ตอนที่ 10 เยือนจวนสกุลลี่

 

ท่านอ๋องรีบขยับตัวเพื่อให้นางได้จัดที่นอนของตัวเอง เขารีบหันไปมองหลันเยว่ซินที่เดินเอาหมอนและผ้าห่มในหีบที่ตั้งวางไว้เดินมา แต่ช่วงที่นางหันมา ท่านอ๋องเจ้าเล่ห์ก็พยายามทำสีหน้าเหมือนป่วยและไอถี่ๆพอเป็นพิธี

“เสด็จอาแน่ใจนะเพคะว่าไม่ต้องการดื่มยาลดไข้ก่อนจะบรรทม”

“ไม่ละ คงเพราะเดินทางมาไกลและอากาศเปลี่ยนกะทันหัน ก็เลยปรับตัวไม่ทัน เจ้าคงไม่รังเกียจคนแก่อย่างข้าหรอกกระมังเยว่ซิน”

“เสด็จกล่าวเกินไปแล้วเพคะ อายุเพียงเท่านี้จะเรียกว่าแก่ได้เช่นไรเพคะ”

“นั่นสิๆ ใช่ๆ ข้ากับเจ้าอายุห่างกันเพียงแค่แปดปีเอง เจ้าว่าหรือไม่ว่านี่มันช่าง….”

“หม่อมฉันจะดับไฟแล้วนะเพคะ”

“อ้อ….เช่นนั้นข้าจะนอนแล้ว”

หลันเยว่ซินลุกขึ้นไปดับไฟพร้อมกับใช้ฝาครอบเพื่อมิให้มีควันออกมารบกวนท่านอ๋อง นางถอดชุดคลุมด้านนอกออกแล้วเดินมาที่เตียงก่อนจะล้มตัวลงนอนข้างๆเขาโดยมีหมอนข้างกั้นเอาไว้ระหว่างทั้งสอง

 ในตอนเด็กที่นางมาที่นี่ใหม่ๆ นางก็มักจะขอมานอนกับเขาเพราะฝันร้าย แม่นมเถียนจะพานางมาก่อนที่ท่านอ๋องจะบรรทม เขาก็จะอนุญาตให้นางนอนด้วยเพราะเห็นว่านางเป็นน้องสาว แต่ตอนนี้เขาเริ่มรู้ตัวแล้วว่าเขา…ไม่ได้คิดกับนางแค่น้องสาวเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

วันรุ่งขึ้น….

ท่านอ๋องลืมตาขึ้นมาพร้อมกับเตียงที่ว่างเปล่า เหลือเพียงเขาอยู่คนเดียว เขาตื่นมาด้วยความตระหนกและนึกขึ้นได้ว่านางคงออกไปแล้วตั้งแต่เช้ามืด แต่ว่า…นางไปไหนกันเล่า

“จงลี่!!”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“เจ้าอย่าลืมจัดคนของเราอารักขาคุณหนูด้วย”

“รับทราบพ่ะย่ะค่ะ”

“ว่าแต่ นางไปที่ใดแล้ว เหตุใดนางตื่นไปข้าจึงไม่รู้เรื่องเลยล่ะ”

“เอ่อ…กระหม่อมเห็นว่าคุณหนูรีบจัดเตรียมของออกไปแต่เช้า เห็นว่าจะไปไหว้พระและเลยไปที่สกุลลี่พ่ะย่ะค่ะ”

“สกุลลี่ จวนท่านมหาบัณฑิต ลี่เสี่ยวโม่”

“ใช่พ่ะย่ะค่ะ”

“อืม ข้าทราบแล้ว เตรียมชุดให้ข้า”

“พระองค์จะเสด็จที่ใดหรือพ่ะย่ะค่ะ”

“เจ้าลืมประชุมเช้าราชสำนักหรืออย่างไรกัน เร็วเข้า!!”

