Share

ตอนที่ 3

last update publish date: 2026-11-17 17:00:18

หลังจากทั้งคู่อาบน้ำเปลี่ยนเป็นชุดที่ใช้หลับนอน ชายหนุ่มก็ขยับตัวไปนอนตรงเก้าอี้ตัวยาวมุมห้อง ตงเข่อซิงนอนมองดูร่างสูงที่นอนขดตัวอยู่ทำให้เก้าอี้ดูเล็กลงถนัดตา

เช้าวันรุ่งขึ้น ตงเข่อซิงตื่นมาก็ไม่พบสามีแล้ว ก่อนที่นางจะรีบลุกจากเตียงนอนไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อที่จะคารวะน้ำชาแก่แม่สามี เมื่อร่างอรชรเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นเล็ก ๆ ก็พบว่าแม่สามีกำลังนั่งปักผ้าอยู่ ส่วนกู้อี้กลับไม่เห็นแม้แต่เงา ฟู่เนี่ยเจินเห็นลูกสะใภ้ก้าวเข้าห้องมาก็วางสิ่งของที่อยู่ในมือ ก่อนจะกวักมือเรียกให้หญิงสาวเข้าไปใกล้

“ลูกสะใภ้คารวะแม่สามีเจ้าค่ะ” ตงเข่อซิงทำความเคารพอีกฝ่ายอย่างนอบน้อม ในคราวแรกที่ได้พบหน้าฟู่เนี่ยเจิน หญิงสาวก็นึกแปลกใจอยู่มาก แม่สามีท่าทางยังมิได้แก่ชราอย่างที่คิด ดูเหมือนว่าจะอายุราวสี่สิบต้น ๆ เท่านั้น ใบหน้าของนางแม้จะมีริ้วรอยอยู่บ้างหากแต่ยังฉายชัดถึงความงดงามเมื่อครั้งก่อนที่เคยมีปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายครั้งยังวัยเยาว์จะต้องเป็นหญิงงามล่มเมืองผู้หนึ่งเป็นแน่ มิน่าเล่า กู้อี้จึงได้มีใบหน้าที่หล่อเหลาปานนั้น ที่แท้ก็ได้รับอิทธิพลมาจากมารดานี่เอง

“เด็กดีเข้ามาใกล้ ๆ แม่สิ”

“เจ้าค่ะ” หญิงสาวนั่งลงบนเก้าอี้ซึ่งอยู่ถัดมาจากที่นั่งของแม่สามี

“เด็กดี เป็นอย่างไรบ้าง หลับสบายหรือไม่ ? ที่นี่อาจจะไม่ได้สุขสบายเท่าที่จวนเดิมของเจ้า คงต้องลำบากเจ้าแล้ว” ตงเข่อซิงยกยิ้มจริงใจ แม่สามีของนางถ่อมตัวเกินไป แม้ว่าที่นี่จะไม่ได้ใหญ่โตแต่ทุกพื้นที่ล้วนสะอาดหมดจน ต่อให้ข้าวของจะไม่ได้มีมากมาย ทว่ากลับเป็นระเบียบเรียบร้อยไปทุกมุมเรือน เพียงเท่านี้ก็บ่งบอกถึงนิสัยใจคอของแม่สามีได้เป็นอย่างดีแล้ว ต่อให้ไม่ร่ำรวยแต่อยู่แล้วสบายใจย่อมดีกว่าการได้อยู่ในจวนหลังใหญ่ทว่ากลับหาความสุขไม่ได้

“ท่านแม่อย่าได้เป็นกังวล ที่นี่ดีมาก ข้าชอบที่นี่เจ้าค่ะ” ฟู่เนี่ยเจินมองดูใบหน้าที่เกลี้ยงเกลาของลูกสะใภ้ ทั้งยังได้ฟังวาจาที่รื่นหูของอีกฝ่ายก็อดที่จะเอ็นดูนางมิได้ ก่อนจะหยิบเอากำไลหยกออกมาแล้วสวมเข้าที่ข้อมือเล็กของหญิงสาว

