บทที่ 7

 

เมื่อบานประตูไม้หนักอึ้งปิดลง เสียงของมันสะท้อนก้องอยู่ในความเงียบงันราวกับเสียงปิดฝาโลงศพ ตัดขาดโลกของห้องหออันโอ่อ่าออกจากทุกสิ่งภายนอกโดยสมบูรณ์ บัดนี้ เหลือเพียงจ้าวลี่อิงและเสี่ยวชุ่ยผู้กำลังตัวสั่นเทาอยู่กลางห้องที่เต็มไปด้วยสีแดงมงคลอันเยียบเย็น

"คุณหนู... ฮือ... ที่นี่... ที่นี่ช่างน่ากลัวเหลือเกิน" เสี่ยวชุ่ยสะอื้นไห้ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหวาดผวา "บ่าวได้ยินพวกเขาพูดกันว่า... พระชายาองค์ก่อนก็สิ้นใจในเรือนหลังนี้ ท่านอ๋องก็ไม่เคยเสด็จมาที่นี่เลยแม้แต่ครั้งเดียว"

จ้าวลี่อิงหันไปมองสาวใช้ผู้ภักดีของนาง นางมิได้เอ่ยวาจาปลอบโยน แต่ยื่นมือไปบีบแขนของเสี่ยวชุ่ยเบาๆ เป็นการส่งผ่านความมั่นคงที่ไร้คำพูด จากนั้นนางจึงหันกลับมาสำรวจสภาพแวดล้อมแห่งใหม่ของนางด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง นี่ไม่ใช่ห้องหอสำหรับนาง แต่คือที่เกิดเหตุ คือห้องขัง และอาจเป็น...สุสานของนางในอนาคต หากนางประมาทแม้เพียงนิดเดียว

นางค่อยๆ เดินไปนั่งลงบนขอบเตียง ยกมือขึ้นถอดมงกุฎหงส์อันหนักอึ้งออกจากศีรษะอย่างช้าๆ แล้ววางมันลงบนโต๊ะข้างเตียง ความเงียบในห้องหอแห่งนี้ดังกว่าเสียงโห่ร้องใดๆ ที่นางเคยได้ยินมาทั้งชีวิต มันคือความเงียบแห่งการเริ่มต้นบทใหม่ที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม

ในขณะที่เสี่ยวชุ่ยยังคงจมอยู่กับความหวาดกลัว จ้าวลี่อิงกลับเริ่มต้นการ "ชันสูตร" สภาพแวดล้อมของนางอย่างเงียบเชียบ จิตวิญญาณของแพทย์นิติเวชในร่างของนางตื่นขึ้นทำงานอย่างเต็มรูปแบบ

นางหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อแยกแยะกลิ่นในอากาศ... กลิ่นแรกคือกลิ่นของเครื่องเรือนไม้ที่เพิ่งลงรักใหม่ๆ กลิ่นผ้าไหมผืนใหม่ และกลิ่นสีแดงของเครื่องตกแต่งมงคลที่ยังสดใหม่อยู่ แต่ภายใต้กลิ่นฉาบฉวยเหล่านั้น นางสัมผัสได้ถึงกลิ่นจางๆ ที่เก่ากว่า... กลิ่นอับชื้นเล็กน้อยของสถานที่ที่ไม่ค่อยมีคนอยู่อาศัย กลิ่นยาต้มสมุนไพรที่ดูเหมือนจะซึมลึกเข้าไปในเนื้อไม้ และ... กลิ่นหอมหวานของบุปผาชนิดหนึ่งที่อบอวลอยู่อย่างแผ่วเบาจนแทบจับไม่ได้ มันเป็นกลิ่นที่หวานเลี่ยนจนผิดที่ผิดทาง ไม่เข้ากับบรรยากาศอันเคร่งขรึมของจวนแห่งนี้เลย

นางลืมตาขึ้น เดินไปรอบๆ ห้องอย่างเชื่องช้า แสร้งทำเป็นชื่นชมความงามของเครื่องเรือน ทว่าปลายนิ้วของนางกลับลูบไล้ไปตามผิวไม้ทุกชิ้นอย่างมีเป้าหมาย นางสัมผัสได้ถึงฝุ่นละอองบางๆ ที่เกาะอยู่ตามซอกหลืบของโต๊ะและเก้าอี้ เป็นฝุ่นที่บ่งบอกว่าแม้ห้องนี้จะถูกทำความสะอาดอย่างดีเพื่อรับนาง แต่ก็ถูกทิ้งร้างมาเป็นเวลานานพอสมควร

สายตาของนางกวาดไปทั่วทุกตารางนิ้ว ไม่ใช่เพื่อชื่นชมลายสลัก แต่เพื่อมองหาร่องรอย... รอยขีดข่วนบนพื้นไม้, รอยบิ่นบนขอบโต๊ะ, ตำแหน่งของหน้าต่างและประตู, ความแข็งแรงของตัวล็อค นางกำลังสร้างแผนผังของเรือนจื่อเวยขึ้นในใจอย่างละเอียด

