ตอนที่ 6

ภายในห้องนอนของเซี่ยเป่าเจินในขณะที่นางกำลังปักเย็บชุดใหม่ให้กับบุตรชายอยู่นั้น พลันก็ได้ยินเสียงบางอย่างจากด้านนอก จึงวางมือจากสิ่งของในมือแล้วมองหาอาวุธสักอย่าง ก่อนจะเหลือบไปเห็นไม้ไผ่ที่บุตรชายลืมทิ้งไว้มีความยาวราวสามฉื่อ มือทั้งสองข้างกำที่ไม้แน่นแล้วจึงค่อย ๆ เปิดประตูออกมา ท่ามกลางความเงียบสงบและมืดมิดในยามราตรี ทำให้นางได้ยินเสียงฝีเท้าที่แผ่วเบาได้อย่างชัดเจน

เซี่ยเป่าเจินพยายามเพ่งมองหาต้นตอของเสียง ขาทั้งสองข้างของนางสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความกลัวแต่ก็ทำใจดีสู้เสือ เงาดำหนึ่งกำลังเดินตรงไปยังห้องตำราที่อยู่ภายในจวน ภายในใจเซี่ยเป่าเจินคิดว่าอาจจะเป็นคนร้ายที่กำลังตามหาของมีค่าเป็นแน่ จึงได้แอบย่องตามไปและเมื่อสบโอกาสแขนเรียวเสลาจึงได้ยกไม้ในมือขึ้นสูงก่อนจะฟาดลงบนร่างของคนร้าย แต่ในขณะนั้นเองร่างสูงของคนร้ายก็หันกลับมาแล้วคว้าแขนทั้งสองข้างของหญิงสาวเอาไว้ได้พอดิบพอดี

หมับ!

ก่อนที่เสียงทุ้มอันคุ้นเคยจะเอ่ยขึ้น

"นี่เจ้า! คิดที่จะวางแผนสังหารสามีของเจ้าเช่นนั้นหรือ!"

เซี่ยเป่าเจินที่กำลังหลับตาปี๋ด้วยความกลัว หรี่ตาขึ้นมองเพียงข้างหนึ่งและเมื่อแน่ใจแล้วว่าคนตรงหน้าไม่ใช่คนร้าย ดวงตาทั้งสองของนางจึงเบิกกว้างด้วยความตกใจที่คนตรงหน้านอกจากจะมิใช่คนร้ายแล้วยังเป็นสามีของนาง และในเวลาต่อมาที่นางได้ยินน้ำเสียงของเขาที่เอ่ยเย้ยหยันนาง ก็พลันทำให้โทสะของนางพุ่งสูงแต่ก็ถูกระงับเอาไว้ในเวลาต่อมา ได้แต่กล่าวตอบโต้ออกไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

"ข้ามิคิดว่าจะเป็นท่าน! ใครใช้ให้ท่านกลับมาค่ำ ๆ มืด ๆ เช่นนี้เล่า ข้าเพียงคิดว่าอาจจะเป็นโจรชั่ว"

"หึ... แล้วในตอนนี้เจ้ามองชัดแล้วใช่หรือไม่" ซ่งรุ่ยหยางเอ่ยตอบโต้หญิงสาวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เพราะรู้สึกหมั่นไส้ท่าทีไม่ทุกข์ร้อนนั่นของนาง

"ชัดแล้วเจ้าค่ะ ในเมื่อไม่ใช่คนร้าย เช่นนั้นข้าขอตัวไปนอนก่อนเจ้าค่ะ เชิญท่านตามสบายเถิด!" และในเวลาต่อมาหญิงสาวก็ทำให้ซ่งรุ่ยหยางรู้สึกประหลาดใจอีกครั้ง ด้วยท่าทีที่ไม่สนใจไยดีเขา ทั้งยังทิ้งเขาไปโดยที่นางเพียงกล่าวว่าจะไปนอนเท่านั้น หากเป็นเมื่อก่อนแล้วละก็หญิงสาวคงจะตามตอแยเขาไม่เลิกทำให้ชายหนุ่มรู้สึกอึดอัดไม่น้อย 

ใบหน้าคมคายได้แต่เลิกคิ้วแล้วมองตามร่างบางที่วิ่งหายเข้าไปในห้องนอนของนางที่ห่างออกไปแค่เพียงห้องตำรากั้นอยู่เท่านั้น

"ข้าจะรอดู ว่าเจ้าจะเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ หรือเพียงแค่เสแสร้งแกล้งทำเพื่อให้ข้าตายใจ!" หลังจากกล่าวจบจึงได้สะบัดชายเสื้อแล้วหันหลังเดินเข้าห้องของตนไป

เซี่ยเป่าเจินที่ลอบฟังอยู่หลังประตูเมื่อได้ยินเสียงชายหนุ่มปิดประตูห้องของเขาแล้ว ร่างบางของหญิงสาวจึงก้าวออกมาจากห้อง ก่อนจะเพ่งมองไปยังห้องนอนของเขาด้วยความสงสัย เพราะในชีวิตก่อนของนางนั้นหลังจากเหตุการณ์ครั้งนั้นซ่งรุ่ยหยางก็ไม่ได้กลับมาที่บ้านหลังนี้อีกเลย จนกระทั่งวันที่หย่าขาดจากนางก็เพียงให้คนของเขานำหนังสือหย่ามาส่งให้นางแล้วก็กลับไปเพียงเท่านั้น

แต่ในครั้งนี้ชายหนุ่มกลับมายังจวนทั้งยังทำราวกับไม่เคยเกิดสิ่งใดขึ้นเช่นนี้ หมายความว่าอย่างไรกัน!

