ตอนที่ 5 โทษทัณฑ์สตรีร้ายกาจ

          “เจ้ากลั่นแกล้งนางเพราะริษยาที่ข้าให้ความสนใจนางมากกว่าเจ้าอย่างไรล่ะ คงพลาดจากเสด็จพี่ของข้าแล้วคิดจะจับข้าเป็นสามีแทน”

          ไป๋เทียนจินคิดข้อหาขึ้นมาเองในใจตามที่ได้ยินผู้คนร่ำลือกันมา และคิดว่ามันก็คงจะเป็นเช่นนั้นจริง ๆ ด้วยกิริยามารยาทของอี้เหยียนซินนั้นอ่อนหวาน ทำให้เขาอดพูดคุยกับนางบ่อยครั้งด้วยความสงสารไม่ได้

          ไม่คิดว่านี่จะเป็นสาเหตุให้อี้เวยหนิงไม่พอใจจนต้องกลั่นแกล้งพี่สาวตนเองบ่อยครั้ง นางคงเสียใจที่อ๋องสามพี่ชายเขาปฏิเสธหมั้นหมายด้วยจึงหวังจะเป็นพระชายาของเขาแทน ช่างไม่รู้จักเจียมตน

          “หม่อมฉันกับท่านอ๋องเคยพบกันหรือเพคะ ถึงจะได้ไปอิจฉาเวลาท่านสนใจผู้ใด และเรื่องท่านอ๋องสามข้าไม่ได้รู้สึกผิดหวังอะไรนัก เราทั้งสองเพียงแต่ไร้วาสนาต่อกัน”

          อี้เวยหนิงอยากจะหัวเราะให้ลั่นจวนกับข้อหาหลงตัวเองของท่านอ๋องผู้นี้ เขาคิดได้อย่างไรกันว่านางชื่นชอบเขา ขนาดอ๋องสามที่ดูหล่อเหลานางยังไม่หมั้นหมายด้วยแล้วกับบุรุษที่ไม่เคยพบหน้าได้ยินแต่ชื่อนั้นนางจะไปหลงใหลเขาด้วยเหตุใด

          เจ้าอ๋องโง่เอ๋ย สตรีงดงามหลบในเช่นข้าจะไปทำร้ายสตรีของเจ้าเพื่อประโยชน์ใดกัน ช่างหลงตนเองนัก……

          “ทุกคนในใต้หล้าล้วนแต่อยากเป็นพระชายาของข้าทั้งสิ้น เป็นไปได้ว่าเจ้าก็คิดเช่นนั้น พระชายาอ๋องแปดมีผู้ใดไม่อยากเป็นบ้าง”

          อ๋องแปดยังต่อความกับอี้เวยหนิงอย่างลืมตัวว่าเขานั้นปกติแล้วไม่ค่อยสนทนากับสตรีใดมากนัก แม้แต่กับอี้เหยียนซินก็ทำเพียงแค่นั่งฟังเงียบ ๆ เท่านั้น ทว่าเวลานี้กลับเถียงดรุณีน้อยอย่างเอาเป็นเอาตาย

          สายตาของสตรีผู้นี้ช่างทำให้คนมองอับอายนัก นางทำราวกับว่าตนเองนั้นเป็นดั่งนางพญาหงส์ ทั้งที่ตัวเองเป็นแต่อีกาที่โชคดีได้มาเกิดเป็นบุตรของฮูหยินเอกเท่านั้น

          “ท่านอ๋องเพคะ นอกจากท่านแล้วยังมีท่านอ๋องสาม เหตุใดไม่คิดว่าหม่อมฉันสนใจพี่ชายท่านเล่าเพคะ ถึงจะไม่ได้หมั้นหมายกันแต่ก็นับว่าเยื่อใยยังมี”

          สิ่งที่นางกล่าวมานั้นไม่เกินจริงนัก เมื่อท่านอ๋องสามทุกวันนี้แม้ถูกนางปฏิเสธหมั้นก็ยังคอยวนเวียนแอบมาหานางอยู่เรื่อย

          “สตรีหน้าด้านคิดอกุศลกับพี่ชายของข้าเชียวหรือจะหาทางบีบบังคับเสด็จพี่ข้าให้ได้เลยหรืออย่างไร อย่าหวังเลยว่าข้าจะยินยอม”

          ไป๋เทียนจินตอนนี้โกรธจนเลือดขึ้นหน้า คิดไปเองว่าอี้เวยหนิงคงให้บิดาไปขอร้องอ้อนวอนฮ่องเต้ให้พระราชทานสมรสแน่

          “หม่อมฉันเพียงแต่อยากให้ตรองดูเสียก่อน จะให้หม่อมฉันต้องรับโทษทัณฑ์”

          เกิดมาไม่เคยพบใครพูดยากเท่าท่านอ๋องผู้นี้มาก่อน หากไปอยู่ในโลกปัจจุบันคงถูกนางตบสักทีสองที

          “เถียงกับเจ้าไปก็ไร้ค่า! ไปกับข้า!” ร่างสูงสง่ากระชากสตรีในชุดคลุมมิดชิดให้เดินตาม ระหว่างทางเดินอี้เวยหนิงเหลือบไปเห็นว่าสองแม่ลูกแอบลอบยิ้ม ก่อนจ้องไปทางสาวใช้ลู่เจียวด้วยความเกลียดชัง

          “ใครแตะลู่เจียวตอนข้าไม่อยู่ให้ระวังตัวเอาไว้ให้ดี”

          สตรีตัวเล็กขืนร่างหันไปสั่งเสียงดุดันเต็มไปด้วยอำนาจจนอ๋องแปดสัมผัสได้เหมือนกับว่านางไม่ใช่เพียงสตรีอายุสิบหกหนาว แต่เป็นคนผ่านโลกมามากพอสมควร

