ  ข้าอยากไปสำนักศึกษาสักหน่อยมีเรื่องจะคุยกับอาเฉิง"

ทั้งหมดพากันไปด้านที่ตั้งของสำนักศึกษา  คนละด้านกับที่ดรุณีน้องเดินจากไป  ไป๋เจินเจินมาถึงที่บ้านก็พยายามย่องเข้าบ้านให้เงียบที่สุด  เพราะว่าตอนนี้นางสวมชุดบุรุษมิใช่ชุดของสำนักศึกษาเช่นเมื่อเช้าก่อนออกจากบ้าน  จากนั้นก็รีบวิ่งเข้าห้อง   บิดาเคยเป็นองครักษ์มาก่อนเขารับรู้ตั้งแต่นางมาถึงแล้ว  เพียงแต่คนที่นั่งอยู่ด้วยส่ายหน้าให้เขาไม่ต้องทัก

ไป๋เจินเจินรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าทันที  นางนำลูกเพียงพอนกับแม่ของมันไว้ในตะกร้า  และปิดฝาอย่างเดิม ก่อนจะไปอาบน้ำแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้า  แม้ว่าเงินที่สามคนนั้นให้มาเมื่อวานจะไม่มากแต่ซื้อชุดใหม่ได้สองชุดเดี๋ยววันนี้ไปซื้อให้บิดาด้วยดีกว่า   ไป๋เจินเจินถักเปียสองข้างหลวมแซมด้วยดอกไม้ป่าสีเหลืองสลับชมพูขาวตามร่องของรอยที่เปีย  ตัดกับชุดสีฟ้าที่นางสวมใส่  ทันทีที่นางเดินออกมาจากในห้องคนที่กำลังยกถ้วยชาขึ้นจิบถึงกลับชะงักค้าง  มือยังคงถือถ้วยชาไว้มิได้ยกดื่มแต่อย่างใด

("ไม่ยักรู้เจ้างามเพียงนี้แม่เด็กน้อย")

จ้าวหย่งเฉิงเก็บสีหน้าและอาการตกอยู่ในภวังค์กลับมาพร้อมกับที่ไป่เจินเจินเห็นเขานั่งอยู่กับบิดานางจึงเดินมาหา    ไม่รู้ว่าตาเฒ่านี่มาถึงนานแค่ไหนแล้วฟ้องอะไรกับท่านพ่อไปบ้าง  ไป๋เจินเจินเดินเข้าไปหาทั้งคู่ก่อนจะเอ่ยคำและเอ่ยทักทาย

"ศิษย์คารวะอาจารย์จ้าวเจ้าค่ะ...ท่านพ่อลูกกลับมาแล้ว"

"อืม..ไปเรียนวันนี้เป็นอย่างไรบ้าง"

"เอ่อ...ก็ดีเจ้าค่ะท่านพ่อลูกขอตัวไปตลาดสักหน่อยนะเจ้าคะพอดีลูกอยากซื้อของใช้สตรีเจ้าค่ะ"

"อาเจินอ่า..พ่อมีบุตรสาวแค่คนเดียวก็หวังว่าลูกจะมีความรู้ไม่ถูกใครดูหมิ่นดูแคลนลูกเข้าใจหรือไม่"

ไป๋เจินเจินเดินมาข้างหน้าก่อนจะคุกเข่าลง  มือสองข้างวางที่หัวเข่าบิดาแนบใบหน้างามลงไปก่อนจะเอ่ยกับเขาด้วยน้ำเสียงสำนึกผิด

"ท่านพ่อ..ลูกขออภัยเจ้าค่ะ  แต่ลูกไม่อยากเรียนแล้วลูกอยากหาเงินมารักษาขาของท่านมากกว่า"

"อาเจิน..พ่อแก่แล้วจะอยู่อีกกี่ปีก็ไม่รู้   หากอาจารย์จ้าวไม่มาพ่อก็ไม่รู้เลยว่าที่ผ่านมาเจ้าไม่ได้เรียน   เพราะพวกเขาไม่ยอมสอนตอนนี้อาจารย์จ้าวรับปากแล้วว่าจะให้เจ้าเป็นลูกศิษย์ส่วนตัวของท่าน  อีกอย่างไม่มีบ้านเดิมสนับสนุนอย่างน้อยเจ้าก็มีความรู้"

"ใครอยากแต่งงานกัน  บุรุษเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่ารังเกียจที่สุดบนโลกใบนี้"

พรวด!!จ้าวหย่งเฉิงที่ได้ยินคำพูดของนางถึงกับสำลักน้ำชา  เด็กคนนี้ไปเอาวาจาร้ายกาจเหล่านี้มาจากที่ไหนกัน  โลกนี้สตรีมิพึ่งพาบุรุษจะอยู่ได้หรือ   ไป๋จิ้งลูบหัวบุตรสาวก่อนจะเอ่ยกับคนที่นั่งตรงข้าม

"ขออภัยอาจารย์จ้าว   นางยังเด็กอาจพูดจาไร้ความคิดไปบ้างท่านอย่าถือสาเลยนะขอรับ"

"พี่ไป๋จิ้งอย่ากังวลข้ามิถือสาเด็กที่ยังไม่โตเช่นนางหรอก  วันนี้มีโอกาสได้พบท่านนับว่ามาไม่เสียเที่ยว  ท่านความรู้กว้างขวางวันหลังมีเวลาข้าจะมาสนทนาด้วยอีก  ส่วนอาเจินไม่ว่าบทกวีหรือคัมภีร์ต่างๆข้าจะตั้งใจสอนจนกว่านางจะได้อักษรทุกตัวแน่นอน"

"ขอบคุณท่านราชครูแล้ว"

"ท่านเรียกข้าหย่งเฉิงก็พอ"

"ท่านพ่อข้าไม่มีชุดไปเรียนแล้วคงไปเรียนไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ  เงินที่มีต้องเอาไว้ซื้อเสบียง"

ไป๋เจินเจินหาข้ออ้างไปเรื่อยแต่คนตัวโตกับรู้ทันนางก่อนที่เขาจะเอ่ย

"ตามข้าไปสำนักเดี๋ยวจะให้คนเอาชุดให้เจ้าใหม่  แล้วค่อยให้คนกลับมาส่ง"    

"ไปเถอะ..ใกล้จะปลายยามเซินแล้วเดี๋ยวจะมืดเสียก่อน  ทางกลับบ้านไกลนัก"

"เจ้าค่ะ   ท่านพ่อข้าขอแวะตลาดสักแป๊บแล้วจะซื้อขนมมาฝากนะเจ้าคะ"

"อาเจินพ่อจะไม่ถามว่าลูกไปเอาเงินตำลึงมาจากที่ใด  ในเมื่อลูกบอกว่าคัดอักษรทั้งที่อาจารย์บอกว่าลูกเรียนไม่ได้สักตัว  แต่หวังว่ามันจะมีที่มาสะอาดโปร่งใส"

"ท่านพ่อ   ลูกขึ้นเขาหาสมุนไพรบ่อยๆก็ไปขายมาบ้าง แต่ว่ายังไม่พอค่ารักษาของท่าน"

"อย่ากังวลเรื่องพ่อนักเลย"

"พี่ไป้จิ้งข้าขอตัวก่อน  ไป๋เจินเจินไปกันได้แล้ว"