ตอนที่ 5 ข้ากลายเป็นคนใหม่

ตอนที่ 5

ข้ากลายเป็นคนใหม่

“รับรองว่าไม่มีใครจำเจ้าได้แน่”

"ขอบคุณพี่หลิวที่ให้ความช่วยเหลือข้า พระคุณนี้ข้าจะไม่ลืมเจ้าค่ะ"จ้าวซินรีบประสานมือคุกเข่าลงอย่างตื้นตัน

"ในเมื่อข้าตั้งใจช่วยเจ้า สัญญากับข้าต่อจากนี้เจ้าจะเป็นหมอที่ดี" หลิวซินซินเอ่ยขึ้นก่อนจะสบเข้าไปในดวงตาของผู้ที่มีอายุน้อยกว่าตนเจ็ดหนาว

"ข้าจ้าวซินผู้นี้จะเป็นหมอที่ดีตั้งใจเล่าเรียนทำประโยชน์ให้ผู้อื่น ท่านวางใจเถอะเจ้าค่ะ" จ้าวซินเอ่ยขึ้นก่อนจะยิ้มกว้าง

"ต่อไปนี้เจ้าเป็นน้องสาวบุญธรรมของข้า นามหลิวซินซิน ดีหรือไม่?" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนดึงหญิงสาวขึ้น

"ข้าหลิวซินซิน ขอบคุณพี่ซีจินและพี่ซูซูเจ้าค่ะ" จ้าวซินที่เพิ่งเปลี่ยนชื่อเป็น หลิวซินซินเอ่ยขึ้น ดวงตากลมโตมีน้ำคลออย่างอดไม่ได้ หลี่ซูซูที่เห็นว่าหลิวซินซินมีน้ำตาอีกครั้งก็กลอกตาไปมาอย่างเบื่อหน่าย นางคร้านจะเห็นน้ำตาของอีกฝ่ายแล้ว

"เปลี่ยนใบหน้าและเปลี่ยนชื่อแล้วแผลเป็นที่แผ่นหลังเล่า" หลี่ซูซูเอ่ยในขณะที่มือเรียวกำลังคัดแยกสมุนไพรชนิดต่อไป

"แผลเป็นอะไรกัน ?ข้าไม่เคยมีนะเจ้าค่ะ" จ้าวซินเอ่ยขึ้นอย่างงุนงง

"หลี่ซูซู เอาคันฉ่องมาให้นางลองส่องดูเถิด" หลิวซีจินเอ่ยขึ้น ด้านจ้าวซินที่เห็นแผลเป็นนั้นผ่านคันฉ่องก็เบิกตากว้าง...แผลเป็นเช่นนี้ผู้ใดกันกระทำไว้...แล้วเหตุใดนางไม่รู้สึกเจ็บ

"เรื่องแผลเป็นข้าไม่รู้ว่ามันมาได้อย่างไร " หลิวซินซินเอ่ยด้วยสีหน้างุนงงอีกครั้ง

"มีผู้ตั้งใจทำสัญลักษณ์ไว้" หลิวซีจินเอ่ยขึ้น

"หรือจะเป็นผู้ที่ช่วยเหลือเจ้า?"หลิวซูซูเอ่ยขึ้น

"ก็ไม่แน่ แต่ตอนนี้เรื่องใบหน้าสำคัญกว่ามาก แผลเป็นนั่นค่อยว่ากันเถอะ" หลิวซีจินเอ่ยขึ้น นางคิดว่าคงไม่มีใครบ้ามาเปลื้องผ้าดูอีกฝ่าย ไว้อนาคตซินซินจะมีสามีอีกเมื่อไหร่นางค่อยหาทางช่วยลบเลือนแผลเป็นนั่นอีกครา

ณ โรงหมอโม่ชิงหนาน...

