LOGIN“กู้อี้ ! เหตุใดเจ้าจึงพาเมียออกมาทำงานเร็วเช่นนี้ มิใช่ว่าต้องอยู่ในห้องหอสามวันสามคืนหรอกหรือ ?” หญิงชราผู้หนึ่งที่เห็นสองสามีภรรยากู้เดินเข้ามาใกล้จึงเอ่ยทักด้วยสีหน้าแปลกใจ
ตงเข่อซิงมองไปรอบ ๆ พบว่าพื้นที่นากว้างขวางนับร้อยหมู่ กำลังถูกหว่านเมล็ดพืชลงไป บางส่วนก็เริ่มมีต้นกล้าต้นเล็กโผล่ขึ้นจากพื้นดินบ้างแล้ว ความงดงามของธรรมชาติดึงดูดให้นางรู้สึกสนใจเป็นอย่างยิ่ง
“แม่เฒ่าจาง ข้าเป็นเพียงชาวไร่ชาวนาจะให้นอนอยู่เฉย ๆ เช่นครอบครัวผู้ดีได้อย่างไรกัน” ชายหนุ่มเอ่ยตอบขณะที่เดินไปยังกระท่อมเล็ก ๆ ที่หลังคามุงจากหญ้า ก่อนจะวางตะกร้าสะพายหลังลงบนแคร่ไม้ไผ่
“เจ้านี่นะ ไม่รู้จักรักถนอมเมียเจ้าบ้างเลยหรือ ?” หญิงชราเอ่ยขึ้นก่อนจะมองไปยังตงเข่อซิงด้วยแววตาเห็นใจ เจ้าหนุ่มกู้อี้แม้จะมีใบหน้าหล่อเหลาแต่เสียอย่างเดียวที่ปากร้ายไปหน่อย แม่หนูผู้นี้ไม่บอกก็รู้ว่าเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่คงจะไม่เคยลำบากตรากตรำ เจ้าหนุ่มนี่พาเมียมาทำนาตั้งแต่แต่งงานวันแรกคงไม่คิดจะกลั่นแกล้งนางหรอกนะ
“แม่เฒ่าจาง นางเป็นเมียชาวนาย่อมต้องรู้จักปรับตัว” ชายหนุ่มกล่าวต่อพร้อมทั้งสาวเท้าไปตามคันนา เพื่อตรวจดูความเรียบร้อยในการหว่านเมล็ดข้าวเมื่อหลายวันก่อนที่ยังไม่แล้วเสร็จดี ที่นากว่าร้อยหมู่ถูกทำความสะอาดจนโล่งเตียนพร้อมกับหว่านเมล็ดข้าวลงไปเต็มพื้นที่ ชาวบ้านนับสิบ ๆ คนต่างขยันขันแข็งเพื่อให้ทันฝนที่กำลังจะตกลงมาในไม่ช้า หากหว่านเมล็ดพันธุ์ลงดินทันเวลาในยามที่ฝนเริ่มลงเม็ด ต้นกล้าต้นเล็ก ๆ ก็จะงอกงามขึ้นอย่างรวดเร็ว และเมื่อต้นกล้าเติบโตขึ้นระยะหนึ่งก็จะถูกนำมาดำซึ่งเป็นวิธีการทำนาที่ให้ผลผลิตเมล็ดข้าวมากกว่าการหว่านแล้วทิ้งไว้
“ไอ๊หยา ! เจ้าหนุ่มกู้อี้ เจ้าก็อย่าใจร้ายกับแม่หนูคนนี้นักเลย ดูก็รู้ว่านางไม่เคยลำบาก เจ้าพานางออกมาตากแดดตากลมเช่นนี้ประเดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก” ชายชราที่อยู่ห่างออกไปเอ่ยทักท้วง พวกเขาต่างก็แปลกใจไม่น้อย ที่อยู่ ๆ ตระกูลกู้ก็แต่งสะใภ้ตระกูลดีเข้าเรือนมาแทนที่จะแต่งสะใภ้ในหมู่บ้านเดียวกัน ดูก็รู้ว่าแม่หนูเมียเจ้าหนุ่มกู้อี้ผู้นี้ไม่เคยลำบาก ผิวพรรณที่ขาวราวกับหิมะของนาง ใบหน้าที่เกลี้ยงเกลายามถูกแสงแดดกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อจนทำให้คนที่พบเห็นรู้สึกสงสาร
“เอ่อ ท่านตาท่านยายข้าไม่เหนื่อยเจ้าค่ะ ข้าเพียงอยากจะเรียนรู้เอาไว้จะได้ช่วยท่านพี่แบ่งเบาภาระ” หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน และนั่นก็ทำให้กู้อี้รู้สึกขนลุกยามที่อีกฝ่ายเรียกขานเขาว่าท่านพี่ได้อย่างไม่กระดากปาก
