MasukShare
ตอนที่ 1 สงครามสุดท้าย
Tanggal publikasi:
2026-10-21 22:12:49ตอนที่ 1 สงครามสุดท้าย
โลกในปี 2088 เป็นสถานที่ที่ไม่มีแม้แต่ความหวัง มันเป็นโลกที่ล่มสลายจากสงครามและโรคระบาด มนุษย์ถูกขับเคลื่อนด้วยความกลัวและความสิ้นหวัง ทุกคนต้องลุกขึ้นสู้ เพื่อความอยู่รอด หากไม่สู้ก็เท่ากับน้อมรับความตาย ผู้คนที่ยังมีชีวิตรอดต้องพึ่งพาแหล่งน้ำและทรัพยากรที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดในการเอาตัวรอด ทั่วโลกเต็มไปด้วยซากเมืองที่ถูกทิ้งร้างและท้องฟ้าที่มืดครึ้มเต็มไปด้วยมลพิษ
สงครามสุดท้ายที่กำลังจะมาถึงเป็นศึกที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ การต่อสู้กับการรุกรานจากกลุ่มกบฏที่ต้องการครอบครองพื้นที่ทรัพยากรแหล่งสุดท้ายที่เหลืออยู่ในโลกนี้ การต่อสู้ครั้งนี้ไม่ใช่แค่การปกป้องบ้านเมือง แต่มันคือการต่อสู้เพื่อความอยู่รอดของเผ่าพันธุ์มนุษย์
ในฐานะหัวหน้าทีมล่าสัตว์ ที่ได้รับคำสั่งให้ปกป้องอันตรายจากการโจมตีของอสูรและกลุ่มกบฏ ซูซินเป็นผู้ที่ทุ่มเททั้งร่างกายและจิตใจเพื่อทำภารกิจสำคัญ เธอได้รับคำสั่งให้ปกป้องพื้นที่กักเก็บน้ำแหล่งสุดท้าย ซึ่งเป็นหน้าที่สำคัญที่สุดของสงครามในครั้งนี้
การต่อสู้ในวันนี้ต่างจากทุกครั้งที่เคยผ่านมา ภายในสนามรบเต็มไปด้วยฝุ่นควันและเสียงปืน ซูซินเห็นชีวิตของเพื่อนร่วมทีมที่เคยต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่ต่างพากันทยอยล้มลงทีละคน เธอไม่สามารถหยุดยั้งความตายจากพวกกลายพันธุ์ได้ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังไม่ยอมแพ้
ขณะที่เธอกำลังสู้กับฝ่ายศัตรู อยู่ ๆ ก็เกิดระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณจนเกิดหลุมลึก และเธอก็พลัดตกลงไปในหลุมนั้นเพียงลำพัง อยู่ใต้ซากปรักหักพังที่มีแต่ความมืดมิด
ซูซินรู้สึกถึงความหนาวเหน็บที่กำลังแทรกซึมเข้าไปในกระดูก ดูเหมือนลมหายใจของเธอกำลังจะหายไป เธอรับรู้ว่าตัวเองจะไม่มีทางหนีรอดจากความตายในศึกครั้งนี้ได้ แต่ก็ยังพยายามที่จะทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด
“ไม่ได้... ฉันยังไหว... ฉันมีสิ่งสำคัญที่ต้องทำ... ” เธอพยายามบอกตัวเอง แต่ความเจ็บปวดทำให้เสียงที่เปล่งออกมาแทบไม่ได้ยิน
ซูซินกัดฟันแน่น แขนของเธอเต็มไปด้วยบาดแผลจากกรงเล็บของสัตว์กลายพันธุ์ อีกทั้งตอนนี้เธอก็ไม่เหลือกระสุนปืนแล้วด้วย และยังตกลงมาอยู่ในหลุมลึก ต่อให้ไม่ปีนขึ้นไป พวกกลายพันธุ์ก็จะลงมาหาเธออยู่ดี เพราะพวกมันมองว่ามนุษย์คืออาหารอันโอชะ
