ง้อภรรยา

เมื่อหลี่อันหนิงพาลูกชายเดินกลับบ้านเช่า เขาแอบอยู่หลังมุมตึกไม้เก่า มองภาพทั้งสองคนอย่างไม่ละสายตา

ความรู้สึกอ่อนโยนและปกป้องล้นหัวใจ

หลิวเวินเซียนค่อย ๆ เดินตามทิ้งระยะห่าง หัวใจเขาพลันเต้นแรงด้วยความตั้งใจแน่วแน่ นับเป็นจุดเริ่มต้นของการกลับมารวมตัวกันของครอบครัว แต่ทุกอย่างยังอยู่ภายใต้ความลับ เขาต้องรอเวลาที่เหมาะสม ก่อนจะเผยตัวต่อหลี่อันหนิงและเสี่ยวหลาน

เช้าวันต่อมา หลี่อันหนิงกำลังเตรียมอาหารเช้าให้เสี่ยวหลาน เด็กชายตัวน้อยกำลังกวาดโต๊ะอย่างตั้งใจ ทุกอย่างยังคงสงบ แต่ความเงียบกลับเต็มไปด้วยความคาดเดา

ทันใดนั้น ประตูไม้เปิดเบา ๆ แต่มั่นคง

หลิวเวินเซียนก้าวเข้ามาในบ้าน หยุดฝีเท้าแล้วยืนมอง

ทั้งสามคนต่างตกตะลึง

เสี่ยวหลานตัวเล็ก ๆ เงยหน้ามองชายร่างสูงด้วยความสงสัย

"ท่านเป็นใครขอรับ"

หลี่อันหนิงนิ่งสงบ ยืนข้างลูก ปล่อยให้เสี่ยวหลานพูดต่อ เด็กชายชี้ไปยังบุรุษตรงหน้าพลางเบิกตาโต

"ท่านเป็นใคร ทำไมเข้ามาในบ้านเรา"

หลิวเวินเซียนใจเต้นแรง เขาก้าวเข้าใกล้เสี่ยวหลาน ค่อย ๆ ก้มลง

สายตาคมจับจ้องดวงตาสดใสของเด็กชาย กล่าวด้วยเสียงอ่อนนุ่ม

"ข้าคือพ่อของเจ้า"

เสี่ยวหลานขมวดคิ้ว หรี่ตามอง

"ท่านพ่อของข้าตายแล้วขอรับ"

"เหตุใดพูดเช่นนั้น"

"ท่านย่าบอกข้ามาตลอดว่าท่านพ่อตายในสนามรบ แล้วท่านย่าไม่ต้องการเรา ท่านย่าโยนห่อผ้าแล้วไล่ข้ากับท่านแม่ออกมาจากบ้าน"

หลิวเวินเซียนเงยหน้าช้า ๆ ใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที สายตาเต็มไปด้วยความหนักอึ้ง หัวใจร้อนรุ่มด้วยความโกรธและเสียใจ เด็กชายตัวเล็ก ๆ ผู้บริสุทธิ์ต้องพบเจอเรื่องเลวร้ายเช่นนี้ และหลี่อันหนิงภรรยาของเขา ต้องอดทนอยู่ท่ามกลางความทุกข์เหล่านั้น

หลิวเวินเซียนกัดฟันแน่น มือกำแน่นด้วยความโกรธ

"ไล่ออกจากบ้านงั้นหรือ"

เขาถามย้ำ ถึงไม่อยากเชื่อว่ามารดาทำเช่นนั้น แต่เด็กอย่างไรก็โกหกไม่เป็น

เขาเดินไปใกล้หลี่อันหนิง ลูบหัวลูกชายช้า ๆ สายตาเต็มไปด้วยความรักและความปกป้อง

หลี่อันหนิงยังคงนิ่งสงบ มีแต่ความเศร้าและความอ่อนล้าเต็มดวงตา

นางไม่พูดอะไร เพียงแค่สบสายตาเขาแล้วมองเมินไปทางอื่น

เสี่ยวหลานมองพ่อด้วยความตื่นเต้นและงุนงง

"ท่านเป็นท่านพ่อของข้าจริง ๆ หรือขอรับ"

