ตอนที่ 3

หนิงอันถูกเฟยฉีอุ้มขึ้นมาแนบอก ก่อนจะนำร่างของหญิงสาวไปวางบนเตียงอย่างอ่อนโยน ในส่วนของหนิงอันนั้นนางไม่ได้รู้สึกไม่สบายตรงที่ใดเพียงแต่หญิงสาวกำลังตื่นเต้นจนถึงที่สุดถึงได้มีเลือดกำเดาไหลเช่นนั้น ก่อนจะคิดในใจว่าอยากจะหยุดเวลาไว้แค่ตรงนี้เสียจริง เหตุใดเฟยฉีของนางจึงได้มีกลิ่นกายที่ละมุนละไมขนาดนี้นะ 

"พวกเจ้าดูแลพระชายาให้ดี หากนางฟื้นแล้วก็ช่วยไปรายงานให้เปิ่นหวางทราบด้วย"

"เพคะ" อาเป่าและอาโปรับคำก่อนจะก้มหน้าแสดงความแปลกใจเล็กน้อย เพราะโดยปกติแล้วท่านอ๋องและพระชายามักจะเว้นระยะห่างจากกัน ราวกับน้ำบ่อไม่ยุ่งกับน้ำโคลน

หลังจากที่ร่างของชายหนุ่มก้าวพ้นประตูออกไป ไม่นานหมอหลวงก็มาถึงก่อนจะตรวจชีพจรแล้วได้ผลสรุปว่าหญิงสาวเพียงอ่อนเพลียเท่านั้น เมื่อเขียนเทียบยาส่งให้กับสาวใช้คนสนิทของนางหมอหลวงก็ขอตัวกลับ โดยมีสาวใช้คนสนิทของนางเป็นคนเดินออกไปส่ง

ภายในห้องของหนิงอันกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง พร้อมกับร่างของ หนิงอันที่ค่อยๆลุกขึ้นมาช้า ในตอนนี้เลือดกำเดาของนางหยุดไหลเป็นที่เรียบร้อยแล้ว หากแต่ตัวนางเองยังคงตกอยู่ในภวังค์ความตื่นเต้น

เรื่องราวต่างๆค่อยๆถูกเรียบเรียงขึ้นตามลำดับ เรื่องราวในช่วงเวลานี้พระเอกและนางเอกยังไม่ได้พบกัน หากแต่ทั้งคู่จะพบกันและตกหลุมรักกันในทันที ในงานเลี้ยงในวังที่จะจัดขึ้นหลังการแข่งขันลูกหนังในอีกสามวันข้างหน้า หนิงอันกำลังคิดหาวิธีที่จะทำอย่างไรให้นางได้มีโอกาสเข้าใกล้ชายหนุ่มมากกว่านี้ เพราะหากนางปล่อยให้เวลาผ่านไปโดยเสียเปล่า 

ตัวละครพระเอกในเรื่องนี้ เป็นบุรุษที่เงียบขรึม เย็นชาทั้งยังโหดเหี้ยมตามแบบฉบับของแม่ทัพ เรียกได้ว่าเป็นประเภทร้ายกับคนทั้งโลกและดีกับเธอคนเดียวอะไรเทือกนั้น 

ส่วนหนิงอันที่แต่งเข้ามาในจวนอ๋องแห่งนี้ก็เพราะบิดาเสียสละชีวิตเข้าปกป้องชายหนุ่ม เฟยฉีจึงได้ตอบแทนบุญคุณด้วยการแต่งนางเข้าจวน โดยที่เขาไม่อาจล่วงรู้ได้เลยว่าหลังจากแต่งงานได้หนึ่งปี เขาจะพบกับรักแท้เช่นนางเอกผู้งดงาม เมื่อนึกถึงรายละเอียดนิยายที่ตนเองเขียนไว้ หนิงอันก็ได้แต่เบะปากและกลอกตามองบน ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเขียนนิยายที่ใจร้ายกับตัวเองขนาดนี้ 

