LOGINตงเข่อซิงวิ่งตรงเข้าไปในครัวก่อนจะมองหาบางสิ่งบางอย่าง เมื่อนางพบมันก็ตรงเข้าไปหยิบออกมาทันทีก่อนจะใช้มีดเล็กเหลาปลายให้เรียวแหลม ของที่ว่านั่นก็คือฟืนที่ถูกเผาจนกลายเป็นถ่านสีดำนอนแน่นิ่งอยู่ในเตานั่นเอง หญิงสาวคิดว่าสิ่งนี้น่าจะพอทดแทนกันได้ก่อนจะหาเศษผ้ามาพันที่ด้ามจับเพื่อไม่ให้มือของนางเลอะ แล้วย้อนกลับไปที่ห้องเพื่อกางกระดาษแผ่นสีขาวลงบนโต๊ะพร้อมกับลงมือวาดรูปให้กู้อี้เห็นภาพได้ชัดเจนขึ้น
ภาพวาดตรงหน้าของชายหนุ่มไหนเลยจะน่าสนใจเท่ากับสิ่งที่หญิงสาวกำลังใช้อยู่ในมือได้ แม้จะรู้ว่ามันเป็นเพียงถ่านสีดำที่ถูกเผาแล้วก็ตามหากแต่ลายเส้นนั้นกลับมองดูหนักแน่นและเขียนได้ง่าย ทั้งยังรวดเร็วกว่าการใช้พู่กันเป็นไหน ๆ กู้อี้เพ่งพินิจภรรยาอีกครั้งอย่างชั่งใจ สตรีที่เขาเคยดูแคลนเช่นนางไม่คิดว่าจะมีหัวคิดที่แปลกไม่เหมือนกับสตรีทั่วไปเลยแม้แต่น้อย นับว่าน่าสนใจเป็นอย่างยิ่ง
“เสร็จแล้วเจ้าค่ะ” ตงเข่อซิงวาดภาพเสร็จในเวลาไม่นาน ก่อนจะวางถ่านในมือลงแล้วเงยหน้ามองชายหนุ่มด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ วิชาศิลปะของนางนับว่าไม่ด้อยหากไม่นับการเขียนหนังสือด้วยพู่กันแล้วละก็ นับว่าไม่เลวนัก ก่อนบนโต๊ะจะปรากฏเป็นภาพรางไม้ไผ่ที่ต่อกันเป็นทอด ๆ อย่างน่าสนใจ
“สิ่งนี้งั้นหรือที่เจ้าอยากจะทำ ?”
“ใช่แล้วเจ้าค่ะ เขาเรียกสิ่งนี้ว่ารางน้ำ”
“เจ้าไปนำแนวคิดนี้มาจากที่ใดกัน เหตุใดข้าจึงไม่เคยเห็นมันมาก่อน ?”
“เอ่อ... ข้าเคยอ่านเจอเจ้าค่ะ” กู้อี้ไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียงอันใดจากนางอีก เขาทำเพียงพยักหน้าเท่านั้นก่อนจะหยิบภาพวาดขึ้นมาดูอย่างสนอกสนใจ
“หากทำสิ่งนี้จะต้องใช้ไม้ไผ่จำนวนมาก ที่เรือนมีไม้ไผ่ไม่มากพอพวกเราจะต้องขึ้นเขา”
“เอ๋ ! ขึ้นเขาหรือเจ้าคะ ?” ตงเข่อซิงเบิกตากว้างแต่ก็ไม่มีทางเลือก ที่เรือนมีเพียงแม่สามี กู้อี้ และนาง เพียงแค่สามคน หากจะต้องทำสิ่งนี้ก็จะมีเพียงสองสามีภรรยาเท่านั้น หญิงสาวคิดว่าตนเองกำลังหาเรื่องใส่ตัวชัด ๆ ก่อนจะแอบเบะปากอย่างเสียใจ
ในขณะที่ก็มีสายตาคู่หนึ่งคอยจ้องจับผิดอยู่ตลอดเมื่อเห็นสีหน้าผิดหวังของหญิงสาว กู้อี้ก็รู้สึกขบขันเป็นอย่างมากก่อนจะคิดว่านางคงจะกำลังรู้สึกว่าตนเองได้ทำเรื่องไม่เป็นเรื่องเข้าแล้ว นี่มันเป็นการหาเรื่องใส่ตัวโดยแท้