“บ้านเรามิได้ร่ำรวย ของสิ่งนี้เป็นสมบัติที่ท่านยายของกู้อี้มอบให้กับแม่ เพราะแม่มิได้มีบุตรสาวแม่จึงขอมอบมันให้กับเจ้า” ตงเข่อซิงมองดูกำไลหยกเนื้อดีที่ถูกสวมเข้าที่ข้อมือของนางด้วยความรู้สึกหลากหลาย หญิงสาวไม่เคยมีใครคอยใส่ใจ มารดาไม่ได้เลี้ยงดู บิดาไม่เหลียวแล จะมีก็เพียงแต่คุณย่าเท่านั้น แต่นางก็ยังคงโหยหาความรักของพ่อแม่อยู่เสมอ แม้จะรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ก็ตาม

มาตอนนี้ที่แต่งงานออกเรือนแล้วแต่กลับพบกับแม่สามีที่ใจดีทั้งยังเอาใจใส่นาง หญิงสาวก็รู้สึกว่าตนเองโชคดีเป็นอย่างมากจนแทบจะกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ ตงเข่อซิงที่มีปมเรื่องครอบครัวแบบนางมักจะอ่อนไหวกับเรื่องเช่นนี้อย่างง่าย ๆ จนน่าเหลือเชื่อ ทั้ง ๆ ที่ปกติแล้วไม่เคยปล่อยให้ใครมารังแกตัวเองได้ง่าย ๆ ด้วยซ้ำไป

“ขอบคุณท่านแม่มากเจ้าค่ะ”

“เด็กดี ต่อไปก็ให้คิดเสียว่าเจ้าเป็นลูกสาวของแม่อีกคนก็แล้วกัน มีสิ่งใดไม่สบายใจก็สามารถเอ่ยกับแม่ได้ หรือหากว่ากู้อี้เกิดรังแกเจ้าขึ้นมาก็ให้รีบมาบอกแม่ แม่จะเป็นคนจัดการเขาแทนเจ้าเอง” ฟู่เนี่ยเจินยกมือลูบศีรษะของหญิงสาวอย่างเอ็นดู ในขณะเดียวกัน ตงเข่อซิงก็พยักหน้าราวกับไก่จิก จนไม่ทันได้สังเกตว่าชายหนุ่มเดินเข้ามาในห้องตั้งแต่เมื่อใด

“ท่านแม่กล่าวเกินไปแล้ว ข้าหรือจะกล้ารังแกนาง” กู้อี้เอ่ยขึ้นพร้อมกับหรี่ตามองร่างเล็กที่ดูเรียบร้อยกว่าปกติของตงเข่อซิง

“หึ หากเจ้ารังแกเข่อซิง คอยดูว่าแม่จะจัดการเจ้าเช่นไร ?” ผู้เป็นมารดาเอ่ยข่มขู่ชายหนุ่ม

กู้อี้ได้แต่เลิกคิ้ว เพียงแค่ไม่กี่เค่อสตรีผู้นี้ก็สามารถพามารดาของเขาไปเป็นคนของนางได้แล้วเช่นนั้นหรือ นับว่าเป็นความสามารถที่ไม่อาจดูเบาได้เลยจริง ๆ

หลังจากนั้นทั้งคู่ก็เริ่มพิธียกน้ำชาให้แก่แม่สามีก่อนจะเป็นอันจบพิธี หลังจากนั้นคนทั้งสามก็รับประทานอาหารร่วมกัน บนโต๊ะอาหารมีเพียงโจ๊กเม็ดบัว ไข่เค็ม และผักดอง แต่ตงเข่อซิงกลับรู้สึกว่าอาหารมื้อนี้เป็นมื้อที่ดีที่สุดเท่าที่นางเคยได้กินมา อย่างน้อยก็ไม่ต้องนั่งกินอาหารคนเดียวอย่างโดดเดี่ยวเช่นทุกครั้ง