ในชีวิตจริงยังเป็นรักข้างเดียวไม่พอ ในนิยายยังจะโผล่มาเป็นหนามยอกอกพระเอกนางเอกเขาอีก! หรือว่านางควรจะเปลี่ยนเนื้อเรื่องของนิยายเรื่องนี้ดีนะ 

หนิงอันพลางคิดไปเรื่อยเปื่อย นางไม่มั่นใจว่าหากเปลี่ยนเนื้อเรื่องของนิยาย สุดท้ายนางจะมีจุดจบอย่างไรหรือว่าจริงๆแล้วนางควรจะลองดูสักครั้ง อย่างน้อยๆมันก็ไม่ได้เสียหายอะไร คิดเสียว่าเป็นเพียงแค่ฝันตื่นหนึ่ง! หากไม่สำเร็จก็แค่ตายตอนจบแล้วจะได้กลับไปยังโลกปัจจุบัน กลับไปเป็นยัยหนิงอันผู้ไร้ตัวตนคนเดิม

สิ้นความคิด ร่างบางก็ตรงออกจากห้องไปก่อนจะมุ่งตรงไปยังตำหนักใหญ่ซึ่งเป็นที่อยู่ของชายหนุ่มในทันที ขาเรียวหยุดนิ่งยืนอยู่หน้าห้องหนังสือ ก่อนจะเอ่ยกับองครักษ์

"ข้าต้องการพบท่านอ๋อง"

"เอ่อ... พระชายาโปรดขอสักครู่ ข้าน้อยจะเข้าไปเรียนท่านอ๋องก่อนขอรับ"

"อื้ม ท่านไปเถิด" หนิงอันลุ้นระทึกอย่างตื่นเต้น เพราะไม่รู้ว่าชายหนุ่มจะให้นางเข้าพบได้หรือไม่ เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาคนทั้งคู่พบหน้ากันแทบจะนับครั้งได้ และหนิงอันคนเดิมก็ดูจะเชื่อฟังชายหนุ่ม นางไม่เคยก้าวก่ายหรือย่างกายเข้าใกล้อีกฝ่ายอีกเลยหลังจากมีคำสั่งให้ต่างคนต่างอยู่

รอเพียงไม่นานองครักษ์คนเดิมก็เดินออกมาจากภายในห้องหนังสือของชายหนุ่ม ด้วยสีหน้าลำบากใจ ก่อนจะเอ่ยกับหญิงสาวด้วยน้ำเสียงเห็นใจ

"ขออภัยพระชายาขอรับ ท่านอ๋องมีรับสั่งว่าพระชายาทรงประชวรให้พักผ่อนมากหน่อยขอรับ" หนิงอันเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะเอ่ยน้ำเสียงแผ่วเบา

"ขอบคุณท่านองครักษ์ ฝากขอบพระทัยท่านอ๋องด้วยที่ทรงห่วงใย"

"ขอรับ" องครักษ์ทั้งสองต่างหันมามองหน้ากัน ก่อนจะถอนหายใจออกมา พวกเขาเองก็เห็นใจหญิงสาวไม่น้อยหากแต่ไม่อาจขัดรับสั่งของผู้เป็นนายได้ ก่อนที่สายตาจะทอดมองร่างบางค่อยๆเดินจากไปช้าๆ

ภายในห้องหนังสือของฉีอ๋อง ปรากฏร่างของชายหนุ่มวัยฉกรรจ์สองคน นั่นคือหลิวหยางและเสิ่นหนานสหายคนสนิทของเขา ทั้งคู่ได้แต่ขมวดคิ้วไม่เข้าใจในการกระทำของชายหนุ่มก่อนที่ หลิวหยางเสนาบดีกลาโหมผู้เป็นสหายของฉีอ๋องเอ่ยขึ้น