ตงเข่อซิงที่เห็นท่าทางของกู้อี้ก็ให้นึกหมั่นไส้ ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้พร้อมกับคล้องแขนของอีกฝ่ายแล้วบดเบียดร่างของนางเข้าไปแนบชิด พร้อมกับช้อนสายตามองชายหนุ่มพร้อมกับกะพริบตาปริบ ๆ
“ท่านพี่...” กู้อี้ที่ตกใจกลัวถึงกับตัวแข็งทื่อเมื่อรับรู้ถึงความนุ่มที่เสียดสีกับท่อนแขนของเขา ก่อนจะกระแอมไอพร้อมกับถอยออกห่างหญิงสาวแล้วเร่งฝีเท้าจากไปอย่างรวดเร็ว
“อะ อื้อ ข้าจะไปดูทางด้านโน้นเสียหน่อย เจ้าอยู่ที่นี่ก็แล้วกัน”
“ท่านพี่... รีบกลับมานะเจ้าคะ ข้าคิดถึง” ตงเข่อซิงตะโกนตามหลังชายหนุ่มเสียงดังอย่างไม่อาย ทำให้อีกฝ่ายตื่นตกใจเมื่อได้ยินคำหวานของนางถึงขั้นสะดุดคันนาเกือบล้ม หญิงสาวยกยิ้มพร้อมกับหัวเราะออกมาเบา ๆ ถึงอย่างไรเขาก็เป็นเพียงเด็กหนุ่มคนหนึ่งเท่านั้น แม้จะอายุสิบเก้าแล้วก็เถอะ ในโลกก่อนนางอายุยี่สิบแปดแล้ว นับว่าอายุมากกว่ากู้อี้สิบปีได้ เรื่องเช่นนี้ในโลกยุคใหม่ก็ไม่ใช่เรื่องน่าอาย ตงเข่อซิงจึงมองว่ามันเป็นเรื่องธรรมดา ๆ เรื่องหนึ่ง อีกอย่างทั้งคู่ก็แต่งงานกันแล้วแม้จะยังไม่ได้ร่วมหอก็ตามที
“ท่านยายมีสิ่งใดให้ข้าช่วยหรือไม่เจ้าคะ”
“แม่หนูเจ้าอยากทำงั้นหรือ ?” แม่เฒ่าจางเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจ
“ท่านยาย ข้าอยากจะลองทำดูเจ้าค่ะ”
“ได้ เช่นนั้นเจ้าก็ลองดู นี่ หว่านลงไปเช่นนี้ กว้าง ๆ แบบนี้เข้าใจหรือไม่ ?”
“เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ข้าจะลองทำดู” ตงเข่อซิงรับเมล็ดพันธุ์จากหญิงชราก่อนจะลงมือหว่านแบบเดียวกันกับที่แม่เฒ่าจางสอน ไม่นานหญิงสาวก็สามารถทำมันได้อย่างคล่องแคล่ว ทั้งยังรวดเร็วไม่ต่างจากคนที่เชี่ยวชาญ เรียกเสียงชื่นชมจากแม่เฒ่าจางไปหลายประโยค
เดิมทีหญิงชราแซ่จางมีบุตรชายถึงสองคน แต่ทั้งคู่ต้องเข้าร่วมกองทัพเพื่อไปออกรบก่อนจะได้ดิบได้ดีแล้วส่งเงินกลับมาให้นางใช้ แม้ว่าอีกฝ่ายตั้งใจจะกลับมารับนางไปอยู่ด้วย ทว่าหญิงชรากลับปฏิเสธเพราะเคยชินกับการอยู่ที่หมู่บ้านฉางเอินแห่งนี้เสียแล้ว จะให้จากไปก็ทำใจไม่ได้ โชคดีที่ยังมีลูกพี่ลูกน้องอยู่ในหมู่บ้านเดียวกันคอยสอดส่องดูแล รวมถึงกู้อี้ที่คอยแวะเวียนถามไถ่นางตลอดจนหญิงชรามองชายหนุ่มเป็นลูกหลานของตนเองไปเสียแล้ว เมื่อได้ข่าวว่าเจ้าหนุ่มผู้นี้จะแต่งงานนางก็เป็นคนแรกที่แวะมาแสดงความยินดีกับเขาด้วยใจจริง ยามนี้ได้เห็นว่าตงเข่อซิงที่แต่งเข้ามาท่าทางใช้ได้ก็ยิ่งนึกเอ็นดูเด็กสาวอยู่มาก แม้จะอายุเพียงสิบหกแต่ก็ดูรู้ความกว่าเด็กสาวหลาย ๆ คนในหมู่บ้านเสียอีก
“แม่หนู เจ้าเหนื่อยหรือไม่ ?”
