ตอนที่ 7

ซ่งรุ่ยหยางออกไปทำงานได้เพียงครึ่งวัน ภายในใจของเขาก็รู้สึกกระวนกระวายใจไม่เลิกที่เอาแต่คิดถึงท่าทางห่างเหินของผู้เป็นภรรยา เขาพยายามหาเหตุผลว่าเพราะเหตุใดหญิงสาวจึงได้เปลี่ยนไปทั้งยังดูไม่สนใจเขาอีกด้วย 

เมื่อตรวจสอบแล้วว่าที่สำนักศึกษาไม่ได้มีสิ่งใดให้ต้องกังวล ในวันนี้เขาจึงคิดจะนำงานที่คั่งค้างเพียงเล็กน้อยกลับไปจัดการต่อที่จวนเสียเลย จะได้ถือโอกาสจับผิดความผิดปกติของเซี่ยเป่าเจินอีกทาง ในขณะที่กำลังจะก้าวขึ้นรถม้า เฉิงไท่ที่เป็นอาจารย์สอนในสำนักศึกษาจึงได้เอ่ยทักทายชายหนุ่ม

"ท่านอาจารย์ซ่ง จะกลับแล้วหรือ"

"ท่านอาจารย์เฉิง! พอดีว่าที่จวนมีเรื่องเล็กน้อยจำเป็นต้องกลับไปสะสาง"

"เช่นนั้น ข้าน้อยมิรบกวนท่าน ขอให้เดินทางปลอดภัยแล้วพบกันใหม่ในวันพรุ่งนี้"

"ขอบคุณมาก เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน" หลังจากที่รถม้าเคลื่อนออกไปไกล จางเหว่ยที่กำลังตามมาสมทบก็ถึงกับเกิดความสงสัยจึงได้เอ่ยกับสหายขึ้น

"นั่นท่านอาจารย์ซ่งมิใช่หรือ"

"ถูกต้องแล้ว" เฉิงไท่เอ่ยตอบสหาย

"แล้วนั่นท่านอาจารย์ซ่งจะรีบไปที่ใดงั้นหรือ เหตุใดจึงดูรีบร้อนนัก" จางเหว่ยเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นท่าทางที่แตกต่างจากพฤติกรรมปกติที่ควรจะเป็นของอีกฝ่ายที่มักจะสุขุมและนิ่งเงียบมากกว่านี้

"หรือว่าที่จวนจะเกิดเรื่องอันใดขึ้น!" เฉิงไท่เอ่ยออกมาด้วยความตกใจเพราะกลัวว่าที่จวนของซ่งรุ่ยหยางจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น แต่จางเหว่ยนั้นกลับคิดต่างออกไปก่อนจะตอบกลับสหายของเขา

"คงมิได้เกิดเรื่องอันใดหรอกกระมัง" ในขณะนั้นเองหลิวอี้เฟยที่เป็นอาจารย์สอนวิชาศาสตร์ทางด้านดนตรีที่มีชื่อเสียงก็เดินเข้ามาได้ยินชายหนุ่มทั้งสองพูดคุยกันเข้าพอดี ในใจของหญิงสาวรู้สึกเป็นห่วงชายหนุ่มอีกคนไม่น้อยก่อนจะลอบแอบฟังอยู่ไม่ไกล โดยมิได้เดินเข้าไปร่วมวงสนทนาด้วย

"คุณหนูเจ้าคะ" สาวใช้มีนามว่าตงหรูเอ่ยกับนายสาวเบา ๆ

"ว่าอย่างไรหรือตงหรู"

"กลับกันเถิดเจ้าค่ะ อย่างไรวันนี้ท่านก็คงมิได้เจอท่านอาจารย์ซ่งแล้ว"

"อื้ม ก็ดีเห็นทีวันนี้เขาคงจะมิได้กลับมาที่นี่แล้วกระมัง"

"เจ้าค่ะ" หลิวอี้เฟยและสาวใช้หันหลังกลับขึ้นรถม้าก่อนจะตรงกลับไปยังจวนของตนเอง แท้จริงแล้วนางก็คือบุตรสาวนอกสมรสของชางอ๋องกับหลิวเซียนคหบดีสาวผู้ร่ำรวยที่สุดแห่งแคว้นต้าเฉิง หลิวอี้เฟยได้ชื่อว่าเป็นยอดหญิงงามแห่งต้าเฉิงสตรีที่ได้ชื่อว่าเชี่ยวชาญศาสตร์ทั้งสี่ แต่เพราะความจิตใจดีของนางจึงมาขอสมัครเป็นอาจารย์สอนศิลปะทางด้านดนตรีที่สำนักศึกษาเฉิงอันหนิงแห่งนี้ เป็นเวลาเกือบสองปีแล้ว ในขณะที่ตอนนี้หญิงสาวมีอายุยี่สิบปีแต่ยังไม่มีคู่หมั้นคู่หมายหรือทีท่าว่าจะแต่งงาน โดยนางให้เหตุผลอันน่าชื่นชมว่ายังไม่เจอบุรุษที่เป็นดังรักแท้

"คุณหนูเจ้าคะ นายท่านส่งสารมาที่จวนอีกแล้วนะเจ้าคะ เรื่องการแต่งงานของคุณหนู"

"หึ ชายผู้นั้นมีสิทธิ์อันใดกัน จึงได้เข้ามายุ่งวุ่นวายกับการแต่งงานของข้า"

"คุณหนูได้โปรดเบาเสียงหน่อยเจ้าค่ะ รอบตัวท่านล้วนมีแต่องครักษ์ของเอ่อ..."

