ตอนที่ 5

หลังจากเกิดเรื่องในคืนนั้น หนิงอันก็ใช้เวลาอยู่ราวสามวันกว่าจะรวบรวมความกล้าเพื่อเข้าไปสนทนากับชายหนุ่มอีกครั้ง หากแต่เมื่อไปถึงองครักษ์ก็ได้รายงานว่าอีกฝ่ายออกไปข้างนอกตั้งแต่เช้าแล้ว ทำให้นางต้องรอเก้ออีกเช่นเคย

"พระชายา ทรงไปเดินเล่นที่ตลาดดีหรือไม่เพคะ วันก่อนเถ้าแก่ร้านเจียงหลิวส่งเทียบเชิญมาแจ้งว่ามีเครื่องประดับลายใหม่เข้ามาหลายลายเพคะ"

"เช่นนั้น ก็ไปเดินตลาดกัน ข้าก็รู้สึกเบื่อยิ่งนัก"

"เพคะ เดี๋ยวบ่าวจะไปแจ้งท่านกงกงว่าพระชายาจะออกไปข้างนอกเพคะ"

"อื้ม พวกเจ้าไปเถิด"

หนิงอันเดินทอดน่องไปจนกระทั่งถึงประตูหน้าจวน ทหารยามที่เห็นหญิงสาวก็ต่างแสดงความเคารพกันอย่างนอบน้อม นางคิดจะไปยืนดูวิวทิวทัศน์ด้านหน้าจวนรอสาวใช้ทั้งสองเสียหน่อย หากแต่เมื่อยืนอยู่ได้ไม่นาน ก็มีรถม้าเคลื่อนตัวมาจอดเทียบที่หน้าประตูจวนอ๋องพอดี

หญิงสาวพยายามสอดส่ายตามองดูว่าเป็นรถม้าของผู้ใด เพราะดูจากลักษณะแล้วตัวรถถูกทำขึ้นมาจากไม้เนื้อดีหากแต่ไม่มีสัญลักษณ์ใดปรากฏอยู่บนตัวรถ แต่เมื่อเฟยฉีก้าวลงจากรถม้า หนิงอันก็พลันเก็บสายตาของนางทันทีก่อนที่จะเบือนหน้าหนีไปมองทางอื่น

ชายหนุ่มที่ก้าวลงจากรถม้า อย่างเร่งรีบ พลันสายตาก็ไปสะดุดอยู่ที่ร่างบางของหญิงสาวที่ในตอนนนี้แกล้งทำเป็นมองไม่เห็นเขาด้วยการจิกทึ้งต้นไม้หน้าจวนแทน เขาก้าวเข้าไปใกล้ก่อนจะหยุดอยู่ข้างๆนาง ใบหน้าคมคายโน้มตัวเข้าไปหาก่อนจะเอ่ยราวกับกระซิบให้ได้ยินกันเพียงสองคน

"เจ้ากำลังหาสิ่งใดอยู่งั้นหรือ" ลมหายใจของเขาทำให้หนิงอันรู้สึกขนลุก ก่อนจะย่นคอของตนเองแล้วเบี่ยงตัวหลบ

"ข้ากำลังหาบางอย่างอยู่เจ้าค่ะ" หนิงอันแกล้งตอบไปส่งๆเพื่อที่จะให้เขาเลิกสนใจนางแล้วรีบๆไปเสียที

"ให้เปิ่นหวางช่วยหาหรือไม่"

"มะ ไม่ต้องเจ้าค่ะ ไม่ค่อยสำคัญเท่าใดนัก" หนิงอันที่ในตอนแรกตั้งใจเตรียมคำพูดมากมายเอาไว้สนทนากับเขา หากแต่เมื่อเจอหน้าชายหนุ่มเข้าจริงๆนางกลับกล่าวสิ่งใดไม่ออกเลย ช่างน่าอายนัก

องครักษ์ผู้หนึ่งเดินออกมาจากจวนก่อนจะส่งมอบห่อผ้าบางอย่างให้กับชายหนุ่ม ก่อนจะกลับไปทำหน้าที่ของตน หนิงอันที่เห็นว่าเมื่อเฟยฉีรับห่อผ้านั้นมาแล้วก็หันหลังกลับขึ้นรถม้า แต่นางยังอยากที่จะสนทนากับเขาต่อ หากแต่ไม่รู้ว่าจะสนทนาในเรื่องใดดี

"ดะ เดี๋ยวเจ้าค่ะ" ชายหนุ่มหันกลับมาก่อนจะเลิกคิ้วเป็นเชิงคำถาม

"ท่านอ๋องไปจะเสด็จที่ใดหรือเจ้าคะ"

