LOGINเมื่อตงเข่อซิงและกู้อี้กลับมาถึงบ้าน ทั้งคู่ก็รับประทานมื้อกลางวันร่วมกับท่านแม่ที่เตรียมอาหารเอาไว้หลายอย่าง และอาหารบนโต๊ะมีรสชาติอร่อยจนน่าตื่นตาตื่นใจ
“ท่านแม่ อาหารเหล่านี้อร่อยมากเลยเจ้าค่ะ” ตงเข่อซิงเอ่ยด้วยใบหน้าแจ่มใส หากผู้คนมาเห็นจะต้องรู้สึกเอ็นดูนางมากขึ้นอีก เว้นเสียแต่กู้อี้ที่เห็นท่าทางตื่นเต้นแม้กระทั่งอาหารบ้าน ๆ ธรรมดา ๆ ก็รู้สึกหมั่นไส้นางขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
“หึ เพียงแค่อาหารง่าย ๆ อร่อยถึงเพียงนั้นเลยหรือ ?” ชายหนุ่มเอ่ยถามภรรยาพร้อมกับเลิกคิ้วด้วยความสงสัยแกมหมั่นไส้
“อร่อยมากกกเจ้าค่ะ ท่านพี่...” ตงเข่อซิงตอบกลับชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานจนคนฟังแทบจะสำลักอาหาร แต่กระนั้นก็ทำให้แม่สามีถึงกับหัวเราะออกมาเบา ๆ ในคราวแรกนางคิดว่าบุตรชายกับลูกสะใภ้อาจจะมีปัญหากัน เพราะทั้งคู่แตกต่างกันมากทั้งนิสัยใจคอและหลาย ๆ อย่าง มาวันนี้เห็นท่าทางเช่นนี้ของทั้งสองคน นางเองก็รู้สึกวางใจมากขึ้น
“เอาละ เจ้าอย่าได้กลั่นแกล้งนางอีกเลย เข่อเข่อแม่ทำเอาไว้เยอะเจ้าค่อย ๆ กิน อยากจะกินเท่าไรก็กินได้จนหมดเลยไม่ต้องเกรงใจ”
“เจ้าค่ะท่านแม่ ข้าจะกินให้เกลี้ยง ไม่ทำให้ท่านแม่ผิดหวังเลยเจ้าค่ะ”
“เด็กดี หากแม่รู้ว่าเจ้าเป็นเด็กชอบกินถึงเพียงนี้ ต่อไปแม่จะทำของกินอร่อย ๆ ให้เจ้าทุกมื้อแน่ ก่อนหน้านี้กู้อี้ไม่ได้ชอบกิน ทำสิ่งใดให้กินเข้าไปเขาก็ล้วนกินไปแค่ไม่ให้ตาย เขานะเป็นพวกลิ้นจระเข้เจ้าอย่าได้ใส่ใจคำพูดเขา”
“อื้อ ข้าเชื่อท่านแม่เจ้าค่ะ” ตงเข่อซิงพยักหน้าเห็นด้วยกับแม่สามี ท่าทางใสซื่อเช่นนั้นของนางยิ่งทำให้ผู้เป็นมารดาถูกใจ ฟู่เนี่ยเจินไม่มีบุตรสาวจะมีก็แต่กู้อี้เป็นบุตรชายเพียงคนเดียว ยามบุตรชายแต่งสะใภ้เข้ามานางก็รู้สึกว่าช่างโชคดียิ่งนักที่คนผู้นั้นเป็นตงเข่อซิง
กู้อี้ได้แต่ถอนหายใจที่แม่สามีลูกสะใภ้เข้ากันได้ดีเป็นปี่เป็นขลุ่ย ปัญหาแม่ผัวลูกสะใภ้ที่คนเขาเคยพูดกันเรือนนี้คงไม่ได้เห็น ก็ดี มีนางมาช่วยกินฝีมือท่านแม่แทนชายหนุ่มก็ดีเหมือนกัน ท่านแม่จะได้เลิกบ่นเลิกบังคับให้เขากินเสียที
