ตอนที่ 4 สารภาพ

ตอนที่ 4

สารภาพ

"ใบหน้าของเจ้าคล้ายกับถูกพิษบางอย่างที่ข้าเองก็ไม่รู้จักน่าประหลาดเสียจริง...แต่เจ้าวางใจเถอะ ข้าได้นำสมุนไพรทาให้เจ้าแล้ว ตอนนี้ผื่นนั่นยุบลงมากแล้วอีกไม่กี่วันก็หาย"

หลี่ซูซู เอ่ยขึ้นก่อนจะจดบางอย่างลงตำราแล้วหยิบสมุนไพรหลายชนิดลงไปในหม้อ

"ขอบคุณพี่ซูซูมาก พี่ซีจินบอกว่าท่านเป็นหมอหญิงที่ชำนาญด้านสมุนไพรมากที่สุดในโรงหมอนี้ ท่านจะถ่ายทอดวิชาให้ข้าบ้างได้หรือไม่เจ้าคะ?" จ้าวซินเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้ามีความหวัง ก่อนจะมองผื่นแดงบนใบหน้าผ่านคันฉ่อง

"ข้าไม่หวงวิชา ยินดีถ่ายทอดให้เจ้า ขอเพียงเจ้าจะนำความรู้นี้ไปรักษาคน และห้ามเอาไปทำร้ายคนเด็ดขาดรับปากข้าสิ" หลี่ซูซูเอ่ยขึ้นก่อนจะจับชีพจรเพื่อหาสิ่งผิดปกติในร่างกายของหญิงสาวตรงหน้า ก่อนจะจดบางอย่างลงไปในกระดาษ

อีกครั้ง

"ข้าสาบาน ท่านโปรดวางใจ ข้าจะไม่ใช้ความรู้พวกนี้ทำร้ายใครเด็ดขาด" จ้าวซินเอ่ยขึ้นด้วยความดีใจก่อนจะมองพู่กันที่อีกฝ่ายกำลังตวัดพู่กันลงบนกระดาษจนต้องถามขึ้นด้วยความประหลาดใจ

"พี่ซูซู ท่านจดอะไรหรือ?" จ้าวซินถามขึ้นเมื่อเห็นว่า

ทุกครั้งที่ใส่อะไรลงไปอีกฝ่ายก็จดลงกระดาษ

"จดอาการของเจ้าอย่างไรเล่า เป็นหมอต้องรู้จักสังเกตและจดบันทึกอยู่เสมอเพื่อนำไปวิเคราะห์ในอนาคตใช่ว่าจะให้กินยาแล้วจบไป อีกทั้งข้าต้องจับชีพจรเจ้าเพื่อตรวจสอบอีกครา"หลี่ซูซูเอ่ยขึ้น ด้านจ้าวซินจึงพยักหน้าอย่างเข้าใจ

หลายวันต่อมาผื่นแดงบนใบหน้าของจ้าวซินดีขึ้น...

นางได้ออกไปช่วยงานโรงหมออย่างกระตือรือร้น....แต่ทว่า...จู่จู่นางก็เกิดความละอายแก่ใจต่อหลิวซีจินและหลี่ซูซูที่ปิดบังเรื่องที่นางเป็นนักโทษรอดตาย...วันนี้นางจึงตัดสินใจที่จะเล่าความจริงให้อีกฝ่ายฟัง... ถึงเวลานั้นหากหลิวซีจีนจะให้นางอยู่ต่อหรือไล่นางไปนางค่อยว่ากันอีกครา

ณ ห้องคัดสมุนไพร...

"พี่ซีจิน...พี่ซูซู.... คือข้า....มีเรื่องอยากบอกกับพวกท่าน" จ้าวซินเอ่ยขึ้น ในขณะที่กำลังบดสมุนไพรตามกระดาษตำหรับยาที่เพิ่งได้มาจากหลี่ซูซู

"ว่ามาเถิด" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นในขณะที่จดบางอย่างลงกระดาษโดยมีหลี่ซูซูยื่นสมุนไพรตัวใหม่ที่เพิ่งนำเข้ามาศึกษาภายในสำนักเพื่อลงบันทึกรูปร่างและประวัติการรักษา

"ความจริงข้าเคยเป็นท่านหญิงแห่งแคว้นจ้าว ที่ถูกส่งมาแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับองค์รัชทายาท......เพราะข้าคิดอยากครอบครองฝ่าบาท จึงวางแผนร้ายทำให้องค์รัชทายาทได้เสียกับสตรีอื่น ข้าจึงใช้ข้ออ้างนี้บีบให้ฝ่าบาทรับข้าเป็นสนม....เพราะความโลภของข้าที่อยากจะเป็นใหญ่ และข้าอิจฉาสตรีผู้หนึ่งที่ฝ่าบาทมีใจรัก...." จ้าวซินตัดสินใจเล่าเรื่องทั้งหมดให้หลิวซีจินและหลี่ซูซูฟังเพราะไม่อยากปิดบังอีกฝ่าย หลังจากที่ทั้งคู่ที่เป็นเจ้าของโรงหมอแห่งนี้ได้ฟังเรื่องเล่าของอีกฝ่าย แล้วก็รู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมากที่จ้าวซินยอมเล่าความจริงทั้งที่ในตอนแรกอีกฝ่ายทำท่าจะไม่พูดออกมา

"นี่คือความจริงที่ข้าอยากบอกให้ท่านทราบเจ้าค่ะ หากพวกท่านตัดสินใจแล้วว่าไม่อยากให้คนที่เคยร้ายกาจ ทั้งยังเป็นนักโทษเช่นข้าอยู่ที่นี่ ข้าก็พร้อมจะไปเจ้าค่ะ " จ้าวซินเอ่ยขึ้นก่อนจะก้มหน้าลงอย่างสำนึกผิด