“เจ้ากลัวงั้นหรือ ?” ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงท้าทาย
“กลัวหรือ ? ไม่เห็นมีอะไรให้กลัวเสียหน่อย” ‘กลัวอะไรล่ะ ? ขี้เกียจต่างหากเล่า’ ประโยคท้ายตงเข่อซิงแต่บ่นในใจเท่านั้น
“เช่นนั้นวันนี้พวกเราก็จะขึ้นเขากัน ไปสำรวจป่าไผ่แล้วค่อยจัดการภายหลังอีกที ไม่รู้ว่าตอนนี้จะยังมีไม้ไผ่ดี ๆ หลงเหลืออยู่มากน้อยเพียงใด” กู้อี้เอ่ยอย่างใช้ความคิด ก่อนที่เขาจะหายเข้าไปในครัวแล้วกลับมาพร้อมตะกร้าสานใบใหญ่ที่ใช้สะพายหลัง ภายในนั้นยังมีมีดอีกด้ามหนึ่ง
“จะไปตอนนี้เลยหรือ ?” ตงเข่อซิงเอ่ยถามก่อนจะคิดในใจว่าเหตุใดเขาจึงได้ทำอะไรรวดเร็วนัก
“อื้ม”
“ไปก็ไป งั้นก็ไปกันเถอะ” กล่าวจบตงเข่อซิงก็เดินนำหน้าทั้งที่ตนเองไม่รู้ทาง ก่อนจะถูกกู้อี้รั้งคอเสื้อเอาไว้ไม่ให้เดินต่อพร้อมกับนำตัวนางมาอยู่ด้านหลังของเขา
“เจ้าไม่รู้ทาง เดินตามข้ามาเงียบ ๆ ก็พอ” ชายหนุ่มได้แต่ส่ายหน้าด้วยความระอาใจ แต่เมื่อเห็นแววตาใสซื่อและรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของนางก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาเท่านั้น กู้อี้ไม่คิดเลยว่าคุณหนูใหญ่ตงจะมีนิสัยดื้อรั้นกระโดกกระเดกเช่นนี้ จะว่าไปแล้วหญิงสาวเปลี่ยนไปมากจริง ๆ จากที่เขาเคยสังเกตมาตลอดหรือว่านี่อาจจะเป็นตัวตนที่แท้จริงของนางกันนะ ?
ทั้งสองเดินกันมากว่าครึ่งชั่วยามแล้วแต่ยังมองไม่เห็นต้นไผ่สักต้น ตงเข่อซิงที่เริ่มเหนื่อยได้แต่ยกแขนเสื้อขึ้นซับเหงื่อ ร่างนี้ไม่แข็งแรงเลย ดูท่าคงจะไม่เคยออกกำลังกายจึงเหนื่อยง่ายแบบนี้ เห็นทีกลับไปคงจะต้องออกกำลังกายบ้างเสียแล้ว ในชีวิตก่อนของหญิงสาวออกกำลังกายทุกวัน เดินขึ้นเขาสิบยี่สิบลี้ถือว่าสบายมากสำหรับนางแต่ไม่ใช่กับตงเข่อซิงในยุคนี้ สตรีในยุคโบราณช่างบอบบางเสียจริง
“นี่ ! กู้อี้ พวกเราใกล้จะถึงหรือยัง”
“อีกไม่ไกล” เหอะ ! นี่เขากำลังล้อเล่นกับนางอยู่หรือ ? เสียงหวานเอ่ยถามสามีแบบนี้มาหลายรอบ คำตอบก็คือคำเดิม ๆ แต่ตงเข่อซิงมองไปรอบ ๆ ก็ยังไม่เห็นแม้เงาของป่าไม้ไผ่
“นี่ ! กู้อี้ เจ้ากำลังล้อข้าเล่นอยู่ใช่ไหม ?” เมื่อได้ยินวาจาแปลกประหลาดของหญิงสาว ก็ทำให้กู้อี้หยุดเดินก่อนจะหันมาขมวดคิ้วใส่นางอย่างกำลังระงับอารมณ์
“เจ้ากำลังพูดจาอันใดกัน ข้างหน้าโน้นอีกไม่ไกลก็ถึงแล้ว”
“ท่านคงไม่คิดพาข้ามาทิ้งไว้ที่นี่ เพื่อให้ข้าหาทางกลับบ้านไม่ได้หรอกใช่ไหม ?”
