บทที่ 8

ราตรีนั้นในเรือนจื่อเวยยาวนานกว่าทุกคืนที่ผ่านมา จ้าวลี่อิงนอนนิ่งอยู่บนเตียงไม้สลักลายอันวิจิตร ดวงตาของนางเปิดกว้างอยู่ในความมืดมิด ภาพของสาวใช้ผู้เคราะห์ร้ายที่ถูกดึงขึ้นมาจากบ่อน้ำยังคงฉายชัดอยู่ในมโนสำนึกของนางราวกับถูกตีตราไว้ด้วยเหล็กร้อน...รอยช้ำที่ข้อมือ, รอยแดงที่ลำคอ, และมือที่กำแน่น...

ความเงียบของจวนฉินอ๋องที่เคยทำให้นางรู้สึกถึงการถูกคุกคาม บัดนี้กลับให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไป มันคือความเงียบแห่งการสมรู้ร่วมคิด คือความสงบอันน่าสะพรึงกลัวที่ใช้กลบฝังเสียงกรีดร้องของผู้บริสุทธิ์

ในฐานะแพทย์ผู้เคยให้สัตย์ปฏิญาณว่าจะปกป้องชีวิต จิตวิญญาณของนางร่ำร้องโหยหวนต่อความอยุติธรรมที่เกิดขึ้นตรงหน้า แต่ในฐานะจ้าวลี่อิงผู้ต้องเอาชีวิตรอดในรังอสรพิษแห่งนี้ สัญชาตญาณกลับกรีดร้องให้นางนิ่งเงียบเข้าไว้ การยื่นมือเข้าไปสอดส่องเรื่องนี้ไม่ต่างอะไรกับการเดินเข้าสู่ปากเหวด้วยตนเอง นางเป็นเพียงพระชายาที่ถูกทอดทิ้ง ถูกตราหน้าว่าโง่เขลา ไร้ซึ่งอำนาจและเส้นสายใดๆ ในจวนแห่งนี้ การเปิดโปงฆาตกรคือการท้าทายอำนาจมืดที่หยั่งรากลึกอยู่ ณ ที่แห่งนี้โดยตรง และผลลัพธ์ก็อาจหมายถึงความตายสถานเดียว

นางหลับตาลง พยายามข่มใจให้หลับใหล พยายามบอกตัวเองว่านี่ไม่ใช่เรื่องของนาง ทว่าเสียงกรีดร้องที่ไร้สุ้มเสียงของเด็กสาวคนนั้นกลับยังคงดังก้องอยู่ในหูของนาง มันคือเสียงสะท้อนของชะตากรรมที่จ้าวลี่อิงคนเดิมเคยเผชิญ คือเสียงสะท้อนของความอ่อนแอที่ถูกเหยียบย่ำโดยผู้มีอำนาจ

แล้วปณิธานที่นางเคยตั้งไว้ในคืนแรกที่ค้นพบความจริงเรื่องยาพิษก็หวนกลับมากระจ่างชัดอีกครั้ง...‘ข้าจะมิตายอย่างเดียวดายเยี่ยงเจ้า ข้าจะใช้ร่างกายของเจ้า ใช้สมองของข้า เพื่อดำรงอยู่ และเพื่อกระชากหน้ากากของเหล่าปิศาจที่พรากลมหายใจของเจ้าไป’...

คำสาบานนั้นไม่ได้หมายถึงเพียงแค่การแก้แค้นให้จ้าวลี่อิงคนเดิมเท่านั้น แต่ยังหมายถึงการต่อสู้เพื่อทุกดวงวิญญาณที่ถูกรังแกอย่างไม่เป็นธรรมในสถานที่แห่งนี้ด้วย

เมื่อความคิดตกผลึก ความลังเลในใจของนางก็มลายหายไปสิ้น นางจะไม่นิ่งเฉย นางจะลงมือทำ...แต่การลงมือของนางจะต้องแยบยลและมีชั้นเชิงที่สุด มันจะต้องเป็นไปในนามของ "คุณหนูผู้โง่เขลา" เท่านั้น

รุ่งเช้าวันต่อมา จ้าวลี่อิงเริ่มต้นแผนการขั้นแรกของนาง...การรวบรวมข้อมูล

นางรู้ดีว่าตนเองไม่สามารถเดินไปสืบเสาะเรื่องราวจากใครได้โดยตรง แต่โชคดีที่นางยังมีเสี่ยวชุ่ย สาวใช้ผู้ภักดีที่เปรียบเสมือนดวงตาและใบหูของนาง นางต้องใช้ประโยชน์จากความหวาดกลัวและความช่างพูดของเสี่ยวชุ่ยให้เป็นประโยชน์