“มิใช่ว่าเจ้าแกล้งชมฝีมือท่านแม่เพื่อให้ตัวเองไม่ต้องลงมือทำอาหารเองหรอกหรือ หลอกใช้คนอื่นเก่งนัก” ความปากร้ายของชายหนุ่มยังไม่จบแต่เพียงเท่านี้ อีกฝ่ายยังคงกล่าวเหน็บแนมหญิงสาวไม่หยุด แต่เพราะตงเข่อซิงในตอนนี้ให้ความสนใจกับอาหารตรงหน้ามากกว่า ทำให้ความสามารถของการได้ยินลดลงเกินกว่าครึ่ง ก่อนจะทำตัวหูดับแสร้งไม่ได้ยินคำพูดเหล่านั้นไปเสีย
“ท่านแม่จานนี้อร่อยมากเจ้าค่ะ ต่อไปหากท่านแม่เข้าครัวข้าขอเป็นผู้ช่วยได้หรือไม่เจ้าคะ”
“ได้สิ หากเจ้าอยากจะช่วย”
“เจ้าค่ะ” หลังจากนั้นทั้งคู่ก็พูดคุยกันเรื่องอาหารอย่างสนุกสนาน กู้อี้ที่นั่งอยู่ตรงนี้ก็กลายเป็นอากาศไปเสียแล้ว
ต่อมาหลังกินข้าวเที่ยงแม่สามีของนางก็ขอตัวไปพักผ่อนเอนหลังก่อนจะบอกให้หญิงสาวแยกตัวออกมาพักผ่อนเช่นกัน กู้อี้ออกไปนาเพราะต้องไปดูนาที่ยังไม่ได้หว่านไถที่เหลืออยู่อีกมาก
ส่วนตงเข่อซิงถือโอกาสเดินสำรวจบริเวณรอบ ๆ เรือนจนทั่ว ก่อนจะพบว่าแท้จริงแล้วเรือนของสามีผู้นี้มีพื้นที่ไม่น้อยเลยหากเทียบกับชาวบ้านทั่วไปในหมู่บ้านนี้ ที่นางพอรู้ก็เพราะตอนเช้าที่ติดตามกูอี้ไปยังท้องนา ด้วยความช่างสังเกตจึงเอ่ยถามเขาไปเรื่อย ๆ แม้ว่าชายหนุ่มจะแสดงออกว่ารำคาญอย่างไม่ปิดบัง แต่ก็คอยตอบคำถามนางทุกคำถามและนั่นจึงเหตุผลที่ตงเข่อซิงยอมยื่นมือเข้าไปช่วยชายหนุ่มจากสาวงามผู้นั้น อย่างน้อยเขาก็มิได้มีนิสัยเลวร้ายนัก
ในตอนเย็นที่ทุกคนพึ่งกินอาหารเสร็จ อยู่ ๆ หน้าบ้านก็มีเสียงเรียกของใครบางคนดังขึ้น ตงเข่อซิงหันไปมองหน้าสามีของนางก่อนจะส่งสายตาให้เขาไปดู ชายหนุ่มหรี่ตาลงก่อนจะถอนหายใจแล้วเดินตรงไปยังประตูหน้าเรือนแล้วก็พบว่าเป็นแม่นางสี่
“แม่นางสี่ ไม่ทราบว่ามีธุระอันใดกับข้างั้นหรือ ?”
“พี่อี้อย่าเย็นชากับข้านักเลย พอดีว่าท่านแม่ให้ข้านำไข่ไก่มาฝากท่านป้าเจ้าค่ะ ว่าแต่พวกท่านกำลังกินข้าวงั้นหรือ ?”
“พวกเรากินข้าวเสร็จแล้ว ฝากขอบคุณท่านป้าสี่แทนแม่ข้าด้วย หากไม่มีอันใดแล้วเจ้าก็รีบกลับไปเสียเถอะ”
“ข้า...”
ปึ้ง !