“พวกเจ้าพึ่งแต่งงาน เจ้าเองก็อยู่เป็นเพื่อนเข่อซิงสักหน่อย พ้นสามวันยังต้องกลับบ้านเดิม เจ้าเองก็ต้องกลับไปเป็นเพื่อนนางด้วย เข้าใจหรือไม่”

“แต่ว่าข้ายังมีงานต้องทำ อีกอย่างจะต้องออกไปดูไร่นาที่กำลังถึงเวลาหว่านเมล็ดพันธุ์”

“เช่นนั้นเจ้าก็พาเข่อซิงไปด้วย นางจะได้เห็นว่าตรงไหนบ้างที่เป็นที่ดินของเรา ถือโอกาสไปเที่ยวเล่นจะได้ไม่เบื่อ”

“ข้าอยากไปเจ้าค่ะ” ตงเข่อซิงได้ยินว่าอีกฝ่ายจะไปไร่นา นางเองก็อยากจะเห็นอยากจะลองไปดูให้เห็นกับตาสักครั้งว่าในยุคนี้เขาทำนากันเช่นไร

“เช่นนั้นก็ไปกับพี่เขาเถิด”

“เจ้าค่ะ” ตงเข่อซิงรับคำก่อนจะลอบสังเกตสีหน้าของชายหนุ่มและเห็นอีกฝ่ายกลอกตาอย่างระอา แต่หญิงสาวก็หาได้สนใจไม่ ถึงอย่างไรความลำบากใจของเขาก็หาได้เกี่ยวข้องสิ่งใดกับนาง หึหึ

“ขอรับท่านแม่” กู้อี้ไม่อยากมีปัญหากับมารดาจึงทำได้เพียงรับปากไปเช่นนั้น

“เช่นนั้นข้าจะไปเปลี่ยนชุดเจ้าค่ะ” หญิงสาวเอ่ย ชุดนี้คงไม่เหมาะที่จะไปนา ประเดี๋ยวจะเลอะเอาเปล่า ๆ ก่อนหน้านี้ท่านย่าเตรียมเสื้อผ้าที่ตัดเย็บจากผ้าฝ้ายธรรมดาให้นางหลายชุดเพื่อที่จะได้เอาไว้ใส่ได้สะดวก ส่วนชุดสวย ๆ ก็เก็บเอาไว้ใส่ในยามจำเป็น ดูเหมือนว่าฮูหยินผู้เฒ่าจะเตรียมการเอาไว้ให้นางอย่างรอบคอบเป็นอย่างยิ่ง ชุดของตงเข่อซิงเป็นผ้าฝ้ายสีอ่อนเรียบง่ายพร้อมกับรวบปลายผมขดม้วนเฉกเช่นสตรีที่ออกเรือนแล้ว ก่อนจะใช้หวีไม้สลักเนื้อดีเสียบเอาไว้เท่านั้น

เมื่อตงเข่อซิงเดินออกมาบริเวณหน้าเรือน แม่สามีที่เห็นชุดของนางก็ถึงกับยกยิ้มอย่างใจดี ในตอนแรกฟู่เนี่ยเจินยังกังวลอยู่ว่าลูกสะใภ้จะมีชุดที่เหมาะสมหรือไม่ หากจะนำชุดของตนเองไปให้หญิงสาวสวมใส่ก็เกรงว่าจะไม่เหมาะสมนัก

“เด็กดี เจ้าสวมเช่นนี้แล้วงามนัก” เมื่อแม่สามีเอ่ยชม ตงเข่อซิงก็ถึงกับเขินอายจนตัวม้วน แต่เมื่อหันไปเห็นสีหน้าอันเย็นชาของกู้อี้พร้อมกับแววตาเย้ยหยันของเขา หญิงสาวก็แอบอยากจะกระโจนเข้าใส่อีกฝ่ายให้รู้แล้วรู้รอดไปเสีย