"เหตุใดท่านจึงไม่บอกกล่าวนางไปตรงๆเล่าว่ากำลังสนทนาเรื่องสำคัญอยู่ นางจะได้ไม่เข้าใจผิดว่าท่านไม่อยากจะพบนาง" เฟยฉีที่ได้ยินสิ่งที่สหายกล่าวก็ได้แต่เลิกคิ้ว ก่อนจะวางพู่กันในมือลง ก่อนจะเอ่ยตอบ

"คำตอบจะเป็นเช่นไร ผลที่ได้คือข้าก็มิได้ให้นางเข้าพบอยู่ดีมิใช่หรือ" หลิวหยางได้แต่ขมวดคิ้ว

"จะเหมือนกันได้อย่างไร ท่านตอบนางไปเช่นนั้นก็แปลว่าท่านไม่ประสงค์ที่จะพบหน้านาง หากท่านอธิบายว่าท่านกำลังติดธุระสำคัญอยู่นางก็จะได้เข้าใจว่าท่านกำลังยุ่งมิใช่ว่าไม่ได้ต้องการพบหน้านาง"

"เปิ่นหวางไม่เห็นว่ามันจะแตกต่างกันอย่างไร ในเมื่อปกติแล้วเปิ่นหวางและนางก็ต่างคนต่างอยู่ นางเองก็ไม่ได้คิดจะมาวุ่นวายอยู่แล้ว"

"เฮ้อ! ก็ท่านเป็นคนสั่งให้นางไม่ต้องมายุ่งกับท่านมิใช่หรือ เฟยฉี ข้าขอถามท่านตามตรง ท่านรังเกียจนางงั้นหรือ" เฟยฉีเงยหน้าขึ้นจากโต๊ะ ก่อนจะเพ่งมองไปที่สหาย ชายหนุ่มและสหายทั้งคู่รู้จักกันมาตั้งแต่ยังเยาว์นับว่ารู้ใจกันอยู่มาก มีแต่เพียงเรื่องนี้เท่านั้นที่หลิวหยางและเสิ่นหนานไม่เข้าใจในการกระทำของชายหนุ่มเลยแม้แต่น้อย

"เปิ่นหวาง ไม่ได้รังเกียจนาง"

"แล้วเหตุใดท่านจึงไม่ให้นางเข้าใกล้ท่านเล่า นางแต่งเข้าจวนอ๋องมากว่าหนึ่งปี หากแต่สามีไม่ยอมเข้าใกล้ไม่เคยร่วมหอ เรื่องนี้ต่างเล่าลือกันไปทั่วเมืองเมือง ผู้คนต่างกล่าวว่าท่านนั้นมีคนรักอยู่แล้วทั้งยังไม่ได้เต็มใจแต่งกับพระชายาหนิงอัน"

"ข้าเต็มใจแต่งนางเข้าจวนอ๋อง เพื่อตอบแทนบุญคุณของท่านอาจารย์"

"เช่นนั้นก็แปลว่าท่านไม่ได้รักนาง" เป็นเสิ่นหนานที่เอ่ยขึ้น

"เป็นเช่นนั้น" เฟยฉีพยักหน้าก่อนจะตอบรับคำถามของสหาย

"แล้วเหตุใดท่านไม่หย่ากับนางแล้วให้นางไปเจอคนที่เขาสามารถรักนางได้เล่า"

"ทำเช่นนั้นไม่ได้เด็ดขาด!" เฟยฉีเอ่ยขึ้น เมื่อสหายของเขาต้องการให้เขาหย่าร้างกับหนิงอัน ในขณะที่ชายหนุ่มทั้งสามคนกำลังถกเถียงกันอยู่นั้น ด้านนอกก็ได้ยินเสียงองครักษ์เอ่ยถึงสตรีที่พวกเขากำลังกล่าวถึงอยู่

"เอ่อ... พระชายาจะพบท่านอ๋องหรือไม่ขอรับ ข้าน้อยจะเข้าไปเรียนท่านอ๋องให้อีกครั้งหากว่าท่านมีธุระสำคัญ"

