ตอนที่ 4

ร่างบางถูกดึงจนเซถลาเข้ามากระแทกกับหน้าอกแกร่งของเขาอย่างแรง ก่อนที่นางจะเงยหน้าขึ้นมองคนที่เข้ามาช่วยชีวิตนางให้รอดพ้นความตายไปได้อย่างหวุดหวิด

แต่แล้วเมื่อหนิงอันเห็นว่าคนๆนั้นเป็นใคร หญิงสาวก็อยากจะแทรกตัวหนีหายไปตอนนี้เลยหรือไม่ก็อยากจะกระโดดลงแม่น้ำไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด เพราะสายตาที่มองมาที่หญิงสาวราวกับจะจับนางสับเป็นพัน ๆชิ้น

"นี่เจ้าคิดจะกระโดดน้ำฆ่าตัวตายงั้นหรือ!"

"ขะ ข้าเปล่านะเจ้าคะ! ราวจับนั่นมันพังลงไปต่างหาก" หนิงอันเถียงชายหนุ่มพร้อมกับทำตาโตราวกับเด็กน้อยที่กำลังต้องการหนีความผิด

"แล้วเหตุใดจึงออกจากจวนมาโดยไม่นำสาวใช้ออกมาด้วยเช่นนี้!" เฟยฉีที่ในตอนแรกได้ยินเสียงองครักษ์เอ่ยกับหญิงสาวก็คิดว่าตนเองจะออกมาดูเสียหน่อย หากแต่เมื่อยามที่ออกมาหนิงอันก็เดินจากมาแล้ว ชายหนุ่มเห็นหลังไวของนางเดินตรงออกนอกจวนมาโดยที่ไม่มีสาวใช้ข้างกาย จึงได้คิดเดินตามนางมาเรื่อย ๆ จนกระทั่งร่างบางมาหยุดอยู่ที่สะพานเป็นเวลานานราวครึ่งชั่วยามได้ ในเวลาต่อมาก่อนจะพบว่าหนิงอันกำลังจะตกลงไปในแม่น้ำเช่นเมื่อครู่นี้ โชคดีที่เขาอยู่ไม่ไกลจึงได้ใช้วิชาตัวเบาเข้าไปช่วยหญิงสาวได้อย่างพอดิบพอดี หลังจากช่วยชีวิตนางได้แล้ว เฟยฉีก็ว่ากล่าวนางเสียยกใหญ่ 

และหากว่านางยอมรับผิดอย่างเงียบๆโดยที่ไม่เถียงกลับ ชายหนุ่มก็จะถือเสียว่าเลิกแล้วต่อกันไป หากในความเป็นจริงนั้นหนิงอันกลับเถียงกลับเขาคอเป็นเอ็น ไม่ยอมรับผิดแม้แต่น้อย ทำให้เฟยฉีรู้สึกโมโหยิ่งนัก

และเมื่อทั้งคู่มีปากเสียงกันอยู่นั้น ชายหนุ่มก็พลันนึกขึ้นได้ว่าเขากำลังโอบกอดหญิงสาวไว้แนบอก ก่อนจะรั้งร่างบางให้ห่างตัวหากแต่ว่าชายหนุ่มหนักมือไปสักเล็กน้อยทำให้ดูเหมือนว่าเขาผลักนางออกไป

หนิงอันที่แต่เดิมขาของนางก็เกิดเป็นตะคริวอยู่แล้วทำให้ทรงตัวได้ไม่ดี ก่อนที่หญิงสาวจะหงายหลังล้มลงไปก้นกระแทกพื้นอย่างแรง

"โอ้ย! ท่านผลักข้าด้วยเหตุใดกัน"

"เปิ่นหวางไม่ได้ผลักเจ้า"

"ก็เห็นอยู่ว่าท่านผลักข้า!"

"กลับจวนได้แล้ว อย่ามัวแต่เถลไถล" กล่าวจบเฟยฉีก็สะบัดแขนเสื้อเดินจากไปทันที โชคดีที่บริเวณนี้ไม่ไกลจากจวนอ๋องและยังถือว่าอยู่ในบริเวณพื้นที่จวนอ๋องทำให้ไม่มีชาวบ้านมาวุ่นวายบริเวณนี้มากนัก เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้จึงไม่ได้มีคนเห็นเหตุการณ์ มีเพียงหนิงอันและเขาเท่านั้น

หนิงอันลุกขึ้นจากพื้นก่อนจะลูบที่ก้นของตัวเองเบาๆราวกับจะปลอบโยน พร้อมกับนึกในใจว่า สามีของนางไม่อ่อนโยนเอาเสียเลย หึ! ใช่สินางก็เป็นได้แค่ตัวประกอบไม่ใช่นางเอก ที่พระเอกอย่างเขาจะต้องมาอ่อนโยนกับนางด้วยเล่า