“หึ ที่นาแดดร้อนมากนัก หากว่าเจ้าไม่อยากไปก็ไม่มีผู้ใดบังคับ”

“ข้าไม่กลัวแดด”

“กู้อี้ เจ้านี่นะ เหตุใดถึงชอบกลั่นแกล้งเข่อซิงนัก” ไม่พูดเปล่าแต่ผู้เป็นมารดายังตีที่แขนของชายหนุ่มไม่เบานัก ทำให้ตงเข่อซิงยิ้มออกมาด้วยความพอใจเป็นอย่างมากก่อนจะแอบแลบลิ้นให้อีกฝ่ายอย่างใจกล้า

“เจ้า !” ชายหนุ่มได้แต่ลอบขบกรามพร้อมกับแอบจดบัญชีแค้นเอาไว้ในใจรอการชำระในภายหน้า

“เสร็จแล้วก็รีบออกเดินทาง”

“อื้อ ท่านแม่ ข้าไปก่อนนะเจ้าคะ”

“ไปดีมาดี เจ้าเองก็ดูแลเข่อซิงให้ดีอย่าให้น้องพลัดหลงกับเจ้าเล่า !” ฟู่เนี่ยเจินยังคอยย้ำชัดเพราะนางสังเกตท่าทีของทั้งคู่ เมื่อคืนนี้คงยังไม่มีการร่วมหอเกิดขึ้นอย่างแน่นอน และสองหนุ่มสาวก็ดูเข้ากันไม่ค่อยได้เสียด้วยแต่ก็ช่างเถิด อยู่ ๆ กันไปอะไรคงจะดีขึ้นเอง

เมื่อมองดูสองสามีภรรยาที่พึ่งแต่งงานใหม่เดินไปที่นาพร้อมกันภายในใจของฟู่เนี่ยเจินก็มิค่อยสงบนัก เดิมทีเด็กสาวผู้นี้ควรจะได้แต่งงานออกเรือนและมีชีวิตที่ดีกว่านี้ เสียดายที่ในตอนนี้นางเองก็ทำให้หญิงสาวได้เพียงเท่านี้ หวังว่าตงเข่อซิงจะเข้าใจและอยู่ร่วมกันกับกู้อี้ได้เป็นอย่างดี

ทางด้านตงเข่อซิงและกู้อี้ที่เดินห่างออกจากหมู่บ้านไปราว ๆ ลี้ ชายหนุ่มก็หันมาเอ่ยวาจาเหน็บแนมนางทันที

“ผิดหวังมากหรือไม่ ที่มิได้แต่งเข้าจวนเป่ยโหวแต่กลับแต่งเข้ามาในตระกูลชาวนาเช่นข้า !” ตงเข่อซิงที่ได้ยินเช่นนั้นก็หันไปหรี่ตามองชายหนุ่มก่อนจะเอ่ยต่อปากต่อคำอย่างไม่ยอมแพ้

“ก็น่าผิดหวังอยู่เพราะสามีไม่ได้เป็นอย่างที่คิด แต่โชคดีที่มีแม่สามีแสนดีก็เลยพอจะทดแทนกันได้”

“หึ” กู้อี้ส่งเสียงหึในลำคอก่อนจะเบือนหน้าหนี

“เดิมทีข้าก็ไม่ได้รังเกียจท่านหรอกนะ แต่เหตุใดท่านต้องทำเหมือนเกลียดชังข้าถึงเพียงนี้ด้วย ! ข้าไปทำสิ่งใดให้ท่านไม่พอใจงั้นหรือ ?” ตงเข่อซิงรู้สึกอึดอัดเป็นอย่างยิ่งจึงหันไปถามอีกฝ่ายตรง ๆ นางไม่ชอบสถานการณ์เช่นนี้เลย หญิงสาวไม่รู้ตัวเสียด้วยซ้ำว่าตนเองทำสิ่งใดผิด อยู่ ๆ มาถูกเกลียดเช่นนี้ช่างไม่ยุติธรรมกับนางเอาเสียเลย