"ไม่ต้องแล้ว ไม่สำคัญแล้วล่ะ" หนิงอันที่ในตอนแรกถูกชายหนุ่มปฏิเสธไม่ให้เข้าพบ หญิงสาวก็เดินคอตกกลับเรือนของตนเอง หากแต่เมื่อเดินไปได้เพียงครึ่งทาง ก็นึกขึ้นได้ว่าควรจะลองสู้ดูสักครั้งต่อให้อีกฝ่ายไล่นางออกมาเองก็ตามที เช่นนั้นก็ถือเสียว่าได้ลองดู หญิงสาวทำใจดีสู้เสือก่อนจะเดินกลับมาที่ห้องหนังสือของสามีอีกครั้ง แล้วก็ได้ยินบทสนทนาของคนที่อยู่ภายในห้องเข้าพอดี

หนิงอันเป็นคนเขียนนิยายเรื่องนี้หญิงสาวรู้ดีว่าเฟยฉีพระเอกของเรื่องนั้น มีรักให้กับตัวของนางเอกเท่านั้น และไม่เคยคิดมีใจให้ตัวประกอบเช่นหนิงอันแม้แต่นิดเดียว ตอนที่เขียนบรรยายในนิยายก็ว่ารู้สึกเจ็บแล้ว แต่ในยามที่ได้ยินคำพูดนี้จากปากของพระเอกของเรื่อง หนิงอันรู้สึกว่ามันเจ็บปวดยิ่งกว่า 

หญิงสาวหลงลืมคำพูดทั้งหมดที่คิดว่าจะกล่าวต่อรองกับเขา นางรู้สึกว่าดวงตาทั้งสองข้างของนางมันพร่ามัวไปหมดมองแทบไม่เห็นทางเดินด้วยซ้ำ ก่อนที่หนิงอันจะหอบหัวใจอันบอบช้ำของตนเองเดินจากมา 

ขาทั้งสองข้างเดินตรงไปเรื่อย ๆอย่างไม่มีจุดหมาย ก่อนจะออกจากประตูจวนอ๋องมาโดยที่หญิงสาวเองก็ไม่รู้ตัว เมื่อจิตใจของนางในตอนนี้ล่องลอยออกไปพร้อมกับคำที่ดังซ้ำๆอยู่ในหัวของนาง 

ว่าเขาไม่ได้รักนาง

แม้จะรู้อยู่ก่อนแล้ว หากแต่ยามที่ได้ยินมันก็เจ็บทุกที หนิงอันเดินไปเรื่อย ๆอย่างไม่มีจุดหมายก่อนจะไปหยุดอยู่ที่ใต้ต้นดอกเหมย ณ สะพานแห่งหนึ่ง หนิงอันหยุดนิ่งดวงตาของนางเหม่อลอยไปไกล ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใดแล้วนางที่รู้สึกว่าขาของตนเองกำลังชาเพราะถูกเหน็บกินจนแทบจะล้ม ก่อนที่จะใช้มือทั้งสองจับที่ราวสะพานเพื่อทรงตัว ในขณะเดียวกันราวสะพานบริเวณที่จับเกิดผุพังเพราะการกัดเซาะของน้ำฝน ทำให้ร่างบางของหนิงอันโอนเอนแล้วกำลังจะทำให้นางตกลงไปในแม่น้ำ

"อ๊ะ ชะ ช่วยด้วย!" หนิงอันรู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก นางกำลังจะตกน้ำแล้ว หญิงสาวหวาดกลัวจนเหงื่อชุ่ม ในขณะที่ร่างบางกำลังจะหล่นจากสะพานลงสู่แม่น้ำนั้น อยู่ ๆ ก็มีมือของใครบางคนมาฉุดร่างของนางอย่างพอดิบพอดี ก่อนที่หนิงอันจะเซถลาเข้าไปในอ้อมกอดของเขาราวกับจับวาง