แล้วนางก็เดินไปหยุดอยู่ที่หน้าตู้เสื้อผ้าไม้ขนาดใหญ่ มันเป็นตู้ที่งดงาม ทว่าให้ความรู้สึกหนักอึ้งและน่าเกรงขาม นางเปิดมันออกอย่างช้าๆ ภายในนั้นว่างเปล่า มีเพียงกลิ่นการบูรจางๆ ทว่าจมูกของนางกลับจับกลิ่นหอมหวานของบุปผาชนิดเดิมได้ชัดเจนขึ้นจากในตู้นี้ นางเริ่มต้นสำรวจภายในอย่างพิถีพิถัน... และแล้วปลายนิ้วของนางก็สัมผัสเข้ากับบางสิ่ง...

ที่มุมในสุดของลิ้นชักล่างสุด มีถุงผ้าไหมขนาดเล็กเท่าฝ่ามือซุกซ่อนอยู่ มันเป็นถุงเครื่องหอมที่เก่าและสีซีดจาง เมื่อนางหยิบมันขึ้นมา กลิ่นหอมหวานนั้นก็ยิ่งชัดเจนขึ้น มันคือกลิ่นของดอกการ์ดิเนีย หรือดอกพุดซ้อนที่ถูกตากแห้งไว้... กลิ่นหอมที่เป็นเอกลักษณ์และติดทนนาน

นี่คือร่องรอยของผู้อยู่อาศัยคนก่อน... พระชายาที่สิ้นใจไปอย่างปริศนา นางคงจะโปรดปรานกลิ่นหอมนี้มากจนกลิ่นของมันยังคงหลงเหลืออยู่จนบัดนี้ จ้าวลี่อิงกำถุงหอมนั้นไว้ในมือ ความรู้สึกเย็นเยียบแล่นผ่านร่างของนางไปวูบหนึ่ง... นี่คือคำเตือนที่ไร้สุ้มเสียงจากผู้ที่จากไป

วันเวลาในเรือนจื่อเวยผ่านไปอย่างเชื่องช้าและเงียบเชียบ ทุกเช้า หัวหน้าแม่บ้านหวัง สตรีอาวุโสผู้มีใบหน้าเย็นชาคนเดิม จะมาเยือนนางพร้อมกับสาวใช้ที่นำสำรับอาหารมาให้ นางจะกล่าวรายงานด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า "ท่านอ๋องยังคงติดราชการสำคัญ" และแจ้งกฎเกณฑ์ต่างๆ ว่าห้ามพระชายาออกนอกเขตเรือนจื่อเวยโดยไม่ได้รับอนุญาต จ้าวลี่อิงจะตอบสนองด้วยท่าทีเหม่อลอยและหวาดกลัวเล็กน้อย เป็นการตอกย้ำภาพลักษณ์ "คุณหนูโง่เขลา" ในสายตาของคนทั้งจวนให้เด่นชัดยิ่งขึ้น

นางใช้เวลาในแต่ละวันไปกับการ "เดินเล่น" อย่างไร้จุดหมายภายในสวนของเรือนจื่อเวย ในสายตาของเสี่ยวชุ่ยและสาวใช้คนอื่นๆ นางเป็นเพียงคุณหนูผู้น่าสงสารที่ถูกทอดทิ้งและกำลังเบื่อหน่าย ทว่าแท้จริงแล้ว ทุกย่างก้าวของนางคือการวัดระยะ ทุกการหยุดชะงักคือการสังเกตการณ์ นางกำลังจดจำเส้นทางการเดินของทหารยามที่อยู่นอกกำแพง ประเมินความสูงของกำแพง และมองหาจุดอับสายตาที่อาจใช้เป็นประโยชน์ได้ในอนาคต

จนกระทั่งบ่ายวันหนึ่ง... วันที่อากาศขมุกขมัวและมีหมอกลงจางๆ ความเงียบสงบอันจอมปลอมของจวนฉินอ๋องก็ได้ถูกทำลายลง

ขณะที่จ้าวลี่อิงกำลังนั่งอยู่ในศาลาริมสวน แสร้งทำเป็นโปรยอาหารให้ปลาในสระบัว นางก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายดังขึ้นจากอีกฟากหนึ่งของกำแพงที่กั้นเขตเรือนของนางไว้ มันไม่ใช่เสียงดังโจ่งแจ้ง แต่เป็นเสียงของความโกลาหลที่ถูกพยายามกดให้เงียบที่สุด

สัญชาตญาณของนางตื่นตัวขึ้นทันที นางลุกขึ้นเดินไปตามแนวกำแพง ทำทีเป็นเดินชมดอกไม้ แต่สายตากลับสอดส่ายหาช่องทางที่จะมองเห็นเหตุการณ์ภายนอกได้ และแล้วนางก็พบ...ช่องว่างเล็กๆ ระหว่างพุ่มไม้หนาทึบกับกำแพงหิน

นางแอบมองผ่านช่องว่างนั้น...

