LOGINขณะที่ทั้งคู่เดินมาถึงหน้าบ้านของตนเองก็ต้องประหลาดใจ เมื่อพบว่ามีรถม้าคันใหญ่จอดเทียบอยู่ที่หน้าประตูเรือน ชายหนุ่มขมวดคิ้วแน่นก่อนจะหันมามองหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างกาย
“นั่นมันรถม้าของผู้ใดกัน ?”
“ไม่รู้สิ เจ้านำมาตะกร้ามาเถิดข้าจะเป็นคนถือเข้าไปเอง ส่วนเจ้าก็ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสีย เนื้อตัวสกปรกมอมแมมไปหมดแล้ว”
“อ้อ... ขอบคุณท่านมาก เช่นนั้นก็ฝากด้วย” แม้ว่าหญิงสาวจะรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลแต่ก็ไม่คิดที่จะต่อความ ถึงอย่างไรนางก็เป็นเพียงสะใภ้พึ่งแต่งเข้าเรือนมา สิ่งที่ควรรู้และสิ่งใดที่ไม่ควรรู้ตงเข่อซิงย่อมเข้าใจอย่างแจ่มแจ้ง
ตงเข่อซิงที่เนื้อตัวสกปรกเดินหลบเลี่ยงจากเรือนด้านหน้าเดินลัดเลาะด้านข้างไปจนถึงเรือนของนาง ก่อนจะถอดเสื้อผ้าและอาบน้ำที่มีในอ่างน้ำ เพราะน้ำถูกเติมจนเต็มอ่างดินทำให้มันค่อนข้างเย็นจนทำให้นางรู้สึกหนาวจนเกือบถึงกระดูก นี่ขนาดยังไม่ถึงฤดูหนาวเลยด้วยซ้ำ หากถึงฤดูหนาวจะต้องสิ้นเปลืองเชื้อเพลิงและถ่านจำนวนมากเป็นแน่ อย่างไรก็ตามคงต้องวางแผนที่จะมองหาไม้เนื้อดีเพื่อนำมาทำฟืนและถ่านเก็บเอาไว้บ้างแล้ว
หญิงสาวใช้เวลาในการอาบน้ำเพียงแค่ครึ่งเค่อก็รีบผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างรวดเร็วเพราะความหนาวเย็น
ทางด้านกู้อี้ที่เดินเข้ามาในเรือนก็พบกับท่านลุงจางที่เป็นคนของท่านตาท่านยาย โชคดีที่เมื่อครู่ให้ตงเข่อซิงเดินเข้าเรือนไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว
“ท่านลุงจาง” กู้อี้ประสานมือคารวะอีกฝ่ายก่อนที่จางหลงจะรีบเข้ามารับประคองเขาอย่างเกรงใจ
“คุณชายอย่าได้มากพิธีเลยขอรับ ข้าน้อยรับคำสั่งของนายท่านผู้เฒ่าทั้งสองให้มาส่งของขวัญแต่งงานของท่านกับฮูหยินน้อย ไม่ทราบว่าฮูหยินน้อยอยู่ที่ใดงั้นหรือ ?” ชายชรามองหาหญิงสาวหากแต่ไม่พบใครและเมื่อได้ยินอีกฝ่ายกล่าวเช่นนั้นก็พยักหน้าเข้าใจทันที
“นางไปเปลี่ยนเสื้อผ้าน่ะ”
“เป็นเช่นนี้นี่เอง”
“ท่านลุงจาง ข้ากับท่านแม่ต้องการอยู่ที่นี่อย่างสงบ หวังว่าท่านจะเข้าใจและฝากขอบคุณไปยังท่านตาและท่านยายด้วย”