“เจ้ากำลังพูดสิ่งใด เลอะเลือนใหญ่แล้ว” ชายหนุ่มเอ่ยดุหญิงสาวก่อนจะส่ายหน้าแล้วเดินต่อ ท่าทางอารมณ์เสียของสามีทำให้ตงเข่อซิงไม่กล้าหาเรื่องเขาอีก ได้แต่นิ่งเงียบแล้วเดินตามร่างสูงไป
จนกระทั่งในที่สุดนางก็มาถึงป่าไผ่ที่กว้างใหญ่และงดงาม ใช้เวลานับชั่วยามกว่าจะเดินขึ้นมาถึงแต่ก็คุ้มค่ามาก ๆ ขณะเดียวกันตงเข่อซิงก็หันไปพบกับหน่อไม้ขนาดใหญ่ที่มีความสูงเกือบจะเท่า ๆ กับนาง ด้วยความที่ไม่เคยเห็นหน่อไม้ที่ไหนใหญ่โตขนาดนี้ หญิงสาวเดินเข้าไปใกล้ก่อนจะเดินไปรอบ ๆ มันด้วยความตะลึง
“กู้อี้ ! นะ... นี่ มันคือหน่อไม้ ใช่หรือไม่ ?” กู้อี้หันมาตามเสียงเรียกของหญิงสาวก่อนจะเห็นท่าทางน่าขันของนาง ซึ่งเหมือนกำลังตื่นตาตื่นใจอยู่กับหน่อไม้ขนาดใหญ่ ท่าทีเช่นนั้นทำให้ตงเข่อซิงราวกับเด็กน้อยที่ไม่เคยพบเห็นโลกภายนอกมาก่อนจริง ๆ
“ถูกต้อง แต่หน่อนั้นกินไม่ได้แล้ว มันแก่เกินไปทั้งยังแข็ง หากจะกินต้องเป็นหน่อที่พึ่งขึ้นใหม่ ๆ มันจะทั้งอ่อนและหวานมาก” กู้อี้อธิบายกับหญิงสาว ก่อนที่นางจะเริ่มมองหาในสิ่งที่ชายหนุ่มพึ่งอธิบายไปเมื่อครู่ แล้วรีบเดินไปหยุดอยู่ตรงไม้ไผ่กอใหญ่แต่มีหน่อไม้เล็ก ๆ ความยาวเท่ากับครึ่งแขนของนางโผล่พ้นดินออกมาจำนวนสี่ห้าหน่อ
“นี่กินได้หรือไม่ ?”
“เจ้าอยากจะกินหน่อไม้ ?” กู้อี้เอ่ยถามพร้อมกับเลิกคิ้ว
“อื้อ ข้าอยากกิน”
“ท่านแม่แก่แล้วไม่มีแรงทำอาหารให้เจ้ากินหรอก เพราะเจ้ากินจุเกินไป”
“ข้าทำเป็น ข้าเคยทำ” ตงเข่อซิงแทบไม่ได้ฟังที่ชายหนุ่มกำลังบ่นเรื่องนางกินจุ ตงเข่อซิงเคยไปอาศัยอยู่ที่บ้านพักบนเขาในเมืองไทย ใช้ชีวิตแบบวิถีบ้าน ๆ กับเพื่อนนานนับเดือน คุณตาคุณยายเจ้าของโฮมสเตย์เองก็ใจดีมาก สอนให้พวกเธอทำอาหารหลายอย่าง และนั่นก็เป็นอีกหนึ่งความทรงจำที่สวยงามของหญิงสาว
“เจ้าทำเป็น เช่นนั้นก็เก็บเอากลับไปสักสี่ห้าหน่อก็แล้วกัน”
“มากกว่านั้นได้หรือไม่ ?” ตงเข่อซิงต่อรองพร้อมกับทำสายตาเว้าวอนเพื่อให้เขาอนุญาต
“ไม่ได้ ! มันหนักเกินไป เพราะเรายังต้องนำอย่างอื่นลงไปด้วยอีก” ชายหนุ่มไม่สนใจสายตาคู่นั้นของหญิงสาวเลยแม้แต่น้อยก่อนจะปฏิเสธทันควัน ทำเอาตงเข่อซิงหน้าคว่ำทันทีก่อนที่นางจะมีดวงตาลุกวาวเป็นประกายอีกครั้งเมื่อกู้อี้กล่าวประโยคต่อมา
“เอาไว้วันหลังข้าค่อยพาเจ้ามาเก็บใหม่” พูดจบชายหนุ่มก็เดินต่อไปโดยไม่หันกลับมามองหญิงสาวอีก