"อืม ช่างมันเถอะ... " เมื่อพยายามแล้วไม่เป็นผล เลยต้องยอมจำนน
เธอหลับตาลงอย่างช้า ๆ รอให้ความตายมาพรากลมหายใจของเธอไป แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังวาดฝันถึงโลกที่ไม่มีโรคระบาดหรือพวกกลายพันธุ์ เธออยากใช้ชีวิตแบบเรียบง่าย ไม่ต้องสะดุ้งตื่นตลอดเวลา เธอเหนื่อยกับการเอาตัวรอดและการทรยศหักหลังจากพวกมนุษย์ด้วยกันเอง เธอเห็นความเสื่อมทรามมามาก จนสามารถเล็งปืนใส่มนุษย์แล้วลั่นไกโดยที่ไม่รู้สึกอะไร
แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ได้ช่วยเหลือผู้คนมากมาย ส่วนคนที่ตายด้วยน้ำมือของเธอก็ล้วนแต่เป็นคนไม่ดีทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นกลุ่มคนที่กดขี่ข่มเหงเด็กสาว หรือพวกที่ดักปล้นสะดม หรือแม้แต่พวกที่กินเนื้อมนุษย์ด้วยกันเอง เธอสังหารคนเหล่านั้นมานับไม่ถ้วน
สิ่งเหล่านั้นเรียกว่าทำความดีได้หรือไม่... เธอก็ไม่สามารถตอบได้เช่นกัน อีกทั้งสิ่งที่คนรุ่นก่อนสอนมาว่าทำดีต้องได้ดี มันไม่มีให้เห็นเลย มีแต่คนที่แข็งแกร่งเท่านั้นจึงจะอยู่รอด
“หากพระเจ้า เทพเซียน หรือสิ่งที่อยู่เหนือกฎเกณฑ์ทั้งหลายมองดูอยู่ ช่วยให้ฉันตายก่อนที่พวกกลายพันธุ์จะลงมาได้หรือไม่ ฉันคิดว่าตัวเองได้ช่วยผู้คนไว้มากมาย ถือว่าเป็นการตอบแทนก็แล้วกัน” เธอไม่อยากทรมานไปมากกว่านี้แล้ว ถึงได้ร้องขอจากสิ่งที่ตัวเองไม่เคยเชื่อว่ามีอยู่จริง
ซูซินเฝ้าฝันถึงสถานที่ที่ไร้ซึ่งโรคระบาด สถานที่ที่เต็มไปด้วยสีเขียว สถานที่ที่มีแสงแดด สถานที่ที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของเด็ก ๆ เธอคงไม่มีโอกาสได้เห็นสิ่งเหล่านั้นแล้ว
ซูซินยิ้มให้กับภาพในจินตนาการที่ตัวเองสร้างขึ้น ก่อนที่ลมหายใจของเธอจะจมดิ่งไปในความมืดมิด
[ติ๊ง! ระบบทำการเชื่อมต่อสำเร็จ]
[เปิดประตูมิติ นำพาจิตวิญญาณข้ามกาลเวลาสู่โลกใบใหม่]
Bab terbaru
ข้ามกาลเวลามาเป็นภรรยาของนายพราน ตอนที่ 20 รางวัล
ตอนที่ 20 รางวัลหลังจากอาบน้ำได้อย่างเต็มที่ ขัดทุกซอกทุกมุมแล้วเปลี่ยนมาใส่ชุดที่สะอาด และยังได้กินอาหารอุ่น ๆ ก็ทำให้ทั้งสามคนต่างหัวเราะออกมาอย่างสุขใจ คาดหวังว่าพรุ่งนี้และวันต่อ ๆ ไปจะได้รับการต้อนรับอย่างเช่นวันนี้ด้วยการเดินทางตลอดทั้งวัน และยังขี่ม้าตลอดเส้นทาง พอหัวถึงหมอน ทุกคนก็พร้อมหลับ ขณะที่ซูซินกำลังจะหลับ จู่ ๆ ก็มีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นในหัว[ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี! โฮสต์มีชีวิตอยู่รอดครบ 7 วันตามที่กำหนด