LOGIN
กลิ่นอับชื้นของห้องนอนเล็กท้ายเรือนผสานกับกลิ่นยาต้มที่เคี่ยวจนงวด ส่งกลิ่นขมฝาดลอยคลุ้งไปทั่วห้อง หลินเยว่ฉีกระพริบตาช้าๆ อย่างมึนงง สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่เพดานสตูดิโอถ่ายทำรายการไอดอลซีซันใหม่ หากแต่เป็นเพดานไม้คานหนาหนักเก่าแก่ และม่านมุ้งสีซีดที่ขาดเป็นรูจากการใช้งานมานาน
“ฟื้นแล้วหรือแม่นางเยว่ฉี” เสียงแหลมที่เจือความเย้ยหยันดังขึ้นข้างเตียง
เยว่ฉีค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นนั่ง ความทรงจำของโปรดิวเซอร์มือทองแห่งยุคปัจจุบัน ผู้สร้างศิลปินชื่อดังนับไม่ถ้วน ปะทะเข้ากับความทรงจำของหลินเยว่ฉี อนุภรรยาผู้อ่อนแอแห่งตระกูลเซียวในชั่วพริบตา
เจ้าของร่างเดิมถูกสั่งให้ตากฝนจนล้มป่วย ไข้ขึ้นสูงติดต่อกันสามวันสามคืน ไร้แม้แต่คนเหลียวแล
เยว่ฉีหลับตาลงครู่หนึ่งก่อนถอนหายใจเบาๆ
ชัดเจนแล้ว ทะลุมิติมาอยู่ในร่างของคนที่ถูกทั้งจวนเหยียบย่ำ เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง สายตาของนางก็สบเข้ากับสตรีผู้หนึ่ง
'ฉินซี' ฮูหยินใหญ่แห่งตระกูลเซียว นางยืนกอดอก สีหน้าเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม ข้างกายมีสาวใช้ถือถาดอาหารเดินเข้ามา กลิ่นของข้าวสารดำกับผักดองเปรี้ยวโชยขึ้นมาจนแทบชวนให้คลื่นไส้
“ฮูหยิน คุณหนูเพิ่งฟื้นจากไข้ เหตุใดถึงให้กินเพียงข้าวสารดำกับผักดองเช่นนี้เล่าเจ้าคะ” เสี่ยวถาว สาวใช้คนสนิทผู้มีใบหน้าซีดเซียวรีบคุกเข่าลงทั้งน้ำตา
“ขอเมตตาให้ยาต้มดีๆ สักหม้อเถิดเจ้าค่ะ”
“เหอะ! ยาต้มดีๆ งั้นหรือ” ฮูหยินใหญ่ฉินแค่นหัวเราะอย่างดูแคลน
“เรือนของข้าหาใช่โรงทานไม่ อนุชั้นต่ำที่วัน ๆ เอาแต่แสร้งป่วยเรียกร้องความสนใจจากท่านพี่ จะให้ข้าสิ้นเปลืองยาดีไปกับคนเช่นนี้หรือ มีข้าวสารดำกับผักดองให้กินก็นับว่าตระกูลเซียวเมตตาเต็มทีแล้ว”
เยว่ฉียกมือแตะหน้าผาก ความร้อนจากพิษไข้ยังคงแผดเผาอยู่ไม่จาง หากแต่นัยน์ตาที่เคยหวาดหวั่นและอ่อนแอของเจ้าของร่างเดิม บัดนี้กลับสงบนิ่ง เย็นเฉียบ และเปี่ยมไปด้วยอำนาจ
สายตาคมกริบกวาดมองฮูหยินใหญ่ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ผ้าไหมชั้นดี เครื่องประดับราคาแพง แต่จับคู่สีได้ฉูดฉาดเสียจนไร้รสนิยมสิ้นดี
“เจ้ามองหน้าข้าเช่นนั้นหมายความว่าอย่างไร” ฮูหยินใหญ่ถลึงตา
“เป็นเพียงอนุ ไร้หัวนอนปลายเท้า ได้เข้ามาอยู่ในตระกูลขุนนางอย่างท่านพี่ก็นับเป็นบุญใหญ่เพียงใดแล้ว ยังกล้าทำสายตาเช่นนี้ใส่ข้าอีกหรือ”
“บุญอย่างนั้นหรือ” เสียงของเยว่ฉีราบเรียบ ทว่านุ่มลึกและเย็นเยียบจนคนฟังชะงักไปชั่วขณะ
นางค่อย ๆ ก้าวลงจากเตียง เท้าเปล่าแตะพื้นไม้เย็นเฉียบ แม้จะสวมอาภรณ์สีซีดเก่าโทรม แต่ท่วงท่าที่เหยียดกายตรงกลับสง่างาม ราวกับหงส์ที่เพิ่งกางปีกจากกองเถ้าถ่าน
