ตอนที่ 12 เหตุไม่คาดฝัน

ตอนที่ 12

เหตุไม่คาดฝัน

 

"น้องสาว เจ้าจะไปที่ใดหรือ?" หนึ่งในสองคนนั้นเอ่ยขึ้น

"พวกท่านเป็นใคร เหตุใดจึงมาขวางทางข้า " หลิวซินซินเอ่ยขึ้นในขณะที่กอดห่อพู่กัน ตลับหมึกและม้วนกระดาษอย่างหวงแหนราวกับเป็นสิ่งของมีค่า...แม้นางจะพอมีวรยุทธ์อัน

น้อยนิด และวิชาปล่อยเข็มพิษที่ได้รับมาจากหลิวซีจิน แต่ก็ไม่อยากนำมาใช้โดยโดยไม่จำเป็น นางคร้านจะมีเรื่องกับผู้อื่นแล้ว

"ข้าไม่เห็นเจ้ามาก่อนเลย " บุรุษใบหน้าหล่อเหลาผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นก่อนจะสายตาไล่โลมเลียนางตั้งแต่หัวจรดเท้า

"นั่นสิ ใบหน้างดงามเช่นนี้ เจ้ามีสามีหรือยัง?" บุรุษหน้าตาดีอีกคนหนึ่งเอ่ย

"ข้ามีสามีแล้ว" หลิวซินซินตอบเสียงเรียบก่อนจะสบตาอย่างไม่กลัวเกรง ตลาดที่คนเดินพลุกพล่านเช่นนี้คนพวกนี้คงไม่คิดจะทำไม่ดีกับนางหรอกกระมัง หญิงสาวคิด

"มีสามีแล้ว เหตุใดจึงมาเดินคนเดียวเช่นนี้เล่า คนติดตามก็ไม่มีสักคน มิสู้ทิ้งสามีกระจอกนั่น แล้วมาแต่งเป็นอนุภรรยาของข้าดีหรือไม่?" บุรุษหน้าตาดีเอ่ยขึ้น

ในมุมหนึ่งมีบุรุษสองคนที่อยู่บนชั้นสองของร้านค้ามองดูสามคนที่คล้ายกับยืนสนทนา เมื่อเขาได้ยินการสนทนานั้นก็อดไม่ได้ที่หาเรื่องสนุกทำ เขาได้ยินแว่วๆว่านางตอบคนพวกนั้นว่านางมีสามีแล้ว....

จากที่เขาสืบมา....หลิวซินซินผู้นี้มีโอกาส ที่จะเป็นจ้าวซิน

อยู่หลายส่วน...หากนางคือจ้าวซินจริง...เขาไม่มีทางปล่อยนางไปเป็นแน่  เฉิงเจิงอวี้คิดกับตนก่อนจะหยิบเม็ดหมากล้อมขึ้นมาไว้ในมือ

"พวกท่านหลีกไป มิเช่นนั้นข้าจะร้องให้คนช่วย"

หลิวซินซินเอ่ยขึ้นเสียงเรียบก่อนจะมองซ้ายมองขวา ทันใดนั้น

จู่จู่ก็มีเม็ดหมากล้อมปริศนาที่ถูกดีดมาจากทิศทางใดไม่ทราบมากระทบหน้าผากของบุรุษสองคนนั้น

ปึ่ง!  พลั่ก

ปึ่ง!  พลั่ก

 

"โอ๊ย! บังอาจ! ผู้ใดกล้าทำเช่นนี้กับข้า!?" บุรุษหน้าตาหล่อเหลาตวาดขึ้นก่อนจะยกมือกุมหน้าผากไว้ สายตาสอดส่องมองซ้ายขวาเพื่อหาที่มาของหมากล้อม

 

"ผู้ใด? ลอบโจมตีเช่นนี้ ขี้ขลาดเสียจริง!" ชายอีกคนที่มาด้วยกันตอบ

 

"ข้าเอง...พวกเจ้ามีปัญหาหรือไม่?" เฉิงเจิงอวี้ที่ยืนอยู่บนชั้นสองของร้านอาหารเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางสบาย หลิวซินซิน

แหงนมองใบหน้าหล่อเหลาของเขาที่มองมาเช่นกัน

เหตุใดจึงเป็นเฉิงเจิงอวี้!