“เจ้าไม่ได้เต็มใจแต่งกับข้า !” กู้อี้เอ่ยออกมาอย่างสุดทน ใบหน้าของเขาแดงก่ำและมีโทสะ เป็นตงเข่อซิงที่ไม่เข้าใจว่าเหตุใดอีกฝ่ายต้องโกรธ มีสตรีใดบ้างไม่อยากตบแต่งกับชายที่ตนเองพึงใจ มีใครที่เต็มใจแต่งกับคนแปลกหน้าด้วยหรือ ?

“ท่านก็ไม่เต็มใจแต่งกับข้าเช่นกัน !” หญิงสาวโต้ตอบ

“เจ้ารู้ได้เช่นไรว่าข้าไม่เต็มใจ !”

“เช่นนั้นหมายความว่าท่านชอบข้างั้นหรือ ?” เสียงหวานเอ่ยคำถามพาซื่อ ดวงตากลมโตของนางจดจ้องไปยังใบหน้าของชายหนุ่มราวกับต้องการคำตอบ ทว่าอยู่ ๆ หญิงสาวกลับได้ยินวาจาร้าย ๆ จากปากของอีกฝ่ายทำเอาตงเข่อซิงแทบควันออกหู

“ใครมันจะไปชอบคนเช่นเจ้า !” กล่าวจบกู้อี้ก็รีบจ้ำอ้าวเดินจากไปในทันที ทิ้งให้ตงเข่อซิงยืนโกรธจนตัวสั่น

“คนเช่นข้า คนเช่นข้ามันเป็นอย่างไร ? นี่ ! เจ้ากลับมาพูดให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้นะ”

กู้อี้ไม่เพียงแต่ไม่ฟังเสียงเรียกของหญิงสาว เขาเดินล่วงหน้าห่างออกไปไกล แต่พอไกลเกินไปก็ลดความเร็วลงเพื่อรอให้ตงเข่อซิงตามทัน เป็นเช่นนี้จนกระทั่งถึงที่นาของพวกเขา

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ข้ามมาเป็นภรรยาของสามีชาวนาผู้หล่อเหลา   ตอนที่ 7

    ขณะที่ทั้งคู่เดินมาถึงหน้าบ้านของตนเองก็ต้องประหลาดใจ เมื่อพบว่ามีรถม้าคันใหญ่จอดเทียบอยู่ที่หน้าประตูเรือน ชายหนุ่มขมวดคิ้วแน่นก่อนจะหันมามองหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างกาย“นั่นมันรถม้าของผู้ใดกัน ?”“ไม่รู้สิ เจ้านำมาตะกร้ามาเถิดข้าจะเป็นคนถือเข้าไปเอง ส่วนเจ้าก็ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสีย เนื้อตัวสกปรกมอมแมมไปหมดแล้ว”“อ้อ... ขอบคุณท่านมาก เช่นนั้นก็ฝากด้วย” แม้ว่าหญิงสาวจะรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลแต่ก็ไม่คิดที่จะต่อความ ถึงอย่างไรนางก็เป็นเพียงสะใภ้พึ่งแต่งเข้าเรือนมา สิ่งที่ควรรู้และสิ่งใดที่ไม่ควรรู้ตงเข่อซิงย่อมเข้าใจอย่างแจ่มแจ้งตงเข่อซิงที่เนื้อตัวสกปรกเดินหลบเลี่ยงจากเรือนด้านหน้าเดินลัดเลาะด้านข้างไปจนถึงเรือนของนาง ก่อนจะถอดเสื้อผ้าและอาบน้ำที่มีในอ่างน้ำ เพราะน้ำถูกเติมจนเต็มอ่างดินทำให้มันค่อนข้างเย็นจนทำให้นางรู้สึกหนาวจนเกือบถึงกระดูก นี่ขนาดยังไม่ถึงฤดูหนาวเลยด้วยซ้ำ หากถึงฤดูหนาวจะต้องสิ้นเปลืองเชื้อเพลิงและถ่านจำนวนมากเป็นแน่ อย่างไรก็ตามคงต้องวางแผนที่จะมองหาไม้เนื้อดีเพื่อนำมาทำฟืนและถ่านเก็บเอาไว้บ้างแล