ภาพที่เห็นทำให้นางต้องสะกดลมหายใจ กลุ่มคนรับใช้ชายหญิงสี่ห้าคนกำลังออกแรงช่วยกันดึงร่างของใครบางคนขึ้นมาจากบ่อน้ำเก่าท้ายจวน ร่างนั้นเปียกโชกและอ่อนปวกเปียก เมื่อถูกนำขึ้นมาวางบนพื้นหญ้าได้สำเร็จ นางจึงเห็นว่าเป็นร่างของสาวใช้คนหนึ่งในชุดสีเทาซีด

"นางตายแล้ว! นางตายแล้ว!" เสียงใครคนหนึ่งร้องขึ้นอย่างตื่นตระหนก

"เงียบนะ! เดี๋ยวคนก็ได้ยินกันทั่วพอดี!" อีกเสียงหนึ่งตวาดปราม "นางคงจะลื่นพลัดตกลงไปเอง รีบไปรายงานท่านหัวหน้าแม่บ้านเร็วเข้า!"

อุบัติเหตุ... ทุกคนสรุปเช่นนั้น

ทว่าดวงตาของจ้าวลี่อิง ซึ่งบัดนี้คมกริบดุจมีดหมอ กลับมองเห็นในสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็น...

สมองของนางประมวลผลภาพตรงหน้าอย่างรวดเร็วราวกับภาพถ่ายทางนิติเวช...

หนึ่ง สภาพศพ... แม้จะมองจากระยะไกล แต่ลักษณะการเกร็งของกล้ามเนื้อบางส่วนดูผิดปกติสำหรับคนจมน้ำตายทั่วไป

สอง ร่องรอย... ขณะที่คนอื่นๆ กำลังมุงดูใบหน้าที่ซีดขาวของเหยื่อ สายตาของนางกลับจับจ้องไปที่ข้อมือและลำคอของศพ นางเห็นรอยช้ำสีคล้ำเป็นจ้ำๆ ที่บริเวณข้อมือทั้งสองข้าง...เป็นรอยที่เหมือนถูกบีบหรือจับกดอย่างรุนแรง และที่ลำคอ...มีรอยแดงจางๆ เป็นทางยาว

สาม สิ่งแวดล้อม... บริเวณขอบบ่อน้ำมีร่องรอยการดิ้นรน มีเศษหินเล็กๆ กระเด็นไปผิดที่ผิดทาง และมีรอยครูดบนพื้นดินที่ชื้นแฉะ

และข้อสังเกตสุดท้ายที่สำคัญที่สุด... มือข้างหนึ่งของผู้ตายกำแน่นผิดปกติ... กำแน่นราวกับว่ากำลังกำอะไรบางอย่างไว้ข้างในจนวาระสุดท้ายของชีวิต

อุบัติเหตุหรือ? ไม่มีทาง!

จ้าวลี่อิงถอยห่างออกมาจากกำแพงอย่างเงียบเชียบ กลับมานั่งลงในศาลาด้วยท่าทีสงบนิ่งดังเดิม หัวใจของนางเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่ด้วยความตื่นตัวของสัญชาตญาณนักสืบสวน

รอยช้ำจากการถูกพันธนาการที่ข้อมือ... รอยรัดที่ลำคอ... ร่องรอยการต่อสู้... และมือกำแน่น... ข้อมูลทั้งหมดนี้ชี้ไปในทิศทางเดียวกันอย่างไม่ต้องสงสัย

นี่ไม่ใช่การพลัดตกบ่อน้ำ... แต่นี่คือการฆาตกรรม!

เหยื่อถูกสังหาร ณ ที่อื่น หรือถูกทำให้หมดสติที่ขอบบ่อ ก่อนจะถูกโยนทิ้งลงไปเพื่อจัดฉากให้เป็นการจมน้ำตาย

ไม่นานนัก ทหารองครักษ์สองนายก็มาถึงที่เกิดเหตุ พวกเขาสั่งให้ทุกคนสลายตัว แล้วนำร่างของสาวใช้ผู้โชคร้ายนั้นไปอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบ เรื่องราวทั้งหมดถูกจัดการให้จบลงอย่างรวดเร็วราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

จ้าวลี่อิงยังคงนั่งอยู่ที่เดิม โปรยอาหารปลาต่อไปราวกับมิได้รับรู้สิ่งใด ทว่าในใจของนางนั้นกลับไม่สงบอีกต่อไป

ความเงียบสงบในจวนฉินอ๋อง...ได้ถูกฉีกกระชากด้วยเสียงกรีดร้องที่ไร้สุ้มเสียงของคนตาย และนาง...คือคนเดียวที่ได้ยิน