มีใบหย่าก็หาผัวใหม่ได้

โลกเดิมถ้าไม่ใช่เพราะพวกเขาจะฮุบกิจการคุณแม่ของเธอ เธอก็คงยังทำงานให้กับรัฐบาลอยู่ ไม่ต้องลาออกมาเพื่อหาทางมาดูแลทรัพย์สินมูลค่ามหาศาลเหล่านั้นที่พ่อจอมละโมยกัยแม่เลี้ยงแสนเลวจ้องตาเป็นมันหรอก

วันๆ ต้องเล่นเกมส์กับคุณพ่อแสนโง่กับยายแม่มดนั่น ตอนนี้อยากตายอีกรอบจริงๆ ชีวิตใหม่เลวร้ายกว่ายายแม่มดกับลูกสาวนั่นเสียอีก จ้าวเหลียนเฟยตะโกนด่าทอเงยหน้าขึ้นตะโกนใส่ท้องฟ้า

"สวรรค์...ได้โปรด....ฟ้าช่วยผ่าเจ๊ที่ได้ไหมขอตายอีกรอบ เฮ้อชีวิตโคตรบัดซบ ส่งมาทั้งทีก็เจอสถานที่เฮงซวย ได้ผัวก็เฮงซวย ญาติผัวยิ่งเฮงซวยห่วยแตกเข้าไปใหญ่ โอ๊ยย"

เฉินมู่หยางเดินออกมานอกบ้านคว้าแขนเรียวเล็กที่ผอมแห้งกระชากเข้าตัวเองอย่างแรงก่อนจะบีบปลายคางของนาง แล้วเอ่ยอย่างรังเกียจปนเคียดแค้น

"คนที่ต้องกล่าวคำนั้นคือข้ามากกว่า แม่เลี้ยงเจ้าบอกดิบดีว่าเจ้าเป็นสตรีอ่อนโยน ไม่มีปัญหาเรื่องการเข้ากับเด็กๆ ได้ ข้าเสียไป3ตำลึงเพื่ออะไร เพื่อสตรีที่แต่งมาเพียงสิบวันก็แล้วสวมหมวกเขียวให้ข้าเช่นนั้นหรือ"

"อ่อยอ้าไออ้า (ปล่อยข้าไอ้บ้า) "

เฉินมู่หยางเหวี่ยงร่างบางผอมแห้งจนกระเด็น เขาเหวี่ยงแรงมากจึงทำให้นางล้มลงไปหัวเข้ากระแทกก้อนหินจนเลือดออก เฉินหยุนผิงร้องไห้จ้าออกมาทันทีที่เห็นบิดาตีคน เฉินโม่หวายรีบปลอบใจน้องสาว แต่เด็กน้อยกลับร้องไห้หนักขึ้น จนเฉินมู่หยางต้องเข้าไปอุ้มบุตรสาวปลอบจนนางเงียบไป

"ไสหัวไป...ข้าไม่ต้องการเจ้าแล้ว"

"ใบหย่าล่ะอยู่ที่ไหนเอามาสิ....ไล่เฉยๆ แบบนี้ข้าไม่ไป"

"อยากได้ใบหย่าเพียงนั้นเชียว"

"แน่นอน..มีใบหย่าก็หาผัวใหม่ได้ จะได้ไม่มีใครมาบอกทีหลังว่าข้ามีชู้อีก"

เฉินมู่หยางกำมือแน่น สตรีสารเลวคนนี้อยากไปจากเขาก็ไปเขาจะไม่รั้ง แต่นางกลับมาตั้งแง่ เช่นนั้นอย่าหวังเลย

"ค่าแรงทำงานปกติจ่ายที่20อีแปะต่อเดือน ข้าแต่งเจ้ามาด้วยเงิน13ตำลึงเจ้าก็ต้องทำงานให้ข้า เช่นนั้นก็เขียนสัญญาขายตัวแทนซะแล้วข้าจะให้ใบหย่ากับเจ้า"

"อะไรนะ!! เจ้าฝันกลางวันหรือไง ขายตัวหรือ เฮอะ...นี่ตาเฒ่าเฉินเจ้าสติดีหรือเปล่า อีกอย่างเงินสินสอดแค่3ตำลึง13ตำลึงมาจากไหนกัน"

"สินสอดของเจ้า3ตำลึง แม่เลี้ยงของเจ้าเพิ่งมาอ้อนวอนบอกว่าบิดาเจ้าป่วยหนักขอยืมข้าไปอีก10ตำลึงบอกว่าเจ้าจะเป็นคนชดใช้เองในส่วนนี้ หึ..แต่งเจ้ามายังไม่ทันได้เข้าหอเจ้าก็ทะเลาะกับบ้านใหญ่จนข้าต้องถูกแยกบ้าน เงินทองต้องสูญเสียไปเท่าไหร่ ยังมีหน้ามาปากดี"