สี่ซูหมิงยังเอ่ยไม่ทันจบคำชายหนุ่มก็รับตะกร้าไปพร้อมกับปิดประตูเรือนทันที ทำเอาหญิงสาวได้แต่ยืนอยู่ตรงนั้นพลางบิดตัวไปมาด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจที่อีกฝ่ายไม่สนใจนางแม้แต่น้อย
“หึ ข้าไม่ยอมแพ้หรอก” สี่ซูหมิงเบะริมฝีปากพร้อมหันหลังเดินกลับเรือนของนาง ก่อนที่หญิงสาวจะคิดว่าเดี๋ยวพรุ่งนี้นางก็จะหาข้ออ้างมาหาชายหนุ่มอีกจนได้
“ผู้ใดมางั้นหรือ ?” ตงเข่อซิงเอ่ยถามกู้อี้ ขณะที่สายตาของนางราวกับกำลังมองหาใครบางคน
“คนในหมู่บ้านน่ะ พอดีว่าพวกเขานำไข่ไก่มาฝากท่านแม่”
“ไข่ไก่งั้นหรือ ?” ตงเข่อซิงชะโงกหน้าไปใกล้ตะกร้าใบใหญ่ด้วยแววตาตื่นเต้น ก่อนจะถูกกู้อี้ใช้นิ้วดีดหน้าผากเบา ๆ โทษฐานวุ่นวาย
“ข้าจะนำไปให้ท่านแม่”
“เดี๋ยวข้าจะนำไปให้ท่านแม่เอง” หญิงสาวคิดจะรับตะกร้ามาถือเองหากแต่อีกฝ่ายกลับไม่ยอม
“ไม่ต้องมันหนัก เจ้าถือไม่ไหวหรอก” กู้อี้กล่าวจบก็เดินตรงไปยังห้องครัวทันที ทิ้งให้ตงเข่อซิงยืนทำหน้าตาประหลาดอยู่อย่างนั้นนานสองนาน
“ไม่เห็นจะหนักสักนิด หึ ! กลัวข้าทำมันตกลงพื้นเสียมากกว่า ชิ” หญิงสาวบ่นพึมพำเพียงลำพังก่อนจะเดินตามชายหนุ่มเข้าเรือนมา
เช้าวันต่อมา
วันนี้กู้อี้ไม่ได้ออกไปนาแล้วเพราะเขาจัดแจงจนเสร็จตั้งแต่เมื่อวาน และวันนี้ทั้งวันจะได้มีโอกาสอยู่ที่เรือน ดูเหมือนว่าท่านแม่จะชอบใจไม่น้อยที่เห็นว่าชายหนุ่มไม่ต้องออกไปทำงาน ตงเข่อซิงซึ่งเดินสำรวจรอบบ้านตั้งแต่เมื่อวานเห็นว่ารอบ ๆ เรือนมีตุ่มใส่น้ำไว้หลายใบ ยามที่น้ำหมดตุ่มกู้อี้ก็จะเป็นคนไปหิ้วน้ำมาใส่จนเต็มทุกตุ่ม และดูเหมือนว่าแหล่งน้ำจะอยู่ไกลจากเรือนไม่น้อย หากเป็นเช่นนี้ก็คงเหน็ดเหนื่อยมากกว่าน้ำจะเต็มทุกใบ ตงเข่อซิงเกิดมาในยุคที่ไม่ต้องดิ้นรนขนาดนี้ย่อมรู้สึกเหนื่อยแทนเป็นธรรมดา ในตอนที่ยังเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยอยู่นั้น หญิงสาวเคยเข้าร่วมกิจกรรมหลายอย่าง บางครั้งก็ต้องเดินทางออกไปนอกเมืองไปในเขตทุรกันดารทำให้ได้เห็นหลาย ๆ สิ่งหลาย ๆ อย่างก่อนจะจดจำมา ไม่คิดว่าสิ่งเหล่านั้นจะมีประโยชน์ขึ้นมาจริง ๆ
และดูเหมือนว่านางจะต้องการผู้ช่วยเช่นเขาเสียด้วย ! หลังจากกินข้าวเช้าเสร็จตงเข่อซิงก็ถือโอกาสทั้งลากทั้งจูงชายหนุ่มมาที่ลานกว้างหน้าเรือน ก่อนจะลงมือใช้เศษไม้ในมือวาดบางอย่างออกมาอย่างตั้งใจพร้อมกับอธิบายให้สามีฟังไปเรื่อย ๆ โดยที่นางไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองอีกฝ่ายเลยสักครั้งจนกระทั่งวาดเสร็จ
“นี่เจ้ากำลังคิดจะทำสิ่งใดกันแน่ ?”
