มรรคาเทวะ กระบี่โกลาหลนิรันดร์

บรรยากาศก้นเหวสิ้นสูญนั้นเงียบสงัดจนน่าขนลุก มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาของฉินเทียนที่ดังประสานกับเสียงหยดน้ำที่ตกกระทบหินฉินเทียนก้าวเดินออกมาจากถ้ำบรรพกาล ร่างกายท่อนบนเปลือยเปล่าเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อที่สมส่วนและผิวขาวผ่องดุจหยกสวรรค์ ทว่าภายใต้ผิวหนังที่งดงามนั้นกลับซ่อนเร้นคลื่นพลังที่พร้อมจะบดขยี้ภูเขา เสื้อผ้าเดิมของเขาฉีกขาดไปหมดแล้ว เขาจึงฉีกแขนเสื้อที่เหลือมาพันเอวไว้ลวกๆ"หิว..."ความรู้สึกแรกที่ปะทะเข้ามาไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นความหิวโหยที่รุนแรงดุจสัตว์ป่า ร่างกายที่เพิ่งถูกสร้างใหม่ต้องการพลังงานมหาศาลเพื่อหล่อเลี้ยง 'กายาปีศาจอมตะ'โฮก!ทันใดนั้น เงามืดด้านขวาก็ไหววูบ กลิ่นสาบสางรุนแรงพุ่งเข้าจมูก พร้อมกับดวงตาสีเขียวเรืองแสงคู่หนึ่งที่จ้องมองมา สัตว์อสูรรูปร่างคล้ายหมาป่าแต่มีขนาดใหญ่เท่าลูกวัว ขนบนหลังของมันแข็งแหลมคมราวกับเหล็กกล้า"หมาป่าทมิฬหลังเหล็ก" (สัตว์อสูรระดับ 1 ขั้น 4 – เทียบเท่ามนุษย์ ขั้นนักรบระดับกลาง)ในอดีต หากฉินเทียนเจอสัตว์อสูรระดับนี้ในสภาพที่ตนเองมีลมปราณเพียง 'ขั้น 2' เขาคงต้องหนีหั

บรรยากาศในลานประลองตึงเครียดจนแทบจะจุดไฟติด สายตานับหมื่นคู่จับจ้องไปที่ร่างของชายหนุ่มชุดดำผู้มาเยือน และศีรษะที่กลิ้งอยู่บนเวที"ฉินเทียน! เจ้าลูกเนรคุณ! เจ้าเดรัจฉาน!"เสียงคำรามของ ฉินเหว่ย ประมุขตระกูลฉินดังก้องกัมปนาท เขาไม่อาจระงับโทสะได้อีกต่อไป ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวจนน่าเกลียด เส้นเลือดปูดโปนทั่วหน้าผาก เขาเลี้ยงดูฉินเทียนมาเพื่อให้เป็น "ภาชนะ" เก็บรักษาชิ้นส่วนกระดูกเท่านั้น แต่เจ้าภาชนะใบนี้กลับกล้าแว้งกัดเจ้าของ!"ข้าอุตส่าห์ไว้ชีวิตเจ้า เมตตาให้เจ้าตายอย่างสงบในเหว! แต่เจ้ากลับซึมซับวิชามาร รอดกลับมาสร้างความอัปยศให้ตระกูลฉิน!"ฉินเหว่ยตวาดลั่น พร้อมกับระเบิดพลังระดับ 'ครึ่งก้าวปรมาจารย์' ออกมาอย่างเต็มที่เปลวเพลิงสีส้มฉานลุกโชนขึ้นรอบกาย อุณหภูมิในลานประลองพุ่งสูงขึ้นอย่างฉับพลัน เก้าอี้ไม้รอบข้างเริ่มลุกไหม้"ตายซะเถอะ!"ฟุ่บ!ฉินเหว่ยดีดตัวพุ่งลงจากแท่นประธาน รวดเร็วดุจลูกธนูไฟ เขาใช้ท่าไม้ตายสูงสุดของตระกูล "ฝ่ามือเมฆาอัคคี" ฝ่ามือขวาขยายใหญ่ขึ้นด้วยพลังปราณเพลิง หมุนวนเป็นกงล้อไฟที่พร้อมจะเผาผ