ตอนที่ 7 สั่งสอน

ณ เรือนซือกง

            การเข้ามาอยู่ในจวนกงในฐานะสะใภ้ของเหวินเสี่ยวเหยายังคงไม่ง่ายเช่นเคย นางมักจะถูกผู้คนในจวนมองด้วยสายตารังเกียจ แต่นางก็ไม่ได้สนใจอะไรเพราะวัน ๆ ก็อยู่แต่ในเรือนไม่ได้ออกไปไหน เว้นเสียแต่ว่าคนเหล่านั้นจะมาหาเรื่องถึงถิ่น ในส่วนของกงเจิ้นหวนนั้นวัน ๆ ก็หมกตัวอยู่แต่ในห้องตำรา ไม่ยอมออกมาพบปะผู้คนด้านนอก ตกดึกมักจะออกไปข้างนอกพร้อมกับอาหลิว เขาไม่เคยแวะเวียนมาหานางเลยสักครั้ง แต่นั่นก็ทำให้เหวินเสี่ยวเหยารู้สึกสบายใจเพราะไม่มีผู้ใดมารบกวน

            “ฮูหยินไม่รู้สึกน้อยใจเลยหรือเจ้าคะที่คุณชายสามไม่มาหาบ้างเลย” หว่านซิงถามในขณะที่ทั้งสองคนกำลังนั่งเล่นอยู่หน้าเรือน

            “ดีจะตาย ข้าเองก็ไม่อยากให้เขามายุ่งวุ่นวายกับข้าอยู่แล้ว ต่างคนต่างอยู่ ได้ประโยชน์กันทั้งสองฝ่าย ดูท่าแล้วชายผู้นั้นตั้งใจจะให้ข้าเข้าจวนมาเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ให้คนในจวนนี้มาเล่นงานข้าแทนเขาต่างหาก”

            “เป็นเช่นนี้จริงหรือเจ้าคะ คุณชายสามช่างร้ายกาจเสียจริง!”

            “ข้ารู้สึกได้ว่าคนผู้นี้มิได้เสเพลไม่เอาถ่านอย่างที่ใครร่ำลือกัน มันต้องมีอะไรบางอย่างที่ทำให้เขาแสร้งสร้างภาพนี้ให้คนตายใจ”

            “ฮูหยินช่างเก่งกาจเสียจริง มาแค่ไม่นานก็ดูคนออกแล้ว เป็นเช่นนี้เราก็ยิ่งต้องระวังคุณชายสามอีกทางนะเจ้าคะ”

            “ข้าไม่ไว้วางใจใครทั้งนั้น จวนนี้ก็ไม่ต่างจากจวนเหวินสักเท่าไหร่ มีแม่เลี้ยงใจร้าย มีคนที่คอยจะซ้ำเติมเราเช่นกัน”

            เมื่อนางเอ่ยประโยคนั้นจบคุณชายสามก็ปรากฏตัวที่ทางเดินระหว่างห้องตำราและเรือนนอน หว่านซิงรีบสะกิดให้นายหญิงหันไปมอง ทั้งสองรีบทำตัวให้ปกติที่สุดเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายสงสัยว่ากำลังนินทาว่าร้าย

            กงเจิ้นหวนเดินตรงมาหาฮูหยินของตนราวกับมีเรื่องจะสนทนาด้วย เขาเดินใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ในขณะที่เหวินเสี่ยวเหยาแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น จนกระทั่งอีกฝ่ายกระแอมไอนางจึงทำทีหันไปมองอย่างไม่เต็มตานัก

            “มีเรื่องอันใดหรือ?” นางเป็นฝ่ายถามขึ้นก่อน

            “มีใครมารังแกเจ้าบ้างหรือไม่”

            “หากมีเจ้าจะช่วยข้าได้หรือ”