“ข้าต้องการให้ท่านช่วย”
“ช่วย ?” หญิงสาวพยักหน้าก่อนจะอธิบายอย่างจริงจัง
“ข้าเห็นว่าด้านหลังเรือนของพวกเราคือภูเขา บนเขามีแหล่งน้ำธรรมชาติอยู่ ข้าจึงมีความคิดว่าอยากจะทำเส้นทางน้ำจากน้ำตกเชื่อมต่อลงมาที่เรือนของเราเพื่อเอาไว้ใช้ ท่านเองก็จะได้ไม่ต้องเหนื่อยหาบน้ำทุกวันอย่างไรเล่า ?” ชายหนุ่มเลิกคิ้วอย่างสนใจในแนวคิดของหญิงสาว กู้อี้ย่อมเข้าใจที่ภรรยาอธิบายเป็นอย่างดี เขารู้ว่านางต้องการทำรางน้ำเพียงแต่การทำเช่นนั้นไม่ง่ายนัก
“ย่อมไม่ง่ายอย่างที่เจ้าคิด”
“ไม่ยาก พวกเราจะใช้ไม่ไผ่ลำใหญ่ผ่าซีกตรงกลางแล้วต่อลงมาเป็นทอด ๆ แบบที่ข้าวาดเจ้าค่ะ” กู้อี้พยายามมองดูภาพที่หญิงสาววาดลงบนพื้นดินก็ยิ่งทำให้เขาขมวดคิ้ว และเมื่อตงเข่อซิงก้มลงไปดูก็เห็นว่ามันมองออกยากจริง ๆ แต่เพราะที่นี่ไม่มีกระดาษทำให้นางถ่ายทอดมันออกมาได้ไม่ดีนัก
“ข้าคิดว่าเจ้าควรจะวาดมันลงกระดาษจะดีกว่า” ตงเข่อซิงเบิกตากว้าง ในยุคสมัยนี้กระดาษและหมึกดำนั้นมีราคาสูงมากนางไม่คิดว่าเรือนหลังเล็ก ๆ นี้จะมีมัน ก่อนจะเห็นชายหนุ่มหันหลังเดินกลับเข้าไปในเรือน นางจึงรีบเดินตามเขาเข้าไป แล้วพบว่าอีกฝ่ายกำลังถือกระดาษและพู่กันออกมาก่อนจะส่งมันให้กับตน
“ท่านมีของพวกนี้ได้อย่างไรเจ้าคะ” ตงเข่อซิงแปลกใจจึงเอ่ยถามออกไป
“มีคนมอบมันให้กับข้า เพียงแต่ข้าคิดว่ามันไม่จำเป็นต้องใช้ หากเจ้าอยากจะใช้งานก็นำไปได้เลย” ตงเข่อซิงรู้สึกยินดีมากเพียงแต่... นางใช้พู่กันไม่เป็นน่ะสิ ! พูดแล้วก็อยากจะร้องไห้ หากฝีมือการใช้พู่กันของนางที่คุณย่าบังคับให้เรียนนั้นมันอยู่ในลำดับขั้นที่เรียกว่าย่ำแย่เป็นอย่างมาก เสียดายที่นางไม่ยอมตั้งใจเรียนหากว่านางตั้งใจเรียนละก็...
ตงเข่อซิงเบิกตากว้างด้วยความยินดีอีกครั้งเมื่อตนเองนึกบางอย่างได้อีก ช่างโชคดีเหลือเกินที่นางชอบท่องเที่ยวไปเรื่อยเปื่อยจนมีประสบการณ์มากมาย หญิงสาววางกระดาษและพู่กันในมือลงบนโต๊ะกลางห้องนอน ก่อนจะวิ่งออกมาจากห้องพร้อมกับตะโกนบอกชายหนุ่มว่าให้รอนางสักครู่
“ท่านรอข้า ประเดี๋ยวข้ากลับมาเจ้าค่ะ” กู้อี้มองดูร่างของภรรยาตัวน้อยวิ่งหายไปจากห้องก่อนที่เขาจะถอนหายใจออกมา พวกเขาทั้งคู่ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนสามีภรรยากันเลยแม้แต่น้อย นางเองก็ดูไม่เหมือนหญิงสาวที่แต่งงานแล้วเช่นกัน ท่าทางกระโดกกระเดกเช่นนี้หากแต่งเข้าจวนสกุลใหญ่คงจะถูกบ่นจนหูชาเป็นแน่ !