“จริงหรือ ? เดี๋ยวสิกู้อี้ เจ้ารอข้าด้วย”
ตงเข่อซิงดีใจมากยิ้มน้อยยิ้มใหญ่จนแก้มแทบปริ ขากลับชายหนุ่มนำของป่ามากมายใส่ตะกร้าสานแล้วแบกขึ้นหลัง ในนั้นมีทั้งหัวเผือกหัวมัน ต้นโสมป่าและยังมีหน่อไม้ที่ตงเข่อซิงอยากจะได้ หญิงสาวทดลองยกดูแล้วทว่ามันหนักมาก แต่กู้อี้กลับยกมันขึ้นได้ด้วยมือเดียวทั้ง ๆ ที่เขาก็ไม่ได้ตัวโตไปมากกว่านาง ดูเหมือนสามีผู้นี้จะแข็งแรงมากจริง ๆ
ตงเข่อซิงที่เดินตามหลังสามีได้แต่มองดูแผ่นหลังที่เหยียดตรงของเขา บ่าและไหล่ที่กว้างขวางนั้นทำให้กู้อี้ดูดีกว่าหนุ่ม ๆ หลายคนที่นางเคยเจอในยุคนี้ไม่น้อย ความสูงที่หาไม่ได้ทั่วไป ดูอย่างไรก็เป็นความหล่อเหลาที่ไม่ธรรมดาจริง ๆ ท่านย่าของนางช่างมีสายตาอันแหลมคมยิ่งนัก สมแล้วที่เป็นท่านย่า
“รีบ ๆ เดินเข้า อีกเดี๋ยวฝนก็จะตกแล้ว” กู้อี้หันมาเอ่ยกับหญิงสาวในขณะที่เห็นนางเดินช้าลงทุกที
“อื้อ ข้ารู้แล้ว” ขาเล็กของตงเข่อซิงเร่งฝีเท้าจนกระทั่งตามชายหนุ่มทัน ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินเคียงกันบนเส้นทางลงจากเขา พร้อมกับเดินสวนกันกับชาวบ้านหลายคน ทุกคนต่างเอ่ยทักทายกันอย่างสนิทสนม
“กู้อี้ เจ้าเองก็ขึ้นเขามาหรือ ?”
“อื้อ ท่านอาซางบนเขาเหมือนฝนจะตกแล้วท่านอย่าไปไกลนักเล่า เมื่อวานข้าได้ยินอาเหยียนบ้านอี้เอ่ยว่าเขาขึ้นไปล่าสัตว์บนเขาแล้วพบเสือดำตัวใหญ่เข้า”
“เช่นนั้นหรือ ? ขอบใจเจ้ามาก ข้าเพียงอยากจะได้หน่อไม้ไปฝากเมียข้าเท่านั้น พวกเจ้าเองก็รีบกลับเถิดฟ้าเริ่มจะมืดแล้ว”
“อื้อ”
คล้อยหลังท่านอาซางจากไปตงเข่อซิงก็หยุดยืนแล้วมองตามหลังเขาตาละห้อย ขณะที่กู้อี้กำลังจะเดินต่อก็รู้สึกตัวว่าหญิงสาวไม่ได้เดินตามตนเองมา จึงหยุดเดินแล้วหันไปมองตามร่างบาง ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาอย่างรู้ทันก่อนจะส่ายหน้าด้วยความระอา
“หน่อไม้ของเจ้า ท่านอาซางย่อมไม่กล้าเอาไปหมดทั้งป่าหรอก เจ้าวางใจเถิด”
“จริงหรือ ?” ตงเข่อซิงเม้มริมฝีปากแล้วยิ้มอย่างเก้อเขินที่ชายหนุ่มรู้เท่าทันความคิดของนาง
“จริงแท้แน่นอน รีบกลับกันเถิด ประเดี๋ยวท่านแม่จะเป็นห่วง”
“อื้อ รีบกลับกันเถิด”
กู้อี้ได้แต่ถอนหายใจ เหตุใดนางจึงทำตัวเหมือนกับเป็นเด็กหวงของกินเช่นนี้เล่า ช่างไม่รู้จักโตเลยจริง ๆ