            “ได้สิ” เขาตอบอย่างใจเย็น

            “ก่อนที่จะช่วยเรื่องอื่น ช่วยเรื่องอาหารก่อนได้หรือไม่ อาหารแต่ละอย่างที่ส่งมาให้แทบไม่มีเนื้อสัตว์เลย ข้าวก็เป็นข้าวเก่าเย็นชืดใกล้จะบูดเต็มที ตอนที่เจ้าอยู่ที่เรือนนี้ผู้เดียวอาจจะทนได้แต่ข้าทนไม่ได้ เจ้าทำได้หรือไม่เล่า”

            นางรีบบอกปัญหาใหญ่ที่เกิดขึ้นในช่วงที่ผ่านมาให้อีกฝ่ายฟัง มันเป็นปัญหาที่กงเจิ้นหวนเองก็รู้อยู่แล้ว แต่ทว่าเขาไม่ได้ใส่ใจมากนักเพราะอยู่ตัวคนเดียว ส่วนใหญ่ออกไปหาอะไรกินนอกจวนจึงแทบไม่ได้แตะอาหารในจวนเลย ลืมไปว่าฮูหยินของตนไม่ได้ออกไปไหนจึงต้องทนกินอาหารเหล่านี้มานานหลายวัน

            “ข้าจะแก้ปัญหานี้ให้ อาเหวินไปเรียกป้าหลิวมาหาข้า”

            “ขอรับ”

            อาหลิวเดินออกไปสักพักก็มาพร้อมกับบ่าวคนเก่าแก่ในจวน เป็นคนสนิทของฮูหยินใหญ่ ทำให้ใคร ๆ ต่างก็เกรงใจนางกันถ้วนหน้า สามารถวางอำนาจบาตรใหญ่ใส่ใครก็ได้หากคนผู้นั้นเป็นคนที่ไม่เข้าตาฮูหยินใหญ่

            “คุณชายสามมีเรื่องอันใดหรือเจ้าคะ” นางเดินมาถึงก็คารวะอย่างไม่เต็มใจนัก สีหน้าและน้ำเสียงไม่ได้มีความยินดีหรือเต็มใจจะรับใช้เท่าไรนัก

            “เจ้ามีหน้าที่ดูแลเรื่องอาหารการกินของคนในจวนใช่หรือไม่?”

            “เจ้าค่ะ”

            “รู้ความผิดของเจ้าหรือยัง?”

            “บ่าวผิดอันใดเจ้าคะ” นางยังคงเสียงแข็ง

            “ก่อนหน้านี้อาหารที่ส่งมายังเรือนซือกงล้วนแต่เป็นอาหารชั้นต่ำ เทียบไม่ได้การอาหารของบ่าวรับใช้ด้วยซ้ำ ข้าเองก็ไม่ได้ใส่ใจเอาความเพราะข้าเป็นคนไม่เรื่องมาก แต่ตอนนี้ข้ามีฮูหยินแล้ว ฮูหยินของข้าต้องได้รับสิ่งดี ๆ เทียบเท่าฮูหยินของพี่น้องข้าเช่นกัน เพราะฉะนั้นสิ่งที่เจ้าส่งมามันไม่ต่างจากส่งเศษอาหารให้กับสัตว์เลี้ยงด้วยซ้ำ”

            “มันเป็นคำสั่งของฮูหยินใหญ่เจ้าค่ะ อีกอย่างคุณชายสามกับฮูหยินน้อยสามก็มิได้มีความสำคัญในจวนจึงคู่ควรกับของเหล่านี้แล้วเจ้าค่ะ”

            หลิวอี้ยังคงไม่ยอมรับผิด ตั้งหน้าเถียงกลับแถมยังแสดงสีหน้าหยิ่งยโส เพราะเห็นว่าก่อนหน้านี้กงเจิ้นหวนมีท่าทีอ่อนแอและโง่เขลา ไม่ได้สนใจเรื่องภายในเรือน นางจึงไม่รู้สึกกลัวเลยสักนิด แต่ทว่านางคิดผิดเพราะตอนนี้กงเจิ้นหวนคนเดิมที่เคยปล่อยให้คนอื่นดูหมิ่นเหยียดหยามไม่มีอีกแล้ว

            “เจ้าคิดว่าข้าไม่กล้าทำอันใดเจ้าหรือ?”