ตอนที่2(ครึ่งแรก)

รุ่งอรุณของวันใหม่มาเยือนยังสุ่ยโจวอีกครั้ง เดือนจรัสในร่างของเผยหว่านอีก็ตื่นขึ้นมารับวันใหม่ด้วยการลุกขึ้นมาเก็บกวาดบ้านช่อง หุงหาอาหารเสร็จแล้วนางจึงไปดูแลมารดาตาบอดกับบุตรสาวตัวน้อยอย่างตั้งอกตั้งใจ จนท่านป้ากับท่านลุงที่ปลูกข้าวติดกับที่ดินของสามสาวต่างวัยแวะมาทักทายพูดคุยตามประสาชาวบ้านนอกทั่วไป

“นี่แม่นางเผยเจ้าหายป่วยดีแล้วหรือ?”

สอบถามจนได้ความก็ทราบว่าท่านป้ากับท่านลุงแซ่ ‘จาง’ นามว่าท่านป้า ‘จางหรู’ กับท่านลุง ‘จางเสิ่น’ ที่มีที่ดินติดกันซึ่งกำลัง ‘หิ้ว’ ปลาเค็มมาฝากเพื่อผูกมิตรกันเอาไว้ตามประสาคนบ้านใกล้ชิดติดกัน

“อ้าวท่านป้าจาง ข้าหายสบายดีแล้วเจ้าค่ะนั่นถืออันใดมามากมาย”

หญิงสาวหันไป ‘ผูกมิตร’ กับอีกฝ่ายก่อนจะเดินตรงไปพูดคุยกับอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงสดใสใบหน้ายิ้มแย้มจนท่านป้าจางเชื่อสนิทใจว่าหญิงสาวตรงหน้านั้นคงหายป่วยแล้วจริง ๆ เพราะหลายวันก่อนที่นางแวะไปเยี่ยมอีกฝ่ายถึงในเรือนนั้นร่างกายนี้ซีดเผือดราวกับคนใกล้ตายก็มิปาน

“ปลาเค็มน่ะแม่นางเผย เห็นเจ้าเพิ่งย้ายมาแล้วยังมีเด็กเล็ก เจ้าเองก็ป่วยอีกด้วยกินปลาเค็มย่อมไม่แสลงไข้”

“ขอบคุณท่านป้าจางอย่างยิ่งเจ้าค่ะ”

เผยหว่านอีเร่งเดินไปเชิญท่านป้าจางมานั่งที่หน้าบ้านพักขนาดกลางในหมู่บ้านแห่งนี้ จากนั้นนางก็จัดการไปค้นหาใบชามาต้มแล้วจึงเทใส่ถ้วยให้ท่านป้าจางพร้อมขนมที่มีติดบ้านไว้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น แต่การผูกมิตรนั้นสำคัญมากเผยหว่านอีจึงทุ่มเทไม่ขี้เหนียว เพราะชีวิตเดียวดายเพียงสามแม่ลูกอย่างไรก็ต้องหา ‘พรรคพวก’ ให้ได้มากที่สุด

“ขออภัยเถิด ทราบว่าเจ้าเพิ่งหย่าขาดจากสามีมา หากมีสิ่งใดอยากให้ตาเฒ่ามาช่วยเหลือก็อย่าได้เกรงใจนะแม่นางเผย”

ท่านป้าจางนั้นนับว่าเป็นสตรีนางหนึ่ง พอทราบจากปากมารดาที่ตาบอดของหญิงสาวตรงหน้า ไหนจะยังมีเด็กน้อย ‘หว่าหวา’ สุดแสนจะน่ารักน่าชัง นางก็อดจะเห็นใจสาวงามทว่าชะตาอาภัพเสียมิได้

“ขอบคุณท่านป้าจางอย่างยิ่งเลยเจ้าค่ะ ช่วงนี้คงยังไม่มีสิ่งใดรบกวนท่านลุงจาง แต่พอดีหว่านอีนั้นกำลังต้องการแผงขายของในตลาดสุ่ยโจว มิทราบว่าท่านป้าจางมีที่ใดทำเลดีเยี่ยมจะแนะนำหรือไม่เจ้าคะ”

หาช่องทางจากคนใกล้ตัวและในพื้นที่ย่อมดีแน่นอนที่สุดแล้ว ซึ่งก็นับว่าเผยหว่านอีถามได้ถูกคนอย่างยิ่ง ดังนั้นในช่วงสายท่านป้าจางก็พานางไปพบกับ ‘ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน’ แซ่ถานนามว่าเต๋อ ท่านเจ้าบ้านถานเต๋อนั้นรู้จักคนกว้างขวาง พอเจอคำป้อยอของท่านป้าจางเข้าไปอีกสุดท้ายเผยหว่านอีก็ได้แผงด้านหน้าร้านขายสมุนไพร ‘เสวียน’ ที่ฝั่งตรงกันข้ามเป็นโรงเตี๊ยม ‘เฉิงฟู่’ ของคนแซ่เฉิงซึ่งนับว่าร่ำรวยไม่น้อยในสุ่ยโจวแห่งนี้  ดังนั้นวันนั้นทั้งวันของแม่ลูกแซ่เผยจึงเดินกันเสียปวดน่องปวดเท้ากันไปอีกหนึ่งวัน