ขณะที่ทั้งคู่เดินมาถึงหน้าบ้านของตนเองก็ต้องประหลาดใจ เมื่อพบว่ามีรถม้าคันใหญ่จอดเทียบอยู่ที่หน้าประตูเรือน ชายหนุ่มขมวดคิ้วแน่นก่อนจะหันมามองหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างกาย“นั่นมันรถม้าของผู้ใดกัน ?”“ไม่รู้สิ เจ้านำมาตะกร้ามาเถิดข้าจะเป็นคนถือเข้าไปเอง ส่วนเจ้าก็ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสีย เนื้อตัวสกปรกมอมแมมไปหมดแล้ว”“อ้อ... ขอบคุณท่านมาก เช่นนั้นก็ฝากด้วย” แม้ว่าหญิงสาวจะรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลแต่ก็ไม่คิดที่จะต่อความ ถึงอย่างไรนางก็เป็นเพียงสะใภ้พึ่งแต่งเข้าเรือนมา สิ่งที่ควรรู้และสิ่งใดที่ไม่ควรรู้ตงเข่อซิงย่อมเข้าใจอย่างแจ่มแจ้งตงเข่อซิงที่เนื้อตัวสกปรกเดินหลบเลี่ยงจากเรือนด้านหน้าเดินลัดเลาะด้านข้างไปจนถึงเรือนของนาง ก่อนจะถอดเสื้อผ้าและอาบน้ำที่มีในอ่างน้ำ เพราะน้ำถูกเติมจนเต็มอ่างดินทำให้มันค่อนข้างเย็นจนทำให้นางรู้สึกหนาวจนเกือบถึงกระดูก นี่ขนาดยังไม่ถึงฤดูหนาวเลยด้วยซ้ำ หากถึงฤดูหนาวจะต้องสิ้นเปลืองเชื้อเพลิงและถ่านจำนวนมากเป็นแน่ อย่างไรก็ตามคงต้องวางแผนที่จะมองหาไม้เนื้อดีเพื่อนำมาทำฟืนและถ่านเก็บเอาไว้บ้างแล
ตงเข่อซิงวิ่งตรงเข้าไปในครัวก่อนจะมองหาบางสิ่งบางอย่าง เมื่อนางพบมันก็ตรงเข้าไปหยิบออกมาทันทีก่อนจะใช้มีดเล็กเหลาปลายให้เรียวแหลม ของที่ว่านั่นก็คือฟืนที่ถูกเผาจนกลายเป็นถ่านสีดำนอนแน่นิ่งอยู่ในเตานั่นเอง หญิงสาวคิดว่าสิ่งนี้น่าจะพอทดแทนกันได้ก่อนจะหาเศษผ้ามาพันที่ด้ามจับเพื่อไม่ให้มือของนางเลอะ แล้วย้อนกลับไปที่ห้องเพื่อกางกระดาษแผ่นสีขาวลงบนโต๊ะพร้อมกับลงมือวาดรูปให้กู้อี้เห็นภาพได้ชัดเจนขึ้นภาพวาดตรงหน้าของชายหนุ่มไหนเลยจะน่าสนใจเท่ากับสิ่งที่หญิงสาวกำลังใช้อยู่ในมือได้ แม้จะรู้ว่ามันเป็นเพียงถ่านสีดำที่ถูกเผาแล้วก็ตามหากแต่ลายเส้นนั้นกลับมองดูหนักแน่นและเขียนได้ง่าย ทั้งยังรวดเร็วกว่าการใช้พู่กันเป็นไหน ๆ กู้อี้เพ่งพินิจภรรยาอีกครั้งอย่างชั่งใจ สตรีที่เขาเคยดูแคลนเช่นนางไม่คิดว่าจะมีหัวคิดที่แปลกไม่เหมือนกับสตรีทั่วไปเลยแม้แต่น้อย นับว่าน่าสนใจเป็นอย่างยิ่ง