"ตาแก่เฉิน เมื่อสักครู่เจ้าบอกว่าไม่ต้องการข้าแล้ว ได้ๆๆ .. งั้นใบหย่าข้าไม่เอาแล้วก็ได้ ข้ายินดีจะไปเองตามที่เจ้าต้องการ จบแล้วใช่ไหมต่างคนต่างไปได้แล้วนะ"

จ้าวเหลียนเฟยเดินเข้าไปเพื่อเก็บเสื้อผ้าที่เหมือนผ้าขี้ริ้วมากกว่าทันที เฉินมู่หยางวางบุตรสาวลงแล้วคว้าแขนนางเอาไว้ก่อนจะเอ่ย

"อย่าฝันกลางวัน ตอนแรกข้าให้เจ้าไปดีๆ แต่เพราะวาจาชั่วร้ายของเจ้าทำให้ข้าคิดได้ว่าเจ้าควรทำงานใช้หนี้ข้าทั้งหมด13ตำลึง ทำงานเดือนละ50อีแปะเจ้าต้องทำงานใช้หนี้ข้า4ปีกับอีก5เดือน ข้าให้เจ้าแค่สี่ปียังไม่มีเมตตาอีกหรือ"

"เจ้าตกเลขหรือไงอย่างมากก็3ปีเท่านั้น"

"ลืมบอกเจ้าไปข้าบวกดอกเบี้ยอีก2ตำลึงทั้งหมดเต้าต้องทำงานใช้หนี้ข้าสามปี เจ้ากินข้าวบ้านข้า นอนบ้านข้า หากเจ้าทำงารแบบไปกลับพกข้าวมากินเองค่าแรงเดือนละ30แต่เจ้ากินนอนที่นี่เพร่ะฉะนั้นค่าแรงเจ้าหักไปเดือนละ20อีแปะ"

"ดอกเบี้ยอะไรของเจ้าข้าแต่งมายังไม่ถึงครึ่งเดือนเลยนะไอ้แก่โรคจิตอัปลักษณ์ ตรรกะอะไรของเจ้า ขนาดบ้านขุนนางยังให้ที่หลับนอนกับอาหารสองมื้อเลย"

"พวกเขาได้เดือนละไม่ถึง30อีแปะ ตกลงเช่นนี้ทำงานใช้หนี้ข้าครบเจ้าก็ไปได้ ลงนามเถอะ"

"ข้าไม่ขายตัวโว้ยตาเฒ่า ไม่หย่าก็ไม่หย่าสิวะ นึกว่ากลัวหรือไง เหอะ"

จ้าวเหลียนเฟยโมโหจะตายแล้ว แต่มาอยู่ที่ยุคสมัยเจ้านายเป็นใหญ่ ตาแก่นี่เกลียดร่างนี้เข้าไส้อย่างน้อยก็ไม่ทำเรื่องอย่างว่ากับนางแน่ๆ

เช่นนั้นนางยอมเป็นเมียไอ้บ้านี่ดีกว่าเป็นทาสเกิดไม่พอใจเอานางไปขายต่อจะทำไง ดูแล้วไอ้นี่โรคจิตไม่น้อย เฉินมู่หยางเห็นนางคว้าเสื้อผ้าเดินออกไปนอกบ้านก็ตวาดเสียงดัง

"เจ้าจะไปไหน!! ข้าอนุญาตแล้วหรือ หึ หรือว่าจะไปหาชายชู้ของเจ้าอีกกันแน่"

จ้าวเหลียนเฟยหันกลับมาพร้อมกับเท้าเอวมองหน้าเขาจริงจัง แม่งน่าดีดสักทีจริงๆ ให้ตายเลยพับผ่าสิน่า

"นี่ตาแก่ เจ้าบอกว่าน้ำบ้านเจ้าไม่มีส่วนของข้า อาหารบ้านเจ้าข้าก็ห้ามแตะ หิวก็ไปหากินเองเช่นนั้นข้าก็กำลังจะไปหากินไง หรือเจ้าจะสละเนื้อตัวเองให้ข้าสักมื้อกัน หึ ยากจกแล้วยังวางท่า มิใช่ว่าเมียเก่าทนนิสัยหยุมหยิมปากสุนัขขอวเจ้า กับทนนิสัยเห็นแก่ตัวของญาติเจ้าไม่ไหวแล้วหนีไปหรอกหรือ ตกน้ำหายสาบสูญอะไรกัน หลอกลวงทั้งเพ เพ้ย"