“คุณชาย ข้าน้อยทราบแล้วขอรับ” จางหลงรับคำก่อนจะขอตัวจากไป เขาเข้าใจเป็นอย่างดี หลายปีมานี้หลังจากที่คุณหนูใหญ่มารดาของคุณชายเกิดทะเลาะกับนายท่านผู้เฒ่าทั้งสอง สองแม่ลูกก็แยกตัวออกมาอยู่ที่หมู่บ้านแห่งนี้ที่เป็นสินเดิมของคุณหนูใหญ่ หลายปีผ่านไปแม้ว่าทั้งคู่จะพยายามปรับความเข้าใจ แต่สุดท้ายก็ยังคงเกิดเป็นความห่างเหินกันอยู่ดี
ในปีนั้นคุณหนูใหญ่ถูกคนวางแผนให้ร้ายว่าทำร้ายฮูหยินรองของสามีจนกระทั่งแท้งบุตรจึงถูกฮูหยินเฒ่าตระกูลกู้ขับไล่ออกจากจวน ก่อนจะขับไล่คุณชายออกมาด้วยเพราะความหูเบาหลงเชื่อคำพูดข่าวลือว่าคุณชายหาใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลกู้ แต่เพราะไม่มีหลักฐานมากพอจึงทำได้แค่ส่งแม่ลูกออกจากจวนแต่ไม่สามารถตัดรายชื่อคุณชายออกจากทำเนียบตระกูลได้ พวกเขาอาศัยจังหวะที่นายท่านบิดาของคุณชายไม่อยู่จวนทำเรื่องเลวร้ายเช่นนี้ ช่างชั่วช้าสิ้นดี
ภายหลังฟู่เนี่ยเจินคิดกลับมาพึ่งพาตระกูลเดิมแต่มีปากเสียงกับพี่สะใภ้ อีกฝ่ายนอกจากจะไม่มีเมตตาต่อกันแล้วยังคิดว่าสามีของนางยังไม่ลืมคุณหนูใหญ่ นั่นก็เป็นเพราะว่ามารดาของกู้อี้เป็นเพียงบุตรบุญธรรมของนายท่านผู้เฒ่าทั้งสองเท่านั้น หลังจากที่กลับมาขอพึ่งพาตระกูลเดิมแต่ก็ต้องเผชิญกับปัญหามากมายทำให้คุณหนูใหญ่ตัดสินใจจากมาอยู่ในหมู่บ้านที่ห่างไกล ซึ่งเป็นสินเดิมที่บิดามารดาที่แท้จริงทิ้งเอาไว้ให้
ผ่านมาหลายปีแม้ว่าความเข้าใจผิดทั้งหลายจะถูกคลี่คลายแล้ว ทว่าความห่างเหินกลับเพิ่มมากขึ้น ช่างน่าเสียดายเสียจริง
เมื่อตงเข่อซิงเดินมาถึงก็ไม่พบผู้ใดแล้ว ข้าวของถูกกู้อี้ยกไปเก็บไว้ที่ห้องของมารดาเป็นที่เรียบร้อย นางไม่ได้รู้สึกสงสัยแต่อย่างใดเพราะเป็นเรื่องธรรมดาที่จะมีผู้มามอบของขวัญหรือว่าแสดงความยินดีย้อนหลัง
“ใครมางั้นหรือ ?”
“พวกเขาส่งของขวัญมาร่วมแสดงความยินดีน่ะ”“อ๋อ... แล้วท่านแม่เล่า ?”
“อยู่ในครัว”
“เช่นนั้นข้าขอตัวไปช่วยท่านแม่ทำกับข้าวก่อนก็แล้วกัน”
“เจ้าไปเถิด”
ตงเข่อซิงเดินเข้ามาในครัวเห็นแม่สามีกำลังยืนเหม่อและมองออกไปนอกหน้าต่าง นางก็รู้ทันทีว่าจะต้องมีสาเหตุมาจากคนที่มายังเรือนอย่างแน่นอน
“ท่านแม่ ข้าช่วยท่านทำกับข้าวนะเจ้าคะ” ตงเข่อซิงกล่าวด้วยน้ำเสียงร่างเริงก่อนจะลงมือทำต้มจืดซี่โครงหมูใส่หน่อไม้ กลิ่นหอมลอยออกไปถึงหน้าเรือนทำให้คนที่เดินผ่านไปมาถึงกับอดใจไม่ไหว ชะเง้อคอดูว่าบ้านกู้กำลังทำสิ่งใด เหตุใดจึงได้มีกลิ่นหอมเช่นนี้