  • ข้ามมาเป็นภรรยาของสามีชาวนาผู้หล่อเหลา   ตอนที่ 6

    ตงเข่อซิงวิ่งตรงเข้าไปในครัวก่อนจะมองหาบางสิ่งบางอย่าง เมื่อนางพบมันก็ตรงเข้าไปหยิบออกมาทันทีก่อนจะใช้มีดเล็กเหลาปลายให้เรียวแหลม ของที่ว่านั่นก็คือฟืนที่ถูกเผาจนกลายเป็นถ่านสีดำนอนแน่นิ่งอยู่ในเตานั่นเอง หญิงสาวคิดว่าสิ่งนี้น่าจะพอทดแทนกันได้ก่อนจะหาเศษผ้ามาพันที่ด้ามจับเพื่อไม่ให้มือของนางเลอะ แล้วย้อนกลับไปที่ห้องเพื่อกางกระดาษแผ่นสีขาวลงบนโต๊ะพร้อมกับลงมือวาดรูปให้กู้อี้เห็นภาพได้ชัดเจนขึ้นภาพวาดตรงหน้าของชายหนุ่มไหนเลยจะน่าสนใจเท่ากับสิ่งที่หญิงสาวกำลังใช้อยู่ในมือได้ แม้จะรู้ว่ามันเป็นเพียงถ่านสีดำที่ถูกเผาแล้วก็ตามหากแต่ลายเส้นนั้นกลับมองดูหนักแน่นและเขียนได้ง่าย ทั้งยังรวดเร็วกว่าการใช้พู่กันเป็นไหน ๆ กู้อี้เพ่งพินิจภรรยาอีกครั้งอย่างชั่งใจ สตรีที่เขาเคยดูแคลนเช่นนางไม่คิดว่าจะมีหัวคิดที่แปลกไม่เหมือนกับสตรีทั่วไปเลยแม้แต่น้อย นับว่าน่าสนใจเป็นอย่างยิ่ง

  • ข้ามมาเป็นภรรยาของสามีชาวนาผู้หล่อเหลา   ตอนที่ 5

    เมื่อตงเข่อซิงและกู้อี้กลับมาถึงบ้าน ทั้งคู่ก็รับประทานมื้อกลางวันร่วมกับท่านแม่ที่เตรียมอาหารเอาไว้หลายอย่าง และอาหารบนโต๊ะมีรสชาติอร่อยจนน่าตื่นตาตื่นใจ “ท่านแม่ อาหารเหล่านี้อร่อยมากเลยเจ้าค่ะ” ตงเข่อซิงเอ่ยด้วยใบหน้าแจ่มใส หากผู้คนมาเห็นจะต้องรู้สึกเอ็นดูนางมากขึ้นอีก เว้นเสียแต่กู้อี้ที่เห็นท่าทางตื่นเต้นแม้กระทั่งอาหารบ้าน ๆ ธรรมดา ๆ ก็รู้สึกหมั่นไส้นางขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก “หึ เพียงแค่อาหารง่าย ๆ อร่อยถึงเพียงนั้นเลยหรือ ?” ชายหนุ่มเอ่ยถามภรรยาพร้อมกับเลิกคิ้วด้วยความสงสัยแกมหมั่นไส้ “อร่อยมากกกเจ้าค่ะ ท่านพี่...” ตงเข่อซิงตอบกลับชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานจนคนฟังแทบจะสำลักอาหาร แต่กระนั้นก็ทำให้แม่สามีถึงกับหัวเราะออกมาเบา ๆ ในคราวแรกนางคิดว่าบุตรชายกับลูกสะใภ้อาจจะมีปัญหากัน เพราะทั้งคู่แตกต่างกันมากทั้งนิสัยใจคอและหลาย ๆ อย่าง มาวันนี้เห็นท่าทางเช่นนี้ของทั้งสองคน นางเองก็รู้สึกวางใจมากขึ้น “เอาละ เจ้าอย่าได้กลั่นแกล้งนางอีกเลย เข่อเข่อแม่ทำเอาไว้เยอะเจ้าค่อย ๆ กิน อยากจะกินเท่าไรก็กินได้จนหมดเลยไม่ต้องเกรงใจ” “เจ้าค่ะท่านแม่