“ท่านยายเรียกข้าว่าเข่อซิงเถิดเจ้าค่ะ”
“เข่อซิงหรือ ? ชื่อไพเราะไม่เบา”
“ขอบคุณเจ้าค่ะ”
“หากเจ้าเหนื่อยแล้วก็อย่าฝืน รีบขึ้นไปนั่งพักก่อนประเดี๋ยวจะไม่สบายเอาได้”
“หากข้าเหนื่อยจะรีบขึ้นไปพักทันทีเลยเจ้าค่ะ”
“เช่นนั้นก็ได้” หญิงชรายกยิ้มอย่างเอ็นดูที่เห็นท่าทางขะมักเขม้นของหญิงสาว
ระหว่างนั้นตงเข่อซิงก็ได้ยินเสียงของใครบางคนแว่วมาใกล้ ๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองก็พบว่าเป็นกู้อี้กับสตรีคนหนึ่ง หญิงสาวผู้นั้นพยายามเดินตามชายหนุ่มไม่หยุดทั้งยังคอยพูดคุยกับเขามาตลอดทาง ดูเหมือนสามีของหญิงสาวจะไม่ได้สนใจนางนัก เพราะอีกฝ่ายเอาแต่เดินไม่หยุดทั้งยังมีสีหน้าเบื่อหน่ายเป็นอย่างยิ่ง
ตงเข่อซิงได้แต่หัวเราะในใจ หึ สุดท้ายแล้วก็ไม่ได้มีแค่นางสินะ ที่ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกรำคาญ อย่างน้อยก็หญิงผู้นั้นอีกคน
“อ้าวแม่นางสี่ เจ้าเองก็มาช่วยแม่ของเจ้าหว่านข้าวเหมือนกันหรือ ? แต่สวมชุดงามเพียงนั้นไม่กลัววว่ามันจะเปื้อนเอาหรือไง” แม่เฒ่าจางเอ่ยขึ้น
ใครเลยจะไม่รู้สี่ผิงไม่เคยช่วยบิดามารดาทำงานมาตั้งแต่ไหนแต่ไร คนบ้านสี่ไม่อยากให้ลูกสาวคนเล็กของเขาต้องลำบากเพราะอยากให้นางได้แต่งออกไปกับชายหนุ่มที่ดีและเป็นหน้าเป็นตาให้บิดามารดา พวกเขาจึงเลี้ยงดูนางมาไม่ต่างจากคุณหนูตระกูลคนมีเงิน แม้ว่าคนบ้านสี่จะไม่ได้ยากจนแต่ก็ไม่ได้ร่ำรวยมากมาย เงินทองยังต้องเจียดไปให้บุตรชายคนโตร่ำเรียนเพื่อหวังว่าสักวันบุตรชายจะสามารถสอบเป็นขุนนางได้สักตำแหน่ง เพราะว่าบุตรชายของเขาในตอนนี้มีตำแหน่งเป็นถึงซิ่วไฉ คนบ้านสี่จึงดูมีหน้ามีตาเป็นอย่างยิ่ง
“แม่เฒ่าจาง ท่านยุ่งอันใดด้วย ข้าจะทำสิ่งใดมันก็เรื่องของข้า” หญิงสาวตวาดใส่หญิงชราที่อีกฝ่ายทำให้นางอับอายขายหน้าต่อหน้ากู้อี้ วาจาของสี่ผิงทำให้ตงเข่อซิงเลิกคิ้วก่อนจะนึกในใจว่าหญิงสาวช่างหยาบคายนัก มิน่าเล่า ชายหนุ่มถึงดูไม่ค่อยชื่นชอบนาง แต่ไม่ชอบแล้วอย่างไรเล่า ปล่อยให้ถูกสตรีผู้นั้นตามรังควานเสียให้เข็ดสมน้ำหน้า !