ขณะที่ทั้งคู่เดินมาถึงหน้าบ้านของตนเองก็ต้องประหลาดใจ เมื่อพบว่ามีรถม้าคันใหญ่จอดเทียบอยู่ที่หน้าประตูเรือน ชายหนุ่มขมวดคิ้วแน่นก่อนจะหันมามองหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างกาย“นั่นมันรถม้าของผู้ใดกัน ?”“ไม่รู้สิ เจ้านำมาตะกร้ามาเถิดข้าจะเป็นคนถือเข้าไปเอง ส่วนเจ้าก็ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสีย เนื้อตัวสกปรกมอมแมมไปหมดแล้ว”“อ้อ... ขอบคุณท่านมาก เช่นนั้นก็ฝากด้วย” แม้ว่าหญิงสาวจะรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลแต่ก็ไม่คิดที่จะต่อความ ถึงอย่างไรนางก็เป็นเพียงสะใภ้พึ่งแต่งเข้าเรือนมา สิ่งที่ควรรู้และสิ่งใดที่ไม่ควรรู้ตงเข่อซิงย่อมเข้าใจอย่างแจ่มแจ้งตงเข่อซิงที่เนื้อตัวสกปรกเดินหลบเลี่ยงจากเรือนด้านหน้าเดินลัดเลาะด้านข้างไปจนถึงเรือนของนาง ก่อนจะถอดเสื้อผ้าและอาบน้ำที่มีในอ่างน้ำ เพราะน้ำถูกเติมจนเต็มอ่างดินทำให้มันค่อนข้างเย็นจนทำให้นางรู้สึกหนาวจนเกือบถึงกระดูก นี่ขนาดยังไม่ถึงฤดูหนาวเลยด้วยซ้ำ หากถึงฤดูหนาวจะต้องสิ้นเปลืองเชื้อเพลิงและถ่านจำนวนมากเป็นแน่ อย่างไรก็ตามคงต้องวางแผนที่จะมองหาไม้เนื้อดีเพื่อนำมาทำฟืนและถ่านเก็บเอาไว้บ้างแล
ตงเข่อซิงวิ่งตรงเข้าไปในครัวก่อนจะมองหาบางสิ่งบางอย่าง เมื่อนางพบมันก็ตรงเข้าไปหยิบออกมาทันทีก่อนจะใช้มีดเล็กเหลาปลายให้เรียวแหลม ของที่ว่านั่นก็คือฟืนที่ถูกเผาจนกลายเป็นถ่านสีดำนอนแน่นิ่งอยู่ในเตานั่นเอง หญิงสาวคิดว่าสิ่งนี้น่าจะพอทดแทนกันได้ก่อนจะหาเศษผ้ามาพันที่ด้ามจับเพื่อไม่ให้มือของนางเลอะ แล้วย้อนกลับไปที่ห้องเพื่อกางกระดาษแผ่นสีขาวลงบนโต๊ะพร้อมกับลงมือวาดรูปให้กู้อี้เห็นภาพได้ชัดเจนขึ้นภาพวาดตรงหน้าของชายหนุ่มไหนเลยจะน่าสนใจเท่ากับสิ่งที่หญิงสาวกำลังใช้อยู่ในมือได้ แม้จะรู้ว่ามันเป็นเพียงถ่านสีดำที่ถูกเผาแล้วก็ตามหากแต่ลายเส้นนั้นกลับมองดูหนักแน่นและเขียนได้ง่าย ทั้งยังรวดเร็วกว่าการใช้พู่กันเป็นไหน ๆ กู้อี้เพ่งพินิจภรรยาอีกครั้งอย่างชั่งใจ สตรีที่เขาเคยดูแคลนเช่นนางไม่คิดว่าจะมีหัวคิดที่แปลกไม่เหมือนกับสตรีทั่วไปเลยแม้แต่น้อย นับว่าน่าสนใจเป็นอย่างยิ่ง