คืนนั้น จ้าวลี่อิงแสร้งทำเป็นผวาตื่นจากฝันร้าย นางกรีดร้องออกมาเสียงดังจนเสี่ยวชุ่ยที่นอนเฝ้าอยู่ห้องด้านนอกต้องรีบวิ่งเข้ามาดูด้วยความตกใจ

"คุณหนู! คุณหนูเจ้าคะ! เป็นอะไรไป!" เสี่ยวชุ่ยเข้ามาเขย่าตัวนางที่กำลังตัวสั่นเทาอยู่บนเตียง

จ้าวลี่อิงเบิกตากว้าง หอบหายใจอย่างหนักหน่วง ชี้มือไปที่มุมมืดของห้องอย่างหวาดผวา "พี่สาว... พี่สาวคนนั้น... นางยืนอยู่ตรงนั้น" นางพูดเสียงสั่นเครือ "นางเปียกไปทั้งตัว... นางบอกว่านางหนาว... หนาวเหลือเกิน"

การแสดงอันสมจริงของนางทำให้เสี่ยวชุ่ยขนลุกซู่ นางรีบจุดตะเกียงให้สว่างขึ้นแล้วเข้ามากอดปลอบนายหญิงของตน "โถ คุณหนู อย่ากลัวไปเลยเจ้าค่ะ นั่นเป็นเพียงความฝัน ไม่มีใครอยู่ที่นี่หรอกเจ้าค่ะ"

"แต่นางมองข้า... นางมองข้าตาไม่กะพริบเลย" จ้าวลี่อิงยังคงสะอื้นไห้ "นางเป็นใครกันเสี่ยวชุ่ย ทำไมนางถึงต้องมาหาข้าด้วย"

ความสงสารเอาชนะความกลัว เสี่ยวชุ่ยลูบหลังนางเบาๆ พลางกระซิบปลอบ "นางชื่อชุนเถาเจ้า่ะ เป็นสาวใช้ชั้นรองในสังกัดของจางซื่อเฟย (อนุภรรยาคนหนึ่งของฉินอ๋อง) ช่างน่าสงสารนัก นางอายุยังน้อยแท้ๆ ไม่น่าจะอายุสั้นเช่นนี้เลย"

"จางซื่อเฟยหรือ" จ้าวลี่อิงทวนคำนั้นเบาๆ เหมือนคนละเมอ

"เจ้าค่ะ" เสี่ยวชุ่ยเริ่มติดกับ นางลดเสียงลงเป็นเสียงกระซิบกระซาบตามประสาคนขี้นินทา "ช่วงนี้จางซื่อเฟยไม่ค่อยเป็นที่โปรดปรานนัก ได้ยินมาว่านางอารมณ์ฉุนเฉียวอยู่บ่อยๆ ชุนเถานั้นก็เป็นคนซื่อๆ แต่ปากไวไปหน่อย บางทีอาจจะพูดจาไม่เข้าหูจนถูกลงโทษเป็นประจำ"

"ลงโทษหรือ" จ้าวลี่อิงถามต่อ ดวงตาเบิกกว้างอย่างใสซื่อ

"ก็...แค่ดุด่าทุบตีตามประสาเจ้าค่ะ แต่ไม่มีใครคิดว่าเรื่องจะกลายเป็นแบบนี้... คนในจวนลือกันว่าดวงของนางไม่ดีนักจึงพลัดตกบ่อไปเอง แต่บ่าวว่านางคงจะทุกข์ใจจนเหม่อลอยมากกว่า"

ข้อมูลทั้งหมดนี้ไหลเข้าสู่สมองของจ้าวลี่อิงอย่างรวดเร็ว...เหยื่อชื่อชุนเถา สังกัดอนุภรรยาจางผู้ตกอับ มีนิสัยปากไว และมักถูกลงโทษ... นี่คือภาพร่างของคดีที่ชัดเจนขึ้นมาอีกระดับหนึ่ง

นางแสร้งทำเป็นหวาดกลัวต่อไปอีกพักใหญ่จนเสี่ยวชุ่ยต้องนอนเป็นเพื่อนนางที่ข้างเตียง เมื่อสาวใช้ผู้ภักดีหลับสนิทแล้ว จ้าวลี่อิงจึงลืมตาขึ้นอีกครั้งในความมืด ความใสซื่อและหวาดกลัวมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงแววตาอันเย็นชาและครุ่นคิด