“เข่อเข่อ เจ้าช่วยแม่เฒ่าจางเสร็จหรือยัง ? หากเสร็จแล้วก็กลับกันเถิด ท่านแม่รอกินมื้อเที่ยงอยู่ที่เรือน” ตงเข่อซิงถึงกับตากระตุกไม่หยุดเมื่ออยู่ ๆ กู้อี้ก็ใช้นางเป็นโล่กำบังให้เขาจากสตรีผู้นั้น ถึงขนาดลงทุนเรียกว่าเข่อเข่อ ช่างตลกร้ายเสียจริงคนผู้นี้ หญิงสาวยังคิดว่าจะปล่อยให้อีกฝ่ายถูกสตรีผู้นั้นเอาเปรียบเสียหน่อย แต่เหตุใดชายหนุ่มถึงลากนางออกไปแปดเปื้อนด้วยเช่นนี้เล่า
“พี่กู้อี้ นี่เมียพี่งั้นหรือ ?” สี่ผิงเอ่ยถามและสีหน้าของนางบิดเบี้ยวด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะมองสำรวจตงเข่อซิงตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาที่ไร้มารยาท เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายงดงามกว่าตน หญิงสาวก็ได้แต่สะบัดหน้าแล้วหันไปเอ่ยกับชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงออดอ้อน หากแต่มันกลับทำให้กู้อี้รู้สึกขนลุกเป็นอย่างมาก
“พี่กู้อี้ นางไม่เห็นจะงามเลยสักนิด งามสู้ข้าไม่ได้เลยด้วยซ้ำ”
“ท่านพี่... กลับเรือนกันเถิด ข้าเหนื่อยแล้ว” ตงเข่อซิงเบื่อที่จะปั้นหน้าอีกต่อไป ก่อนจะตัดบทด้วยการเข้าไปคล้องแขนกู้อี้แล้วลากเขาออกมาจากตรงนั้นทันที หากแต่สี่ผิงกลับไม่ยอมง่าย ๆ พยายามจะรั้งชายหนุ่มเอาไว้
“พี่กู้อี้พี่จะกลับแล้วหรือเจ้าคะ ?”
“แม่นางสี่ ข้ากับท่านพี่ต้องขอตัวกลับก่อน จริง ๆ แล้วช่วงเวลาเช่นนี้เป็นเวลาของสามีภรรยา ข้าไม่น่าออดอ้อนให้ท่านพี่พามานาเลย เหงื่อออกเยอะเพียงนี้คงต้องไหว้วานให้เขาถูหลังให้อีก ข้ากลับก่อนละ”
“ท่านยาย ข้ากับสามีต้องกลับแล้วเจ้าค่ะ แล้วพบกันใหม่นะเจ้าคะ”
“ไปดีมาดีเถิด”
กล่าวจบตงเข่อซิงก็ลากชายหนุ่มออกมาจากที่นั่น เมื่อเห็นว่าเดินจากมาไกลและอีกฝ่ายไม่ได้ตามแล้ว นางก็ปล่อยมือที่คล้องท่อนแขนแข็งแรงของเขาทันที ก่อนจะเดินนำหน้ากลับเรือนโดยไม่หันมามองกู้อี้แม้แต่น้อย
ในขณะที่หญิงสาวเดินนำหน้าด้วยความเร็ว กู้อี้ดูเหมือนจะนิ่งเงียบมาตลอดทาง เขาไม่ได้หาเรื่องนางเช่นทุกครั้ง เพราะชายหนุ่มกำลังรู้สึกหน้าร้อนกับคำพูดของตงเข่อซิงเมื่อครู่นี้ไม่หาย ไม่ใช่เพราะเขินอายแต่กำลังโมโหที่อีกฝ่ายพูดจาเลื่อนเปื้อนไม่รู้จักสำรวมเอาเสียเลย อันใดคือช่วงเวลาของสามีภรรยา อันใดคืออาบน้ำถูหลังให้กัน เขาเคยทำเช่นนั้นเสียเมื่อไหร่