เพราะในยุคนี้ไม่มีเครื่องปรุงรส นางจึงใช้วิธีตุ๋นซี่โครงหมูและเคี่ยวด้วยไฟกลางค่อนอ่อนจนได้ที่ก่อนจะใส่หน่อไม้ที่ทั้งอ่อนและหวานลงไป ใช้เวลาตุ๋นสักพักก็พร้อมตักใส่ชามรับประทาน ทำเอากู้อี้ที่เห็นถึงกับท้องร้องราวกับว่ากำลังจะประท้วง
จ๊อกกก
ตงเข่อซิงมองหน้าสามีก่อนจะกลั้นขำเอาไว้ไม่อยู่ พร้อมกับเบือนหน้าหนีเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะเกิดความอับอาย
“วันนี้เข่อซิงลงมือทำกับข้าวด้วยตนเอง แม่ลองชิมดูแล้วอร่อยมาก” ฟู่เนี่ยเจินเอ่ยปากยกยอลูกสะใภ้อย่างไม่ขาดปาก เด็กสาวผู้นี้แท้จริงแล้วมีความสามารถจริง ๆ เดิมทีนางคิดว่าอีกฝ่ายเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่คงจะไม่ถนัดทำอาหารและงานเรือน ยามที่แต่งเข้ามาก็กลัวว่านางอาจจะทนความลำบากไม่ไหว แต่ผ่านมาหลายวันแล้วหญิงสาวก็ยังไม่มีท่าทีอันใด นางจึงรู้สึกวางใจขึ้นมาบ้าง
“กินได้แน่หรือ ?” เห็นว่ามารดายกยอลูกสะใภ้ ผู้เป็นบุตรชายก็เลยแสร้งร้ายกล่าววาจาไม่น่าฟัง ทำให้เวลาต่อมาก็ถูกฝ่ามือของมารดาฟาดลงที่ต้นแขนอย่างแรง
เพียะ !
“โอ๊ย ท่านแม่เหตุใดจึงตีข้าเล่า ?”
“ก็เจ้าปากเสีย กิน ๆ เข้าไปเถิด” ตงเข่อซิงยิ้มออกมาด้วยความสะใจ ชายหนุ่มที่เห็นรอยยิ้มเช่นนั้นของนางก็รู้สึกหมั่นไส้เป็นอย่างมาก
“หากว่าท่านไม่อยากกิน ข้ากับท่านแม่ก็จะกินเอง” หญิงสาวแกล้งยกชามอาหารมาอยู่ฝั่งของนาง แล้วยกจนผัดดองไปอยู่ด้านหน้าชายหนุ่ม นอกจากแม่สามีจะไม่ว่าแล้วยังหยิบไข่ต้มให้เขาแทนจานผัดที่ถูกสลับในเวลาต่อมาอีกด้วย ทั้งคู่หันมามองหน้ากันแล้วหัวเราะออกมา ทำเอากู้อี้ถึงกับเหลือบมองบนที่แม่สามีกับลูกสะใภ้คู่นี้เข้ากันได้ดีเป็นปี่เป็นขลุ่ย
“ซิงเอ๋อร์ พรุ่งนี้กลับไปเยี่ยมบ้านเดิม แม่เตรียมของขวัญไว้ให้พวกเจ้าแล้ว พรุ่งนี้เจ้าก็นำกลับไปด้วยเถิด”
“เจ้าค่ะท่านแม่”
“ที่บ้านเรามีรถม้าคันเล็ก เจ้าก็ใช้คันนั้นกลับบ้านก็แล้วกัน”
“เอ๋ ที่บ้านเรามีรถม้าด้วยหรือเจ้าคะ ?” ตงเข่อซิงรู้สึกประหลาดใจมาก เพราะเรือนสามีที่เป็นเพียงคนธรรมดาแต่กลับมารถม้า หากมีรถม้าก็ต้องมีม้าด้วยมิใช่หรือ ? แต่นางไม่เห็นคอกม้าที่เรือนเลยนี่นา
“ใช่แล้ว ส่วนม้าก็ให้กู้อี้จัดการเถิด เจ้ามีหน้าที่นั่งสบาย ๆ ก็พอ”
“เจ้าค่ะท่านแม่ ข้าทราบแล้ว” แม้ว่าจะมีคำถามมากมายเกิดขึ้นในหัวของนาง แต่ตงเข่อซิงไม่กล้าถาม หากว่าพวกเขาต้องการให้นางรับรู้เดี๋ยวก็คงจะเอ่ยปากบอกเล่าแก่นางเอง ก่อนที่ทุกคนจะลงมือกินอาหารบนโต๊ะจนหมดเกลี้ยง
