ตอนที่ 4 ท่านอ๋อง vs นางร้าย

          อี้เวยหนิงทอดสายตามองสองแม่ลูกนั่งคุกเข่าทั้งวันด้วยแววตาเฉยชา ถึงจะไม่เข้าใจการกระทำของสองแม่ลูกนักแต่ก็คิดว่าห้ามปรามอะไรไม่ได้ นางเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าทั้งสองต้องการสิ่งใดถึงต้องลงทุนทำสิ่งเหล่านี้

          “นางอยากนั่งก็ปล่อยไปทั้งสองแม่ลูกนั่นแหละ”

          นางสั่งสาวใช้ข้างกายเสียงราบเรียบไร้แววขบขันหยอกล้อเช่นทุกครั้ง

          “อี้เวยหนิง!!!” เสียงฝีเท้าเป็นกลุ่มตรงเข้าจวนพร้อมกับเสียงเรียกนางดังลั่น ทำให้อี้เวยหนิงรีบหันไปมองผู้มาบุกรุก

          “ท่านเป็นใครกล้าบุกรุกจวนข้า!”

          นางมองบุรุษแต่งกายด้วยอาภรณ์มีราคา รู้สึกได้ถึงอำนาจจากตัวของคนตรงหน้า แต่ที่ประหลาดใจมากคือนางไม่เคยรู้จักคนผู้นี้มาก่อน

          “บังอาจ!! ทหารจับนางเอาไว้” ท่านอ๋องไป๋เทียนจินสั่งทหาร ขณะที่สายตาไม่ได้ละไปจากริมฝีปากสีแดงระเรื่อที่อยู่ภายใต้หน้ากากบนใบหน้านั้น

          “ท่านอ๋อง” อี้เหยียนซินเรียกบุรุษที่นางเพียรทอดสะพานเสียงแผ่วเบา พร้อมกับร้องไห้ออกมา

          “เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง” เขามองสตรีบอบบางอย่างสงสาร ไม่คิดเลยว่าอี้เวยหนิงนั้นจะร้ายกาจได้มากมายเพียงนี้ กับพี่แท้ ๆ ก็ยังกลั่นแกล้งได้ลงคอ นางนิสัยไม่ดีอย่างที่อี้เหยียนซินเคยกล่าวจริง ๆ

          เขาที่บังเอิญเจอกับอี้เหยียนซินทุกครั้งต้องเห็นนางร้องห่มร้องไห้เพราะถูกกลั่นแกล้งอยู่เสมอ โดยที่อดีตแม่ทัพไม่เคยรับรู้เพราะไปปฏิบัติธรรมเสียส่วนใหญ่

          “ไม่เป็นไรเพคะ ทุกอย่างเป็นความผิดหม่อมฉันเอง ขออภัยที่ไม่อาจลุกไปต้อนรับท่านอ๋องได้”

          นางกล่าวก่อนจะมองไปทางน้องสาวที่ตอนนี้ถูกทหารกุมตัวอยู่

          “เจ้าทำเช่นนี้กับนางด้วยเหตุใดกัน”

          ไป๋เทียนจินหันมาเค้นความกับสตรีร้ายกาจที่ไม่มีทีท่าจะหวั่นเกรงต่อเขาเลยสักนิด

          “หม่อมฉันไม่ได้ทำสิ่งใด นางไปนั่งของนางเองตามประสาคนโง่”

          คนอย่างนางคิดไปกลั่นแกล้งสองแม่ลูกนี้เพื่อสิ่งใดกัน ช่างคิดได้ราวกับคนไร้ปัญญา

          “เจ้าช่างกล้าหาข้ออ้างได้โง่เขลานัก คำร่ำลือถึงความร้ายกาจชั่วช้าของเจ้าเห็นทีว่าคงจะเป็นจริง ท่านอดีตแม่ทัพเป็นคนดีแต่เหตุใดบุตรสาวถึงได้นิสัยเป็นเช่นนี้”