ภารกิจเอาชีวิตรอดสำเร็จ! ] ระบบแจ้งเตือนทันทีที่ภารกิจแรกสำเร็จ“โอ้ ผ่านมาเจ็ดวัน เจอหลายเหตุการณ์จนคิดว่าผ่านมาเจ็ดปีแล้วเสียอีก... ” ซูซินรู้สึกแบบนั้นจริง ๆ[ต่อไปคือรางวัลที่โฮสต์จะได้รับ] อย่าว่าแต่โฮสต์รู้สึกแบบนั้นเลย ระบบที่ไม่มีความรู้สึกยังเห็นด้วยกับโฮสต์“รางวัลเหรอ... ดีจัง~ ได้กินอิ่มนอนอุ่น แล้วยังได้รางวัลอีกด้วย” ไม่มีอะไรดีไปมากกว่านี้แล้ว[รางวัลของโฮสต์คือ... เพิ่มความแข็งแกร่งของร่างกายระดับต้น : ร่างกายจะฟื้นตัวเร็วขึ้น ทนต่อความเหนื่อยล้า และปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมได้ดีขึ้น]
ข้ามกาลเวลามาเป็นภรรยาของนายพราน ตอนที่ 19 หมู่บ้านกลางป่าใหญ่
ตอนที่ 19 หมู่บ้านกลางป่าใหญ่กลุ่มของเมิ่งชวนมุ่งหน้าฝ่าป่าลึกไปอย่างไม่เร่งรีบ ระหว่างทางพวกเขาหยุดพักเป็นระยะ บ้างก็พักเพื่อให้ม้าได้ดื่มน้ำ บ้างก็หยุดเพื่อล่าสัตว์เติมเสบียงระหว่างทางผู้ที่ติดตามก็ไม่ได้เร่งรีบกับการเดินทางเหมือนกัน ลูกพี่พาเดินทางแบบไหน ก็เดินทางแบบนั้น พวกเขายังคงทำสิ่งที่ทำเป็นประจำ คอยสอดส่องเส้นทาง จับตาดูร่องรอยของสัตว์ป่า และหยุดไล่ล่าเมื่อสบโอกาสเสียงลูกธนูแหวกอากาศตามด้วยเสียงสัตว์ล้มดังขึ้นหลายครั้งในระหว่างการเดินทาง ซูซินเห็นพวกเขาสื่อสารกันด้วยภาษามือเป็นส่วนใหญ่ ทุกอย่างดูเป็นระบบและเงียบงันจนน่าแปลกใจ พวกเขาช่างเหมือนนักล่าในวันสิ้นโลกจริง ๆเธอกับเพื่อนอีกสองคนได้แต่เกาะหลังม้าแน่น และสังเกตการณ์สิ่งรอบตัวอย่างเงียบ ๆ พวกเธอเริ่มเข้าใจแล้วว่าคนกลุ่มนี้ไม่ใช่เพียงแค่คนล่าสัตว์ธรรมดา พวกเขาแข็งแกร่ง ว่องไว และไม่เสียเวลาแม้แต่นิดเดียวในการจัดการกับสิ่งที่ขวางหน้าซูซินตื่นตาตื่นใจตลอดทั้งเส้นทาง คันไม้คันมืออยากออกล่าสัตว์เหมือนคนอื่น ๆ แต่ติดตรงที่ถูกเสียงเข้มสั่งห้ามลงจากหลังม้า และคิดได้ว่าร่
ข้ามกาลเวลามาเป็นภรรยาของนายพราน ตอนที่ 18 แยกย้าย
ตอนที่ 18 แยกย้ายเช้าวันรุ่งขึ้น อากาศหนาวเย็นปะทะเข้ากับผิวของซูซินตั้งแต่ยามรุ่งสาง หมอกจาง ๆ ลอยเหนือพื้นดิน ปกคลุมไปทั่วแนวป่า ทว่าความเงียบสงบของยามเช้ากลับถูกทำลายลงเมื่อเสียงสั่งการดังขึ้น“เตรียมม้าให้พร้อม” เมิ่งชวนหันไปบอกคนของตัวเองเมื่อคืนเขาได้บอกทุกคนแล้วว่าจะส่งเสบียงที่หามาได้ให้ขบวนใหญ่ทั้งหมด ก่อนจะออกเดินทางล่วงหน้าไปรอที่หมู่บ้าน โดยที่เขาอ้างว่าจะได้เตรียมตัวเข้าป่าลึกเพื่อล่าสัตว์ ซึ่งพี่ซานหรือหัวหน้าหมู่บ้านนั้นเข้าใจ และให้เขากับพรรคพวกรวมถึงหญิงสาวทั้งสามคนเดินทางล่วงหน้าได้เลย