จ้าวซินที่ถูกเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น หลิวซินซิน ถูกพาตัวมายังสำนักหมอโม่ชิงหนานเพื่อเปลี่ยนโฉมหน้าใหม่ ใช้เวลานานหลายวันพอสมควรนางจึงจะสามารถเปิดผ้าพันใบหน้าออกได้ หลิวซินซินไม่ปล่อยให้เวลาเลยผ่านในระหว่างที่ใบหน้าของนางถูกพันไว้หลังจากผ่าตัดเหลือเพียงดวงตาเท่านั้น...นางได้ขออ่านตำราและขอทำแบบทดสอบจากโม่ชิงหนาน ผู้ที่ทำการแปลงโฉมให้นางเพื่อศึกษาในเบื้องต้น หมอหนุ่มที่ได้เห็นอีกฝ่ายให้ความสนใจใฝ่รู้จึงถ่ายทอดวิชาเบื้องต้นให้อีกฝ่ายโดยไม่หวงแหนเลยแม้แต่น้อย...เขาคิดว่าความรู้นั้นยิ่งถ่ายทอดและยิ่งให้ผู้อื่น...ผู้ให้ก็มีแต่จะได้ความรู้เพิ่มขึ้นอีกเช่นกัน

ความจริง โม่ชิงหนาน หลิวซีจิน และ หลี่ซูซู เป็นสหายกันมาตั้งแต่สมัยเรียนที่สำนักแพทย์ด้วยกัน นับเป็นหมอที่ฝีมือไม่ธรรมดาเลยทีเดียวจนถูกขนานนามให้เป็นหมอฝีมือดีอันดับต้นๆในใต้หล้า...ทั้งสามมีเป้าหมายเดียวกันคือรักษาคนโดยไม่แบ่งชนชั้นวรรณะ...และรักษาในราคาย่อมเยาว์ สำหรับคนยากจนพวกเขาก็มักจะรักษาให้โดยไม่คิดเงิน

หลังจากที่ศึกษาวิชาแพทย์จนแตกฉาน โม่ชิงหนานได้ตั้งโรงหมอ ณ แคว้นแห่งนี้....ในขณะที่หลิวซีจินและหลี่ซูซูจัดตั้ง

โรงหมอใกล้กับชนบท...ทั้งสามมักจะมีการปรึกษาหารือกันอยู่บ่อยครั้งเพื่อพัฒนาการการรักษาที่ดียิ่งขึ้น โม่ชิงหนานคิดว่าการสังเกตและการจดบันทึก รวมถึงการทดลองในแบบต่างๆก็สามารถทำให้มีรูปแบบการรักษาที่ดียิ่งขึ้นไปเช่นกัน รวมถึงการแลกเปลี่ยนความรู้กับสหาย

*****

หลายวันต่อมา....

หลิวซีจินเดินทางมาถึงโรงหมอโม่ชิงหนาน เพื่อแวะมาดูการเปิดใบหน้าใหม่ของหลิวซินซินก็อดตื่นเต้นไม่ได้ที่เห็นใบหน้าหลังแปลงโฉมของอีกฝ่าย และนางก็ต้องตกตะลึงไปตามคาด จนได้เอ่ยกับสหายผู้ที่ลงมือแปลงโฉม

"โม่ชิงหนาน! เจ้าฝีมือดีเกินไปแล้ว..."หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะพิศมองใบหน้างามของ หลิวซินซิน ที่งดงาม

ด้านหลิวซินซินที่ได้เห็นใบหน้าใหม่ของตนผ่านคันฉ่องก็อดเบิกตาโตไม่ได้ งดงามเกินไปแล้ว! แม้อดีตจ้าวซินจะงดงามอยู่แล้วแต่ก็มิอาจเทียบใบหน้านางในตอนนี้ได้เลย

"มันแน่อยู่แล้ว ข้าคือหมอผู้เก่งกาจ เรื่องเท่านี้ถือว่าเล็กน้อย"โม่ชิงหนาน หมอหนุ่มวัยยี่สิบห้าหนาวเอ่ยขึ้นกับสหายสาวที่มีอายุเท่ากันในขณะที่ใช้มือหนากดใบหน้างามของหลิวซินซินที่เขาเป็นแปลงโฉมให้กับมือเพราะคำของร้องของหลิวซีจิน