“นางงดงามสมกับเป็นสตรีเมืองหลวงเสียจริง บุรุษผู้เป็นสามีก็ช่างตาต่ำเสียยิ่งกว่าตาตุ่มทอดทิ้งภรรยางดงามกับลูกสาววัยน่ารัก หากเป็นบุตรชายของข้าหน่อยมิได้จะเอาสากตำข้าวฟาดศีรษะมันให้ตายกันไปข้าง”

หลังจากที่กลับมาเข้า ‘สมาคม’ ประจำหมู่บ้าน ‘เหิงเตี่ยน’ ซึ่งใกล้ชิดติดกับตัวเมืองและตลาดของสุ่ยโจวไม่ถึงสามสิบลี้นางจางซื่อหรือก็คือ ‘ท่านป้าจาง’ ที่บุตรชายของนางนั้นเพิ่งจะแต่งงานออกเรือนไป หาไม่แม่นางเผยหว่านอีหญิงหม้ายที่ทั้งงดงามและขยันขันแข็งแถมยังมีหัวการค้าเช่นนี้ นางคงยากจะปล่อยให้หลุดมือไป ถึงจะมีลูกติดมาหนึ่งนางก็นับเป็นกำไรเพราะเผยหว่าหวานั้นช่างเป็นเด็กหน้าตาผิวพรรณดีแถมยังเลี้ยงง่ายไม่ดื้อไม่ซน คิดมาถึงตรงนี้ก็ถอนหายใจทิ้งเฮือก ๆ เพราะเสียดายเผยหว่านอีจริง ๆ

"เป็นเช่นไรบ้างหว่านอี"

นางเฉียวซื่อนั้นรอฟังข่าวอยู่ที่เรือนพลางถอนหญ้าเตรียมทำแปลงผักรอไปด้วย อย่างที่กล่าวไปแล้วว่าในยามกลางวันดวงตาของนางยังพอเห็นแสงสว่างอยู่บ้าง กับอาศัยว่านางเป็นเช่นนี้หลายปีความคุ้นเคยย่อมมี นางจึงยังพอช่วยเหลือตนเองและทำงานเล็ก ๆ น้อย ๆ ในยามกลางวันได้อยู่บ้าง

"ได้แผงขายทำเลดีทีเดียวเจ้าค่ะ ด้านหลังเป็นร้านขายสมุนไพร ส่วนด้านหน้าเป็นโรงเตี๊ยมขนาดใหญ่ ถัดไปก็ยังมีหอคณิกา ร้านขายข้าวของที่สำคัญก็มากในตรอกนั้น"

เผยหว่านอีนั้นทรุดกายลงนั่งลงมือช่วยมารดาทำแปลงลงผักบุ้งจีนก่อนเป็นอันดับแรก พลางก็พูดคุยเล่าถึงหน้าร้านที่ตนเองไปดูและวางเงินค่าเช่าไปครึ่งหนึ่งพร้อมทำสัญญาเรียบร้อยกันจะถูกโกง เพราะในยุคสมัยของเดือนจรัสนั้นเชื่อถือได้มีเพียงหนังสือสัญญาเท่านั้น นางจึงเรียกหาก่อนวางเงินมัดจำทันที

"แล้ววันนี้คงยังไม่ได้ฝึกทำกระมัง?"

นางเฉียวซื่อเอ่ยขึ้นในขณะที่กำลังใช้คราดตีดินเพื่อให้ร่วนและง่ายต่อการเจริญเติบโตของเมล็ดพันธุ์ผักต่าง ๆ ที่เผยหว่านอีซื้อมา ทั้งผักบุ้ง ผักคะน้า ผักกวางตุ้ง นอกจากนั้นยังมีผักกาดหัวหรือหัวไชเท้า แตงกวา แคร์รอต และเมล็ดพันธุ์พริกอ่อนที่ผู้เป็นบุตรสาวซื้อมาเพิ่มอีกด้วย ด้านเผยหว่านอีก็หันมาช่วยมารดาเตรียมดินต่อทันที เพราะยามนี้ยังไม่มืดค่ำเท่าใดนัก เพียงจะเพิ่งต้นยามเว่ยเท่านั้นเอง

"วันนี้เราช่วยกันปลูกผักก่อนดีกว่าเจ้าค่ะ พรุ่งนี้จึงค่อยว่ากันใหม่ ที่ดินด้านนั้นยังว่างท่านแม่ว่าเราจ้างท่านลุงจางมาปลูกกระท่อมเป็นเล้าเป็ดเพื่อเลี้ยงเป็ดกับเลี้ยงไก่เอาไว้กินไข่ดีหรือไม่เจ้าคะ"