“พ่ะย่ะค่ะ”

ท่านอ๋องเดินทางมาประชุมเช้าที่ราชสำนักของเฉินโจว ข่าวว่าท่านอ๋องเสด็จกลับมาแล้วเป็นที่ทราบโดยทั่วกันขาดแต่ไม่ได้จัดงานต้อนรับเพราะแต่ไหนแต่ไรมาท่านอ๋องไม่โปรดปรานงานเลี้ยงจอมปลอมเช่นนี้ นอกจากจะมีโอกาสพิเศษอื่นเช่นเรื่องที่เขานำเข้าที่ประชุมวันนี้

“อีกสี่วันเราจะจัดงานเลี้ยงฉลองเพื่อให้กำลังให้เหล่าทหารกล้าผู้พลีชีพและเสียสละตนเองเพื่อรักษาบ้านเมืองของเราเอาไว้ เปิดคลังเสบียงเพื่อแจกจ่ายเมล็ดพันธุ์ให้ชาวบ้านและเฉลิมฉลองกันทั้งเมือง ผู้ใดมีข้อเสนอแนะอื่นอีกหรือไม่”

“ทูลท่านอ๋อง กระหม่อมขออนุญาตเสริมพ่ะย่ะค่ะ”

“ท่านเจ้ากรมซ่ง เชิญกล่าว”

เขารู้อยู่แล้วว่าเจ้ากรมซ่งไม่มีครั้งไหนที่จะยอมพลาดโอกาสนำเสนอบุตรสาวของตนเพื่อตำแหน่งพระสนมหรือไม่ก็พระชายาอ๋อง เป็นที่รู้กันทั่วว่าเขาหวังกับตำแหน่งนี้มาก

 ด้วยซ่งเหมยลี่ที่งดงามและมากความสามารถ นางได้ชื่อว่ายอดหญิงงามแห่งเฉินโจว ซึ่งคุณสมบัติเหล่านี้เหมาะสมกับตำแหน่งพระชายาทุกประการอย่างปฏิเสธไม่ได้

“กระหม่อมเห็นว่าในงานนี้ ควรจะให้เป็นงานที่พบปะระหว่าสตรีและบุรุษที่ยังมิได้ออกเรือน ได้มีโอกาสได้พบกันและทำความรู้จัก อีกทั้ง..เรื่องการแต่งตั้งพระชายาท่านอ๋อง…”

“อ้อ ท่านเจ้ากรมห่วงเรื่องว่าเฉินโจวเราจะมีคู่แต่งงานที่น้อยลงและราษฎรจะลดจำนวนลง ใช่ ข้าหลงลืมไปได้เช่นไรกันนะ ดีๆ ได้ งั้นเรื่องนี้ให้ท่าจัดการ ข้าเห็นด้วยกับการจัดนัดพบเช่นนี้”

“ท่านอ๋อง แล้วเรื่อง…แต่งตั้งพระชายาเล่าพ่ะย่ะค่ะ เรื่องนี้ถูกวิพากษ์วิจารณ์มานานแล้ว ครั้งนี้เรื่องศึกสงครามก็สงบแล้ว ควรจะถึงเวลาที่จะ…”

“ท่านเจ้ากรมโยธา ข้าพึ่งได้รับรายงานของท่าน อำเภอกู่ที่อยู่ชายแดนตะวันตก ช่วงหน้าน้ำหลากได้รับผลกระทบจากน้ำท่วมทุกปี ท่านเสนอให้สร้างเขื่อน เรื่องนี้ ท่านมีแผนการต่อว่าอย่างไร”

ท่านอ๋องมิสนใจคำกล่าวของเจ้ากรมซ่งที่พยายามเอ่ยเรื่องพระชายา เขาเองยังไม่มีแผนรับมือเรื่องนี้ แต่เรื่องที่จะให้ซ่งเหมยลี่เข้ามาเป็นพระสนมหรือพระชายา เขาไม่มีทางยอมเพราะเขาไม่ได้มีใจให้กับนาง อีกทั้งเป้าหมายของเจ้ากรมซ่งก็ชัดเจนจนเกินงามทำให้เขาไม่พึงใจนัก

“ทูลท่านอ๋อง กระหม่อมมีปรึกษากับนายอำเภอกู่แล้ว ชาวบ้านที่ได้รับผลกระทบต่างอยากให้มีเขื่อนเพื่อกั้นน้ำสำหรับฤดูเพราะปลูก จะได้บรรเทาความเสียหายและสามารถทำการค้าได้ปกติ เพราะชายแดนฝั่งนั้นติดกับ ฮั่วซู ซึ่งค้าขายขนสัตว์และอาหารสัตว์ เป็นคู่ค้าและพันธมิตรที่ดีกับเราเสมอมา หากว่าเราส่งทูตไปปรึกษา คิดว่าเรื่องสร้างเขื่อนนี้ เราและฮั่วซูจะได้รับผลตอบแทนที่ดีทั้งสองฝ่ายพ่ะย่ะค่ะ”