"ท่านพี่! รอข้าก่อนเจ้าค่ะ" หนิงอันลุกขึ้นก่อนจะรีบวิ่งตามอีกฝ่ายให้ทันโดยที่หญิงสาวเว้นระยะห่างจากเขาเพียงแค่ห้าก้าวเท่านั้น แต่ในขณะเดียวกันอยู่ ๆ ชายหนุ่มก็หยุดฝีเท้า ทำให้หนิงอันที่มัวแต่ก้มลงมองพื้นไม่ทันได้สังเกตว่าคนด้านหน้าหยุดเดินแล้ว จึงทำให้นางเผลอเดินชนเข้าที่หลังของเขาอย่างแรง 

"โอ้ย!!!" เสียงเฟยฉีถอนหายใจออกมา พร้อมกับหันมาเพื่อที่จะต่อว่าคนตัวเล็กด้านหลัง 

"เหตุใดเจ้าจึงไม่รู้จักดูทาง"

"ขะ ข้าขอโทษเจ้าค่ะ"

"หึ เหตุใดจึงได้เป็นสตรีซุ่มซ่ามยิ่งนัก ช่วยทำกิริยาให้ดีๆได้หรือไม่ หากผู้ใดพบเห็นจะได้ไม่ว่ากล่าวมาถึงเปิ่นหวางได้ว่าอบรมภรรยาไม่ดี ช่างน่าอาย!" เฟยฉีก่นด่าหนิงอันยืดยาวเป็นชุด ทำเอาหญิงสาวได้แต่อ้าปากค้างเพราะเถียงกลับไม่ทันแม้แต่คำเดียว และเมื่อตั้งสติได้มากพอที่จะว่ากล่าวชายหนุ่มคืน อีกฝ่ายก็เดินจากไปไกลเสียแล้ว 

ในขณะที่หนิงอันกำลังเสียใจในตอนนี้ แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้นอกจากจะไม่หลงเหลือความเสียใจแล้ว ยังมีแต่อารมณ์โมโหล้วน ๆ หญิงสาวได้แต่คิดใคร่ครวญ พระเอกของนางไม่ควรจะเป็นบุรุษปากร้ายเช่นนี้นี่น่า นี่มันกลับตาลปัตรอันใดกันแน่เนี่ย! พระเอกของนางจึงได้กลายเป็นบุรุษปากร้ายที่แม้แต่หนิงอันที่เป็นสตรีก็ยังเอ่ยเถียงกลับไม่ทัน เรียกได้ว่า หนิงอันถูกชายหนุ่มก่นด่าไฟลุกเลยทีเดียว

หนิงอันรู้สึกว่าเรื่องนี้ต้องมีบางอย่างไม่ชอบมาพากลเป็นแน่ หรือจะมีใครบางคนที่ทะลุมิติมาอยู่ในร่างของเฟยฉีเช่นเดียวกันกับนาง! หนิงอันได้แต่ส่ายหน้า เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน นิยายเรื่องนี้นางส่งให้แค่บรรณาธิการสำนักพิมพ์ได้อ่านเท่านั้น หญิงสาวมั่นใจว่ายังไม่มีใครได้เห็นบทนิยายฉบับเกือบสมบูรณ์ของนาง

หรืออีกนัยหนึ่งคือ นางอาจจะมโนไปเอง

หนิงอันรีบกลับมาที่เรือนของตนเองก่อนจะสั่งให้สาวใช้เตรียมกระดาษและพู่กัน แล้วลงมือเรียบเรียงบทนิยายที่ตนเองได้เขียนค้างเอาไว้ก่อนจะทะลุมิติมาอยู่ที่นี่ เวลาได้ผ่านพ้นไปหลายชั่วยามแล้วแต่หนิงอันก็ยังคงนั่งจมอยู่กับกองกระดาษบนโต๊ะ

"พระยาชา รับสำรับก่อนเถิดเพคะ"

"เอาไว้ก่อนเถิด ข้ายังไม่หิว"

"พระชายาทรงแช่น้ำอุ่นดีหรือไม่เพคะคืนนี้ บ่าวจะได้เตรียมไว้รอ" หนิงอันเงยหน้าขึ้นก่อนจะมองไปที่สาวใช้แล้วพยักหน้า

"ก็ดี เจ้าไปเตรียมไว้เถิด"

"เพคะ บ่าวจะไปจัดการเดี๋ยวนี้" 

อาโปเดินเข้ามาพร้อมกับรายงานว่าองครักษ์ของฉีอ๋องได้ฝากยานวดแก้เคล็ดอย่างดีมาให้นาง หนิงอันขมวดคิ้วจนยุ่งก่อนจะถึงบางอ้อ จริงด้วยเมื่อบ่ายนางเกิดเหน็บชาแล้วข้อเท้าพลิก ตอนนี้ก็รู้สึกเจ็บๆอยู่ไม่น้อย หากแต่หญิงสาวก็ไม่ได้ใส่ใจ

"พระชายาเพคะ ท่านอ๋องฝากยานวดแก้เคล็ดมาให้ท่านเพคะ" หนิงอันมองดูตลับยาสีเงิน ที่ท่าทางจะมีราคาแพงเอาการไม่น้อย หญิงสาวคิดว่าสามีของนางนั้นอันใดก็ล้วนแต่ดีไปหมดยกเว้นอย่างเดียวคือ เขาไม่รักนางเท่านั้นเอง 

จนกระทั่งอาเป่าเดินมาแจ้งว่าน้ำร้อนเตรียมเสร็จแล้ว

"พระชายา น้ำร้อนเตรียมเสร็จแล้วเพคะ"

"ดีเลย! ข้าอยากจะแช่น้ำอยู่พอดี พวกเจ้ามาช่วยข้าถอดชุดที"

"เพคะ!"

