บทที่ 4

เงาแห่งราตรีทอดตัวยาวเหยียด กลืนกินทุกสรรพสิ่งไว้ในอ้อมกอดอันเยียบเย็น รัตติกาลคืบคลานเข้าสู่จวนเสนาบดีอย่างเงียบงัน ลบเลือนเส้นสายลายสลักและสีสันอันโอ่อ่าให้เหลือเพียงโครงร่างสีดำทะมึนภายใต้แสงจันทร์นวลจาง ในห้องพักของคุณหนูสาม บรรยากาศหนักอึ้งและสงบเยือกเย็น มีเพียงแสงเทียนที่วูบไหวบนเชิงเทียนทองเหลืองเท่านั้นที่ยังเคลื่อนไหว ประหนึ่งลมหายใจของห้องที่กำลังจะดับสูญ

จ้าวลี่อิงยังคงนั่งสงบอยู่บนเตียง ท่วงท่าของนางสงบนิ่งดุจผิวน้ำไร้ริ้วคลื่น แต่ภายใต้ความเรียบสนิทนั้นคือกระแสความคิดที่เชี่ยวกราก ประสาทสัมผัสทุกส่วนของนางตื่นตัวและแผ่ขยายออกไปในความมืด สดับฟังทุกความเคลื่อนไหวที่อยู่นอกบานประตู

กระทั่งเสียงจิ้งหรีดที่เคยกรีดร้องระงมเริ่มแผ่วเบาลง สรรพสำเนียงแห่งชีวิตในยามค่ำคืนได้จมลึกลงสู่การหลับใหลอย่างแท้จริง นางจึงขยับกายอย่างนุ่มนวล ทุกย่างก้าวที่เท้าเปล่าสัมผัสพื้นไม้เย็นเฉียบนั้นไร้สุ้มเสียง แฝงไว้ด้วยความหมายและความมุ่งมั่นที่แตกต่างจากคุณหนูสามผู้ป่วยไข้โดยสิ้นเชิง นางไปถึงบานประตู ใช้วัตถุเล็กๆ ขัดมันไว้กับวงกบ เป็นกลไกเตือนภัยอันเรียบง่ายทว่าเปี่ยมประสิทธิภาพ

เมื่อแน่ใจในปราการชั่วคราวของตนแล้ว นางจึงหวนกลับมายังโต๊ะเครื่องแป้ง ที่ซึ่งภารกิจที่แท้จริงของนางในค่ำคืนนี้รอคอยอยู่

มือเรียวขาวของนางล้วงหยิบเศษผ้าชิ้นเล็กออกจากแขนเสื้อ ในแสงเทียนสลัว คราบยาพิษที่แห้งกรังดูคล้ายรอยด่างดำธรรมดา ทว่าสำหรับนางแล้ว มันคือลายแทงมรณะ คืออักษรใบ้เดียวที่ฆาตกรทิ้งไว้ และคือกุญแจดอกเดียวสู่การไขปริศนาแห่งความตายของเจ้าของร่างคนเดิม

ความคิดของนางแล่นเร็วกว่าเงาเทียนที่เต้นระริก สมองที่หลอมรวมความรู้จากสองภพชาติเริ่มประมวลผลอย่างเฉียบขาด แม้ไร้ซึ่งเครื่องมือทางวิทยาศาสตร์ใดๆ แต่สิ่งที่นางมีคือสินทรัพย์อันประเสริฐที่สุด นั่นคือสติปัญญาและความช่างสังเกตที่ถูกขัดเกลามาอย่างดี

นางเริ่มต้นพิธีกรรมชันสูตรอันเงียบงันของนาง

นางนำกระจกทองเหลืองขัดเงามาวางราบ ใช้มันแทนจานทดลองอันบริสุทธิ์ แล้วบรรจงเคาะธุลีมรณะจากเศษผ้าลงไป อณูแห่งความลับนอนสงบนิ่งอยู่บนผิวโลหะสะท้อนแสงเทียนเป็นประกายเล็กละเอียด นางเพ่งพินิจมันอย่างถี่ถ้วน อนุภาคของมันหยาบละเอียดไม่เสมอกัน มีทั้งส่วนที่เป็นผลึกและส่วนที่คล้ายยางไม้แห้ง เป็นประจักษ์พยานว่ามันคือส่วนผสมอันซับซ้อน