ขณะที่ทั้งคู่เดินมาถึงหน้าบ้านของตนเองก็ต้องประหลาดใจ เมื่อพบว่ามีรถม้าคันใหญ่จอดเทียบอยู่ที่หน้าประตูเรือน ชายหนุ่มขมวดคิ้วแน่นก่อนจะหันมามองหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างกาย“นั่นมันรถม้าของผู้ใดกัน ?”“ไม่รู้สิ เจ้านำมาตะกร้ามาเถิดข้าจะเป็นคนถือเข้าไปเอง ส่วนเจ้าก็ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสีย เนื้อตัวสกปรกมอมแมมไปหมดแล้ว”“อ้อ... ขอบคุณท่านมาก เช่นนั้นก็ฝากด้วย” แม้ว่าหญิงสาวจะรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลแต่ก็ไม่คิดที่จะต่อความ ถึงอย่างไรนางก็เป็นเพียงสะใภ้พึ่งแต่งเข้าเรือนมา สิ่งที่ควรรู้และสิ่งใดที่ไม่ควรรู้ตงเข่อซิงย่อมเข้าใจอย่างแจ่มแจ้งตงเข่อซิงที่เนื้อตัวสกปรกเดินหลบเลี่ยงจากเรือนด้านหน้าเดินลัดเลาะด้านข้างไปจนถึงเรือนของนาง ก่อนจะถอดเสื้อผ้าและอาบน้ำที่มีในอ่างน้ำ เพราะน้ำถูกเติมจนเต็มอ่างดินทำให้มันค่อนข้างเย็นจนทำให้นางรู้สึกหนาวจนเกือบถึงกระดูก นี่ขนาดยังไม่ถึงฤดูหนาวเลยด้วยซ้ำ หากถึงฤดูหนาวจะต้องสิ้นเปลืองเชื้อเพลิงและถ่านจำนวนมากเป็นแน่ อย่างไรก็ตามคงต้องวางแผนที่จะมองหาไม้เนื้อดีเพื่อนำมาทำฟืนและถ่านเก็บเอาไว้บ้างแล
ตงเข่อซิงวิ่งตรงเข้าไปในครัวก่อนจะมองหาบางสิ่งบางอย่าง เมื่อนางพบมันก็ตรงเข้าไปหยิบออกมาทันทีก่อนจะใช้มีดเล็กเหลาปลายให้เรียวแหลม ของที่ว่านั่นก็คือฟืนที่ถูกเผาจนกลายเป็นถ่านสีดำนอนแน่นิ่งอยู่ในเตานั่นเอง หญิงสาวคิดว่าสิ่งนี้น่าจะพอทดแทนกันได้ก่อนจะหาเศษผ้ามาพันที่ด้ามจับเพื่อไม่ให้มือของนางเลอะ แล้วย้อนกลับไปที่ห้องเพื่อกางกระดาษแผ่นสีขาวลงบนโต๊ะพร้อมกับลงมือวาดรูปให้กู้อี้เห็นภาพได้ชัดเจนขึ้นภาพวาดตรงหน้าของชายหนุ่มไหนเลยจะน่าสนใจเท่ากับสิ่งที่หญิงสาวกำลังใช้อยู่ในมือได้ แม้จะรู้ว่ามันเป็นเพียงถ่านสีดำที่ถูกเผาแล้วก็ตามหากแต่ลายเส้นนั้นกลับมองดูหนักแน่นและเขียนได้ง่าย ทั้งยังรวดเร็วกว่าการใช้พู่กันเป็นไหน ๆ กู้อี้เพ่งพินิจภรรยาอีกครั้งอย่างชั่งใจ สตรีที่เขาเคยดูแคลนเช่นนางไม่คิดว่าจะมีหัวคิดที่แปลกไม่เหมือนกับสตรีทั่วไปเลยแม้แต่น้อย นับว่าน่าสนใจเป็นอย่างยิ่ง
