ตอนที่ 11 ความฝัน หลอกหลอน

ตอนที่ 11

ความฝัน หลอกหลอน

 

ห้วงฝัน...

"เฉิงเจิงอวี้...ท่านมันแค่ลูกเต่าไร้ความสามารถ...ท่านจะสู้บิดาท่านได้อย่างไร..." จ้าวซินเอ่ยในขณะที่สวมอาภรณ์บางเบาจนแทบมองเห็นไปถึงด้านในจนเฉิงเจิงอวี้ต้องลอบกลืนน้ำลาย

"จ้าวซิน!  เจ้าดูถูกข้ามากไปแล้ว....." ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นก่อนจะดึงร่างบางของจ้าวซินเข้ามาแนบชิดจนไม่มีช่องว่าง

"ท่านก็ทำให้ข้าเห็นสิ ว่าท่านไม่ได้ไร้ความสามารถ" จ้าวซินเอ่ยขึ้นก่อนจะลูบไล้แผงอกกว้างของเขาอย่างยั่วยวน ริมฝีปากของนางเผยอออกเล็กน้อยคล้ายกับต้องการเชิญชวนให้ชิม

"จ้าวซิน...ข้าจะทำให้เจ้าลืมบิดาข้า จากนี้ไปเจ้าเป็นของข้า!" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้นก่อนจะดึงร่างบางเข้ามาจุมพิตราวกับต้องการสูบวิญญาณก็ไม่ปาน

 ใบหน้างามครางออกมาอย่างน่าอาย เมื่อดอกบัวคู่งามถูกเขาครอบครองด้วยริมฝีปากอุ่นคล้ายกับทารกหิวโหย ในขณะที่เฉิงเจิงอวี้เลื่อนใบหน้าเพื่อมอบจุมพิตเร่าร้อนให้คนใต้ร่างนั้นเอง  จู่จู่ใบหน้าของจ้าวซินก็แปรเปลี่ยนเป็นผู้ช่วยหมอหญิงที่ช่วยฉางมี่ในวันนั้น...

เฮือก!

เฉิงเจิงอวี้ลืมตาขึ้นในความความมืดก่อนจะผุดลุกขึ้นนั่ง เหงื่อผุดออกหน้าผากเป็นเม็ดๆ...เหตุการณ์ในคืนนั้นกลับมาหลอกหลอนเขาอีกแล้ว...แต่ทว่าจ้าวซินในฝันนั้นเหตุใดจึงกลายเป็นผู้ช่วยหมอหญิงที่ช่วยรักษาฉางมี่ในวันนั้นไปได้...

หรือว่า...ผู้ช่วยหมอผู้นั้นจะเป็นจ้าวซิน!

 

เพราะหลังจากตื่นขึ้นเฉิงเจิงอวี้ก็อาจข่มตาหลับได้อีก เขาจึงเรียกเสี่ยวจ้านออกมาสนทนา

"องค์ชายสี่ ท่านคิดว่าหลิวซินซินผู้นั้นคือจ้าวซินเช่นนั้นหรือ? แต่ใบหน้านั้น…ดูอย่างไรก็ไม่ใช่จ้าวซินนะพ่ะย่ะค่ะ" องครักษ์เสี่ยวจ้านเอ่ยในขณะที่อ้าปากหาวหวอด เพราะถูกปลุกให้มานั่งรับฟังความฝันของผู้เป็นนาย   เขาไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อยว่าอีกฝ่ายทราบได้อย่างไรว่าเป็นจ้าวซิน…สตรีผู้นั้นหน้าตาไม่คล้ายจ้าวซินเลยสักนิด

"ใบหน้าและชื่อเสียงย่อมเปลี่ยนได้ ...ข้านับเวลาและความเป็นไปได้ที่นางไปโผล่ที่นั้น เหมาะกับเวลาที่จ้าวซินหายไปหลังจากดื่มยาพิษ " เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้น ก่อนจะนึกถึงใบหน้างามของหลิวซินซินที่แม้จะมีส่วนที่ไม่คล้ายคลึงกับจ้าวซินแต่ก็เดาได้ไม่ยากที่อีกฝ่ายอาจจะแปลงใบหน้า

"ท่านจะทำอย่างไรต่อไป" องครักษ์เสี่ยวจ้านเอ่ยขึ้นในขณะที่ตากำลังจะปิด

"เรื่องนี้ข้ามีวิธีพิสูจน์ เจ้าส่งคนไปจับตาดูนางก่อน อย่าให้คลาดสายตา" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้น

"พ่ะย่ะค่ะ… แต่เวลานี้เพิ่งจะยามโฉว่ (01:00-02:59น.)กระหม่อมขอไปนอนก่อนได้หรือไม่" เสี่ยวจ้านเอ่ยเสียงเบาท่าทางยังคงสะลึมสะลือ

"องครักษ์เช่นเจ้าไร้ประโยชน์จริงๆ ไปเถอะ" เฉิงเจิงอวี้โบกมือไล่ผู้เป็นองครักษ์อย่างรำคาญ เสี่ยวจ้านประสานมือทำความเคารพเล็กน้อยก่อนจะหมุนตัวจากไปทันทีด้วยท่าทีง่วงงุน ทิ้งองค์ชายสี่ที่ยังคงครุ่นคิดถึงสตรีที่หายไป....