หนิงอันทิ้งตัวลงแช่ในอ่างไม้ขนาดใหญ่ โดยมีสาวใช้ทั้งสองคอยปรนนิบัติเป็นอย่างดี หญิงสาวคิดในใจว่าช่างรู้สึกดีเสียจริง สบายตัวยิ่งนัก ระหว่างที่แช่น้ำไปนานราวครึ่งชั่วยาม หนิงอันก็รู้สึกเกิดอาการเจ็บที่ข้อเท้าขึ้นมาอีกครั้ง จึงได้หันไปสั่งกับสาวใช้แล้วรีบลุกขึ้นจากน้ำ

"ช่วยหยิบเสื้อคลุมให้ข้าที!" ร่างเปลือยเปล่าของหญิงสาวลุกขึ้นจากน้ำเผยให้เห็นผิวขาวราวกับหิมะ ทรวดทรงองค์เอวที่ดูซ่อนรูป ไม่บอกไม่รู้เลยว่าตัวประกอบผู้นี้ช่างมีดีเหลือล้นเสียจริง หน้าอกอวบใหญ่เต่งตึง เอวคอดกิ่ว ผิวขาว นิ้วมือที่เรียวเล็กราวกับลำเทียน งดงามขนาดนี้แล้วเหตุใดอีตาบ้านั่นถึงได้เมินเฉยได้ลงคอ 

เฮ้อ! นี่คงจะเป็นชะตาของตัวประกอบกระมัง

เสื้อคลุมถูกสวมให้กับร่างบางอย่างแผ่วเบา นางจับกระชับที่สาบเสื้อพร้อมกับสั่งให้สาวใช้หยิบตลับยาให้

"เจ้าช่วยหยิบตลับยาให้ข้าที จนป่านนี้ถึงได้พึ่งรู้สึกเจ็บ ช่างโง่งมนัก" หญิงสาวก่นด่าตนเองไม่เบานัก และเมื่อหันมาก็ต้องตกใจจนแทบสิ้นสติ!

"ทะ ท่าน! เข้ามาได้อย่างไรน่ะ" และในเวลาต่อมาก็ยิ่งทำให้นางรู้สึกตกใจมากขึ้นไปอีกขั้น เมื่อมองหาสาวใช้รอบๆห้องแต่แล้วกลับไม่เจอผู้ใด ก่อนจะก้มลงมองเสื้อคลุมตัวบางที่ปิดบังสิ่งใดแทบไม่ได้

"มะ เมื่อกี้นี้! ปะ เป็นท่านงั้นหรือ" ชายหนุ่มพยักหน้าในขณะที่ใบหน้าของเขาแทบไม่เปลี่ยนสี

"ทะ ท่านเห็น ท่านเห็นหมดแล้ว..."

"อะแฮ่ม เปิ่นหวางไม่ได้มองให้ชัดเจนเท่าใดนัก จะเรียกว่าเห็นหมดก็อาจจะไม่ถูกต้องนัก"

"หา" หนิงอันอุทานออกมา หญิงสาวรู้สึกอยากจะแกล้งเป็นลมหมดสติเสียตอนนี้เลย น่าอาย น่าอายเกินไปแล้ว แล้วทีนี้นางจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนอีก!  ก่อนที่นางจะวิ่งไปหลบหลังฉากกั้นแล้วโผล่ออกมาแค่เพียงศีรษะเท่านั้น

"ท่านมีธุระอันใดกับข้างั้นหรือ"

"เปิ่นหวางแค่บังเอิญเดินผ่านมาเท่านั้น"

"หา" หนิงอันขมวดคิ้วเป็นปม สีหน้าของนางแสดงออกชัดเจนว่าไม่เชื่อ!

"เจ้าจะเชื่อหรือไม่ก็ตามใจ หากไม่มีอันใดแล้วเช่นนั้น เปิ่นหวางขอตัว" 

หนิงอันได้แต่ยืนงง มองดูชายหนุ่มเดินออกจากประตูห้องไป พร้อมกับกลอกตาสอดส่ายไปมาอย่างไม่ไว้ใจ ก่อนจะคิดในใจว่า

ฮัลโหล! เขายังสติดีอยู่มั้ย นางอยู่ของนางในห้องอยู่ดีๆ แล้วเขาก็โผล่มาก่อนจะกล่าวราวกับว่าคนที่มีธุระคือนาง