บทที่ 2 แรกพบสบตา (3/4)

         สตรีตัวน้อยที่กล่าวปฏิเสธข้อเสนอการหมั้นหมายกับชินอ๋องซื่อจื่อพร้อมทั้งปฏิเสธรางวัลทั้งหมดแลกกับราชโองการเลือกคู่ครองด้วยตนเอง

            ส่วนพี่ชายก็ปฏิเสธรางวัลแลกกับการได้เป็นขุนนางช่วยเหลืองานในวังเพื่อจะได้เป็นเสาหลักให้น้องสาว ซึ่งสุดท้ายจางชิงเทียนก็สามารถพิสูจน์ตนเองถึงความสามารถและได้รับความไว้วางใจจากฮ่องเต้ให้ทำงานอยู่ข้างกาย

            นั่นเป็นครั้งเดียวที่องค์รัชทายาทเช่นเขาได้เจอสตรีผู้นั้น

            “เฟยหลง สตรีที่พูดคุยกับคู่หมายเจ้าเป็นคุณหนูจวนใดหรือ เหตุใดข้าไม่เคยเห็นหน้า”

            “ข้าไม่ทราบ” องค์รัชทายาทกล่าวพลางจ้องมองไปยังว่าที่คู่หมั้นซึ่งตนไม่ได้พึงใจกำลังนั่งพูดคุยกับสตรีที่มีดวงหน้างดงามน่ามอง ก่อนจะชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นรอยยิ้มที่ระบายเต็มดวงหน้าหวานของเจิ้งเข่อชิง

            รู้จักกันมาตั้งนานเขาเพิ่งเคยเห็นนางยิ้มเช่นนี้เป็นครั้งแรก...

            “ข้าก็ไม่รู้เช่นกัน อันฉีเจ้ารู้หรือไม่”

            “หึ” ชินอ๋องซื่อจื่อส่งเสียงสั้นๆ เพียงแค่นั้นก่อนจะยกชาขึ้นจิบ สายตาจับจ้องไปที่กลุ่มสตรีสามคนกำลังพูดคุยกัน

           

            ในงานจิบชาชมดอกไม้คุณหนูหลายคนได้เตรียมตัวมาเพื่อแสดงหวังจะโดดเด่นกว่าสตรีอื่นดึงความสนใจจากบุรุษที่ตนชมชอบ

            คุณหนูคนแรกที่ได้รับเกียรติให้ขึ้นแสดงคือคุณหนูสวี่ลู่ฟาง บุตรสาวหมอหลวงผู้ถูกเล่าลือว่าเป็นสตรีที่องค์รัชทายาทพึงใจจนต้องหาวิธีถอนหมั้นคุณหนูเจิ้งเพื่อมาแต่งสตรีในดวงใจ

            “ข้าน้อยสวี่ลู่ฟาง คารวะองค์รัชทายาท ชินอ๋องซื่อจื่อ คุณชายหลิวและทุกท่านเจ้าค่ะ วันนี้ข้าน้อยจะมาแสดงเพลงพิณให้ทุกท่านได้ชมเจ้าค่ะ ข้าน้อยฝีมือยังอ่อนด้อยนักหากผิดพลาดประการใดต้องขออภัยด้วยนะเจ้าคะ” สตรีที่ปกปิดใบหน้าครึ่งล่างด้วยผ้าผืนบางกล่าว

            จบคำกล่าวนางก็วางสองมือลงบนพิณราคาแพงก่อนจะเริ่มบรรเลงขึ้นทันที บทเพลงที่นางเอกผู้นี้เลือกเป็นบทเพลงที่เล่าถึงเรื่องราวการเฝ้ารอความรักของสตรีจากบุรุษผู้หนึ่ง ซึ่งสตรีผู้นั้นก็ได้แต่เฝ้าฝันว่าสักวันหนึ่งจะได้ครองคู่กับบุรุษที่ตนพึงใจ

            ในจังหวะที่ทุกคนกำลังซาบซึ้งอยู่กับบทเพลงรักแสนตราตรึงหัวใจอยู่นั้น จางชิงหนี่ว์ก็ลอบมองพระพักตร์ขององค์รัชทายาท จึงได้เห็นว่ามีเพียงสองสามครั้งที่พระองค์จ้องมองสตรีที่กำลังทำการแสดงอยู่ด้านหน้า แต่ส่วนใหญ่พระรองผู้นั้นกลับเอาแต่จับจ้องมาที่สตรีซึ่งตอนนี้เปลี่ยนมานั่งด้านข้างนาง ส่วนหวังเยว่ฉิงก็เปลี่ยนมานั่งขนาบข้างนางอีกด้าน

            ‘ดูเหมือนโจวเฟยหลงจะนอกบทเล็กน้อย’ หากเป็นเช่นนั้นก็ดี สหายใหม่ของนางจะได้ไม่ต้องชอกช้ำ

            ‘ว้ายตายแล้ว...ดูเหมือนว่าสวี่ลู่ฟางจะแสดงออกชัดเจนถึงเป้าหมายนะ’ จางชิงหนี่ว์คิดหลังจากที่เห็นว่าคุณหนูสวี่ผู้งดงามเป็นอันดับหนึ่งในเมืองหลวงเอาแต่ส่งสายตาให้กับชินอ๋องซื่อจื่อ

            “ดูสิ เมื่อวันก่อนออกไปเที่ยวเล่นกับองค์รัชทายาทอยู่เลย มาวันนี้กลับส่งสายตาให้ชินอ๋องซื่อจื่อ สมเป็นสตรีดอกบัวขาวจริงๆ”

            “ชินอ๋องรูปงามถึงเพียงนั้นไม่ใช่เรื่องแปลกหรอกที่คุณหนูสวี่จะชื่นชอบ” นางหันไปกล่าวกับสหาย

            “ข้าเห็นด้วยกับชิงหนี่ว์ เจ้าไม่หิวหรือข้าไม่เห็นเจ้ากินอะไรเลย” คุณหนูเจิ้งเอ่ยถามนาง

            “ข้าไม่หิว...โครก” ยังกล่าวปฏิเสธไม่ทันจบเสียงน่าอายก็ดังมาจากท้องนาง

            “หรือขนมไม่ถูกปาก เจ้าชอบกินอะไรข้าจะให้คนของข้าไปหาซื้อมาให้”

            “มิเป็นไรเจ้าค่ะ จริงๆ ที่ข้าไม่กินอันใดเลยเพราะพี่ชายของข้ากำชับไว้ว่า บรรดาคุณหนูที่ชอบริษยาผู้อื่นมักจะใช้งานเลี้ยงเช่นนี้สร้างเรื่องอื้อฉาวให้ตนเอง หรือสร้างเรื่องเพื่อทำลายผู้อื่น ข้าควรระวังให้มาก” เพราะกลัวคุณหนูที่นั่งห่างออกไปจะได้ยิน จางชิงหนี่ว์จึงยื่นดวงหน้าหวานเข้าไปใกล้สหายแล้วกระซิบบอกเสียงเบาที่ข้างหู