"เปิ่นหวางจะไปสนามเตะลูกหนัง"

"เช่นนั้น ข้าขอตามไปด้วยได้หรือไม่"

"เจ้าต้องการจะไป" ชายหนุ่มเอ่ยถาม ก่อนที่หนิงอันจะพยักหน้ารัว 

"เช่นนั้นก็ขึ้นมาเถิด" หนิงอันรับแสงสว่างที่สาดส่องมายังร่างกายของนาง มันช่างอบอุ่นเหลือเกิน คราแรกนางคิดว่าเขาจะปฏิเสธนางเสียอีก หากแต่อยู่กลับอนุญาต หญิงสาวไม่รอช้าก้าวขึ้นรถม้าตามชายหนุ่มไปในทันที และเมื่อขึ้นไปด้านในก็พบกับบุรุษอีกสองนาย หากจำไม่ผิด 

ชายหนุ่มที่ถือพัดคงจะเป็นหลิวหยาง เสนาบดีกลาโหมสหายของเฟยฉี ส่วนอีกคนที่ดูนิ่งเงียบก็คงจะเป็นท่านแม่ทัพเสิ่นหนาน

"ทั้งสองเป็นสหายของข้า หลิวหยาง เสิ่นหนาน"

"พระชายา"

"คารวะท่านทั้งสองเจ้าค่ะ"

"พี่สะใภ้อย่าได้เกรงใจ พวกเราล้วนคนกันเอง" เป็นหลิวหยางเอ่ยขึ้น ในขณะที่เฟยฉีกระแอมไอขึ้นพร้อมกับทำตาขวางใส่ชายหนุ่ม

"เอ่อ รบกวนพวกท่านแล้วเจ้าค่ะ" หนิงอันมองหาที่นั่งก่อนจะพบว่าชายหนุ่มทั้งสามเว้นที่ว่างอีกฝั่งหนึ่งเอาไว้ให้นางนั่งอย่างสบายแล้ว

หลิวหยางพลันหันไปส่งสายตาให้เสิ่นหนาน พวกเขาทั้งสองคนก็รู้สึกแปลกใจไม่น้อยที่หากเป็นเมื่อก่อน เฟยฉีจะต้องปฏิเสธไม่ให้หญิงสาวติดตามมาด้วยเป็นแน่ หากแต่ครานี้กลับยินยอมทั้งยังไม่ว่ากล่าวสิ่งใดนางอีก ดูๆไปแล้วก็ช่างแปลกเสียจริง

ใช้เวลาราวหนึ่งชั่วยามรถม้าของจวนอ๋องก็เคลื่อนตัวมาจอดเทียบยังบริเวณสนามเตะลูกหนังที่เป็นพื้นที่ของวังหลวง บุรุษทั้งสามก้าวลงจากรถม้า โดยมีหนิงอันรั้งอยู่เป็นคนสุดท้าย หญิงสาวก้าวลงจากรถม้าก็มีมือของใครบางคนยื่นออกมาเพื่อให้นางจะได้พยุง

หนิงอันยื่นมือออกไปเกาะกุมมือหนาของเฟยฉีจนกระทั่งลงจากรถม้าได้สำเร็จ  เสียงเรียกของของใครบางคนทำให้นางหันไปมองด้านหลังของรถม้า ก่อนจะพบกับสาวใช้ทั้งสองที่ติดตามมาด้วยรถม้าอีกคัน

"พวกเจ้ามาได้อย่างไร" อาเป่าและอาโป ส่งยิ้มพร้อมกับกล่าว

"เป็นท่านอ๋องให้องครักษ์ นำพวกเราตามมาเพื่อมาดูแลพระชายาเพคะ" หนิงอันได้ยินเช่นนั้นก็ลอบหันไปมองเฟยฉีได้ขณะที่เขาแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน ก่อนจะก้าวเข้าไปยังสนามเตะลูกหนังพร้อมกับสหายทั้งสอง

หนิงอันเร่งฝีเท้าไปเพื่อให้ทันอีกฝ่าย ก่อนจะพบว่าในวันนี้ดูท่าจะมีการแข่งขันเตะลูกหนังเป็นแน่ เพราะภายในสนามนั้นมีผู้ชมค่อนข้างมาก ค่อนข้างคึกคักมากทีเดียว โดยที่นั่งของชาวเมืองทั่วไปจะอยู่ฝั่งซ้าย และที่นั่งของเหล่าชนชั้นสูงจะอยู่ด้านขวาทั้งยังอยู่ภายในร่มมีหลังคาแน่นหนา ขณะเดียวกันที่นั่งของเหล่าชนชั้นสูงก็จะถูกแยกออกจากที่นั่งของเหล่าราชวงศ์

