ทำขนมมาฝาก

หลิวเวินเซียนออกจากบ้านโดยไม่สนใจผู้อื่นแม้แต่มารดา จุดมุ่งหมายของเขาอยู่ที่หลี่อันหนิงเท่านั้น

เขาเดินทะลุฝูงชนในตลาดยามเช้า

เสียงแม่ค้าตะโกนเรียกขายของ ขนมอบร้อนและกลิ่นเครื่องเทศผสมผสานไปกับผู้คน

แต่สายตาของเขาไม่สนใจสิ่งเหล่านั้น

เขามองหาเพียงร่างของหลี่อันหนิง

"ต้องเป็นนาง ข้ารู้สึกได้"

เขาหยุดที่ร้านน้ำชาริมถนน พยายามสอดส่องทุกซอกมุม

ในร้านเล็ก ๆ เห็นเด็กชายตัวเล็ก ๆ กำลังนั่งรอแม่อย่างตั้งใจ หลิวเวินเซียนใจเต้นแรงทันที ดวงตากลมโต ผมดำยาวชี้ฟูเล็กน้อย เด็กชายเหมือนคนที่เขาเคยเห็นในความทรงจำ

แต่ทันใดนั้นเอง เสียงตลก ๆ ของแม่ค้ากลุ่มหนึ่งดึงเขาออกจากความคิด

"มาหาอันหนิงหรือเปล่า นางทำงานอยู่โรงน้ำชานี่เอง แต่ก็ไม่รู้หายไปไหนช่วงปิดร้าน"

เขากวาดตามองไปรอบ ๆ แต่ไม่เห็นสตรีคนนั้น จังหวะที่เขาก้าวเข้าไปใกล้ร้าน น้ำชาเจ้าของร้านยกมือปัดฝุ่นอยู่ ถามไถ่ได้ความว่านางเพิ่งพาลูกออกไปซื้อวัตถุดิบที่ตลาดใกล้ ๆ

"ข้าพลาดอีกแล้ว"

หลิวเวินเซียนยืนตะลึงอยู่หน้าร้าน

หัวใจเขาสั่นระริกด้วยความตื่นเต้นและความผิดหวังปะปนกัน ร่างกายของเขาเหมือนจะเคลื่อนไหวเอง แต่สายตาก็ยังคงมองไปยังทิศทางที่นางเดินออกไป

เขาก้าวเท้าออกจากร้านอย่างรวดเร็ว

เสียงฝีเท้าเหยียบพื้นหินดังเป็นจังหวะเดียวกับหัวใจที่กำลังเต้นแรง ความมุ่งมั่นในใจเขาแน่วแน่

หลิวเวินเซียนก้าวออกจากตลาดด้วยหัวใจหนักอึ้ง สายตาเขายังคงมองไปรอบ ๆ แต่ไม่พบแม้เพียงร่างหญิงสาวที่กำลังทำงานอยู่ในโรงน้ำชา ลมหายใจยาว ๆ พัดผ่านกลิ่นอาหารและฝุ่นถนน แต่กลับไม่สามารถพัดพาความผิดหวังออกไปได้

เขาก้มหน้าก้าวไปตามถนนที่คุ้นเคย จนถึงตระกูลหลิว

ความเงียบสงัดในโถงใหญ่ไม่ช่วยให้หัวใจสงบลง เพราะทันทีที่เขาก้าวเข้าบ้าน มารดาและญาติผู้ใหญ่ก็รอต้อนรับอยู่แล้ว

"อ้าว เวินเซียน เจ้ากลับมาเสียที" มารดาพูดด้วยรอยยิ้มเย็นชา

"เหนื่อยมากหรือไม่"

หลิวเวินเซียนเงียบ ไม่ได้ตอบ

เพราะความผิดหวังและความสับสนบดบังทุกคำพูด

อาของเขา หลิวเสียนหาว ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะ

"เจ้าหลานชาย เจ้าดูซีดเซียวอย่างนี้ น่าจะเหน็ดเหนื่อยจากการเรียนหรือเปล่า"