          “คุณหนู ฮือ ๆ” ลู่เจียวร้องไห้สะอึกสะอื้นยามเห็นผู้เป็นนายถูกฉุดกระชากไปอย่างไร้ความปรานี

          “ไปอยู่ในห้องข้า อย่าออกมาจนกว่าข้าจะกลับนี่เป็นคำสั่ง”

          อี้เวยหนิงรู้ดีว่าหากปล่อยไปง่าย ๆ สองแม่ลูกจะต้องหาเรื่องสาวใช้ของนางเป็นแน่ นิสัยฮูหยินรองนั้นร้ายลึกถึงได้ถีบตนเองจากอนุขึ้นมาเป็นฮูหยินรองได้ด้วยเล่ห์ทั้งสิ้น นางเองก็เรียนรู้มาจากฮูหยินรองและพี่สาว

          “ต่อหน้าข้ายังคิดข่มขู่ผู้อื่น รีบมาเสียที”

          จากกระชากเพียงข้อมือก็กลายเป็นคว้าเอวบางให้เดินตามท่ามกลางสายตาคนในจวนอย่างลืมไปว่า การกระทำเช่นนี้กับสตรีไม่เหมาะสมเท่าใดนัก อาจจะเกิดเรื่องเสื่อมเสียตามมาได้

          อี้เหยียนซินจ้องมองมือคู่นั้นด้วยแววตาริษยา นางพบกับท่านอ๋องแปดมาก่อนกลับไม่เคยได้ใกล้ชิดกับท่านอ๋องถึงเพียงนี้ แต่สตรีอัปลักษณ์เช่นนั้นกลับมีวาสนาได้ใกล้ชิด

          จวนอ๋องแปด

          อี้เวยหนิงถูกจับให้นั่งคุกเข่าอยู่ลานกว้างกลางจวนอ๋อง กลางแดดแรงจวนร่างบางจะเป็นลมแต่คนใจร้ายก็ไม่ได้คิดสงสาร

          “สำนึกได้หรือไม่ ว่าทำผิดใด” ไป๋เทียนจินถามสตรีตรงหน้าอีกครั้ง พยายามกดดันให้นางนั้นยอมเอ่ยปากขอโทษ เรื่องทุกอย่างจะได้จบ ๆ ไป เขาเองไม่ได้อยากจะกลั่นแกล้งนางนัก แต่หากยังยืนกรานเช่นนี้เขาก็จนปัญญาแล้ว

          “เพคะ หม่อมฉันผิดเองที่โง่เขลาแสดงกิริยาไม่เหมาะสมต่อท่านอ๋อง ต้องขออภัย”

          เสียงหวานรื่นหูฟังเพลินกล่าวอย่างสำนึกผิดในสิ่งที่นางกระทำ

          “ความผิดเจ้าคิดว่าข้าควรลงโทษสถานใด ลบหลู่เบื้องสูงโทษถึงประหารรู้หรือไม่”

          กิริยานอบน้อมของอี้เวยหนิงทำให้ไป๋เทียนจินใจเย็นลงหลายส่วน

          “สุดแต่จะเมตตาเพคะ หม่อมฉันผิดต่อท่านอ๋องแล้ว”

          นางยอมรับความผิดไม่คิดโต้แย้งในข้อกล่าวหานี้ ต่อให้ไม่รู้จักก็ผิดอยู่ดี // เฮ้อ อย่าให้ได้เกิดเป็นคนมีอำนาจบ้างแล้วกัน

          “หยิ่งยโส แค่เพียงขอโทษพี่สาวเจ้ามันยากนักหรืออย่างไร ดื้อนักเด็กนี่”

          ขนาดนี้แล้วนางยังดื้อดึงไม่ยอมสำนึก ช่างร้ายกาจจริง ๆ เกิดมาไม่เคยพบผู้ใดหยิ่งยโสเท่านางมาก่อน แววตาแน่วแน่ไม่กลัวตายราวกับนักรบ

          “โบยให้เสร็จเถอะเพคะ” หากต้องขอโทษคนผิด ให้คนโบยนางให้ตายไปอีกรอบก็เชิญเถอะ

          “โบยนางจนกว่าข้าจะสั่งให้หยุด”

          คำท้าทายจากร่างเล็กปลุกอารมณ์โกรธของไป๋เทียนจินให้ลุกโชนสั่งทหารเสียงเกรี้ยวกราด ตั้งใจแน่วแน่จะสั่งสอนนางสักสามไม้จะได้เข็ดหลาบ

          ควับ!!!!!

          “ฮึก” แรงฟาดกระทบลงบนสะโพกงอนงามชาวาบ ก่อนความเจ็บจะเข้ามาเยือนภายหลัง อี้เวยหนิงทำได้เพียงกัดริมฝีปากไม่ให้เสียงเหล่านั้นเล็ดลอดออกมา

          ขวับ!!! แรงโอบทาบทับด้านหลังทำเอาคนรอรับการโบยไม้ที่สองตาหลับแน่นลืมตาโพลงขึ้นมามองว่าผู้ใดกันมาขวางการลงโทษนี้

          “หยุดเถอะ อย่าได้ลงโทษนางเลย”

          เสียงทุ้มอบอุ่นนี้อี้เวยหนิงจำได้เป็นอย่างดีว่าคือผู้ใด

          “เสด็จพี่!! หยุดโบย!!” ไป๋เทียนจินสั่งทหารเสียงดัง รีบตรงเข้าไปยังท่านอ๋องสามผู้เป็นพี่ที่เข้ามารับไม้โบยแทนอี้เวยหนิง