เมื่อตงเข่อซิงและกู้อี้กลับมาถึงบ้าน ทั้งคู่ก็รับประทานมื้อกลางวันร่วมกับท่านแม่ที่เตรียมอาหารเอาไว้หลายอย่าง และอาหารบนโต๊ะมีรสชาติอร่อยจนน่าตื่นตาตื่นใจ “ท่านแม่ อาหารเหล่านี้อร่อยมากเลยเจ้าค่ะ” ตงเข่อซิงเอ่ยด้วยใบหน้าแจ่มใส หากผู้คนมาเห็นจะต้องรู้สึกเอ็นดูนางมากขึ้นอีก เว้นเสียแต่กู้อี้ที่เห็นท่าทางตื่นเต้นแม้กระทั่งอาหารบ้าน ๆ ธรรมดา ๆ ก็รู้สึกหมั่นไส้นางขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก “หึ เพียงแค่อาหารง่าย ๆ อร่อยถึงเพียงนั้นเลยหรือ ?” ชายหนุ่มเอ่ยถามภรรยาพร้อมกับเลิกคิ้วด้วยความสงสัยแกมหมั่นไส้ “อร่อยมากกกเจ้าค่ะ ท่านพี่...” ตงเข่อซิงตอบกลับชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานจนคนฟังแทบจะสำลักอาหาร แต่กระนั้นก็ทำให้แม่สามีถึงกับหัวเราะออกมาเบา ๆ ในคราวแรกนางคิดว่าบุตรชายกับลูกสะใภ้อาจจะมีปัญหากัน เพราะทั้งคู่แตกต่างกันมากทั้งนิสัยใจคอและหลาย ๆ อย่าง มาวันนี้เห็นท่าทางเช่นนี้ของทั้งสองคน นางเองก็รู้สึกวางใจมากขึ้น “เอาละ เจ้าอย่าได้กลั่นแกล้งนางอีกเลย เข่อเข่อแม่ทำเอาไว้เยอะเจ้าค่อย ๆ กิน อยากจะกินเท่าไรก็กินได้จนหมดเลยไม่ต้องเกรงใจ” “เจ้าค่ะท่านแม่
“กู้อี้ ! เหตุใดเจ้าจึงพาเมียออกมาทำงานเร็วเช่นนี้ มิใช่ว่าต้องอยู่ในห้องหอสามวันสามคืนหรอกหรือ ?” หญิงชราผู้หนึ่งที่เห็นสองสามีภรรยากู้เดินเข้ามาใกล้จึงเอ่ยทักด้วยสีหน้าแปลกใจตงเข่อซิงมองไปรอบ ๆ พบว่าพื้นที่นากว้างขวางนับร้อยหมู่ กำลังถูกหว่านเมล็ดพืชลงไป บางส่วนก็เริ่มมีต้นกล้าต้นเล็กโผล่ขึ้นจากพื้นดินบ้างแล้ว ความงดงามของธรรมชาติดึงดูดให้นางรู้สึกสนใจเป็นอย่างยิ่ง“แม่เฒ่าจาง ข้าเป็นเพียงชาวไร่ชาวนาจะให้นอนอยู่เฉย ๆ เช่นครอบครัวผู้ดีได้อย่างไรกัน” ชายหนุ่มเอ่ยตอบขณะที่เดินไปยังกระท่อมเล็ก ๆ ที่หลังคามุงจากหญ้า ก่อนจะวางตะกร้าสะพายหลังลงบนแคร่ไม้ไผ่“เจ้านี่นะ ไม่รู้จักรักถนอมเมียเจ้าบ้างเลยหรือ ?” หญิงชราเอ่ยขึ้นก่อนจะมองไปยังตงเข่อซิงด้วยแววตาเห็นใจ เจ้าหนุ่มกู้อี้แม้จะมีใบหน้าหล่อเหลาแต่เสียอย่างเดียวที่ปากร้ายไปหน่อย แม่หนูผู้นี้ไม่บอกก็รู้ว่าเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่คงจะไม่เคยลำบากตรากตรำ เจ้าหนุ่มนี่พาเมียมาทำนาตั้งแต่แต่งงานวันแรกคงไม่คิดจะกลั่นแกล้งนางหรอกนะ“แม่เฒ่าจาง นางเป็นเมียชาวนาย่อมต้องรู้จักปรับตัว” ชายหนุ่มกล่าวต่อพร้อมทั้งสาวเท้าไปตามคันนา เพื่อตรวจดูความเรียบร้อยในกา