"องค์ชายสี่!/องค์ชายสี่!" ชายหนุ่มทั้งสองเอ่ยขึ้นก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อพบว่าผู้ที่อยู่บนนั้นคือองค์ชายสี่ที่โลดแล่นในยุทธภพตั้งแต่สิบขวบ! เรื่องวรยุทธไม่ต้องกล่าวถึงพวกเขาไม่มีทางเทียบได้

 

หลิวซินซินที่เห็นว่าทั้งคู่กำลังถกเถียงกันกับเฉิงเจิงอวี้ที่อยู่ด้านบน นางจึงอาศัยเวลานั้นค่อยๆย่องออกไปจากตรงที่แห่งนั้นโดยไม่คิดขอบคุณเขาแม้แต่คำเดียว...นางควรรีบไปรอที่จุดนัดพบดีกว่า ปล่อยให้พวกเขาถกเถียงกันไปก็แล้วกัน เวลานี้นางไม่ควรพบเจอเฉิงเจิงอวี้…

"คารวะองค์ชาย พวกกระหม่อมมีธุระไปต่อ ขอลา" สองหนุ่มนั้นพากันเร่งฝีเท้าออกไปจากที่ตรงนั้นในทันที

 

ในระหว่างที่หลิวซินซินเร่งสาวเท้าอย่างเร่งรีบนั่นเองนางคิดว่าพ้นจากคนผู้นั้นแล้วแต่ทว่า เฉิงเจิงอวี้ใช้วิชาตัวเบาไต่หลังคาก่อนจะมาหยุดตรงหน้าสตรีที่ไร้มารยาทที่เดินหนี

หน้าตาเฉย

ผลั่ก!

"โอ๊ะ!"

"ท่าน!" หลิวซินซินเบิกตากว้างก่อนจะรีบก้มหน้าลง

"ที่แท้…เจ้าก็เป็นหมอที่โรงหมอหลิวจิน เมื่อครู่ข้าเพิ่งช่วยเจ้าไว้ขอบคุณสักคำยังไม่มี ทั้งยังวิ่งหนีข้าอีก นี่คือมารยาทของเจ้าเช่นนั้นหรือ?" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขณะร่างสูงสาวเท้าเข้ามาใกล้นางมากขึ้น เขาสังเกตจากความสูงของอีกฝ่ายศีรษะของนางนั้นสูงเพียงแค่ครึ่งคางเขา...นับว่าความสูงนั้นใกล้เคียงกับจ้าวซิน

"ขอบคุณองค์ชายสี่ที่ช่วยหม่อมฉันไว้ เมื่อครู่ตกใจจนลืมขอบคุณขอองค์ชายอย่าถือสา" หลิวซินซินเอ่ยอย่างใจเย็นนางไม่ควรแสดงท่าทีมีพิรุธ

"ข้ามีเรื่องอยากสนทนากับเจ้าสักครู่หนึ่ง"

“หม่อมฉันไม่สะดวก ขออภัยองค์ชาย ต้องรีบไปแล้วจริงๆ” นางเอ่ยตอบทันทีโดยไม่คิด นางต้องอยู่ห่างเฉิงเจิงอวี้มากที่สุด นางไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อยเหตุใดนางต้องพบคนผู้นี้อยู่ร่ำไป เจ้ากรรมนายเวรอันดับหนึ่งโดยแท้ นางคิด

"ข้าซื้อให้เจ้าเพื่อขอบคุณช่วยรักษาฉางมี่" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้นก่อนจะยื่นด้ามพู่กันที่มีหมึกในตัวให้นางหลายด้าม ด้าน

หลิวซินซินที่เห็นเช่นนั้นก็เบิกตากว้าง...

นี่มันพู่กันที่นางอยากได้นี่

คนผู้นี้แอบสะกดรอยตามนางเช่นนั้นหรือ?