จากนั้นนางหยิบปิ่นปักผมเงินแท้ออกมา จุ่มปลายแหลมของมันลงในธุลีพิษนั้นอย่างแช่มช้า เวลาผ่านไปเชื่องช้าทว่าหนักอึ้ง ปลายปิ่นเงินยังคงสุกใส เป็นคำตอบที่เยียบเย็นว่าพิษชนิดนี้ถูกรังสรรค์ขึ้นด้วยปัญญาที่เหนือกว่าความเชื่อพื้นบ้าน มันไม่ใช่สารประกอบของสารหนูหรือซัลไฟด์ที่ตรวจจับได้ง่ายดาย

ขั้นตอนต่อไปคือการทดสอบด้วยไฟ นางใช้ปลายเข็มเล่มเล็กที่สุดเกี่ยวอณูพิษขึ้นมาเพียงผงธุลี แล้วยื่นมันเข้าไปในเปลวเทียนที่กำลังลุกไหม้อย่างสงบนิ่ง

ทันใดนั้นเอง เปลวเทียนพลันแปรเปลี่ยนสีสันอย่างน่าพรั่นพรึง จากสีเหลืองนวลอันอบอุ่นกลับสว่างวาบขึ้นเป็นสีเขียวอมฟ้าอันวิปริต ประดุจดวงตาของอสรพิษร้ายในความมืด แสงสีนั้นปรากฏเพียงชั่วลมหายใจแล้วเลือนหายไป ทว่ากลิ่นฉุนแสบจมูกที่โชยมานั้นยังคงอยู่ เป็นกลิ่นขมขื่นของพืชที่ผสมปนเปกับกลิ่นคล้ายอัลมอนด์ไหม้ที่ผิดเพี้ยนไป

หัวใจของนางเต้นแรงขึ้นหนึ่งจังหวะ ‘ไกลโคไซด์ที่ปลดปล่อยไซยาไนด์เมื่อถูกเผาไหม้ ผสมกับเกลือโลหะที่ให้เปลวไฟสีเขียว’ ความรู้จากอีกโลกหนึ่งก้องกังวานในความคิด ‘มันคือพิษที่ออกฤทธิ์ช้าแต่แน่นอน ทำลายระบบประสาทจากภายใน’

นางทดสอบขั้นสุดท้ายด้วยการละลายธุลีพิษในน้ำสะอาด แล้วหยดน้ำส้มสายชูลงไป ฟองอากาศเล็กละเอียดที่ผุดขึ้น เป็นการยืนยันถึงสถานะความเป็นอัลคาลอยด์ของมัน

บัดนี้ ภาพรวมของการลอบสังหารอันแยบยลก็ปรากฏขึ้นในมโนสำนึกของนาง แจ่มชัดดุจภาพวาดที่ถูกปัดฝุ่นออก มันคือพิษสั่งทำที่ปรุงขึ้นอย่างประณีตโดยผู้รู้แจ้งในศาสตร์แห่งความตายโดยแท้ ไม่ใช่ฝีมือของคนรับใช้หรือนางกำนัลทั่วไปเป็นแน่ ความคิดนี้ทำให้นางรู้สึกถึงไอเย็นที่วิ่งผ่านสันหลัง มันลึกซึ้งและอันตรายกว่าที่นางประเมินไว้แต่แรก

เมื่อสิ้นสุดการวิเคราะห์ จ้าวลี่อิงดับเปลวเทียนลง ปล่อยให้ความมืดเข้าครอบงำโดยสมบูรณ์ ในความเงียบสงัดนั้นเอง ที่นางเริ่มต้นกระบวนการชันสูตรสิ่งที่เจ็บปวดยิ่งกว่า นั่นคือร่างกายของนางเอง