หญิงสาวได้แต่ถอนหายใจก่อนที่จะสะบัดความคิดของตนออกไป แล้วหันหลังกลับเข้าเรือนตนเอง โดยหารู้ไม่ว่าอีกฝ่ายเองก็ลอบฟังเสียงของนางจากทางด้านหลังประตูห้องเช่นกัน แต่หลังจากที่ได้ยินเสียงปิดห้องแล้วจึงได้ละความสนใจ ก่อนจะผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเข้านอน

เช้าวันใหม่มาเยือน เซี่ยเป่าเจินที่ตื่นตั้งแต่เช้าเหมือนกับทุก ๆ วัน กำลังง่วนอยู่กับการเตรียมมื้อเช้าให้กับบุตรชาย แล้วยังมีสามีของนางเพิ่มมาอีกหนึ่งคนในขณะที่นางกำลังยืนหันหลังอยู่ในครัว ร่างสูงของชายหนุ่มก็เดินตรงออกจากเรือนไปแล้ว นางหันมาก็พบกับบ่าวรับใช้กำลังรับอุปกรณ์มากมายที่อยู่ในมือของเขาใส่ในรถม้า เซี่ยเป่าเจินไม่ได้เดินออกไปสอบถามเขาตรง ๆ ว่าเหตุใดจึงได้รีบเร่งนัก หรือว่า เช้านี้เขาควรจะทานอาหารก่อนดีหรือไม่ เพราะตลอดชีวิตแต่งงานของนางและเขาไม่เคยปรากฏร่องรอยของความใส่ใจและห่วงใยเช่นนั้นมาก่อน

ทำให้หญิงสาวได้แต่ยืนแอบมองชายหนุ่มอยู่เงียบ ๆ ที่มุมมุมหนึ่งดังเช่นที่เคยเป็นในทุกครั้ง ในครั้งนั้นเซี่ยเป่าเจินหลงเชื่อคำยุแยงของผู้อื่นจนทำให้นางตัดสินใจด้วยความผิดพลาด ซึ่งความผิดพลาดในครั้งนั้นก็ยังทำร้ายใครต่อใครอีกมากมาย กลับมาครั้งนี้หญิงสาวตั้งมั่นเอาไว้ว่าจะนำพาทุกคนให้หลุดพ้นจากเหตุการณ์เลวร้ายนั้นให้จงได้

เมื่อรถม้าเคลื่อนตัวออกไปแล้วเซี่ยเป่าเจินจึงได้หันหลังกลับเข้าไปในครัวดังเดิม อาหารเช้าวันนี้ยังคงเป็นโจ๊กเห็ดหอมหมูสับของโปรดบุตรชายตัวน้อย แต่วันนี้กลับพิเศษมากกว่าทุกวันเพราะนางทำในปริมาณที่มากพอสมควรก่อนจะตักแบ่งให้สาวใช้นำไปฝากเพื่อนบ้านที่อยู่ใกล้เคียง หากนางจะเปลี่ยนตนเองความมีน้ำใจเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ก็ยังคงสำคัญเป็นอย่างยิ่ง การผูกมิตรย่อมดีกว่าการสร้างศัตรูเป็นไหน ๆ

ทางด้านซ่งรุ่ยหยาง 

ในตอนที่ชายหนุ่มเดินออกมาจากเรือนก็ลอบมองด้านหลังของหญิงสาวที่อยู่ในโรงครัว แต่เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมิได้สนใจเขาอย่างทุกครั้ง ก็พลันถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะนึกถึงช่วงก่อนหน้าตลอดเวลาที่หญิงสาวพยายามเอาอกเอาใจเขาจนตัวเขาเองรู้สึกอึดอัดไม่น้อย แต่ในขณะที่กำลังจะก้าวขึ้นรถม้าหางตาก็พลันเหลือบไปเห็นชายกระโปรงของหญิงสาวหลบซ่อนอยู่หลังต้นไม้ ทำให้เขาได้แต่ยกยิ้มที่มุมปากอย่างเย้ยหยัน พลางคิดในใจว่าหญิงสาวจะเสแสร้งแกล้งทำเหมือนว่าตนเองเปลี่ยนไปแล้วได้สักกี่วัน

หากวันนั้นมาถึง วันที่นางหลุดเผยธาตุแท้ออกมาย่อมใช้เป็นเหตุผลให้เขาสามารถหย่าขาดจากนางได้โดยที่ไม่ต้องรู้สึกผิดอันใด แม้ว่าความคิดของซ่งรุ่ยหยางจะดูเหมือนโหดร้ายกับหญิงสาว แต่เขาคิดว่าวิธีนี้อาจจะเป็นวิธีที่ดีที่สุดสำหรับเขาและนางก็เป็นได้

"ข้าก็หวังว่าเจ้าจะเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ มันคงจะดีกว่านี้ถ้า..."

"ถ้าหากเจ้าและข้ามีใจตรงกัน มิใช่ความรู้สึกของใครคนใดคนหนึ่งเพียงฝ่ายเดียวเช่นนี้!"

ซ่งรุ่ยหยางได้แต่พึมพำกับตนเองเบา ๆ ก่อนจะนึกไปถึงสาเหตุของการแต่งงานของเขาและหญิงสาว และพลันให้นึกไปถึงวิธีการอันน่ารังเกียจที่นางได้กระทำต่อเขาเป็นการบีบบังคับเช่นนี้ ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาแล้วก้มลงสนใจตำราที่อยู่ในมือของเขาแทนเรื่องราวยุ่งเหยิงนั่น