แล้วพูดเสียงแผ่ว ๆ แต่ชัดเจน

"เรื่องผู้หญิงคนนั้น ข้าได้ข่าวแล้ว นางหนีตามชายอื่นไปแล้วจริง ๆ"

มารดาของเขาเข้ามาใกล้ กระซิบเบา ๆ

"เวินเซียน เจ้าควรลืมนางเสียที นางไม่คู่ควรกับเจ้าแล้ว เราหาผู้หญิงดี ๆ ไว้ให้เจ้า หลังสอบจบแล้วเจ้าควรตั้งใจเรียนให้สำเร็จ อย่าไปลุ่มหลงกับคนต่ำช้าเช่นนั้น"

คำพูดของทั้งสองเหมือนมีดกรีดเข้าหัวใจ หลิวเวินเซียนเงยหน้ามองเพดาน สายตาเย็นเฉียบ แต่ภายในใจกลับปั่นป่วน

"นางจะหนีตามชายอื่นตามที่ท่านแม่กับท่านอาพูดจริงหรือ ทั้งหมดเป็นเพียงเรื่องโกหกหรือไม่"

ความสับสนและความผิดหวังทำให้เขาเกือบจะหมดกำลังใจ แต่ความคิดเรื่องที่เขามีลูกที่อาจต้องลำบาก ทำให้ใจเขาสั่น

รอยยิ้มบาง ๆ ของเด็กในจินตนาการที่เคยรู้สึกแวบเข้ามา

"ข้าต้องตามหานางให้พบให้ได้ แม้ต้องขัดใจใครก็ตาม"

หลิวเวินเซียนค่อย ๆ เดินไปที่หน้าต่าง

มองออกไปยังด้านนอก ในใจเขาตั้งมั่นอย่างเด็ดเดี่ยว

"ข้าจะไม่ปล่อยมือนางอีกเป็นอันขาด"

เขาก้าวกลับเข้าไปในห้องภายใน

เตรียมตัววางแผน และคิดว่าจะเริ่มตามหาภรรยาทันที แต่ในใจยังคงเจ็บปวดจากคำพูดของมารดาและอาของเขา

ความโกรธปนผิดหวังและแรงผลักดันให้เขาต้องออกตามหา ทำให้ค่ำคืนนั้นยาวนานและเงียบสงัดกว่าเดิม

เช้าวันต่อมา

หลิวเวินเซียนสวมชุดนักศึกษา เตรียมตัวออกจากบ้านไปสำนักศึกษาอีกครั้ง

เขากำลังมองออกไปนอกประตู ทบทวนเส้นทางที่จะเริ่มออกตามหาหลี่อันหนิง

ทันใดนั้น เสียงเรียบสุภาพดังขึ้นด้านหลัง

"พี่เวินเซียน จะไปแต่เช้าหรือเจ้าคะ"

เขาขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเสียงนั้น เมื่อหันไป ก็พบหญิงสาวหน้าตาเรียบร้อย แต่งตัวเรียบร้อย ท่าทางอ่อนน้อมอย่างกุลสตรี ชูตะกร้าขนมหวานเล็ก ๆ ด้วยรอยยิ้มบาง

"ข้านำขนมมาฝาก เป็นของขวัญให้พี่เวินเซียนคนขยัน"

น้ำเสียงนางนุ่มนวล แต่ในแววตาก็มีประกายบางอย่างฉายออกมา นางยืนตัวตรง ยืนห่างจากเขาตามมารยาทที่สตรีพึงกระทำ

หลิวเวินเซียนรับตะกร้าไว้ด้วยมือข้างเดียว พยักหน้าเพียงเล็กน้อย

"ขอบคุณ"

คำพูดที่เอ่ยออกไปทำให้เขานึกถึงหลี่อันหนิง ขณะนี้เขากำลังขอบคุณสตรีแปลกหน้า แต่กับนาง เขาแทบไม่เคยทำเช่นนี้

หญิงสาวพยักหน้าอ่อนหวาน พลางเอ่ยเสียงเบา

"ข้าหวังว่าขนมนี้จะช่วยให้การอ่านตำราของท่านราบรื่นเจ้าค่ะ"