 

*****

 ณ ตลาดในเมือง

วันนี้หลิวซีจินไปเลือกวัตถุดิบสมุนไพรบางตัวที่โรงแพทย์ไม่มี หลิวซินซินจึงได้มาเปิดหูเปิดตาด้านนอกบ้าง นางอดนึกถึงวันเก่าๆที่เคยมาเที่ยวเล่นในตลาดแห่งนี้ไม่ได้ ในบรรดาพี่น้องแคว้นเฉิง องค์ชายห้า นับเป็นสหายและพี่ชายที่ดีคนหนึ่ง...

แต่นางก็ไม่อาจไปขอความช่วยเหลืออีกฝ่ายได้เวลานี้นางไม่ควรพบเจอคนรู้จัก เพราะจ้าวซินผู้นั้นได้ตายไปแล้ว

 

"ซินซิน เจ้าไปซื้อกระดาษและพู่กันตามรายการที่ข้าจดไว้…. ข้าจะไปสนทนาธุระกับสหายสักครู่หนึ่ง นี่เงิน เดี๋ยวครู่หนึ่งฉงอี้กลับมาข้าจะให้ไปช่วยเจ้าถือของ" หลิวซินซินเอ่ยอย่างใจดีก่อนจะยื่นถุงเงินให้นาง

"ขอบคุณเจ้าค่ะ" หลิวซินซินเอ่ยขึ้นก่อนจะรับถุงเงินมาไว้ในมือแล้วจึงหมุนตัวจากไปทันที

ณ  ร้านเครื่องเขียน...

 

หลิวซินซินเลือกดูม้วนกระดาษและพู่กันอย่างตื่นเต้น ก่อนสายตาของนางจะหันไปเจอพู่กันประหลาดอย่างหนึ่ง

"แม่นางตาถึง…สินค้านี้เพิ่งมาจากท่าเรือ เป็นพู่กันที่มีหมึกในตัวไม่ต้องจิ้มหมึกให้เสียเวลา " เถ้าแก่เจ้าของร้านเอ่ยขึ้น

"น่าสนใจจริงๆ ราคาเท่าใดหรือเถ้าแก่" หลิวซินซินถามขึ้น

"ยี่สิบตำลึงขอรับ" เถ้าแก่ผู้นั้นเอ่ยขึ้น ด้านหลิวซินซินที่ได้ยินเช่นนั้นก็เบิกตากว้าง หากเป็นเมื่อก่อนนางคงเหมาจนหมด แม้หลิวซีจินจะให้เงินหลายสิบตำลึง แต่ทว่าเวลานี้คงใช้เงินแบบฟุ่มเฟือยไม่ได้อีก นางมีเงินส่วนตัวไม่มาก…แต่ก็ไม่อยากเอามาใช้โดยไม่จำเป็น

"เช่นนั้น...ข้าเอาพู่กันแบบธรรมดา3ด้ามก็ได้เจ้าค่ะ แล้วก็ขอหมึก10ตลับและกระดาษให้ข้า20ม้วนเจ้าค่ะ" หลิวซินซินเอ่ยขึ้นเสียงเบา ก่อนจะก้มหน้าลงเล็กน้อย นางอดที่จะชำเลืองมองพู่กันประหลาดนั่นไม่ได้... หากได้มาสำหรับจดบันทึกประวัติผู้ป่วยคงรวดเร็วและสะดวกมากเป็นแน่

ช่างเถอะ!  นางไม่ควรเห็นแก่ความสะดวกตนเอง พู่กันธรรมดาก็ใช้ได้เหมือนกันมิใช่หรือ? หญิงสาวคิดกับตนเอง

"แม่นางโปรดรอสักครู่" เถ้าแก่เอ่ยขึ้นเอ่ยอย่างใจดีก่อนหยิบพู่กันและตลับหมึกและม้วนกระดาษตามที่อีกฝ่ายสั่ง

"ทั้งหมดเจ็ดสิบตำลึงขอรับ" เถ้าแก่ร้านเครื่องเขียนเอ่ยขึ้นในขณะยื่นของทั้งหมดให้นาง หลิวซินซินจึงยื่นเงินเจ็ดสิบตำลึงให้อีกฝ่ายก่อนจะรับของมาไว้ในมือ ในใจพลางคิดว่า

เจ็ดสิบตำลึงแต่ได้ของหลายอย่าง เท่านี้ก็คุ้มแล้ว

"ขอบคุณแม่นาง" เถ้าแก่เอ่ยขึ้น

หลิวซินซินเดินออกมาจากร้านเครื่องเขียนอย่างอารมณ์ดีก่อนจะมุ่งตรงไปยังจุดนัดพบที่หลิวซีจินบอกไว้ ในขณะที่นางเดินมาเรื่อยๆนั่นเอง จู่จู่ บุรุษสองคนเดินมาหยุดตรงหน้านาง หลิวซินซินพยายามเดินหลบแต่บุรุษสองคนนั้นกลับไม่ขยับ

ดูจากอาภรณ์ที่บุรุษพวกนี้สวมแล้วนางเดาว่าจะต้องเป็นผู้

มีอันจะกินในเมืองเป็นแน่

"น้องสาว เจ้าจะไปที่ใดหรือ?"