คำถามนั้นเสียดแทงหัวใจของหลิวเวินเซียน แม้เขาจะตั้งตัวไม่ทันตั้งแต่ได้ยินข่าวลือว่าหลี่อันหนิงมีลูก แต่เมื่อพบหน้าเด็กคนนี้เขาแน่ใจเสียยิ่งกว่าแน่ว่าไม่ใช่ลูกคนอื่น

เสี่ยวหลานหน้าตาและรูปร่างเหมือนเขาราวกับถอดแบบออกมา ไม่ผิดไปจากเขาแม้แต่น้อย จะให้คิดว่าเป็นลูกคนอื่นได้อย่างไร

"เจ้าชื่ออะไร"

เขานั่งลงให้สายตาอยู่ระดับเดียวกันกับเด็กชาย

"ข้าชื่อเสี่ยวหลาน หลิวเยี่ยหลาน ขอรับ"

เสี่ยวหลานตอบใสซื่อ ความไร้เดียงสาของเขาทำให้หัวใจหลิวเวินเซียนอ่อนยวบลง

"นั่นแหละคือชื่อที่พ่อตั้งให้เจ้าก่อนเจ้าเกิดเสียอีก"

เขาสวมรอยสร้างความเชื่อใจทันที พลางเงยหน้ามองหลี่อันหนิงก่อนยักคิ้วให้นาง

หลี่อันหนิงกัดฟันด้วยความขุ่นเคือง หลิวเวินเซียนมีสิทธิ์อะไรมาสร้างเรื่องหลอกลวงลูกชายนาง

"จริงหรือขอรับ"

เสี่ยวหลานยิ้มตาหยีทั้งดีใจและตื่นเต้น

"จริงสิ พ่อเจ้าอยู่กับเจ้าแล้ว ไม่ได้ตายอย่างที่คนอื่นกล่าวหา"

เขาพูดไปพลางลูบหัวบุตรชายอย่างเบามือ

"หน้าด้าน"

หลี่อันหนิงกัดฟันกรอดสบถลอดไรฟันออกมาฟังแทบไม่ได้ยิน

แต่หลิวเวินเซียนได้ยิน เขายืนขึ้นหันมามองนางแล้วเดินเข้ามาใกล้เล็กน้อย

"เมื่อครู่เจ้าด่าข้าหรือ"

นางเชิดหน้ามองอย่างไม่ยอมแพ้ กิริยาเช่นนี้หลิวเวินเซียนไม่เคยเห็นจากหลี่อันหนิงคนเก่า แต่ท่าทางอย่างนี้ก็ชวนดึงดูดเขาไม่น้อย

"ได้ยินแล้วยังไม่รีบไปอีก"

เสี่ยวหลานมองพ่อกับแม่ เขาเดินเข้ามาหาค่อย ๆ สอดนิ้วมือเล็ก ๆ เข้าไปในอุ้งมือของบิดา หลิวเวินเซียนจึงยึดเอาไว้อย่างมั่นคงทำให้เด็กน้อยยิ่งตื่นเต้นดีใจ

"ท่านพ่อจะมาอยู่กับเราหรือไม่ขอรับ ท่านแม่ ข้าอยากอยู่กับท่านพ่อ"

หลี่อันหนิงจึงเอ็ดบุตรชายเบา ๆ

"ปล่อยมือนะเสี่ยวหลาน"

เสี่ยวหลานหน้ามุ่ย ก้มหน้าลงอย่างน่าสงสาร หลิวเวินเซียนเห็นอย่างนั้นก็ยิ่งปวดร้าว ที่นางมีท่าทีเช่นนี้ก็เพราะเขาที่เป็นต้นเหตุ

"อันหนิง"