นางมีข้อมูลแล้ว แต่จะทำอย่างไรต่อ? นางจะนำข้อมูลนี้ไปบอกใครได้? บอกทหารยามหรือ? พวกเขาย่อมไม่เชื่อคำพูดของพระชายาผู้สติไม่สมประกอบ บอกท่านหัวหน้าแม่บ้านหวังหรือ? นางอาจจะนำเรื่องไปรายงานท่านอ๋อง แต่ก็คงจะรายงานในฐานะเรื่องไร้สาระของพระชายาคนใหม่เท่านั้น

หนทางเดียวที่จะทำให้เรื่องนี้ถูกสืบสวนอย่างจริงจัง คือต้องส่งสาส์นนี้ให้ถึงผู้มีอำนาจสูงสุดในจวนแห่งนี้...ฉินอ๋องเจิ้งหยาง

แต่การจะส่งสาส์นถึงบุรุษผู้เย็นชาและดูแคลนนางผู้นั้น จะต้องใช้วิธีที่เหนือความคาดหมายที่สุด นางไม่สามารถเขียนจดหมาย ไม่สามารถร้องทุกข์ตรงๆ ได้ นางต้องสร้างสถานการณ์...สร้างปริศนาที่จี้ใจดำของคนฉลาดเช่นเขา...สร้างเหยื่อล่อให้พญาเหยี่ยวผู้ซ่อนกายอยู่บนบัลลังก์รถเข็นต้องชายตาลงมามองมดปลวกเช่นนางด้วยความสนใจ

แผนการอันแยบยลได้ก่อตัวขึ้นในความคิดของนางอย่างเงียบงัน

สองวันต่อมา...

หัวหน้าแม่บ้านหวังมาตรวจความเรียบร้อยที่เรือนจื่อเวยตามปกติ นางเดินสำรวจรอบๆ เรือนด้วยสีหน้าเรียบเฉยดังเช่นทุกครั้ง จนกระทั่งมาถึงสวนด้านหลัง นางก็ต้องขมวดคิ้วด้วยความประหลาดใจ

ภาพที่นางเห็นคือ พระชายาจ้าวลี่อิงกำลังนั่งยองๆ อยู่ข้างอ่างบัวขนาดใหญ่ นางไม่ได้กำลังชมดอกบัว หรือเล่นกับปลาในอ่าง แต่กำลังทำพฤติกรรมที่แปลกประหลาดยิ่งนัก...นางกำลังล้างมือ

จ้าวลี่อิงจุ่มมือทั้งสองลงไปในอ่างบัว แล้วยกขึ้นมาถูไถอย่างเชื่องช้า ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ดวงตาของนางจ้องมองมือของตัวเองอย่างหมกมุ่น ราวกับว่าบนมือนั้นมีคราบสกปรกที่ล้างไม่ออกติดอยู่ ริมฝีปากของนางขมุบขมิบพึมพำกับตัวเองเบาๆ จนฟังไม่ได้ศัพท์

หัวหน้าแม่บ้านหวังเดินเข้าไปใกล้อย่างเงียบเชียบ ย่อตัวลงเล็กน้อยแล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "พระชายาทรงทำอะไรอยู่หรือเพคะ"

จ้าวลี่อิงสะดุ้งเล็กน้อยเหมือนเพิ่งรู้สึกตัว นางเงยหน้าขึ้นมองหัวหน้าแม่บ้านหวังด้วยดวงตาที่เลื่อนลอยและสับสน จากนั้นนางก็ก้มลงมองมือที่เปียกชุ่มของตนเองสลับกับน้ำในอ่างบัว แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอันใสซื่อของเด็กน้อยว่า

"ข้าไม่เข้าใจ"

"ไม่เข้าใจสิ่งใดหรือเพคะ พระชายา" หัวหน้าแม่บ้านหวังถามกลับ ยังคงรักษาสีหน้าเรียบเฉยไว้ได้

จ้าวลี่อิงเอียงคอเล็กน้อย ดวงตาฉายแววฉงนสนเท่ห์อย่างถึงที่สุด นางชี้ไปที่น้ำในอ่าง แล้วชี้มาที่ปากของตนเอง ก่อนจะถามคำถามอันเป็นหัวใจของแผนการทั้งหมดออกมา...