“ดี เช่นนั้นท่านก็ดำเนินการได้เลย ส่วนเรื่องเจรจา ข้า…จะเดินทางไปที่นั่นด้วยตนเอง”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“เอาล่ะ ข้ามีเรื่องแจ้งให้พวกท่านทราบเท่านี้ ทุกคนดำเนินการได้เลย อีกสี่วันพบกันที่งานเลี้ยง หวังว่าทุกคนในเมืองเฉินโจวจะร่วมสนุกกับงานนี้ด้วยหลังจากภาวะสงครามที่ยาวนาน เลิกประชุม”

เป็นอีกครั้งที่เจ้ากรมซ่งไม่สามารถนำเรื่องบุตรสาวเข้ามาในที่ประชุมได้ทั้งๆที่โอกาสและทุกอย่างเหมาะ แต่บรรดาขุนนางทั้งหลายต่างล้วนเห็นพ้องต้องกันว่าเขามักมากจนเกินงามที่อยากจะผูกดองกับสกุลอ๋อง

จวนสกุลลี่

“คุณหนู มิทราบว่าท่านมาพบผู้ใดขอรับ”

“ข้าหลันเยว่ซิน สหายของลี่หลานเฟินจากสำนักศึกษาป๋อเหวิน ข้ามาเยี่ยมหลานเฟิน รบกวนท่านไปแจ้งนางให้ที”

“รบกวนคุณหนูนั่งรอที่ห้องโถงสักครู่ บ่าวจะให้สาวใช้ไปแจ้งคุณหนูขอรับ”

“ขอบคุณ”

สมกับเป็นจวนของมหาบัณฑิต แม้แต่ผู้ที่มารับรองแขกและบ่าวไพร่ ต่างล้วนถูกฝึกอบรมวิธีการพูดและมารยาทในการรับแขกมาอย่างดี เยว่ซินนั่งรอที่ห้องโถงกับชุนถงเงียบๆ

ไม่นานนักก็มีบุรุษหนุ่มเดินเข้ามาด้วยความแปลกใจเพราะเขาไม่เคยพบหน้าสตรีแปลกหน้าที่งดงามเช่นนี้มาก่อนในเฉินโจว

“มิทราบว่าแม่นางมาที่นี่ มีธุระอะไรกับผู้ใดหรือ”

หลันเยว่ซินหันไปมองผู้ที่พึ่งเดินมาใหม่ นางลุกขึ้นและคำนับให้เขา 

“ข้าน้อยหลันเยว่ซิน เป็นสหายเรียนร่วมสำนักกับหลานเฟิน มาที่นี่เพราะมาเยี่ยมนางเจ้าค่ะ ไม่ทราบว่าท่านบัณฑิตคือ…”

“อ้อ …ข้าน้อยต้องขออภัย มิทราบว่าเป็นคุณหนู หลัน หลานสาวของท่านอ๋องจวิน ให้เกียรติมาเยี่ยมถึงจวน ขออภัยที่เสียมารยาทข้าน้อย ลี่หยางจิน บุตรคนโตของท่านมหาบัณฑิตลี่เสี่ยวโม่ ขออภัยที่มิได้ต้อนรับให้สมเกียรติ”

“ท่านบัณฑิตลี่อย่าได้เกรงใจ ข้ามาที่นี่เพียงแค่เยี่ยมเยือนสหายเท่านั้น อย่าได้….”

“เยว่ซิน!! มาหาข้าแล้ว เยว่ซิน”

ลี่หลานเฟินเดินเข้ามาพร้อมกับความดีใจที่เห็นว่าเยว่ซินมาหานาง นางรีบวิ่งออกมาจากห้องเพื่อมาพบเยว่ซิน

“น้องเล็ก เหตุใดไม่รักษามารยาท เจ้ากับคุณหนูหลันไปเรียนสำนักศึกษาที่เดียวกัน แต่เหตุใดมารยาทจึงแตกต่างกันเช่นนี้”

“พี่ใหญ่ ท่านพึ่งเคยพบเยว่ซินของข้าก็เข้าข้างนางเสียแล้วสินะ”