เสียงเขาแผ่วแต่หนักแน่น

"กลับบ้านกับข้าเถิด ข้ายังอยากให้เรากลับมาเป็นครอบครัวเดียวกันอีกครั้ง"

หลี่อันหนิงเงยหน้ามองเขา ครานี้สายตาของนางเต็มไปด้วยความว่างเปล่า

ใบหน้าสงบนิ่ง ไม่มีแม้ร่องรอยความหวั่นไหว

"ข้าจะไม่กลับไปที่นั่นอีกแล้ว

ข้าเหนื่อยกับเรื่องในอดีต อยากเริ่มต้นชีวิตใหม่กับลูกของข้า"

หลิวเวินเซียนใจหาย แต่เขาพยายามกลั้นเสียงสั่นเอาไว้

"อันหนิง ข้าเคยทำผิดต่อเจ้ามามาก ข้าไม่อยากสูญเสียเจ้ากับลูกไป ข้าสัญญาว่าจะไม่มีใครทำร้ายเจ้ากับลูกของเราได้อีก"

หลี่อันหนิงมองหน้าเขาอย่างเด็ดเดี่ยว

"ท่านเห็นแก่คำว่าครอบครัว ข้าก็เห็นแก่ชีวิตข้าและลูก ข้าไม่ต้องการกลับไปสภาพเก่า ๆ อีก ข้าอยากเริ่มต้นใหม่กับลูก และสร้างชีวิตที่ดีกว่านี้ด้วยตัวข้าเอง"

นางจับจ้องเขาอย่างมั่นคง กลายเป็นเขาเองที่รู้สึกสั่นไหว

"ถ้าท่านอยากให้เรื่องจบ ท่านก็เขียนหนังสือหย่าให้ข้า แล้วเราจะต่างคนต่างไป"

หลิวเวินเซียนสูดลมหายใจลึก สายตาของเขาหันไปมองเสี่ยวหลาน

เด็กชายตัวเล็ก ๆ ยิ้มบาง ๆ เต็มไปด้วยความสงสัย หัวใจเขาพลันร้อนขึ้น ความรู้สึกที่มีต่อสองแม่ลูกทำให้เขาไม่อาจยอมจำนน

"ไม่ ข้าไม่หย่า"

เสียงเขาเข้มและหนักแน่น

"ไม่ว่าจะอย่างไร ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าไปอยู่คนเดียว หรือให้ลูกของเราต้องเผชิญความลำบากอีก ข้าจะอยู่กับพวกเจ้าเอง"

หลี่อันหนิงยืนนิ่ง แต่สายตาของหลิวเวินเซียนกลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

"ถ้าข้ายังมีชีวิตอยู่ จะไม่มีคนพรากเจ้ากับลูกไปจากข้าได้"

หลี่อันหนิงนิ่งอึ้งเนิ่นนาน หลิวเวินเซียนที่นางเคยรู้จักมิใช่คนเช่นนี้ เขาควรหย่ากับนางแล้วไปมีชีวิตที่ดี แต่เหตุใดถึงหัวรั้นได้ขนาดนี้เล่า

เสี่ยวหลานมองหน้าผู้เป็นพ่อด้วยความสงสัย แต่แววตาเริ่มมีรอยยิ้มเล็ก ๆ

ท่ามกลางความตึงเครียดและความอบอุ่นปะปนกัน

หลิวเวินเซียนยืนอยู่ในบ้านเช่าหลังเล็ก

สายตาของเขายังคงจ้องหลี่อันหนิงที่เย็นชาทว่าแฝงความเด็ดเดี่ยว

หัวใจเขาเจ็บแปลบอย่างน่าประหลาดที่เห็นสายตานั้น แต่ด้วยความห่วงใยและความรู้สึกประหลาดบางอย่าง เขายินยอมที่จะกลับบ้านไปเพื่อไม่ให้เกิดการปะทะกับนาง

