ทวงสินเดิม2

คนที่พูดคือหญิงหม้ายของหมู่บ้านอวี๋หยางนางหลี่ซื่อเหม่ย   จ้าวเฟยเฟยเดินไปหาหลี่ซื่อเหม่ยกระชากเอาปิ่นเงินกับกำไลเงินคืนมาจากนาง  หลี่ซื่อเหม่ยโวยวายเงื้อมือแต่จ้าวเฟยเฟยไวกว่า  มือบางกระทบใบหน้าหลี่ซื่อเหม่ยอย่างจังจนนางล้มลงไป

เพี๊ยะ!!!  จ้าวลี่เฟยมองหน้าแม่หม้ายหลี่กับลุงใหญ่ของสามีก่อนจะเอ่ยเสียงดัง

"ปิ่นเงินนี้กับกำไรนี้เป็นของสามีข้าเจ้ามีสิทธิ์อันใดมายึดครอง"

ชาวบ้านหันมาหาเฉินมู่หยางทันทีจนเขาต้องเข้ามาก่อนจะเอ่ยกับนางเสียงดัง

"จ้าวเฟยเฟยเจ้าพูดอะไร  ข้าเป็นบุรุษจะทำเรื่องผิดศิลธรรมเช่นนั้นได้อย่างไรกัน"

"สามีข้าพูดเรื่องจริง  กำไลคู่นี้กับปิ่นเงินนี้เป็นของท่าน"

"เมียเสี่ยวหยาง  เจ้าอย่าเอ่ยโดยไร้เหตุผลเช่นนี้  สามีเจ้าจะเสียหายได้นะ"

"ท่านปู่หลี่เจิ้ง  กำไลนี้กับปิ่นเงินนี้เป็นเงินที่สามีข้าล่าสัตว์ด้วยความยากลำบาก  แต่ลุงใหญ่ของเขาโกหกท่านย่าว่าต้องเอาเงินไปจ่ายค่าเรียนของเจ้าอ้วนบุตรชาย  สุดท้ายกลับเอาไปซื้อเครื่องประดับเอาใจแม่หม้ายหลี่  หากพวกท่านไม่เชื่อไปถามที่ร้านเครื่องประดับก็ได้  ตอนนั้นเขาไม่รู้จักข้าเพราะว่าข้ายังไม่ได้แต่งเข้ามาสกุลเฉินเจ้าค่ะ"

ชาวบ้านฮือฮา   อะไรนะซื้อเครื่องประดับให้แม่หม้ายงั้นหรือ  นางหวังที่ได้ยินก็ตรงเข้าไปกระชากผมหลี่ซื่อเหม่ยทันทีก่อนจะตะลุมบอนกับนาง  จ้าวเฟยเฟยยืนกอดอกมองดูหมากัดกัน  มีอีกคนที่ปล่อยไปไม่ได้  จ้าวเฟยเฟยมองไปยังที่หญิงวัยกลางคนกับสตรีหน้าตาดียืนอยู่ก่อนจะร้องไห้ออกมา

"ฮือๆๆ  นั่นมิใช่แม่สื่อเหอหรอกหรือ  ท่านบอกข้าว่าสกุลเฉินเป็นสกุลที่ดี  แล้วนี่อะไรท่านดูสิ  ข้าแต่งมาไม่ถึงเดือนทั้งสินเดิม  ทั้งของดูต่างหน้ามารดาก็ถูกปล้นไป  คุณหนูท่านนั้นท่านเปิดตามองเถิด  หากท่านได้แต่งเข้ามายังหมู่บ้านนี้ชีวิตของพวกท่านจะเป็นเช่นไร  ฮือๆๆๆ  คุณชายบนรถม้าท่านนั้น   สตรีในหมู่บ้านนี้ท่านก็เห็นแล้ว  ยังอยากได้เป็นแม่ของลูกอีกหรือ"