เมื่อตงเข่อซิงและกู้อี้กลับมาถึงบ้าน ทั้งคู่ก็รับประทานมื้อกลางวันร่วมกับท่านแม่ที่เตรียมอาหารเอาไว้หลายอย่าง และอาหารบนโต๊ะมีรสชาติอร่อยจนน่าตื่นตาตื่นใจ “ท่านแม่ อาหารเหล่านี้อร่อยมากเลยเจ้าค่ะ” ตงเข่อซิงเอ่ยด้วยใบหน้าแจ่มใส หากผู้คนมาเห็นจะต้องรู้สึกเอ็นดูนางมากขึ้นอีก เว้นเสียแต่กู้อี้ที่เห็นท่าทางตื่นเต้นแม้กระทั่งอาหารบ้าน ๆ ธรรมดา ๆ ก็รู้สึกหมั่นไส้นางขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก “หึ เพียงแค่อาหารง่าย ๆ อร่อยถึงเพียงนั้นเลยหรือ ?” ชายหนุ่มเอ่ยถามภรรยาพร้อมกับเลิกคิ้วด้วยความสงสัยแกมหมั่นไส้ “อร่อยมากกกเจ้าค่ะ ท่านพี่...” ตงเข่อซิงตอบกลับชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานจนคนฟังแทบจะสำลักอาหาร แต่กระนั้นก็ทำให้แม่สามีถึงกับหัวเราะออกมาเบา ๆ ในคราวแรกนางคิดว่าบุตรชายกับลูกสะใภ้อาจจะมีปัญหากัน เพราะทั้งคู่แตกต่างกันมากทั้งนิสัยใจคอและหลาย ๆ อย่าง มาวันนี้เห็นท่าทางเช่นนี้ของทั้งสองคน นางเองก็รู้สึกวางใจมากขึ้น “เอาละ เจ้าอย่าได้กลั่นแกล้งนางอีกเลย เข่อเข่อแม่ทำเอาไว้เยอะเจ้าค่อย ๆ กิน อยากจะกินเท่าไรก็กินได้จนหมดเลยไม่ต้องเกรงใจ” “เจ้าค่ะท่านแม่
“กู้อี้ ! เหตุใดเจ้าจึงพาเมียออกมาทำงานเร็วเช่นนี้ มิใช่ว่าต้องอยู่ในห้องหอสามวันสามคืนหรอกหรือ ?” หญิงชราผู้หนึ่งที่เห็นสองสามีภรรยากู้เดินเข้ามาใกล้จึงเอ่ยทักด้วยสีหน้าแปลกใจตงเข่อซิงมองไปรอบ ๆ พบว่าพื้นที่นากว้างขวางนับร้อยหมู่ กำลังถูกหว่านเมล็ดพืชลงไป บางส่วนก็เริ่มมีต้นกล้าต้นเล็กโผล่ขึ้นจากพื้นดินบ้างแล้ว ความงดงามของธรรมชาติดึงดูดให้นางรู้สึกสนใจเป็นอย่างยิ่ง“แม่เฒ่าจาง ข้าเป็นเพียงชาวไร่ชาวนาจะให้นอนอยู่เฉย ๆ เช่นครอบครัวผู้ดีได้อย่างไรกัน” ชายหนุ่มเอ่ยตอบขณะที่เดินไปยังกระท่อมเล็ก ๆ ที่หลังคามุงจากหญ้า ก่อนจะวางตะกร้าสะพายหลังลงบนแคร่ไม้ไผ่“เจ้านี่นะ ไม่รู้จักรักถนอมเมียเจ้าบ้างเลยหรือ ?” หญิงชราเอ่ยขึ้นก่อนจะมองไปยังตงเข่อซิงด้วยแววตาเห็นใจ เจ้าหนุ่มกู้อี้แม้จะมีใบหน้าหล่อเหลาแต่เสียอย่างเดียวที่ปากร้ายไปหน่อย แม่หนูผู้นี้ไม่บอกก็รู้ว่าเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่คงจะไม่เคยลำบากตรากตรำ เจ้าหนุ่มนี่พาเมียมาทำนาตั้งแต่แต่งงานวันแรกคงไม่คิดจะกลั่นแกล้งนางหรอกนะ“แม่เฒ่าจาง นางเป็นเมียชาวนาย่อมต้องรู้จักปรับตัว” ชายหนุ่มกล่าวต่อพร้อมทั้งสาวเท้าไปตามคันนา เพื่อตรวจดูความเรียบร้อยในกา