"ได้ยินก็ช่าง ไม่ได้ยินก็ช่าง อย่างไรข้าก็ไม่แต่ง ข้าจะแต่งกับคนที่ข้ารักเท่านั้น!"

"หรือว่าคุณหนูจะรอท่านอาจารย์ซ่ง"

"..." หลิวอี้เฟยได้แต่เงียบเมื่อสาวใช้คนสนิทเอ่ยถึงซ่งรุ่ยหยาง 

"หากท่านอาจารย์ซ่งมิยอมหย่าขาดจากฮูหยินของเขาดังเช่นในข่าวลือเล่าเจ้าคะ แล้วเช่นนี้คุณหนูของบ่าวจะทำเช่นไร"

"ข้าก็จะอยู่เป็นโสดเช่นนี้ไปเรื่อย ๆ น่ะสิ!"

"โธ่ คุณหนูเจ้าคะ"

"บุรุษหาได้มีแต่เพียงซ่งรุ่ยหยางคนเดียวเสียเมื่อไหร่กัน! ยังมีบุรุษดี ๆ อีกมากมาย เพียงแต่ตอนนี้ยังหาไม่เจอก็เท่านั้น" ตงหรูได้แต่มองใบหน้าด้านข้างของนายสาว แม้ว่าอีกฝ่ายจะกล่าวเช่นนั้นก็ตาม แต่ก็มิใช่เพราะท่านอาจารย์ซ่งหรอกหรือจึงทำให้ท่านต้องมาสมัครเป็นอาจารย์สอนที่สำนักศึกษาเฉิงอันหนิงเช่นนี้! 

ทางด้านซ่งรุ่ยหยาง

ชายหนุ่มกลับมาถึงจวนก็พบว่าไม่มีผู้ใดอยู่ที่จวนเลยแม้แต่คนเดียว ก่อนจะพยายามเดินสอดส่องไปในทุกห้องแม้กระทั่งห้องนอนของผู้เป็นภรรยาเพื่อหาทางจับผิดหญิงสาว เมื่อเท้าหนาก้าวเข้าไปในห้องก็ต้องให้แปลกใจ เมื่อภายในห้องของเซี่ยเป่าเจินถูกจัดระเบียบเสียใหม่ทำให้น่าอยู่มากขึ้นกว่าครั้งก่อนที่เขาเคยก้าวเข้ามา ชายหนุ่มนึกไม่ออกว่าครั้งสุดท้ายที่เขาก้าวเข้ามาภายในห้องนี้คือเมื่อใด มันคงนานมากแล้วจริง ๆ และในวันนี้ทุกอย่างก็ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปแล้วและมันก็แตกต่างจากครั้งก่อนที่เคยผ่านมา

ผ้าม่านรูปแบบแปลกตาแต่ให้ความรู้สึกอบอุ่น ทั้งยังเตียงนอนที่ดูแตกต่างออกไป มีหมอนใบใหญ่ที่เขาไม่เคยพบที่ใดมาก่อนวางอยู่ กลิ่นของแสงแดดที่ยังอบอวลอยู่บนที่นอนนั้นแสดงให้เห็นว่าอีกฝ่ายพึ่งนำที่นอนเหล่านี้ไปผึ่งแดด มือหนาถือวิสาสะเอื้อมไปลูบบนที่นอนและนั่นก็ยิ่งทำให้เขาประหลาดใจมากยิ่งขึ้นเมื่อพบว่าที่นอนนั้นมีความนุ่มมากเพียงใด ก่อนจะเผลอตัวหย่อนกายลงนั่งบนเตียงของหญิงสาวโดยไม่รู้ตัว เมื่อร่างกายอันเหนื่อยล้าได้สัมผัสกับความนุ่มของเตียงพร้อมกับกลิ่นอ่อน ๆ ของแสงแดดก็ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกดีอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน จนเผลอคิดไปว่าในห้องนอนของเขานั้นนางจะทำเช่นนี้ให้เขาบ้างหรือไม่ จากที่กำลังคิดอะไรเพลิน ๆ อยู่นั้น พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นเสื้อผ้าหลายชุดที่ถูกพับไว้ข้างหัวเตียง โดยที่ยังมีตะกร้าด้ายและเข็มวางคู่กันอยู่ ดูจากขนาดแล้วคาดว่าชุดเหล่านี้น่าจะเป็นของบุตรชายของเขาเป็นแน่ 