ขณะที่ทั้งคู่เดินมาถึงหน้าบ้านของตนเองก็ต้องประหลาดใจ เมื่อพบว่ามีรถม้าคันใหญ่จอดเทียบอยู่ที่หน้าประตูเรือน ชายหนุ่มขมวดคิ้วแน่นก่อนจะหันมามองหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างกาย“นั่นมันรถม้าของผู้ใดกัน ?”“ไม่รู้สิ เจ้านำมาตะกร้ามาเถิดข้าจะเป็นคนถือเข้าไปเอง ส่วนเจ้าก็ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสีย เนื้อตัวสกปรกมอมแมมไปหมดแล้ว”“อ้อ... ขอบคุณท่านมาก เช่นนั้นก็ฝากด้วย” แม้ว่าหญิงสาวจะรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลแต่ก็ไม่คิดที่จะต่อความ ถึงอย่างไรนางก็เป็นเพียงสะใภ้พึ่งแต่งเข้าเรือนมา สิ่งที่ควรรู้และสิ่งใดที่ไม่ควรรู้ตงเข่อซิงย่อมเข้าใจอย่างแจ่มแจ้งตงเข่อซิงที่เนื้อตัวสกปรกเดินหลบเลี่ยงจากเรือนด้านหน้าเดินลัดเลาะด้านข้างไปจนถึงเรือนของนาง ก่อนจะถอดเสื้อผ้าและอาบน้ำที่มีในอ่างน้ำ เพราะน้ำถูกเติมจนเต็มอ่างดินทำให้มันค่อนข้างเย็นจนทำให้นางรู้สึกหนาวจนเกือบถึงกระดูก นี่ขนาดยังไม่ถึงฤดูหนาวเลยด้วยซ้ำ หากถึงฤดูหนาวจะต้องสิ้นเปลืองเชื้อเพลิงและถ่านจำนวนมากเป็นแน่ อย่างไรก็ตามคงต้องวางแผนที่จะมองหาไม้เนื้อดีเพื่อนำมาทำฟืนและถ่านเก็บเอาไว้บ้างแล
ตงเข่อซิงวิ่งตรงเข้าไปในครัวก่อนจะมองหาบางสิ่งบางอย่าง เมื่อนางพบมันก็ตรงเข้าไปหยิบออกมาทันทีก่อนจะใช้มีดเล็กเหลาปลายให้เรียวแหลม ของที่ว่านั่นก็คือฟืนที่ถูกเผาจนกลายเป็นถ่านสีดำนอนแน่นิ่งอยู่ในเตานั่นเอง หญิงสาวคิดว่าสิ่งนี้น่าจะพอทดแทนกันได้ก่อนจะหาเศษผ้ามาพันที่ด้ามจับเพื่อไม่ให้มือของนางเลอะ แล้วย้อนกลับไปที่ห้องเพื่อกางกระดาษแผ่นสีขาวลงบนโต๊ะพร้อมกับลงมือวาดรูปให้กู้อี้เห็นภาพได้ชัดเจนขึ้นภาพวาดตรงหน้าของชายหนุ่มไหนเลยจะน่าสนใจเท่ากับสิ่งที่หญิงสาวกำลังใช้อยู่ในมือได้ แม้จะรู้ว่ามันเป็นเพียงถ่านสีดำที่ถูกเผาแล้วก็ตามหากแต่ลายเส้นนั้นกลับมองดูหนักแน่นและเขียนได้ง่าย ทั้งยังรวดเร็วกว่าการใช้พู่กันเป็นไหน ๆ กู้อี้เพ่งพินิจภรรยาอีกครั้งอย่างชั่งใจ สตรีที่เขาเคยดูแคลนเช่นนางไม่คิดว่าจะมีหัวคิดที่แปลกไม่เหมือนกับสตรีทั่วไปเลยแม้แต่น้อย นับว่าน่าสนใจเป็นอย่างยิ่ง
