ทวงสินเดิม 1

จ้าวเฟยเฟยยังต้องพึ่งพาผู้ใหญ่บ้านจึงไว้หน้าเขา นางปล่อยมือเหวี่ยงแม่เฒ่าเฉินไปอีกทางก่อนจะหันไปหาผู้ใหญ่บ้านอ่อนน้อมถ่อมตน อีกทั้งบีบน้ำตาอย่างน่าสงสาร

"ฮือๆๆ  ท่านปู้หลี่เจิ้ง ข้ามิอยากทำร้ายใคร แต่ท่านดูเอาเถอะแค่สินเดิมสะใภ้ก็ยังจะยึด ชาวบ้านทุกท่านคนบ้านเฉินบอกว่าข้าชั่วร้ายเลวทราม พวกท่านที่มีปัญญาจงตรองดูเถิด หากข้าไม่ลุกขึ้นต่อต้านมิต้องเหลือแต่กระดูกแล้วหรือ"

เมื่อนางเอ่ยจบ สตรีคนหนึ่งเอ่ยขึ้นมาท่ามกลางผู้คนที่ยืนเงียบ

"ข้าว่านะจ้าวเฟยเฟย เจ้าแต่งมาแล้วก็เป็นคนสกุลเฉิน แค่สินเดิมเพียงนิดกับทุบตีผู้อาวุโสเจ้าช่างอกตัญญูเสียจริงๆ เลยนะ"

"ใช่ สะใภ้ข้าพูดถูกแต่งมาแล้วก็เป็นคนของบ้านสามี"

เฉินมู่หยางเดินไปหานางก่อนจะจับแขนเรียวแล้วเอ่ย

"กลับบ้านเถอะ"

"ไม่   ข้ามาทวงสินเดิมของข้าและข้าต้องการเอาคืน ในเมื่อแยกบ้านกันแล้วตัวความสัมพันธ์แล้วก็คืนข้ามา อ้อ   พี่สะใภ้จูท่านนั้นในเมื่อเจ้าบอกว่าแต่งงานแล้วก็เป็นคนของบ้านสามี   งั้นที่เจ้าแอบเอาข้าวสารกับธัญพืชให้พี่ชายเจ้าที่มาหา บ่อยๆ นั่นคืออะไรหรือ มิใช่เอาของบ้านสามีไปเลี้ยงดูบ้านเดิมหรอกหรือ"

ทันทีที่จ้าวเฟยเฟยเอ่ยจบ แม่เฒ่าจูก็หันไปหาลูกสะใภ้ทันทีก่อนจะทุบตีนาง ปากก็ด่าทอ

"นางตัวดี กล้าเอาของที่สามีกับบุตรชายข้าลงมือไถหว่านอย่างลำบากไปให้บ้านแม่เจ้าหรือ  ข้าก็ว่าทำไม่พักนี้ข้าวสารหมดไว สั่งให้เจ้าทำครัวแต่กลับขโมย จากนี้ไปไม่ต้องแตะต้องเสบียงบ้านจูอีกแล้ว"

แม่สามีกวดตีสะใภ้กลับบ้าน ส่วนจ้าวเฟยเฟยถูกเฉินมู่หยางลากกลับนางสะบัดออกไม่ยอมกลับเอ่ยกับเขาเสียงดัง

"เฉินมู่หยางเจ้ากตัญญูจนเสียสติหรือ ดูบุตรชายกับบุตรสาวเจ้าสิ ตัวเองเป็นนายพรานแต่ลูกกลับได้กินแค่น้ำข้าวกับผักดอง   ดูหลานจ้าวสิ   ดูป้าสะใภ้ใหญ่ลุงใหญ่อาเล็กกับอาสามของท่านสิ   พวกเขายังกับหมูรอถูกเชือดขายตอนตรุษจีน   แต่บุตรของเจ้าผอมแห้งราวกับซากศพเดินได้ วันนี้ของๆข้าๆ ต้องได้คืน ท่านปู่หลี่เจิ้งขอความเป็นธรรมข้าด้วยเจ้าค่ะ"

พูดจบก็เดินไปกระชากผมเฉินเหม่ยลี่ดึงปิ่นเงินและรูดกำไลออกจากข้อมือของนาง แม่เฒ่าเฉินลุกมาจะช่วยหลานสาวแต่เฉินมูหยางยืนขวางไว้ก่อนจะเอ่ย

"ท่านย่า ของนี่เป็นของนาง หากท่านอยากได้ไปซื้อให้อาเล็กใหม่เถอะขอรับ เมื่อวันก่อนข้าขายหมูป่าได้สิบตำลึงท่านก็เอาไปหมดน่าจะพอซื้อ"

"อะไรนะ สิบตำลึง บ้านเฉินรวยขนาดไหนกัน"