ซ่งรุ่ยหยางไม่เคยรู้มาก่อนว่าหญิงสาวจะใส่ใจบุตรชายเช่นนี้หรือว่าเป็นเพราะเขาที่มองข้ามนางมาโดยตลอดเสียเอง มือของเขาเอื้อมไปคว้าชุดเหล่านั้นขึ้นมาสังเกตดูก่อนจะพบว่าแต่ละชุดถูกตัดเย็บอย่างประณีตและใส่ใจมากพอสมควร ในขณะที่กำลังวางเสื้อผ้าของบุตรชายลงไว้ที่เดิม อยู่ ๆ ประตูห้องก็ถูกเปิดออกด้วยน้ำมือของสตรีที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาของเขา

เซี่ยเป่าเจินรู้สึกงุนงงไม่น้อยที่อยู่ ๆ ก็พบสามีของนางมายืนอยู่ภายในห้องของตนเองเช่นนี้ หรือเขาตั้งใจจะมาจับผิดอันใดนาง ต้องเป็นเช่นนั้นแน่ ๆ เมื่อคิดได้เช่นนั้นใบหน้าของหญิงสาวก็เกิดมืดครึ้มขึ้นในทันที ก่อนจะเอ่ยถามอีกฝ่ายออกไป

"ไม่ทราบว่าท่าน เข้ามาที่นี่ด้วยเหตุใดหรือเจ้าคะ" ซ่งรุ่ยหยางที่ได้ยินคำถามที่ออกมาจากปากของผู้เป็นภรรยาก็พลันเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจที่หญิงสาวใช้คำพูดห่างเหินกับเขา

"ข้าเพียงกลับมาถึงจวนแล้วไม่พบผู้ใด จึงได้ออกตามหา"

"ข้าและเป่าเกอพึ่งกลับมาจากริมน้ำท้ายหมู่บ้าน เช่นนั้นหากท่านไม่มีอันใดแล้วรบกวนท่านออกไปได้แล้วเจ้าค่ะ ข้าจะเปลี่ยนเสื้อผ้า"

ซ่งรุ่ยหยางที่แม้จะไม่พอใจที่หญิงสาวออกปากไล่เขา แต่เมื่อได้ยินเหตุผลของอีกฝ่ายสายตาของเขาจึงได้มองไปยังต้นเหตุของเรื่องอย่างไม่ตั้งใจ ก่อนจะพบว่าเสื้อผ้าของนางเปียกชุ่มไปไม่น้อย ทั้งด้านบนยังเปียกชื้นจนกระทั่งเสื้อผ้าแนบไปกับกายสาวทำให้เห็นสิ่งที่ไม่เคยเห็นชัดเจนมากยิ่งขึ้นกว่าปกติ และนั่นก็ทำให้ซ่งรุ่ยหยางถึงกับใบหน้าเห่อร้อนขึ้นมาก่อนจะรีบเบือนหน้าหนี แล้วแกล้งกระแอมไอออกมาหลายครั้ง

เซี่ยเป่าเจินที่ผ่านการมีชีวิตมาแล้วหลายครั้ง รับรู้ได้ถึงปฏิกิริยาของอีกฝ่ายในทันทีเมื่อมองไปเห็นใบหูที่แดงเรื่อของเขา ซ่งรุ่ยหยางอย่างไรก็ยังเป็นซ่งรุ่ยหยาง บุรุษทึ่มทื่อไม่อ่อนโยนแต่อย่างหลังนี่อาจจะเป็นเพียงกับนางคนเดียวเท่านั้นกระมัง มิเช่นนั้นคงไม่มีสตรีมารุมยื้อแย่งราวจะฉีกทึ้งร่างของเขาเช่นนี้! 

ซ่งรุ่ยหยางมิได้กล่าวอันใดต่อ เท้าหนาเร่งก้าวออกมาจากห้องเพื่อให้พ้นร่างของภรรยา ก่อนจะมายืนสูดลมหายใจเข้าออกลึก ๆ ที่หน้าประตูห้องตำราของตนเอง แม้ว่าจะแต่งงานกันมากว่าเจ็ดปีแล้วแต่ทั้งคู่ก็ไม่เคยได้ร่วมหลับนอนกันอีกเลยหลังจากคืนวันที่ผิดพลาดในครั้งนั้นเพียงคืนเดียว และแม้ว่าเขาจะดูเป็นบุรุษที่สุขุมแต่ชีวิตที่ผ่านมายี่สิบห้าปีของเขานั้นก็ใช่ว่าจะไม่เคยมีประสบการณ์เช่นนั้นมาก่อน เพียงแต่มิได้หมกมุ่นจนขาดไม่ได้ก็เท่านั้น เพราะเขาคิดว่าเรื่องเช่นนี้มิได้จำเป็นกับเขาถึงเพียงนั้นก็เท่านั้นเอง