หลิวซินซินคิดในใจก่อนจะเอ่ยขึ้น

“เกรงใจไปแล้ว ไม่ใช่หม่อมฉันคนเดียวที่รักษานาง อีกอย่างท่านก็มอบทองหีบใหญ่เช่นนั้นให้โรงแพทย์ของเราอีก…” หลิวซินซินเอ่ยขึ้นอย่างเกรงใจ แต่ทว่าในใจกลับอยากได้มันอยู่

“ในเมื่อข้ามอบทองมากถึงเพียงนั้น เหตุใดเจ้าจึงตระหนี่กับเรื่องการซื้อพู่กันนักเล่า” เขาก่อนจะสังเกตอากัปปกิริยาของหญิงสาว

“ท่านมอบทองให้โรงหมอ เป็นของส่วนรวม หม่อมฉันไม่ควรเห็นแก่ตัวจับจ่ายใช้สอยตามอำเภอใจ” นางตอบ

“เช่นนั้น…พู่กันนี่ข้าซื้อให้เจ้าส่วนตัว…หากเจ้าไม่รับข้าจะถือข้าเจ้าหักหาญน้ำใจข้า” เขาเอ่ยก่อนจะยื่นถุงกระดาษที่เต็มไปด้วยพู่กันที่นางอยากได้ หลิวซินซินจึงยื่นมือออกไปรับแต่โดยดี

 

"ขอบพระทัยองค์ชายเพคะ"

ในขณะที่ทั้งคู่กำลังยืนสนทนากันนั่นเอง

“องค์ชาย! ท่านมาเที่ยวเล่นหรือเจ้าคะ แม่นางซินซิน เจ้าก็อยู่ด้วย” ฉางมี่ที่มาตั้งแต่เมื่อใดไม่ทราบเอ่ยขึ้นพร้อมกับผู้ติดตามอีกสองคน ดูเหมือนจะหายดีแล้ว ด้านหลิวซินซินที่เห็นเช่นนั้นก็ได้โอกาสทันที

“แม่นางฉางมี่ท่านหายดีแล้วใช่หรือไม่?” หลิวซินซิน

เอ่ยขึ้น

“ข้าหายดีแล้ว ขอบคุณท่านมาก” ฉางมี่เอ่ยขึ้นก่อนจะยิ้มสดใส

 

ในขณะที่ทั้งสามสนทนากันนั่นเอง ฉงอี้ที่ตามมาเพื่อช่วยหลิวซินซินถือของพอดี

“ซินซิน…มา  ข้าช่วยถือ” ฉงอี้เร่งสาวเท้ามา เขายื่นมือมารับของที่หลิวซินซินอุ้มไว้ไปถือ ฉงอี้เพิ่งสังเกตตอนนี้เองว่า

เฉิงเจิงอวี้ก็อยู่ด้วย

“คารวะองค์ชายสี่ เมื่อครู่กระหม่อมเสียมารยาทแล้ว”

ฉงอี้เอ่ยขึ้นเมื่อหันไปเจอผู้ที่ยืนสนทนากับหลิวซินซินเมื่อครู่ก่อนประสานมือคารวะตามมารยาท

“ไม่เป็นไร….” เฉิงอวี้เอ่ยขึ้น จู่จู่เขาก็รู้สึกไม่พอใจเจ้าหนุ่มนี่ขึ้นมาเสียอย่างนั้น

“องค์ชายมีแขกแล้ว หลิวซินซินไม่รบกวน ขอลาเพคะ”หลิวซินซินเอ่ยขึ้นก่อนประสานมือเคารพผู้เป็นถึงองค์ชายแล้วเดินจากไปพร้อมกับฉงอี้ทันที

“องค์ชาย…สองคนนี้ดูน่ารักดี ท่านว่าหรือไม่” ฉางมี่เอ่ยขึ้นก่อนจะลอบสังเกตอากัปกิริยาของอีกฝ่าย

“ไม่เหมาะสมเลยสักนิด!”

 เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้น ก่อนจะเดินหนีฉางมี่ไปเสียอย่างนั้น

“อ้าว! องค์ชาย…”ฉางมี่ตัดพ้อ