ก่อนกลับ เขานั่งลงบนเก้าอี้ไม้เล็ก จับมือเสี่ยวหลานอย่างอ่อนโยนสายตาคมเต็มไปด้วยความรักและความอบอุ่น

"เจ้าอย่าได้กลัวนะ พ่อจะดูแลเจ้าเอง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พ่อสัญญา"

เด็กชายมองหน้าบิดา

ความสง่างามและความน่าเชื่อถือของเขาทำให้หัวใจดวงน้อยเกือบคล้อยตาม

"ขะ… ข้าจะเชื่อฟังท่านพ่อขอรับ"

แต่หลี่อันหนิงยืนตัวตรงแน่วแน่

ดึงมือบุตรชายกลับมาอยู่ข้าง ๆ ตน

"พอแล้ว ข้าจะดูแลลูกเอง ท่านไม่ต้องมาอีก"

นางผลักเขาออกไปจนพ้นประตูแล้วปิดลงทันที ใบหน้าของหลิวเวินเซียนหดหู่ เขากำหมัดแน่น แต่ยังคงควบคุมสติ ไม่โกรธเกินเหตุ

"ได้ คราวนี้ข้าจะไป แต่ข้าจะกลับมาอีกแน่"

เขาเดินออกไปจากบ้านหายไปสองวัน

แต่เมื่อกลับมาอีกครั้งพร้อมห่อผ้าและย่ามใส่ตำราและเครื่องเขียน ทว่านางยังไม่ให้เข้าไปในบ้าน

"ท่านมาทำไมอีก ไม่มีบ้านอยู่หรือไร"

หลี่อันหนิงขึ้นเสียงแข็ง หลิวเวินเซียนที่หอบของเต็มสองมือยืนนิ่งไม่ยอมขยับ

"เมื่อเจ้าไม่ไปกับข้า ข้าก็จะมาอยู่กับเจ้า"

เป็นสิ่งที่หลี่อันหนิงคาดไม่ถึงจากหลิวเวินเซียน คนรักศักดิ์ศรีเช่นเขาเหตุใดทำให้ตัวเองดูต่ำต้อยเช่นนี้ได้

"เวินเซียน ท่านกลายเป็นคนอย่างนี้ตั้งแต่เมื่อไร"

หากไม่เห็นกับตานางก็ไม่เชื่อว่าหลิวเวินเซียนจะยอมลดเกียรติอันสูงส่งลงมาคลุกคลีกับคนที่ใคร ๆ ก็ตราหน้าว่าน่ารังเกียจเช่นนาง เมื่อก่อนเขาแทบไม่พูดกับนางด้วยซ้ำ

"ตั้งแต่เป็นสามีเจ้านั่นแหละ"

ไม่ว่าเปล่า เขาวางของลงที่แคร่หน้าบ้านแล้วนั่งลงอย่างถือวิสาสะ

"ลุกขึ้นนะ ท่านทำอะไร"

นางเดินไปใกล้เขาดุเสียงเบาเพราะกลัวคนอื่นผ่านมาได้ยิน นางไม่อยากมีปัญหากับที่อยู่อาศัยละแวกนี้

หลิวเวินเซียนเงยหน้ามองอย่างท้าทาย ยกยิ้มมุมมปาก

"ข้าเมื่อยแล้วก็ต้องนั่งสิ เจ้าไม่เมื่อยบ้างหรือ นั่งคุยกันก็ได้"

หลิวเวินเซียนวางท่าราวกับเป็นเจ้าของบ้านเสียเอง จากนั้นก็ล้มตัวลงนอนอย่างไม่ใส่ใจนาง ไม่แม้กระทั่งรักษาความสูงส่งของภาพลักษณ์บัณฑิตอีกต่อไป

หลี่อันหนิงไร้คำพูด นางยกมือขึ้นเท้าเอวแล้วพูดห้วน ๆ

"ดี ถ้าอย่างนั้นก็นอนตากยุงก็แล้วกัน"

ก่อนสาวเท้าเดินเข้าบ้านปิดประตูลงกลอนแน่นหนา