เมื่อตงเข่อซิงและกู้อี้กลับมาถึงบ้าน ทั้งคู่ก็รับประทานมื้อกลางวันร่วมกับท่านแม่ที่เตรียมอาหารเอาไว้หลายอย่าง และอาหารบนโต๊ะมีรสชาติอร่อยจนน่าตื่นตาตื่นใจ “ท่านแม่ อาหารเหล่านี้อร่อยมากเลยเจ้าค่ะ” ตงเข่อซิงเอ่ยด้วยใบหน้าแจ่มใส หากผู้คนมาเห็นจะต้องรู้สึกเอ็นดูนางมากขึ้นอีก เว้นเสียแต่กู้อี้ที่เห็นท่าทางตื่นเต้นแม้กระทั่งอาหารบ้าน ๆ ธรรมดา ๆ ก็รู้สึกหมั่นไส้นางขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก “หึ เพียงแค่อาหารง่าย ๆ อร่อยถึงเพียงนั้นเลยหรือ ?” ชายหนุ่มเอ่ยถามภรรยาพร้อมกับเลิกคิ้วด้วยความสงสัยแกมหมั่นไส้ “อร่อยมากกกเจ้าค่ะ ท่านพี่...” ตงเข่อซิงตอบกลับชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานจนคนฟังแทบจะสำลักอาหาร แต่กระนั้นก็ทำให้แม่สามีถึงกับหัวเราะออกมาเบา ๆ ในคราวแรกนางคิดว่าบุตรชายกับลูกสะใภ้อาจจะมีปัญหากัน เพราะทั้งคู่แตกต่างกันมากทั้งนิสัยใจคอและหลาย ๆ อย่าง มาวันนี้เห็นท่าทางเช่นนี้ของทั้งสองคน นางเองก็รู้สึกวางใจมากขึ้น “เอาละ เจ้าอย่าได้กลั่นแกล้งนางอีกเลย เข่อเข่อแม่ทำเอาไว้เยอะเจ้าค่อย ๆ กิน อยากจะกินเท่าไรก็กินได้จนหมดเลยไม่ต้องเกรงใจ” “เจ้าค่ะท่านแม่
“กู้อี้ ! เหตุใดเจ้าจึงพาเมียออกมาทำงานเร็วเช่นนี้ มิใช่ว่าต้องอยู่ในห้องหอสามวันสามคืนหรอกหรือ ?” หญิงชราผู้หนึ่งที่เห็นสองสามีภรรยากู้เดินเข้ามาใกล้จึงเอ่ยทักด้วยสีหน้าแปลกใจตงเข่อซิงมองไปรอบ ๆ พบว่าพื้นที่นากว้างขวางนับร้อยหมู่ กำลังถูกหว่านเมล็ดพืชลงไป บางส่วนก็เริ่มมีต้นกล้าต้นเล็กโผล่ขึ้นจากพื้นดินบ้างแล้ว ความงดงามของธรรมชาติดึงดูดให้นางรู้สึกสนใจเป็นอย่างยิ่ง“แม่เฒ่าจาง ข้าเป็นเพียงชาวไร่ชาวนาจะให้นอนอยู่เฉย ๆ เช่นครอบครัวผู้ดีได้อย่างไรกัน” ชายหนุ่มเอ่ยตอบขณะที่เดินไปยังกระท่อมเล็ก ๆ ที่หลังคามุงจากหญ้า ก่อนจะวางตะกร้าสะพายหลังลงบนแคร่ไม้ไผ่“เจ้านี่นะ ไม่รู้จักรักถนอมเมียเจ้าบ้างเลยหรือ ?” หญิงชราเอ่ยขึ้นก่อนจะมองไปยังตงเข่อซิงด้วยแววตาเห็นใจ เจ้าหนุ่มกู้อี้แม้จะมีใบหน้าหล่อเหลาแต่เสียอย่างเดียวที่ปากร้ายไปหน่อย แม่หนูผู้นี้ไม่บอกก็รู้ว่าเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่คงจะไม่เคยลำบากตรากตรำ เจ้าหนุ่มนี่พาเมียมาทำนาตั้งแต่แต่งงานวันแรกคงไม่คิดจะกลั่นแกล้งนางหรอกนะ“แม่เฒ่าจาง นางเป็นเมียชาวนาย่อมต้องรู้จักปรับตัว” ชายหนุ่มกล่าวต่อพร้อมทั้งสาวเท้าไปตามคันนา เพื่อตรวจดูความเรียบร้อยในกา