"ยังปวดใบหน้าอยู่หรือไม่?" โม่ชิงหนานถามขึ้น

"แทบไม่รู้สึกแล้วเจ้าค่ะ" หลิวซินซินตอบ

"ท่านหมอโม่ชิงหยวน.... พี่ซีจิน ข้าไม่รู้จะตอบแทนพวกท่านอย่างไร ทำได้เพียงใช้ร่างกายนี้ทำประโยชน์ให้ชีวิตผู้อื่น" หลิวซินซิน เอ่ยขึ้นก่อนจะคุกเข่าประสานมือขอบคุณผู้มีพระคุณทั้งคู่

"คำขอบคุณของเจ้าข้ารับไว้แล้ว...หากอยากตอบแทนข้าจริงก็เร่งศึกษาวิชาแพทย์เถิด " หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะดึงมือเด็กสาวตรงหน้าขึ้นมา

"หลายปีมานี้มีผู้ติดโรคระบาดจำนวนมาก...หมอก็มีน้อย" โม่ชิงหนานเอ่ยขึ้นก่อนจะเดินไปนั่งที่เก้าอี้ตัวหนึ่งใกล้กับโต๊ะน้ำชาของตน...มือหนายกกาน้ำชาขึ้นจรดริมฝีปากก่อนจะพิจารณาใบหน้างามของหลิวซินซิน

"ข้าจะตั้งใจศึกษาเจ้าค่ะ ช่วงที่ข้าพักฟื้นหลายวันมานี้ข้าได้ศึกษาตำราหลายโรค วิธีการกดจุด ตามที่ท่านได้สั่งไว้ ทั้งยังได้อ่านตำราจากห้องตำราของท่านหมอโม่ชิงหนานอย่างเคร่งครัด ที่เหลือก็คือลงมือปฏิบัติจริงแล้ว

และนี่เป็นแบบทดสอบที่ท่านให้ข้าไว้เพื่อประเมินความเข้าใจของข้า นี่เจ้าค่ะ" หลิวซินซินเอ่ยขึ้นยืดยาว ก่อนจะดึงกระดาษปึกใหญ่ออกมาตรงหน้าโอ้อวดหลิวซีจินและโม่ชิงหนาน หลิวซีจินที่เห็นเช่นนั้นก็รับมาอ่านคำตอบก่อนจะยื่นให้โม่หยวนอ่านด้วยเช่นกัน ทั้งสองมองหน้ากันเล็กน้อยก่อนจะไล่สายตาไปตามตัวหนังสือที่มีเนื้อความสรุปความเข้าใจของเด็กสาวตรงหน้า โม่หยวนและหลิวซีจินก็ได้ข้อสรุปว่าหลิวซินซินน่าจะมีความเข้าใจเบื้องตนมาก่อนแล้ว

"เป็นเช่นนี้ก็ดี วิชาแพทย์เป็นวิชาที่ต้องอาศัยการจดบันทึก และการสังเกต หากเจ้ามีข้อสงสัยอันใดก็ถามหลิวซีจินได้นางน่ะเก่งแทบทุกด้าน" ชิงหนานเอ่ยขึ้น ด้านหลิวซีจินที่เพิ่งนึกได้ว่าตนมีนัดเข้าตรวจสุขภาพของไทเฮาจึงเอ่ยขึ้นอย่างถ่อมตัว

"เอ่ยเกินจริงไปแล้ว โม่ชิงหนาน.....เอาล่ะซินซิน เจ้ากลับโรงหมอไปก่อนข้าจะให้คนรถม้าไปส่งเจ้า ส่วนข้าต้องเดินทางเข้าวังไปตรวจสุขภาพไทเอาต่อ เจ้าเอาจดหมายนี่ให้หลี่ซูซู นางจะสอนเจ้าเรื่องสมุนไพร ส่วนการฝังเข็ม ไว้ข้ากลับไปจะสอนเจ้าเอง" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะยื่นจดหมายฉบับหนึ่งให้หลิวซินซิน

"เจ้าค่ะพี่ซีจิน ข้าลาเจ้าค่ะ และขอบคุณท่านโม่ชิงหนานอีกครั้ง" หลิวซินซินเอ่ยขึ้นก่อนจะรับซองจดหมายบางอย่างมาไว้ในมือแล้วจึงเตรียมตัวเดินทางกลับสำนักแพทย