  • ข้ามมาเป็นภรรยาของสามีชาวนาผู้หล่อเหลา   ตอนที่ 4

    “กู้อี้ ! เหตุใดเจ้าจึงพาเมียออกมาทำงานเร็วเช่นนี้ มิใช่ว่าต้องอยู่ในห้องหอสามวันสามคืนหรอกหรือ ?” หญิงชราผู้หนึ่งที่เห็นสองสามีภรรยากู้เดินเข้ามาใกล้จึงเอ่ยทักด้วยสีหน้าแปลกใจตงเข่อซิงมองไปรอบ ๆ พบว่าพื้นที่นากว้างขวางนับร้อยหมู่ กำลังถูกหว่านเมล็ดพืชลงไป บางส่วนก็เริ่มมีต้นกล้าต้นเล็กโผล่ขึ้นจากพื้นดินบ้างแล้ว ความงดงามของธรรมชาติดึงดูดให้นางรู้สึกสนใจเป็นอย่างยิ่ง“แม่เฒ่าจาง ข้าเป็นเพียงชาวไร่ชาวนาจะให้นอนอยู่เฉย ๆ เช่นครอบครัวผู้ดีได้อย่างไรกัน” ชายหนุ่มเอ่ยตอบขณะที่เดินไปยังกระท่อมเล็ก ๆ ที่หลังคามุงจากหญ้า ก่อนจะวางตะกร้าสะพายหลังลงบนแคร่ไม้ไผ่“เจ้านี่นะ ไม่รู้จักรักถนอมเมียเจ้าบ้างเลยหรือ ?” หญิงชราเอ่ยขึ้นก่อนจะมองไปยังตงเข่อซิงด้วยแววตาเห็นใจ เจ้าหนุ่มกู้อี้แม้จะมีใบหน้าหล่อเหลาแต่เสียอย่างเดียวที่ปากร้ายไปหน่อย แม่หนูผู้นี้ไม่บอกก็รู้ว่าเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่คงจะไม่เคยลำบากตรากตรำ เจ้าหนุ่มนี่พาเมียมาทำนาตั้งแต่แต่งงานวันแรกคงไม่คิดจะกลั่นแกล้งนางหรอกนะ“แม่เฒ่าจาง นางเป็นเมียชาวนาย่อมต้องรู้จักปรับตัว” ชายหนุ่มกล่าวต่อพร้อมทั้งสาวเท้าไปตามคันนา เพื่อตรวจดูความเรียบร้อยในกา