หลังจากทั้งคู่อาบน้ำเปลี่ยนเป็นชุดที่ใช้หลับนอน ชายหนุ่มก็ขยับตัวไปนอนตรงเก้าอี้ตัวยาวมุมห้อง ตงเข่อซิงนอนมองดูร่างสูงที่นอนขดตัวอยู่ทำให้เก้าอี้ดูเล็กลงถนัดตาเช้าวันรุ่งขึ้น ตงเข่อซิงตื่นมาก็ไม่พบสามีแล้ว ก่อนที่นางจะรีบลุกจากเตียงนอนไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อที่จะคารวะน้ำชาแก่แม่สามี เมื่อร่างอรชรเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นเล็ก ๆ ก็พบว่าแม่สามีกำลังนั่งปักผ้าอยู่ ส่วนกู้อี้กลับไม่เห็นแม้แต่เงา ฟู่เนี่ยเจินเห็นลูกสะใภ้ก้าวเข้าห้องมาก็วางสิ่งของที่อยู่ในมือ ก่อนจะกวักมือเรียกให้หญิงสาวเข้าไปใกล้“ลูกสะใภ้คารวะแม่สามีเจ้าค่ะ” ตงเข่อซิงทำความเคารพอีกฝ่ายอย่างนอบน้อม ในคราวแรกที่ได้พบหน้าฟู่เนี่ยเจิน หญิงสาวก็นึกแปลกใจอยู่มาก แม่สามีท่าทางยังมิได้แก่ชราอย่างที่คิด ดูเหมือนว่าจะอายุราวสี่สิบต้น ๆ เท่านั้น ใบหน้าของนางแม้จะมีริ้วรอยอยู่บ้างหากแต่ยังฉายชัดถึงความงดงามเมื่อครั้งก่อนที่เคยมีปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายครั้งยังวัยเยาว์จะต้องเป็นหญิงงามล่มเมืองผู้หนึ่งเป็นแน่ มิน่าเล่า กู้อี้จึงได้มีใบหน้าที่หล่อเหลาปานนั้น ที่แท้ก็ได้รับอิทธิพลมาจากมารดานี่เอง“เด็กดีเข้ามาใกล้ ๆ แม่สิ
ทางด้านเรือนของฮูหยินผู้เฒ่า“นายหญิงเจ้าคะ ?”“มีอันใดงั้นหรือ ?” หญิงชราหันไปเอ่ยกับคนสนิทที่เป็นดั่งคนรู้ใจ ทั้งคู่เติบโตมาด้วยกัน อู่หมัวมัวกับนางอยู่ด้วยกันมาเกินกว่าครึ่งชีวิต ย่อมรู้จักและรู้ใจกันดีที่สุด“งานในวันพรุ่งนี้ คุณหนูใหญ่จะไม่อาละวาดอีกหรือเจ้าคะ ?”“ไม่แล้วละ” หญิงชราตอบกลับคนสนิทด้วยความมั่นใจ“เหตุใดท่านจึงมั่นใจนักเล่าเจ้าคะ ?”“ข้าเพียงรู้สึกว่านางจะไม่มีทางก่อเรื่องเป็นแน่” ฮูหยินเฒ่าไม่รู้ว่าจะอธิบายเหตุผลใดให้คนสนิทเข้าใจ เพียงแต่สัญชาตญาณบอกว่างานในวันพรุ่งนี้จะต้องราบรื่น การที่หญิงชราให้หลานสาวอันเป็นที่รักแต่งเข้าตระกูลกู้ก็เพราะความหวังดีทั้งสิ้น และนี่ก็เป็นเพียงสิ่งเดียวที่นางพอจะทำเพื่อหลานสาวผู้นี้ได้ หากไม่ทำเช่นนี้แล้วละก็...สตรีผู้นั้นจะต้องส่งหลานสาวของนางให้กับใครสักคนเพื่อเป็นเครื่องมือในการหาผลประโยชน์ของพวกเขาเป็นแน่ เจ้าหนูตระกูลกู้ผู้นั้นก็นับว่าไม่เลวนัก ทั้งนางและผู้อาวุโสของเขาก็รู้จักกัน อีกฝ่ายย่อมต้องไว้หน้าหญิงชราเช่นนางไม่มากก็น้อย เมื่อแต่งตงเข่อซิงไปแล้วก็คงจะไม่ทิ้งขว้างกระมัง เพราะหลานสาวผู้นี้ของนางช่างน่าเวทนานัก“เจ้าค่ะ”ท