“ดี...ดี...หว่าหวาชอบกินไข่ตุ๋นเจ้าค่ะ”

เผยหว่าหวาตบมือแปะ ๆ เห็นดีเห็นงามตอบแทนท่านยายของตนเองก่อนเสียอีก ทำให้สองสตรีต่างวัยอดจะต่างคนต่างแย้มยิ้มน้อย ๆ เสียมิได้ ชีวิตพวกนางหลุดพ้นมาจากสกุลเจียงนับว่าก้าวขึ้นสวรรค์มาครึ่งทางแล้ว

นางเฉียวซื่อยังจดจำวันที่เจียงซู่ข่มขู่ให้บุตรสาวของนางนั้นยอมหย่าขาดให้ได้เป็นอย่างดี วันนั้นเผยหว่านอีที่ไม่เคยลำบากถึงจะเป็นบุตรีที่กำเนิดจากอนุภรรยาแต่เผยไท่เว่ยก็เอ็นดูสองพี่น้องฝาแฝดมาก เพียงแต่แผ่นดินหนานฉู่นั้นฝาแฝดที่เป็นสตรีหากคนพี่แต่งกับบุรุษใดคนน้องก็จะต้องตบแต่งไปด้วย และทั้งคู่จะต้องอยู่ในตำแหน่งฮูหยินเอก

ดังนั้นต่อให้เผยหว่านหนิงตายจากไป แต่เผยหว่านอีก็ยังคงเป็นฮูหยินเอกของท่านแม่ทัพเจียงซู่เช่นเดิม วันนั้นเพราะนางไม่เคยลำบากจึงไม่ยินยอมหย่าขาด ต่อให้เจียงซู่นั้นจะทุบตีนาง รวมไปถึงตัวของนางเฉียวซื่อเองด้วย ไม้โบยถูกโบยลงมาบนหลังทั้งคู่จนสลบแต่ก็ถูกน้ำสาดจนฟื้นขึ้นมาใหม่

ทว่าสุดท้ายที่เผยหว่านอียินยอมก็เพราะเจ้าบุรุษสารเลวเจียงซู่ผู้นั้นเอาคมดาบไปจดจ่อที่ลำคอเรียวเล็กของเด็กน้อยหว่าหวา ถึงมิใช่มารดาผู้ให้กำเนิดแต่เผยหว่านอีเลี้ยงเด็กน้อยมาตั้งแต่พ้นครรภ์ของพี่สาว ความรักความผูกพันย่อมมิแตกต่างจากมารดาโดยแท้ นางยินยอมหย่าขาดแล้วก็ถูกจับโยนขึ้นรถม้ามาทั้งที่ร่างกายบอบช้ำอย่างแสนสาหัส

ความใจดำอำมหิตของบุตรเขยนางเฉียวซื่อจดจำยากจะลืมเลือน ดังนั้นวันนี้มีบ้านหลังเล็กกับที่ดินเท่าฝ่ามือ แต่พวกนางกลับรู้สึกอยู่แล้วยังมีความสุขกว่าจวนหรือคฤหาสน์หลังโตของทั้งสกุลเจียงและสกุลเผยมาก

“เอาตามที่เจ้าคิดก็ดีเช่นกัน เลี้ยงเป็ดเลี้ยงไก่ไว้ย่อมดี มีผักแล้วมีเป็ดมีไก่ก็ประหยัดค่าอาหารได้ไม่น้อย จริงสิเจ้าได้ตรวจดูสินเดิมบ้างหรือไม่ว่ายังมีเงินทองและของมีค่าอันใดที่บิดาเจ้ามอบมาให้”

พอนางเฉียวซื่อเอ่ยถามขึ้นมา เผยหว่านอีก็เพิ่งนึกได้ว่าตนเองและพี่สาวฝาแฝดต่างยังมีหีบสินเดิมมาคนละสองหีบที่นับจากแต่งเข้าจวนสกุลเจียงไปพวกนางเองก็แทบจะลืมสิ้นเพราะต่างก็มีมารดาสามีที่ดี นางไม่เคยให้สองฝาแฝดต้องลำบากเงินทองขาดมือ แต่ในวันที่จะจากมา ถึงมารดาของสามีผู้นั้นจะมิอาจมีปากมีเสียงอันใดมากก็ยังแอบมอบตั๋วเงินให้นางติดกายมาจับจ่ายระหว่างเดินทาง รวมไปถึงที่ดินกับบ้านหลังนี้อีกด้วย นับว่าในหมู่คนเลวก็ยังพอจะมีคนดีมากเมตตาช่วยเหลือนางกับลูกสาวและมารดาพิการอยู่บ้าง