แน่นอนว่ามีหลายคนที่ไม่พอใจ แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจ ขอแค่หัวหน้าหมู่บ้านเห็นด้วยเท่านั้นก็พอกลุ่มของเขานั้นต้องเดินทางออกล่าเพื่อหาอาหารให้ทุกคนในขบวน เลยไม่ได้อยู่รวมกับขบวนใหญ่ตลอดเวลา เขาไม่รู้หรอกว่าผู้หญิงทั้งสามคนโดนอะไรบ้าง และเขายอมรับว่าค่อนข้างพึงพอใจที่หญิงสาวบอกกับเขาตามตรง รู้จักเรียกร้องความยุติธรรมให้ตัวเอง เขาต้องการผู้หญิงแบบนี้แหละ ผู้หญิงที่สามารถยืนหยัดได้ด้วยตัวเอง ผู้หญิงที่สามารถดูแลตัวเองและลูกของเขาในยามที่เขาไม่อยู
ข้ามกาลเวลามาเป็นภรรยาของนายพราน ตอนที่ 17 ความวุ่นวายเกิดขึ้นกลางดึก
ตอนที่ 17 ความวุ่นวายเกิดขึ้นกลางดึกกลางดึกสงัด เสียงโวยวายดังขึ้นจากบริเวณกลางที่พัก ซูซินที่กำลังจะข่มตาหลับสะดุ้งตื่น เช่นเดียวกับเพื่อนอีกสองคนที่พักอยู่ด้วยกัน“เกิดอะไรขึ้น” ม่านจิงขยับตัวลุกขึ้น ดวงตาสะลึมสะลือแต่เต็มไปด้วยความระแวงเพ่ยหนิงเงี่ยหูฟัง เสียงทะเลาะดังขึ้นเรื่อย ๆ จนแยกแยะได้ว่ามีหลายคนกำลังโต้เถียงกัน ดูเหมือนจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับอาหาร ทั้งสามคนต่างมองหน้ากัน ก่อนจะพากันออกจากที่พักเพื่อไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นทันทีที่มาถึง พวกเธอก็พบกลุ่มชายฉกรรจ์หลายคนกำลังยืนเผชิญหน้ากันท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียด ฝั่งหนึ่งเป็นกลุ่มของเมิ่งชวน ชายร่างสูงใหญ่มีกลิ่นเลือดจาง ๆ และกลิ่นสาบสัตว์โชยมาจากตัวพวกเขา ส่วนอีกฝั่งเป็นกลุ่มชายหญิงที่อยู่ในขบวนเดินทาง“พวกเราเพิ่งกลับมาจากล่าสัตว์เกือบค่อนคืน! แต่พอมาถึงแม้แต่น้ำแกงสักถ้วยก็ไม่มีเหลือ! ” เสียงหนึ่งตวาดขึ้นอย่างขุ่นเคือง“แล้วจะให้พวกเราทำยังไง! พวกนายกลับมาช้าเอง อาหารที่ทำไว้พวกเราก็กินไปแล้ว! ” หญิงคนหนึ่งสวนกลับเสียงแข็ง“อย่างน้อยก็ควรเหลือไว้ให้คนที่ออกไปท
ข้ามกาลเวลามาเป็นภรรยาของนายพราน ตอนที่ 16 สัญชาตญาณ
ตอนที่ 16 สัญชาตญาณขบวนเดินทางเคลื่อนผ่านเส้นทางลูกรังที่คดเคี้ยว ฝุ่นแดงฟุ้งตลบไปทั่วเมื่อกีบเท้าม้ากระทบพื้น เสียงรถแทรกเตอร์คันเก่าดังกระหึ่ม ทำลายความเงียบทุกสถานที่ที่เดินทางผ่าน สองข้างทางเต็มไปด้วยป่าสนหนาทึบ บางช่วงปรากฏแนวหน้าผาสูงชันที่มองลงไปเห็นธารน้ำไหลคดเคี้ยวอยู่เบื้องล่างอากาศยามเช้าหนาวเหน็บ แต่แสงแดดกลางวันแผดเผาอย่างไร้ความปรานี ซูซินกระชับเสื้อที่ได้จากชาวบ้านแน่นขึ้นพลางมองไปรอบ ๆ สังเกตบรรยากาศและผู้คนในขบวนตลอดการเดินทางจากที่เธอเฝ้ามองก็รับรู้ว่า