เมื่อตงเข่อซิงและกู้อี้กลับมาถึงบ้าน ทั้งคู่ก็รับประทานมื้อกลางวันร่วมกับท่านแม่ที่เตรียมอาหารเอาไว้หลายอย่าง และอาหารบนโต๊ะมีรสชาติอร่อยจนน่าตื่นตาตื่นใจ “ท่านแม่ อาหารเหล่านี้อร่อยมากเลยเจ้าค่ะ” ตงเข่อซิงเอ่ยด้วยใบหน้าแจ่มใส หากผู้คนมาเห็นจะต้องรู้สึกเอ็นดูนางมากขึ้นอีก เว้นเสียแต่กู้อี้ที่เห็นท่าทางตื่นเต้นแม้กระทั่งอาหารบ้าน ๆ ธรรมดา ๆ ก็รู้สึกหมั่นไส้นางขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก “หึ เพียงแค่อาหารง่าย ๆ อร่อยถึงเพียงนั้นเลยหรือ ?” ชายหนุ่มเอ่ยถามภรรยาพร้อมกับเลิกคิ้วด้วยความสงสัยแกมหมั่นไส้ “อร่อยมากกกเจ้าค่ะ ท่านพี่...” ตงเข่อซิงตอบกลับชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานจนคนฟังแทบจะสำลักอาหาร แต่กระนั้นก็ทำให้แม่สามีถึงกับหัวเราะออกมาเบา ๆ ในคราวแรกนางคิดว่าบุตรชายกับลูกสะใภ้อาจจะมีปัญหากัน เพราะทั้งคู่แตกต่างกันมากทั้งนิสัยใจคอและหลาย ๆ อย่าง มาวันนี้เห็นท่าทางเช่นนี้ของทั้งสองคน นางเองก็รู้สึกวางใจมากขึ้น “เอาละ เจ้าอย่าได้กลั่นแกล้งนางอีกเลย เข่อเข่อแม่ทำเอาไว้เยอะเจ้าค่อย ๆ กิน อยากจะกินเท่าไรก็กินได้จนหมดเลยไม่ต้องเกรงใจ” “เจ้าค่ะท่านแม่
“กู้อี้ ! เหตุใดเจ้าจึงพาเมียออกมาทำงานเร็วเช่นนี้ มิใช่ว่าต้องอยู่ในห้องหอสามวันสามคืนหรอกหรือ ?” หญิงชราผู้หนึ่งที่เห็นสองสามีภรรยากู้เดินเข้ามาใกล้จึงเอ่ยทักด้วยสีหน้าแปลกใจตงเข่อซิงมองไปรอบ ๆ พบว่าพื้นที่นากว้างขวางนับร้อยหมู่ กำลังถูกหว่านเมล็ดพืชลงไป บางส่วนก็เริ่มมีต้นกล้าต้นเล็กโผล่ขึ้นจากพื้นดินบ้างแล้ว ความงดงามของธรรมชาติดึงดูดให้นางรู้สึกสนใจเป็นอย่างยิ่ง“แม่เฒ่าจาง ข้าเป็นเพียงชาวไร่ชาวนาจะให้นอนอยู่เฉย ๆ เช่นครอบครัวผู้ดีได้อย่างไรกัน” ชายหนุ่มเอ่ยตอบขณะที่เดินไปยังกระท่อมเล็ก ๆ ที่หลังคามุงจากหญ้า ก่อนจะวางตะกร้าสะพายหลังลงบนแคร่ไม้ไผ่“เจ้านี่นะ ไม่รู้จักรักถนอมเมียเจ้าบ้างเลยหรือ ?” หญิงชราเอ่ยขึ้นก่อนจะมองไปยังตงเข่อซิงด้วยแววตาเห็นใจ เจ้าหนุ่มกู้อี้แม้จะมีใบหน้าหล่อเหลาแต่เสียอย่างเดียวที่ปากร้ายไปหน่อย แม่หนูผู้นี้ไม่บอกก็รู้ว่าเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่คงจะไม่เคยลำบากตรากตรำ เจ้าหนุ่มนี่พาเมียมาทำนาตั้งแต่แต่งงานวันแรกคงไม่คิดจะกลั่นแกล้งนางหรอกนะ“แม่เฒ่าจาง นางเป็นเมียชาวนาย่อมต้องรู้จักปรับตัว” ชายหนุ่มกล่าวต่อพร้อมทั้งสาวเท้าไปตามคันนา เพื่อตรวจดูความเรียบร้อยในกา