"เหตุใด... คนที่ตกบ่อน้ำ... จึงไม่มีน้ำอยู่ในปอดเล่าเจ้าคะ"

คำถามนั้นทำให้หัวหน้าแม่บ้านหวังชะงักไปชั่วขณะ...มันเป็นคำถามที่วิปริตและผิดที่ผิดทางอย่างที่สุด คุณหนูโง่เขลาที่ไม่เคยเรียนหนังสือ ไม่เคยออกจากจวน จะรู้เรื่องกายวิภาคของมนุษย์ เรื่องน้ำในปอดได้อย่างไร? มันฟังดูเหมือนนางไปได้ยินประโยคนี้มาจากที่ไหนสักแห่งแล้วนำมาพูดต่ออย่างนกแก้วนกขุนทองโดยไม่เข้าใจความหมาย

หัวหน้าแม่บ้านหวังมองหน้านางนิ่งๆ พยายามค้นหาอะไรบางอย่างในดวงตาที่ว่างเปล่านั้น แต่ก็ไม่พบสิ่งใด นางจึงเพียงตอบกลับไปว่า "พระชายาทรงเหนื่อยเกินไปแล้ว กลับเข้าเรือนไปพักผ่อนเถิดเพคะ" แล้วจึงสั่งให้เสี่ยวชุ่ยพานายหญิงของตนกลับเข้าเรือนไป

ค่ำคืนนั้น ณ เรือนหนังสืออันเป็นศูนย์กลางอำนาจของจวนฉินอ๋อง...

ฉินอ๋องเจิ้งหยางนั่งอยู่บนรถเข็นของเขาเบื้องหน้าโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ แสงไฟจากตะเกียงอาบร่างของเขาไว้ในเงาสลัว เขากำลังอ่านตำราพิชัยสงครามม้วนหนึ่งอย่างเงียบสงบ บรรยากาศภายในห้องนั้นหนักอึ้งและเยียบเย็นราวกับอยู่ในถ้ำน้ำแข็ง

หัวหน้าแม่บ้านหวังเข้ามารายงานเรื่องราวต่างๆ ในจวนตามปกติ ตั้งแต่เรื่องบัญชี เรื่องการฝึกของทหาร ไปจนถึงเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ทั่วไป ฉินอ๋องยังคงฟังด้วยท่าทีเฉยเมย นัยเนตรยังคงจับจ้องอยู่ที่ตัวอักษรบนม้วนตำรา ไม่ได้ให้ความสนใจเป็นพิเศษ

"และเรื่องสุดท้าย... เกี่ยวกับพระชายาเพคะ" หัวหน้าแม่บ้านหวังกล่าวขึ้น

ปลายนิ้วของฉินอ๋องที่กำลังจะคลี่ม้วนตำราออกไปอีกส่วนหนึ่งชะงักค้างกลางอากาศ...แต่เพียงชั่วครู่เดียวเท่านั้น แล้วเขาก็ทำเป็นไม่สนใจดังเดิม

"วันนี้นางมีพฤติกรรมแปลกประหลาดอีกแล้ว" นางรายงานต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "นางนั่งล้างมือซ้ำๆ อยู่นานสองนาน เมื่อเข้าไปสอบถาม นางกลับถามคำถามที่วิปลาสออกมาเพคะ"

ความเงียบเข้าครอบงำชั่วขณะ ก่อนที่หัวหน้าแม่บ้านหวังจะกล่าวต่อ "นางถามว่า... 'เหตุใดคนที่ตกบ่อน้ำจึงไม่มีน้ำอยู่ในปอดเล่าเจ้าคะ'"

สิ้นเสียงรายงาน...ทุกสิ่งทุกอย่างในห้องพลันหยุดนิ่ง

มือของฉินอ๋องที่ถือม้วนตำราค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ แผ่นหลังที่เคยตั้งตรงผ่อนคลายลงเล็กน้อย บัดนี้กลับเหยียดตรงขึ้นอีกครั้ง

เขาค่อยๆ ลดม้วนตำราในมือลงวางบนโต๊ะอย่างเชื่องช้า...ช้าเสียจนผิดปกติ

แล้วเขาก็เงยหน้าขึ้นมาเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่หัวหน้าแม่บ้านหวังเข้ามารายงาน...

นัยเนตรที่เคยนิ่งสงบดุจผืนน้ำแข็ง บัดนี้กลับปรากฏริ้วคลื่นแห่งความประหลาดใจและความสงสัยระลอกหนึ่งขึ้นมาอย่างชัดเจน ไอสังหารที่เคยถูกเก็บซ่อนไว้ลึกสุดใจได้เผยตัวตนออกมาจางๆ จนทำให้อุณหภูมิในห้องลดต่ำลงอีกวูบหนึ่ง

หน้ากากแห่งความเฉยเมยอันสมบูรณ์แบบของเขา...ได้ปรากฏรอยร้าวขึ้นเป็นครั้งแรก

เหยื่อ...ได้ติดกับแล้ว