ตอนที่ 2 โลกใหม่ ร่างใหม่

ตอนที่ 2 โลกใหม่ ร่างใหม่

ซูซินลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอสุดลมหายใจเข้าปอดซ้ำ ๆ หลายครั้ง เธอจำได้ดีว่าทั่วทุกบริเวณมีแต่กลิ่นควันไฟ แต่ที่นี่กลับเต็มไปด้วยสีเขียวขจีของธรรมชาติ ไม่มีเสียงระเบิด ไม่มีควัน ไม่มีเสียงปืน มีเพียงความหนาวเย็นที่สัมผัสได้

เธอกะพริบตาถี่ ๆ เพื่อปรับสายตา แล้วตรวจดูให้แน่ใจว่าสิ่งที่เห็นเบื้องหน้านั้นคือสิ่งที่เธอจินตนาการขึ้นมา หรือมันคือสถานที่จริง ๆ เมื่อดวงตาเริ่มปรับแสงได้ สิ่งแรกที่เห็นคือท้องฟ้าสดใส มีบ้านไม้ บ้านดินหลังเล็ก ๆ เรียงรายอยู่รอบ ๆ มีคอกสัตว์ มีแปลงผัก และสวนข้าวโพด

“ที่นี่... คือที่ไหนกัน” เธอพึมพำแล้วสะบัดหัวไปมา พยายามลุกขึ้น แต่ร่างกายกลับหนักอึ้ง ความรู้สึกบอกว่าเธอไม่คุ้นเคยกับร่างนี้ ไม่มีอุปกรณ์การรบ ไม่มีเครื่องมือที่ใช้ในการล่าสัตว์หรือป้องกันตัวเลยสักชิ้น

แต่สิ่งที่ทำให้เธอตระหนักมากที่สุดคือ ความเจ็บปวดที่เคยมีมันหายไป ร่างกายของเธอไม่เจ็บปวดเหมือนเมื่อก่อน บาดแผลที่เคยมีก็หายไปด้วยเช่นกัน

และจากนั้น... ความทรงจำสายหนึ่งก็แล่นเข้ามา เธอรับรู้ว่าตัวเองได้มาอยู่ในร่างของเด็กสาววัย 17 ปี ที่เพิ่งเสียชีวิตจากโรคไข้จับสั่น เด็กสาวที่ถูกทิ้งในห้องเก็บฟืนเก่า ๆ ที่แสนจะทรุดโทรม หลังคารั่ว ผนังมองทะลุเห็นด้านนอก

เด็กสาวคนนี้มีชื่อเดียวกันกับเธอ ซูซินอาศัยอยู่กับพ่อซึ่งแต่งงานใหม่ และมีน้องสาวน้องชายต่างมารดาสองคน ตั้งแต่ที่แม่จากไป เธอก็ไม่รู้จักคำว่าความสุขอีกเลย แม่เลี้ยงไม่เคยรักเธอ และเธอไม่เคยรู้สึกถึงการเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวเลยสักครั้ง

แม่เลี้ยงทำเหมือนเธอเป็นภาระ ทั้งที่ใช้งานหนักสารพัด ไม่ว่าจะเป็นงานในบ้านหรืองานนอกบ้าน เธอก็ต้องทำตามคำสั่งอย่างขัดไม่ได้ ซึ่งผิดจากน้องอีกสองคนที่ไม่ต้องทำงานอะไรเลย

ส่วนพ่อก็ได้แต่เงียบ ไม่เคยช่วยเหลือเธอเลยสักครั้ง แม่เลี้ยงบอกแบบไหน พ่อก็พยักหน้ารับเท่านั้น เธอเหมือนตัวคนเดียว ทำงานหนักแทบตาย แต่ไม่เคยกินอิ่มเลยสักมื้อ เลยทำให้ร่างกายอ่อนแอ ผอมแห้งแรงน้อย แค่อากาศเปลี่ยนก็ทำให้เจ็บไข้ได้ง่าย ๆ

แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ต้องทำงาน ไม่อย่างนั้นก็จะโดนทุบตี แน่นอนว่าคนที่ลงมือกับเธอก็คือแม่เลี้ยงกับน้องทั้งสองคน ส่วนพ่อไม่ได้ลงมือทุบตี แต่กลับด่าทอหาว่าเธอไร้ประโยชน์ ครอบครัวนี้ไม่ได้เห็นเธอเป็นคนในครอบครัว เห็นเป็นเพียงเครื่องมือที่จะทำให้คนในครอบครัวได้รับประโยชน์เท่านั้น

“สารเลวทั้งครอบครัวจริง ๆ ” นี่คือสิ่งที่เธอเกลียดมาก ๆ เพราะเธอเจอคนแบบนี้มามากแล้ว และยังต้องมาเจอทันทีที่ลืมตาตื่นขึ้นอีก