จ้าวเฟยเฟยเห็นชาวบ้านซุบซิบจึงเอ่ยขึ้น

"ท่านลุงหม่า   ท่านย่าสามีข้านางมีเงินแล้ว  เช่นนั้นงั้นเงินที่ยืมท่านมาสามตำลึงคงได้เวลาคืนแล้ว   แม้ข้าจะแยกบ้านมาแล้วแต่ก็ไม่อาจแสร้งลืม ท่านย่าท่านก็คืนค่าหมอที่เอามารักษาลุงใหญ่แก่ท่านลุงหม่าเถอะเจ้าค่ะ  ท่านพี่ให้ท่านทุกเดือนรวมๆ แล้วหลายปีมานี่น่าจะมากถึงสามร้อยตำลึง"

แม่เฒ่าเฉินจะยอมให้ได้อย่างไรกัน นางเก็บมานานเลยนะ   อีกอย่างถึงสามร้อยตำลึงเสียที่ไหน  อย่างมาก็แค่ร้อยกว่าตำลึงเท่านั้นเอง   จ้าวเฟยเฟยนางแพศยานี่กล้าดีอย่างไรมาเอาของนาง  ไม่มีทางนางไม่ให้แน่ๆ   แต่ใครจะรู้ว่านอกจากหม่าซุนยังมีชาวบ้านอีกหลายคนทวงเงินเช่นกัน

"ยายเฒ่า  เจ้าบอกว่าหลานชายขายสัตว์ไม่ได้  ขึ้นเขาไม่ได้ยังไม่มีใช้หนี้  หากวันนี้หลายสะใภ้เจ้าไม่พูดออกมาเจ้าจะรอข้าตายค่อยเผาเงินกระดาษคืนข้าหรือ"

"ใช่ๆ  วันก่อนเจ้ามายืมข้าวสารบ้านข้า  หนอยตัวเองมีเงินแต่กลับไม่ยอมใช้หนี้  วันนี้อย่างไรข้าต้องได้"

ในขณะที่ชาวบ้านมะรุมมะตุ้มคนบ้านเฉินอยู่นั้นจ้าวเฟยเฟยก็เข้าไปขนที่นอนผ้าห่มและเครื่องครัวออกมาจนหมด  นางไม่ลืมไปหยิบเครื่องมือช่างของพ่อสามีนางออกมาด้วย  พ่อของเฉินมูหยางเป็นช่างไม้  เครื่องมือเหล่านี้หากมีชาวบ้านต้องการใช้จะมาขอเช่ากับตาเฒ่าเฉินนี่   เรื่องอะไรจะให้ประโยชน์  เหอะไอ้พวกปลิงสูบเลือดคนอื่น

คนบ้านเฉินเห็นนางขนข้าวของขึ้นรถเข็นก็ตรงรี่เข้ามา  จ้าวเฟยเฟยเห็นสตรีแต่งตัวด้วยผ้าเนื้อดี  กับหญิงสาวหน้าตาดีอีกคนยืนอยู่ด้วยข้างๆมีหยิงวัยกลางคนยืนคู่กัน  พร้อมกับรถม้าหนึ่งคันก็เอ่ยขึ้น

"พวกท่านจะมาแย่งของๆข้าได้อย่างไร  นี่อาเล็กของสามี   ท่านเองกำลังจะแต่งไปสกุลหลิวแล้วนี่  จะไปเป็นฮูหยินนายท่านหลิวมิใช่หรือ  ว่าแต่ได้ยินว่าท่านหลิวมีบุตรีสองคน  เรื่องที่ท่านบอกกับท่านย่าว่ารอท่านมีบุตรของตนเมื่อไหร่จะเอาสมบัติของเมียเก่าเขามาให้บุตรท่านให้หมดนั้นท่านแค่พูดเล่นใช่หรือไม่"

"ปกติท่านชอบทุบตีผิงผิงกับโม่หวายของข้าบ่อยๆ  แต่ก็มักจะโยนความผิดให้ข้าเสมอ  ยามที่ท่านแต่งไปสกุลหลิวแล้วท่านจะหาใครมาเป็นแพะรับบาปเล่าหากท่านพลั้งมือ"

"เจ้าๆ  ข้าเคยพูดอย่างนั้นเมื่อไหร่กัน   อีกอย่างเด็กสองคนนั้นเป็นผู้หญิง  หากข้าสามารถมีบุตรชายได้ท่านหลิวก็ต้องยกย่องข้า  สมบัติของเขาก็เป็นของบุตรชายข้าเหตุใดต้องแย่งชิงอีกนางโง่"

"ใช่แล้ว  นี่มู่หยางภรรยาของเจ้าน้ำเข้าสมองหรือ  หากเหม่ยลี่มีบุตรชายตำแหน่งในสกุลหลิวก็ยิ่งสูง  นางคงอิจฉาที่ได้แต่งงานกับนายพรานจนๆอย่างเจ้ามากกว่า  คู่หมั้นก็ยังถอนหมั้น  นางยังมิวายหน้าด้านไปหาเขาอีกไร้ยางอายจริง"