แท้จริงแล้ว… แม้พวกเขาจะเป็นกลุ่มล่าสัตว์เหมือนกัน แต่ใช่ว่าทุกคนจะสามัคคีกลมเกลียว เธอใช้เวลาเพียงไม่นานก็พอจับทางได้ว่าขบวนนี้แบ่งออกเป็นหลายกลุ่มกลุ่มแรกคือกลุ่มของว่าที่สามีของเธอ กลุ่มนี้มีประมาณสิบกว่าคน ส่วนใหญ่เป็นชายฉกรรจ์ที่มีร่างกายแข็งแกร่ง พวกเขาใช้ม้าเป็นพาหนะ และแม้แต่ในยามพักก็ยังไม่แยกออกจากกัน แสดงให้เห็นถึงสายสัมพันธ์ที่เหนียวแน่นและความเป็นพวกพ้องกลุ่มที่สองคือกลุ่มใหญ่อีกกลุ่มที่มีสมาชิกมากกว่า ซึ่งกลุ่มนี้คือกลุ่มที่ไปรับตัวเธอกับเพื่อนจาก
ข้ามกาลเวลามาเป็นภรรยาของนายพราน ตอนที่ 15 เผชิญหน้า
ตอนที่ 15 เผชิญหน้ารุ่งอรุณมาเยือนพร้อมกับแสงแรกของวันใหม่ ซูซินและเพื่อนอีกสองคนตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง เพื่อช่วยกันทำอาหารเช้าสำหรับทุกคน อาหารง่าย ๆ ถูกเตรียมอย่างรีบเร่ง มีเพียงข้าวต้มใส ๆ กับเนื้อแห้งแช่น้ำให้นุ่ม ซูซินใช้ทัพพีคนหม้อเพื่อไล่ฟองข้าวต้ม กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของข้าวที่กำลังเดือดผสมกับกลิ่นควันไฟ ทำให้ท้องของทุกคนเริ่มร้องประท้วงเมิ่งชวนยืนกอดอกหลบมุมอยู่อีกด้านหนึ่ง ดวงตาคมเข้มภายใต้หนวดเครารกครึ้มทอดมองไปยังหญิงสาวร่างผอมบางที่กำลังก้มหน้าจัดเตรียมอาหารเขาคิดว่าผู้หญิงที่ตนเลือกช่างดูอ่อนแอเหลือเกิน ไหล่เล็กนั่นดูเหมือนจะแบกรับน้ำหนักตัวเองแทบไม่ไหว ขาทั้งสองเรียวบางเสียจนเขาสงสัยว่าหากเจอลมหนาวพัดแรงสักหน่อยจะปลิวไปกับสายลมหรือไม่ เส้นผมยาวยุ่งเหยิงเกาะกันเป็นปม แก้มตอบเล็กน้อยบ่งบอกถึงภาวะขาดสารอาหาร และผิวที่ขาวซีดจนดูไร้ชีวิตชีวา… แบบนี้หรือที่เขาต้องพากลับไปดูแลลูก ๆ ของเขา“คิดผิดหรือถูกกันแน่... ” เขาพึมพำกับตัวเองตอนแรกเขาคิดว่าการรับหญิงสาวมาจะเป็นเรื่องง่าย และถือเป็นเรื่องดีสำหรับลูกของเขา เขายอมรับว่าไม่ชอบผู้หญิงในหมู่บ้านมากนัก ไม่ว่าจะเป็นนิสัยใจคอหรือ
Anda juga akan menyukai
หวนคืนฝืนชะตารัก
กัญจารีย์2.5K Dibacaภารกิจนางร้ายในเกมจีบหนุ่ม ทำไมมันเฮงซวยขนาดนี้
ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า2.3K Dibacaลิขิตรักหมอหญิงข้ามภพ: ขอเลือกสามีที่รักข้าเพียงผู้เดียว
Myเหมยลี่17.4K Dibacaเหตุใดข้าจึงถูกเขียนให้เป็นนางร้าย ทั้งที่ข้ามาก่อนนางเอก
นักฆ่าฝึกหัด 233.0K Dibacaสถาปนิกสาวทะลุมิติมากู้โลกด้วยศาสตร์ฮวงจุ้ย
ยอดกวีสี่ฤดู1.6K Dibacaจิ้งจอกอ่อนหัดขององค์ชายจอมโหด
หลิวซินอี้1.8K Dibacaธรรมจักรทมิฬ
Wanderer880 Dibacaมรรคาเทวะ กระบี่โกลาหลนิรันดร์
Baihu33 Dibaca