หลังจากทั้งคู่อาบน้ำเปลี่ยนเป็นชุดที่ใช้หลับนอน ชายหนุ่มก็ขยับตัวไปนอนตรงเก้าอี้ตัวยาวมุมห้อง ตงเข่อซิงนอนมองดูร่างสูงที่นอนขดตัวอยู่ทำให้เก้าอี้ดูเล็กลงถนัดตาเช้าวันรุ่งขึ้น ตงเข่อซิงตื่นมาก็ไม่พบสามีแล้ว ก่อนที่นางจะรีบลุกจากเตียงนอนไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อที่จะคารวะน้ำชาแก่แม่สามี เมื่อร่างอรชรเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นเล็ก ๆ ก็พบว่าแม่สามีกำลังนั่งปักผ้าอยู่ ส่วนกู้อี้กลับไม่เห็นแม้แต่เงา ฟู่เนี่ยเจินเห็นลูกสะใภ้ก้าวเข้าห้องมาก็วางสิ่งของที่อยู่ในมือ ก่อนจะกวักมือเรียกให้หญิงสาวเข้าไปใกล้“ลูกสะใภ้คารวะแม่สามีเจ้าค่ะ” ตงเข่อซิงทำความเคารพอีกฝ่ายอย่างนอบน้อม ในคราวแรกที่ได้พบหน้าฟู่เนี่ยเจิน หญิงสาวก็นึกแปลกใจอยู่มาก แม่สามีท่าทางยังมิได้แก่ชราอย่างที่คิด ดูเหมือนว่าจะอายุราวสี่สิบต้น ๆ เท่านั้น ใบหน้าของนางแม้จะมีริ้วรอยอยู่บ้างหากแต่ยังฉายชัดถึงความงดงามเมื่อครั้งก่อนที่เคยมีปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายครั้งยังวัยเยาว์จะต้องเป็นหญิงงามล่มเมืองผู้หนึ่งเป็นแน่ มิน่าเล่า กู้อี้จึงได้มีใบหน้าที่หล่อเหลาปานนั้น ที่แท้ก็ได้รับอิทธิพลมาจากมารดานี่เอง“เด็กดีเข้ามาใกล้ ๆ แม่สิ
ทางด้านเรือนของฮูหยินผู้เฒ่า“นายหญิงเจ้าคะ ?”“มีอันใดงั้นหรือ ?” หญิงชราหันไปเอ่ยกับคนสนิทที่เป็นดั่งคนรู้ใจ ทั้งคู่เติบโตมาด้วยกัน อู่หมัวมัวกับนางอยู่ด้วยกันมาเกินกว่าครึ่งชีวิต ย่อมรู้จักและรู้ใจกันดีที่สุด“งานในวันพรุ่งนี้ คุณหนูใหญ่จะไม่อาละวาดอีกหรือเจ้าคะ ?”“ไม่แล้วละ” หญิงชราตอบกลับคนสนิทด้วยความมั่นใจ“เหตุใดท่านจึงมั่นใจนักเล่าเจ้าคะ ?”“ข้าเพียงรู้สึกว่านางจะไม่มีทางก่อเรื่องเป็นแน่” ฮูหยินเฒ่าไม่รู้ว่าจะอธิบายเหตุผลใดให้คนสนิทเข้าใจ เพียงแต่สัญชาตญาณบอกว่างานในวันพรุ่งนี้จะต้องราบรื่น การที่หญิงชราให้หลานสาวอันเป็นที่รักแต่งเข้าตระกูลกู้ก็เพราะความหวังดีทั้งสิ้น และนี่ก็เป็นเพียงสิ่งเดียวที่นางพอจะทำเพื่อหลานสาวผู้นี้ได้ หากไม่ทำเช่นนี้แล้วละก็...สตรีผู้นั้นจะต้องส่งหลานสาวของนางให้กับใครสักคนเพื่อเป็นเครื่องมือในการหาผลประโยชน์ของพวกเขาเป็นแน่ เจ้าหนูตระกูลกู้ผู้นั้นก็นับว่าไม่เลวนัก ทั้งนางและผู้อาวุโสของเขาก็รู้จักกัน อีกฝ่ายย่อมต้องไว้หน้าหญิงชราเช่นนางไม่มากก็น้อย เมื่อแต่งตงเข่อซิงไปแล้วก็คงจะไม่ทิ้งขว้างกระมัง เพราะหลานสาวผู้นี้ของนางช่างน่าเวทนานัก“เจ้าค่ะ”ท