"ที่ไม่บอกข้าแต่แรกเพราะเกรงว่าข้าจะไล่เจ้าไปใช่หรือไม่?" หลิวซีจินถามขึ้นในขณะที่ยังคงก้มหน้าก้มตาวาดรูปสมุนไพรตัวใหม่ลงกระดาษ.... จ้าวซินพยักหน้าครั้งหนึ่งเป็นเชิงยอมรับคล้ายเด็กน้อยที่ทำผิดแล้วมาเฉลยภายหลัง

"แล้วเวลานี้เจ้าคิดจะทำอย่างไรต่อไปจ้าวซิน" หลี่ซูซูถามขึ้น

"ข้าอยากเป็นหมอเจ้าค่ะ หลายวันมานี้ข้าได้เห็นการเจ็บป่วยและ การล้มตายที่นี่ คิดว่าชีวิตคนเราไม่แน่นอน...

ก่อนหน้า ชีวิตของข้าแทบหาความดีไม่ได้ เลยอยากทำดีบ้าง หากพวกท่านให้โอกาสข้า ข้าจะตั้งใจให้มากใช้ความรู้ให้เกิดประโยชน์ "จ้าวซินเอ่ยขึ้นอย่างมีความหวัง

ด้านหลิวซีจินและหลี่ซูซูจึงหันมามองหน้ากันก่อนจะตัดสินใจ

"คนเราก็มีด้านร้ายด้านดี...ในเมื่อเจ้าอยากกลับตัว ข้าก็ยินดีให้โอกาสเจ้า" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะหันมายิ้มให้ผู้ที่มีอายุน้อยกว่าเจ็ดหนาว

"ขอบคุณพี่ซีจินที่ให้โอกาสข้า จากนี้ข้าสัญญาจะเป็นหมอที่ดีให้ได้" จ้าวซินเอ่ยขึ้นก่อนจะประสานมือเพื่อขอบคุณอีกฝ่าย

"มีเรื่องหนึ่งที่ข้ายังประหลาดใจ เจ้าบอกว่าเจ้าดื่มยาพิษก่อนจะมาโผล่ที่ริมแม่น้ำ...หากเป็นยาพิษจริงเหตุใดเจ้าจึงรอดมาได้?.... จากที่ข้าตรวจดูพิษนั่นไม่หลงเหลืออยู่ในร่างกายเจ้าเลยแม้แต่น้อย" หลี่ซูซูเอ่ยขึ้นก่อนจะมุ่นคิ้วเล็กน้อย จากที่นางศึกษามาโดยส่วนใหญ่หากเป็นยาพิษที่ใช้ในคุกนั้นมักจะเป็น

ยาพิษที่ปลิดชีพได้ภายใน 1 เค่อ(15 นาที)

"เรื่องนี้ ข้าเองก็มิรู้ได้เจ้าค่ะ " จ้าวซินเอ่ยขึ้น ก่อนจะนึกถึงตอนที่ดื่มยาพิษเข้าไป

"มีสองทางที่เป็นไปได้ หนึ่ง เจ้าดื่มยาพิษจริงจากนั้นคงมีคนกรอกยาถอนพิษให้เจ้าได้ทันเวลา หรือสอง เจ้ามิได้ดื่มยาพิษตั้งแต่แรก" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะครุ่นคิด

"ข้านึกไม่ออกเลยเจ้าค่ะ ว่าผู้ใดกันที่อยากช่วยเหลือข้า" จ้าวซินเอ่ยขึ้นคิ้วงามขมวดเข้าหากันเล็กน้อย...ผู้ใดกันที่ไม่อยากให้นางตาย...เฉิงเจิงอวี้นั้นสามารถตัดออกไปได้เลย...เขาไม่มีทางช่วยนางเป็นแน่...ดังนั้น นางจึงคิดว่าเป็นข้อหนึ่งตามที่หลิวซีจินเอ่ยเมื่อครู่...แต่ทว่าคนผู้นั้นคือใครกัน? ใครกันที่นำ

ยาถอนพิษมามาให้นางดื่ม

"ช่างเถอะ เรื่องนี้ไว้ค่อยหาคำตอบ...หากเจ้าจะอยู่ที่นี่ เจ้าจำเป็นต้องเปลี่ยนใบหน้าใหม่และเปลี่ยนชื่อใหม่เสีย หากทางการทราบว่าเจ้าอยู่ที่นี่...อาจจะทำให้โรงหมอข้าเดือดร้อน อีกทั้งเจ้าจะต้องถูกจับไปกลับไปอีกเป็นแน่" หลิวซีจินเอ่ยขึ้น ก่อนจะทำท่าครุ่นคิด

"จ้าวซินเห็นสมควรเช่นนั้น....แต่ว่า เรื่องเปลี่ยนใบหน้าข้าจะทำได้เช่นไรเจ้าคะ " จ้าวซินเอ่ยขึ้นอย่างงุนงงนอกจากที่นี่จะมีผู้ใดกันที่จะยอมให้ความช่วยเหลือนาง..อีกทั้งการเปลี่ยนใบหน้าจะสามารถทำได้จริงหรือ?หญิงสาวคิดในใจ

"ข้ามีสหายผู้หนึ่งที่เป็นหมอที่เก่งกาจเป็นอันดับต้นๆในใต้หล้า เขาสามารถผ่าตัดเปลี่ยนแปลงใบหน้าร่วมกับการใช้กำลังภายใน...รับรองว่าไม่มีใครจำเจ้าได้แน่" หลิวซีจินเอ่ยขึ้น