หลังจากทั้งคู่อาบน้ำเปลี่ยนเป็นชุดที่ใช้หลับนอน ชายหนุ่มก็ขยับตัวไปนอนตรงเก้าอี้ตัวยาวมุมห้อง ตงเข่อซิงนอนมองดูร่างสูงที่นอนขดตัวอยู่ทำให้เก้าอี้ดูเล็กลงถนัดตาเช้าวันรุ่งขึ้น ตงเข่อซิงตื่นมาก็ไม่พบสามีแล้ว ก่อนที่นางจะรีบลุกจากเตียงนอนไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อที่จะคารวะน้ำชาแก่แม่สามี เมื่อร่างอรชรเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นเล็ก ๆ ก็พบว่าแม่สามีกำลังนั่งปักผ้าอยู่ ส่วนกู้อี้กลับไม่เห็นแม้แต่เงา ฟู่เนี่ยเจินเห็นลูกสะใภ้ก้าวเข้าห้องมาก็วางสิ่งของที่อยู่ในมือ ก่อนจะกวักมือเรียกให้หญิงสาวเข้าไปใกล้“ลูกสะใภ้คารวะแม่สามีเจ้าค่ะ” ตงเข่อซิงทำความเคารพอีกฝ่ายอย่างนอบน้อม ในคราวแรกที่ได้พบหน้าฟู่เนี่ยเจิน หญิงสาวก็นึกแปลกใจอยู่มาก แม่สามีท่าทางยังมิได้แก่ชราอย่างที่คิด ดูเหมือนว่าจะอายุราวสี่สิบต้น ๆ เท่านั้น ใบหน้าของนางแม้จะมีริ้วรอยอยู่บ้างหากแต่ยังฉายชัดถึงความงดงามเมื่อครั้งก่อนที่เคยมีปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายครั้งยังวัยเยาว์จะต้องเป็นหญิงงามล่มเมืองผู้หนึ่งเป็นแน่ มิน่าเล่า กู้อี้จึงได้มีใบหน้าที่หล่อเหลาปานนั้น ที่แท้ก็ได้รับอิทธิพลมาจากมารดานี่เอง“เด็กดีเข้ามาใกล้ ๆ แม่สิ
ทางด้านเรือนของฮูหยินผู้เฒ่า“นายหญิงเจ้าคะ ?”“มีอันใดงั้นหรือ ?” หญิงชราหันไปเอ่ยกับคนสนิทที่เป็นดั่งคนรู้ใจ ทั้งคู่เติบโตมาด้วยกัน อู่หมัวมัวกับนางอยู่ด้วยกันมาเกินกว่าครึ่งชีวิต ย่อมรู้จักและรู้ใจกันดีที่สุด“งานในวันพรุ่งนี้ คุณหนูใหญ่จะไม่อาละวาดอีกหรือเจ้าคะ ?”“ไม่แล้วละ” หญิงชราตอบกลับคนสนิทด้วยความมั่นใจ“เหตุใดท่านจึงมั่นใจนักเล่าเจ้าคะ ?”“ข้าเพียงรู้สึกว่านางจะไม่มีทางก่อเรื่องเป็นแน่” ฮูหยินเฒ่าไม่รู้ว่าจะอธิบายเหตุผลใดให้คนสนิทเข้าใจ เพียงแต่สัญชาตญาณบอกว่างานในวันพรุ่งนี้จะต้องราบรื่น การที่หญิงชราให้หลานสาวอันเป็นที่รักแต่งเข้าตระกูลกู้ก็เพราะความหวังดีทั้งสิ้น และนี่ก็เป็นเพียงสิ่งเดียวที่นางพอจะทำเพื่อหลานสาวผู้นี้ได้ หากไม่ทำเช่นนี้แล้วละก็...สตรีผู้นั้นจะต้องส่งหลานสาวของนางให้กับใครสักคนเพื่อเป็นเครื่องมือในการหาผลประโยชน์ของพวกเขาเป็นแน่ เจ้าหนูตระกูลกู้ผู้นั้นก็นับว่าไม่เลวนัก ทั้งนางและผู้อาวุโสของเขาก็รู้จักกัน อีกฝ่ายย่อมต้องไว้หน้าหญิงชราเช่นนางไม่มากก็น้อย เมื่อแต่งตงเข่อซิงไปแล้วก็คงจะไม่ทิ้งขว้างกระมัง เพราะหลานสาวผู้นี้ของนางช่างน่าเวทนานัก“เจ้าค่ะ”ท