          ท่านอ๋องชี้หน้าสตรีปากกล้าที่สบตากับเขาอย่างที่ไม่เคยมีผู้ใดกล้าทำมาก่อน

          “อำนาจในมือเอามาทำเรื่องเช่นนี้หรือเพคะ ท่านอ๋อง ชินอ๋องแคว้นฉินบุกจวนผู้อื่นใช้อำนาจโดยมิชอบช่วยสตรีของตน ช่างน่าขัน”

          ผู้ชายที่ได้ร่ำเรียนมาหลายแขนงแม้สตรีก็ยังดูไม่ออกคนผู้นี้นะหรือที่ใคร ๆ ต่างก็อยากแต่งไปเป็นพระชายา ไม่เห็นว่าจะดูน่าตบแต่งด้วยตรงไหน

          “เอานางไปโบยโทษฐานลบหลู่เชื้อพระวงศ์ เหตุผลเท่านี้คงพอจะลงโทษเจ้าได้”

          เดิมทีตั้งใจเพียงช่วยสตรีที่ถูกกลั่นแกล้งยามบิดาไม่อยู่ เพราะเขาก็นับถืออดีตแม่ทัพอี้เวยหลงมากไม่อยากมีเรื่องเช่นนี้บ่อยนัก หากไม่ปรามอี้เหยียนซินคงถูกทำร้ายหนักขึ้นทุกวัน นางเองก็เคยเอ่ยปากว่าหวาดกลัวจนอยากหนีไปอยู่ที่อื่นแต่ทำไม่ได้

          “ขออภัยท่านอ๋อง คุณหนูของบ่าวไม่เคยพบท่านมาก่อน ได้โปรดเมตตาด้วย”

          ลู่เจียวสาวใช้คุกเข่าอ้อนวอนสงสารเจ้านายเป็นที่สุด ในใจเจ็บแค้นกับเรื่องที่นายไม่ได้เป็นคนก่อ อีกทั้งอี้เวยหนิงไม่เคยพบหน้าท่านอ๋องมาก่อน ทำให้แสดงกิริยาไม่เหมาะสม

          “ข้าจะยอมไม่เอาความ หากนางยอมขอโทษ….”

          สีหน้าแววตาท้าทายอำนาจนั้นทำให้ท่านอ๋องอยากเอาชนะ

          “โบยหม่อมฉันเถอะเพคะ หากต้องให้ขอโทษนางเห็นทีหม่อมฉันยอมตายเสียดีกว่า เป็นท่านอ๋องแล้วอย่างไรคิดใส่ความผู้ใดก็ได้อย่างนั้นเหรอเพคะ โบยเพราะลบหลู่เชื้อพระวงศ์หม่อมฉันยินดี แต่หากโบยเพราะสองแม่ลูกนั่นเห็นทีหม่อมฉันคงไม่ยอมง่าย ๆ”

          “เจ้าช่างขี้อิจฉาริษยา ทำร้ายได้แม้แต่พี่ตัวเอง ซ้ำยังไม่ยอมรับผิด”

          ไป๋เทียนจินมองแววตาท้าทายด้วยความโกรธ รู้สึกถูกสตรีลูบคม // อี้เวยหนิงเจ้ามันนางปีศาจ ข้าจะไม่ยอมปล่อยให้ลอยนวลแน่

          “สตรีของพระองค์มีค่าใดให้หม่อมฉันกลั่นแกล้งกัน เป็นเพียงลูกอนุการเรียนก็นับว่าโง่เขลาทำตัวอ่อนแอเสแสร้งไร้ค่าไปวัน ๆ หม่อมฉันต้องอิจฉานางด้วยเรื่องใดเพคะท่านอ๋อง”

          นางไม่รู้หรอกว่าใครจะมองนางร้ายกาจอย่างไร แต่การจะเอานางไปโบยได้ก็ต้องมีข้อหาที่ดีกว่านี้เสียหน่อย ไม่ใช่ทำไปตามอารมณ์เหมือนพวกไร้สมอง