ครั้งก่อนที่หนิงอันถูกลูกเตะกระเด็นใส่หน้าจนสลบเพราะหญิงสาวเพียงเดินผ่านทางด้านที่นั่งของคนธรรมดา มาครานี้หญิงสาวติดตามสามีมาถึงที่นี่จึงได้นั่งในส่วนของที่นั่งของราชวงศ์และชนชั้นสูง คงไม่ต้องกลัวว่าจะถูกลูกหนังกระเด็นใส่หน้าจนสลบเช่นครั้งที่แล้วอีก

เหล่าชนชั้นสูงเมื่อมองเห็นเฟยฉี เดินเข้ามาต่างฝ่ายต่างพากันลุกขึ้นก่อนจะคารวะชายหนุ่มอย่างให้เกียรติ สตรีมากมายล้วนแต่ลอบส่งสายตาให้กับเขาหากแต่ชายหนุ่มนั้นมิได้เหลียวมองผู้ใดแม้แต่หางตา หนิงอันเฝ้าสังเกตพฤติกรรมของอีกฝ่ายอยู่ห่าง ก่อนจะนึกชื่นชมในใจว่า

สมแล้วที่เป็นพระเอกที่มีหัวใจไว้เพื่อนางเอก

ขณะนั้นหนิงอันเองก็มองหาที่ว่างของตนเอง หากแต่เพราะคนมากเกินไปจึงดูเหมือนว่าจะนั่งในแต่ละที่ล้วนมีคนจับจองจนเต็มไปหมดแล้ว ในขณะนั้นหนิงอันก็ได้ยินเสียงเรียกที่ชายหนุ่มเอ่ยเรียกนาง

"หนิงอัน เจ้ามานั่งใกล้เปิ่นหวาง มิเช่นนั้นจะเป็นอย่างเช่นครั้งที่แล้วอีก" หญิงสาวนิ่งอึ้ง นางไม่คิดว่าชายหนุ่มจะเรียกให้นางไปนั่งใกล้ๆกับเขา ไม่เพียงแค่นางที่ตกใจหากแต่สหายทั้งสองของเขาเองก็รู้สึกแปลกใจเช่นนั้น 

ร่างบางสาวเท้าเข้าไปใกล้ ก่อนจะนั่งลงข้างๆที่นั่งที่ติดกันกับเขา นางรู้สึกกริ่งเกรงอยู่ไม่น้อยด้วยเพราะยังไม่คุ้นชินกับการใกล้ชิดชายหนุ่มเช่นนี้ ระหว่างที่หญิงสาวเอาแต่คิดอะไรเพลินๆ จานขนมก็ถูกเลื่อนมาวางตรงหน้าของนาง หนิงอันถึงกับเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของสามีให้ชัดกว่าเดิม แล้วคิดในใจว่า ชายผู้นี้เป็นใครกันหรืออาจจะเป็นเฟยฉีตัวปลอม ราวกับว่าเขาจะล่วงรู้ความคิดนี้ของนางจึงได้กระแอมไอแล้วเอ่ยขึ้น

"อะแฮ่ม ข้าไม่ชอบของหวาน เจ้าเป็นสตรีคงจะชอบมันมากกว่าเช่นนั้นก็กินแทนข้าก็แล้วกัน"

"ขอบพระทัยเพคะ"

"ส่วนนี่เป็นชาชั้นดี เจ้าลองดื่มดู" และเป็นอีกครั้งที่เขาเอ่ยสนทนากับนาง ก่อนจะใช้มือเลื่อนถ้วยชา มาไว้ตรงหน้าของหญิงสาว

"เพคะ" 

การกระทำดังกล่าว ทำให้สหายทั้งสองของเขาได้แต่ยกยิ้ม ก่อนจะลอบส่งสายตาให้กันอย่างรู้ทัน หากแต่เป็นหนิงอันที่ยังคงทำตัวไม่ถูก นางพยายามรวบรวมความกล้าอยู่หลายวันเพื่อที่จะหาบทสนทนาเพื่อพูดคุยกับเขา หากแต่เมื่อถึงเวลาเข้าจริงๆกับรู้สึกกล่าวสิ่งใดไม่ออกเลยแม้เพียงครึ่งคำ หากเป็นเช่นนี้ความรักของนางก็มีแต่พ่ายแพ้ หากหนิงอันอยากจะชนะก็ต้องสู้ ต้องสู้เท่านั้น!