หลิวเวินเซียนเพียงแค่รับฟัง ยิ้มบาง ๆ แต่สายตาของเขาไม่ได้หยุดอยู่ที่นาง

ในใจเขายังคงวนเวียนด้วยความคิดถึงหลี่อันหนิงและภาพอดีตที่เขาเคยหมางเมินนางผุดขึ้นไม่ขาดระยะ

หญิงสาวเงยหน้ามองเขาอีกครั้ง แต่ความสนใจของเขาไม่ได้อยู่กับนาง

นางพยายามรักษามารยาท ปล่อยให้รอยยิ้มยังคงหวานชื่น แต่ไม่สามารถดึงความสนใจของเขาได้

หลิวเวินเซียนตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพ

"ขนมนี่ข้าขอแบ่งให้สหายกินด้วยกัน จะได้อ่านตำรากันอย่างราบรื่น"

หญิงสาวชะงัก คาดไม่ถึงว่าบัณฑิตผู้งามสง่าจะพูดจากับสตรีเช่นนี้ แต่เมื่อยังต้องรักษากิริยานางทำได้เพียงยิ้มจาง ๆ

เขาไม่พูดอะไรต่อเพียงก้าวเดินออกจากบ้านขึ้นหลังม้าควบออกไปโดยไม่หันมามองนางอีก

หญิงสาวยืนมองร่างสูงหายไปต่อหน้า

รู้สึกอับอายยิ่งนัก แม้นางจะพยายามทอดสะพานให้เขา แต่ดูเหมือนบุรุษคนนี้ไม่ได้สนใจนางเลย

นางกลับบ้านด้วยความผิดหวังเล็กน้อยแต่ยังคงปลอบใจตนเองว่าวันหนึ่งความจริงใจและความเสมอต้นเสมอปลายของนางคงเอาชนะใจชายหนุ่มได้

หลังจากหลายวันของการสืบข่าวและสังเกตรอบตลาด

หลิวเวินเซียนเริ่มจัดเส้นทางและวางแผนอย่างรอบคอบ

เขาไม่เพียงแต่ตามหาหลี่อันหนิง แต่ยังวางแผนดักรอในจุดที่นางมักไปทำงานรับจ้าง

เช้าวันหนึ่งเขายืนอยู่ด้านหลังร้านน้ำชาเล็ก ๆ มุมที่สามารถมองเห็นทุกซอกมุม

สายตาคมจับจ้องไปยังหญิงสาวผู้ขยันขันแข็ง หลี่อันหนิง กำลังถือถังน้ำและผ้าชุบน้ำ ปัดกวาดหน้าร้านด้วยความตั้งใจ

เสี่ยวหลานตัวน้อยวิ่งไปหยิบผ้าแล้วช่วยแม่ปัดโต๊ะอย่างขะมักเขม้น

หัวใจของเวินเซียนเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเป็น ภาพเด็กชายตัวเล็ก ๆ นั่งพิงข้างแม่ รูปร่างผอมแต่ดวงตาใสแจ่มชัด และรอยยิ้มเมื่อเห็นแม่ยื่นอาหารให้ หัวใจของเขาพลันหล่นวูบ

"เด็กคนนั้น ลูกของข้าหรือ"

เขากลืนน้ำลาย พยายามควบคุมลมหายใจ มือกำแน่น แต่สายตาไม่ละจากแม่ลูกตรงหน้า ทุกความทรงจำและความรู้สึกที่เก็บไว้มานาน ความผิดหวัง ความห่วงหา ความคิดถึง ทั้งหมดประเดประดังเข้ามาในใจ

หลิวเวินเซียนเริ่มขยับตัวอย่างระมัดระวัง เขาไม่เข้าไปทันที แต่แอบตามอย่างห่าง ๆ เพื่อดูเส้นทางกลับบ้านของนาง ทุกฝีก้าวของเขาเต็มไปด้วยความระมัดระวัง แต่หัวใจกลับลิงโลดไม่หยุด