จ้าวเฟยเฟยนั่งลงทุบหน้าขาตนเองเลียนแบบแม่เฒ่าเฉินที่คร่ำครวญ  ทุกคนหันไปทางที่จ้าวเฟยเฟยมอง  นั่นมันแม่สื่อเหอ  ส่วนอีกคนที่ยืนเงียบไม่เอ่ยนางคือแม่บ้านใหญ่ของสกุลเซียวในอำเภอ    เฉินเหม่ยลี่เองก็รีบลุกจัดผมเผ้า  นางจำได้นั่นรถม้าคุณชายหลิน  ก่อนจะได้ยินเสียงดังมาจากรถม้า

"แม่สื่อเหอ  คืนเงินข้ามา  สตรีหมู่บ้านนี้ข้าหลินอ้าวไม่แต่งแล้ว"

"คืนเงินข้าด้วย  เฉินเหยาของสกุลเฉินข้าเซียวฮวนฮวนก็ไม่แต่งแล้ว"

สตรีใบหน้าหวานกำลังจะจากไป  จ้าวเฟยเฟยเอ่ยลอยๆ

"คุณหนูเซียวจิตใจงดงามอุปการะเด็กที่พ่อแม่ไม่มีเอาไว้หลายคน   นางเป็นแม่พระจริงๆ  ชายใดได้แต่งนางไปชายนั้นย่อมโชคดี"

เสียงดังออกมาจากรถม้าทำให้เซียวฮวนฮวนหน้าแดง

"อาซ้อเฉินความหมายของท่านข้าเข้าใจแล้ว  ขอบคุณที่ชี้แนะ"

จ้าวเฟยเฟยหันมาชาวบ้านก็มองนางด้วยสายตาโกรธแค้น 

"ฮือๆๆลูกหลานของข้า  ต่อไปจะหาคู่ครองดีๆได้ที่ไหนกัน  จ้าวเฟยเฟยนางอสรพิษ"

"ใช่ๆ  เจ้ากล้าด่าแม่สื่อ  แล้วต่อไปใครจะช่วยพวกเรากัน"

 ชาวบ้านคร่ำครวญ เช่นนี้บุตรหลานพวกเขาจะหาคู่ครองเช่นไรกัน  จ้าวเฟยเฟยไม่สนใจบอกแล้วอย่ามาแหยมกับแม่นะ  จะเอาให้ไปไม่เป็นเลย   ก่อนจะหันไปหาเฉินเหม่ยลี่แล้วคว้าข้อมือนางบีบอย่างแรง

"มือข้างไหนของเจ้าที่ตบหน้าผิงผิงของข้าส่วนเจ้านางหวังซื่อหากข้าเห็นเจ้าตีโม่หวายของข้าอีกข้าจะมือหักขาเจ้าเสีย  สามีกลับกันเถอะลูกๆคงหิวแล้ว  ท่านปู่หลี่เจิ้งวันนี้รบกวนท่านเสียนานขออภัยด้วยนะเจ้าคะ  หากมีอะไรที่ข้าพอจะตอบแทนท่านไดในภายหน้าขอท่านอย่าได้เกรงใจก็เอ่ยเถอะเจ้าค่ะ  วันนี้ขอตัวก่อนเล้ว  สามีกลับบ้าน"

นางเสียงอ่อนเสียงหวานกับเฉินกั่วต้งหลี่เจิ้งของหมู่บ้าน  แต่หันมาเสียงเข้มใส่เฉินมู่หยาง  เข้าจึงเดินเข็นรถตามนางไป  วันนี้นางแปลกไปนางเรียกลูกๆของเขาว่าผิงผิงของข้า  โม่หวายของข้า  หรือนางกลัวว่าเขาจะขายนางจริงๆ  คงเป็นเช่นนั้นแหละไม่เช่นนั้นสตรีร้ายกาจเช่นนางจะเปลี่ยนไปได้อย่างไร