  • ข้ามมาเป็นภรรยาของสามีชาวนาผู้หล่อเหลา   ตอนที่ 3

    หลังจากทั้งคู่อาบน้ำเปลี่ยนเป็นชุดที่ใช้หลับนอน ชายหนุ่มก็ขยับตัวไปนอนตรงเก้าอี้ตัวยาวมุมห้อง ตงเข่อซิงนอนมองดูร่างสูงที่นอนขดตัวอยู่ทำให้เก้าอี้ดูเล็กลงถนัดตาเช้าวันรุ่งขึ้น ตงเข่อซิงตื่นมาก็ไม่พบสามีแล้ว ก่อนที่นางจะรีบลุกจากเตียงนอนไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อที่จะคารวะน้ำชาแก่แม่สามี เมื่อร่างอรชรเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นเล็ก ๆ ก็พบว่าแม่สามีกำลังนั่งปักผ้าอยู่ ส่วนกู้อี้กลับไม่เห็นแม้แต่เงา ฟู่เนี่ยเจินเห็นลูกสะใภ้ก้าวเข้าห้องมาก็วางสิ่งของที่อยู่ในมือ ก่อนจะกวักมือเรียกให้หญิงสาวเข้าไปใกล้“ลูกสะใภ้คารวะแม่สามีเจ้าค่ะ” ตงเข่อซิงทำความเคารพอีกฝ่ายอย่างนอบน้อม ในคราวแรกที่ได้พบหน้าฟู่เนี่ยเจิน หญิงสาวก็นึกแปลกใจอยู่มาก แม่สามีท่าทางยังมิได้แก่ชราอย่างที่คิด ดูเหมือนว่าจะอายุราวสี่สิบต้น ๆ เท่านั้น ใบหน้าของนางแม้จะมีริ้วรอยอยู่บ้างหากแต่ยังฉายชัดถึงความงดงามเมื่อครั้งก่อนที่เคยมีปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายครั้งยังวัยเยาว์จะต้องเป็นหญิงงามล่มเมืองผู้หนึ่งเป็นแน่ มิน่าเล่า กู้อี้จึงได้มีใบหน้าที่หล่อเหลาปานนั้น ที่แท้ก็ได้รับอิทธิพลมาจากมารดานี่เอง“เด็กดีเข้ามาใกล้ ๆ แม่สิ

  • ข้ามมาเป็นภรรยาของสามีชาวนาผู้หล่อเหลา   ตอนที่ 2

    ทางด้านเรือนของฮูหยินผู้เฒ่า“นายหญิงเจ้าคะ ?”“มีอันใดงั้นหรือ ?” หญิงชราหันไปเอ่ยกับคนสนิทที่เป็นดั่งคนรู้ใจ ทั้งคู่เติบโตมาด้วยกัน อู่หมัวมัวกับนางอยู่ด้วยกันมาเกินกว่าครึ่งชีวิต ย่อมรู้จักและรู้ใจกันดีที่สุด“งานในวันพรุ่งนี้ คุณหนูใหญ่จะไม่อาละวาดอีกหรือเจ้าคะ ?”“ไม่แล้วละ” หญิงชราตอบกลับคนสนิทด้วยความมั่นใจ“เหตุใดท่านจึงมั่นใจนักเล่าเจ้าคะ ?”“ข้าเพียงรู้สึกว่านางจะไม่มีทางก่อเรื่องเป็นแน่” ฮูหยินเฒ่าไม่รู้ว่าจะอธิบายเหตุผลใดให้คนสนิทเข้าใจ เพียงแต่สัญชาตญาณบอกว่างานในวันพรุ่งนี้จะต้องราบรื่น การที่หญิงชราให้หลานสาวอันเป็นที่รักแต่งเข้าตระกูลกู้ก็เพราะความหวังดีทั้งสิ้น และนี่ก็เป็นเพียงสิ่งเดียวที่นางพอจะทำเพื่อหลานสาวผู้นี้ได้ หากไม่ทำเช่นนี้แล้วละก็...สตรีผู้นั้นจะต้องส่งหลานสาวของนางให้กับใครสักคนเพื่อเป็นเครื่องมือในการหาผลประโยชน์ของพวกเขาเป็นแน่ เจ้าหนูตระกูลกู้ผู้นั้นก็นับว่าไม่เลวนัก ทั้งนางและผู้อาวุโสของเขาก็รู้จักกัน อีกฝ่ายย่อมต้องไว้หน้าหญิงชราเช่นนางไม่มากก็น้อย เมื่อแต่งตงเข่อซิงไปแล้วก็คงจะไม่ทิ้งขว้างกระมัง เพราะหลานสาวผู้นี้ของนางช่างน่าเวทนานัก“เจ้าค่ะ”ท

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status