หลังจากทั้งคู่อาบน้ำเปลี่ยนเป็นชุดที่ใช้หลับนอน ชายหนุ่มก็ขยับตัวไปนอนตรงเก้าอี้ตัวยาวมุมห้อง ตงเข่อซิงนอนมองดูร่างสูงที่นอนขดตัวอยู่ทำให้เก้าอี้ดูเล็กลงถนัดตาเช้าวันรุ่งขึ้น ตงเข่อซิงตื่นมาก็ไม่พบสามีแล้ว ก่อนที่นางจะรีบลุกจากเตียงนอนไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อที่จะคารวะน้ำชาแก่แม่สามี เมื่อร่างอรชรเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นเล็ก ๆ ก็พบว่าแม่สามีกำลังนั่งปักผ้าอยู่ ส่วนกู้อี้กลับไม่เห็นแม้แต่เงา ฟู่เนี่ยเจินเห็นลูกสะใภ้ก้าวเข้าห้องมาก็วางสิ่งของที่อยู่ในมือ ก่อนจะกวักมือเรียกให้หญิงสาวเข้าไปใกล้“ลูกสะใภ้คารวะแม่สามีเจ้าค่ะ” ตงเข่อซิงทำความเคารพอีกฝ่ายอย่างนอบน้อม ในคราวแรกที่ได้พบหน้าฟู่เนี่ยเจิน หญิงสาวก็นึกแปลกใจอยู่มาก แม่สามีท่าทางยังมิได้แก่ชราอย่างที่คิด ดูเหมือนว่าจะอายุราวสี่สิบต้น ๆ เท่านั้น ใบหน้าของนางแม้จะมีริ้วรอยอยู่บ้างหากแต่ยังฉายชัดถึงความงดงามเมื่อครั้งก่อนที่เคยมีปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายครั้งยังวัยเยาว์จะต้องเป็นหญิงงามล่มเมืองผู้หนึ่งเป็นแน่ มิน่าเล่า กู้อี้จึงได้มีใบหน้าที่หล่อเหลาปานนั้น ที่แท้ก็ได้รับอิทธิพลมาจากมารดานี่เอง“เด็กดีเข้ามาใกล้ ๆ แม่สิ
ทางด้านเรือนของฮูหยินผู้เฒ่า“นายหญิงเจ้าคะ ?”“มีอันใดงั้นหรือ ?” หญิงชราหันไปเอ่ยกับคนสนิทที่เป็นดั่งคนรู้ใจ ทั้งคู่เติบโตมาด้วยกัน อู่หมัวมัวกับนางอยู่ด้วยกันมาเกินกว่าครึ่งชีวิต ย่อมรู้จักและรู้ใจกันดีที่สุด“งานในวันพรุ่งนี้ คุณหนูใหญ่จะไม่อาละวาดอีกหรือเจ้าคะ ?”“ไม่แล้วละ” หญิงชราตอบกลับคนสนิทด้วยความมั่นใจ“เหตุใดท่านจึงมั่นใจนักเล่าเจ้าคะ ?”“ข้าเพียงรู้สึกว่านางจะไม่มีทางก่อเรื่องเป็นแน่” ฮูหยินเฒ่าไม่รู้ว่าจะอธิบายเหตุผลใดให้คนสนิทเข้าใจ เพียงแต่สัญชาตญาณบอกว่างานในวันพรุ่งนี้จะต้องราบรื่น การที่หญิงชราให้หลานสาวอันเป็นที่รักแต่งเข้าตระกูลกู้ก็เพราะความหวังดีทั้งสิ้น และนี่ก็เป็นเพียงสิ่งเดียวที่นางพอจะทำเพื่อหลานสาวผู้นี้ได้ หากไม่ทำเช่นนี้แล้วละก็...สตรีผู้นั้นจะต้องส่งหลานสาวของนางให้กับใครสักคนเพื่อเป็นเครื่องมือในการหาผลประโยชน์ของพวกเขาเป็นแน่ เจ้าหนูตระกูลกู้ผู้นั้นก็นับว่าไม่เลวนัก ทั้งนางและผู้อาวุโสของเขาก็รู้จักกัน อีกฝ่ายย่อมต้องไว้หน้าหญิงชราเช่นนางไม่มากก็น้อย เมื่อแต่งตงเข่อซิงไปแล้วก็คงจะไม่ทิ้งขว้างกระมัง เพราะหลานสาวผู้นี้ของนางช่างน่าเวทนานัก“เจ้าค่ะ”ท