อีกทั้งแม่เลี้ยงได้ตัดสินใจขายเธอให้ไปแต่งงานกับพ่อม่ายลูกติดที่อาศัยอยู่ในพื้นที่ห่างไกล เพียงเพื่อแลกกับเงินและทรัพยากรต่าง ๆ ความจริงแม่เลี้ยงต้องการขายเธอมาตั้งนานแล้ว แต่เมืองที่เธออยู่นั้น ไม่มีใครสนใจที่จะรับเธอไปเป็นภรรยาหรือเป็นสะใภ้เลย

เพราะเธอผอมแห้งแรงน้อย เอาไปก็เป็นภาระเปล่า ๆ ประกอบกับที่แม่เลี้ยงยังคิดว่าเธอทำงานได้ เลยไม่รีบร้อนขายเธอออกไป แต่พอเธอไม่สบายหนักก็ขายเธอไปในพื้นที่ห่างไกล คงกลัวว่าเธอจะตายก่อน เลยรีบขายไปจะได้จบเรื่อง

“เอาเถอะ... ขอให้เธอจากไปอยู่ในสถานที่ที่ดี อย่าได้ห่วงทางนี้เลย ฉันจะจัดการทางนี้ให้เอง” เธอเป็นคนที่ยอมรับได้กับทุกสถานการณ์และปรับตัวเก่ง อย่างที่รู้ว่าโลกที่เธอจากมานั้น หากไม่รู้จักการปรับตัวก็ไม่สามารถมีชีวิตรอดไปได้นาน

เธอเลยรู้ว่าตัวเองนั้นได้มาเกิดใหม่อีกครั้ง ซึ่งมาอยู่ในโลกที่ยังมีทรัพยากรธรรมชาติมากล้น แต่ถึงอย่างนั้นจิตใจคนก็ต่ำทรามอยู่วันยังค่ำ มีความเห็นแก่ตัวยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉานเสียอีก

[ติ๊ง! ยินดีต้อนรับสู่โลกใหม่ การเชื่อมต่อเสร็จสมบูรณ์ เตรียมตัวรับภารกิจเริ่มต้น]

“เดี๋ยวก่อน” ซูซินสูดหายใจเข้าลึก ๆ เธอได้ยินเสียงในหัว มั่นใจว่าไม่ใช่เสียงของคน เพราะการพูดนั้นไม่เป็นธรรมชาติ

หรือจะเป็นระบบเอไอที่คนในโลกเดิมของเธอพูดถึง ในโลกเดิมของเธอนั้น มีคนที่ได้รับพรสวรรค์จากวันโลกาวินาศ บางคนได้รับเวทมนตร์ในการต่อสู้ บางคนได้รับมิติ บางคนได้รับทักษะการต่อสู้ บางคนได้รับความรู้ความสามารถในการล่าสัตว์ ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือเธอ ถึงเธอจะไม่ได้รับระบบเหมือนคนอื่น แต่รู้ว่ามีสิ่งเหล่านั้นอยู่จริง

“โลกนี้มีคนได้รับทักษะพิเศษด้วยเหรอ” ซูซินเริ่มถามในสิ่งที่ตนเองสงสัย เพราะจากความทรงจำของร่างเดิมนั้น โลกนี้ไม่มีอะไรแบบนั้นเลย

[โลกนี้ไม่มีเหมือนโลกก่อน แต่ก็มีบางคนที่มีทักษะยอดเยี่ยมจากการฝึกฝน และบางคนก็มีพรสวรรค์ แต่โฮสต์มาจากโลกอื่น ซึ่งระบบได้เชื่อมต่อตามคำร้องขอสุดท้ายของโฮสต์]

“แล้วระบบสามารถช่วยอะไรฉันได้บ้าง” ต้องเข้าใจว่าถึงจะมีระบบ แต่ระบบของแต่ละคนนั้นแตกต่างกัน เธอเลยต้องถามให้แน่ใจ

“ไม่สิ ทักษะเดิมของฉันยังอยู่ไหม” เธอสัมผัสไม่ได้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะร่างกายนี้อ่อนแอเกินไปหรือไม่

[ตอนนี้ร่างกายของโฮสต์ไม่มีทักษะอะไรติดตัวมาเลย แต่ไม่ต้องกลัว หากมีระบบอยู่ด้วยจะสามารถพัฒนาทักษะเดิมที่โฮสต์มี และรับรองว่าดีกว่าเดิมแน่นอน ขอแค่โฮสต์ทำภารกิจให้สำเร็จ]

[ก่อนอื่น โฮสต์ต้องกดรับภารกิจเริ่มต้นเสียก่อน ถึงจะสามารถทำภารกิจต่อไปได้]

“ภารกิจเริ่มต้นคืออะไร”

[จงมีชีวิตรอดให้ได้ภายใน 7 วัน มิฉะนั้นร่างนี้จะตายอีกครั้ง]

“เหอะ! ” ซูซินได้แต่ก่นด่าอยู่ในใจ

เธอจะมีชีวิตรอดถึงเจ็ดวันได้อย่างไร ในเมื่อร่างกายนี้ช่างอ่อนแอ ร่างกายซูบผอม แม้แต่จะหายใจยังไร้เรี่ยวแรงเลย!