มือที่สั่นระริก อาการปวดตุบที่ขมับ ชีพจรที่แผ่วเบา ทุกสัญญาณทางกายภาพที่เคยคลุมเครือ บัดนี้มันคือหลักฐานมัดตัวฆาตกรที่เถียงไม่ได้ มันคือผลลัพธ์ของการทดลองอันเลือดเย็นที่ดำเนินมาเป็นอาจิณบนร่างกายของจ้าวลี่อิงคนเดิม

แล้วความรวดร้าวของจ้าวลี่อิงคนเดิมก็ซึมซาบเข้ามาในจิตวิญญาณของนาง ความทรงจำอันเจ็บปวดไหลบ่าเข้ามาเป็นระลอกคลื่น ความรู้สึกสับสน อ่อนแอ และถูกทอดทิ้งของเด็กสาวผู้ไม่เคยเข้าใจว่าเหตุใดร่างกายของนางจึงทรยศนางอยู่เสมอ ความทุกข์ทรมานก่อนสิ้นลมหายใจนั้นมากมายเพียงใด

หยาดน้ำใสหยดหนึ่งรินไหลจากหางตาของจ้าวลี่อิง มันไม่ใช่น้ำตาแห่งความหวาดหวั่น แต่เป็นหยาดน้ำตาแห่งความเข้าอกเข้าใจและความเดือดดาลอย่างถึงที่สุด

นางลุกขึ้นเดินไปยังอ่างน้ำทองเหลือง ก้มลงมองเงาสะท้อนของตนเองภายใต้แสงจันทร์ที่ส่องลอดเข้ามา ใบหน้านั้นซีดเซียวและเปราะบาง ทว่าเป็นดวงตาที่จ้องกลับมาต่างหากที่เปลี่ยนไป มันคือดวงตาของวิญญาณจากอีกโลกหนึ่งที่มาอาศัยในร่างนี้ คมกล้า เยือกเย็น และสว่างวาบด้วยเปลวไฟแห่งปณิธาน

"จ้าวลี่อิง" นางกระซิบคำสัตย์สาบานกับเงาของตนในผืนน้ำ เสียงของนางหนักแน่นและชัดเจนในความเงียบ "ข้าไม่ล่วงรู้ถึงเหตุผลที่นำพาข้ามาสู่ร่างของเจ้า แต่ข้าขอให้คำมั่น"

นางยกปลายนิ้วขึ้นสัมผัสเงาของตนบนผิวน้ำที่สั่นระริก

"ข้าจะมิตายอย่างเดียวดายเยี่ยงเจ้า ข้าจะใช้ร่างกายของเจ้า ใช้สติปัญญาของข้า เพื่อดำรงอยู่ และเพื่อกระชากหน้ากากของเหล่าปิศาจที่พรากลมหายใจของเจ้าไป"

สิ้นคำสาบาน เงาของเด็กสาวผู้อ่อนแอก็พลันสลายไป เหลือเพียงประกายตาอันแกร่งกร้าวของผู้ไม่ยอมจำนน

นางหันกลับมาจัดการทุกสิ่งทุกอย่างให้กลับสู่สภาพเดิมอย่างรวดเร็วและไร้ร่องรอย ประหนึ่งว่าค่ำคืนนี้มิได้มีสิ่งใดเกิดขึ้น แล้วจึงนำเศษผ้าชิ้นนั้นไปซ่อนไว้ในตะเข็บเสื้อคลุมตัวหนา รอคอยเวลาที่จะถูกนำมาใช้เป็นอาวุธ

เวลานี้ นางไม่ใช่เหยื่อที่รอความตายอีกต่อไป

แต่เป็นผู้ล่าที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด เพื่อรอเวลาพิพากษา...ด้วยตัวของนางเอง