“เข้าเรือนขุนนางที่สามีเย็นชา ปล่อยให้ภรรยาตากฝนจนเกือบตาย เมียหลวงก็เอาแต่ริษยา กลั่นแกล้ง แม้แต่ข้าวดีๆ ยังไม่ยอมให้กิน หากนี่คือบุญ ข้ายกให้ฮูหยินใหญ่เก็บไว้เสพสุขเพียงผู้เดียวเถิด”
“เจ้า! เจ้ากล้าปากดีกับข้าหรือ” ฮูหยินใหญ่ฉินหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ นางไม่เคยเห็นเยว่ฉีในสภาพเช่นนี้มาก่อน
“เด็กๆ จับตัวนางเอาไว้ วันนี้ข้าจะสั่งสอนเจ้า ปากดีนักนะ ตบให้เลือดกบปากจะได้สำนึกว่าอย่ามาสามหาวกับข้าอีก”
สาวใช้ร่างใหญ่เพิ่งก้าวออกมาได้เพียงก้าวเดียว ก็มีเสียงฝีเท้าหนักแน่นดังมาจากหน้าประตู
“เกิดเรื่องอันใดขึ้น เหตุใดถึงเอะอะโวยวายไปถึงเรือนหน้า” ชายหนุ่มในชุดขุนนางสีเข้มก้าวเข้ามา ใบหน้าหล่อเหลา ทว่าฉายชัดด้วยความหยิ่งทะนงและเย็นชา
เขาคือเซียวเหวินฮั่น สามีเจ้าของร่างนี้
“ท่านพี่” ฮูหยินใหญ่รีบถลาเข้าไปเกาะแขนอีกฝ่าย พลางฟ้องเสียงหวาน
“ท่านดูเยว่ฉีเถิดเจ้าค่ะ เพิ่งฟื้นจากไข้ก็เสียสติ ปากกล้าท้าทายข้า แถมยังลบหลู่ตระกูลเซียวอีก”
เซียวเหวินฮั่นปรายตามองเยว่ฉีเพียงแวบเดียว แววตาเต็มไปด้วยความเอือมระอาและดูถูก
“เยว่ฉี ข้านึกว่าเจ้าป่วยหนักแล้วจะรู้จักสำนึกเสียบ้าง ที่แท้ก็ยังใช้วิธีเดิม ๆ เพื่อเรียกร้องความสนใจจากข้า หากเจ้าอยากได้รับความรักจากข้า ก็ควรเรียนรู้ความกตัญญูและเจียมตน ไม่ใช่สร้างปัญหาให้ฮูหยินใหญ่เช่นนี้” เยว่ฉีฟังจบก็แทบหลุดหัวเราะ
ผู้ชายคนนี้ หลงตัวเองเสียจนคิดว่าผู้หญิงทั้งใต้หล้าต้องหมุนรอบตัวเขาอย่างนั้นหรือ
“เรียกร้องความสนใจจากท่าน” เยว่ฉียกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน
“ท่านใต้เท้าเซียว ท่านคิดจริงๆ หรือว่าหน้าตาเช่นท่าน กับตำแหน่งขุนนางเล็ก ๆ ของท่าน จะมีค่ามากพอให้ข้าต้องลงทุนป่วยจนเกือบตาย เพียงเพื่อแลกกับการชายตามองของท่าน”
“เจ้าว่าอะไรนะ!” เซียวเหวินฮั่นเบิกตากว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
ตลอดเวลาที่แต่งงานกันมา เยว่ฉีไม่เคยแม้แต่จะเถียงเขาสักคำ ปกตินางเอาแต่ก้มหน้า ทำตามคำสั่งอย่างว่างง่าย เหตุใดวันนี้จึงเป็นเช่นนี้ไปได้
วันนี้นางกลับกล้าพูดจาฉะฉานยิ่งนัก
“ข้าบอกว่า...” เยว่ฉีก้าวเข้าไปหยุดตรงหน้าเขาอย่างไม่สะทกสะท้าน ดวงตาคมสบนัยน์ตาอีกฝ่ายตรงๆ
“ข้าไม่เคยเรียกร้องความสนใจจากท่าน และข้าก็หมดศรัทธาในตระกูลขยะแห่งนี้โดยสิ้นเชิง” นางเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ในเมื่อฮูหยินใหญ่เกลียดข้า ส่วนท่านก็มองว่าข้าเป็นเพียงขยะชิ้นหนึ่ง เช่นนั้น เราก็มาทำเรื่องที่สมเหตุสมผลที่สุดกันเถิด”
“เรื่องอันใดของเจ้า” ฮูหยินใหญ่ตวาดเสียงแหลม
เยว่ฉีหันไปมองนาง ก่อนประกาศชัดถ้อยชัดคำ
“หย่ากัน” ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน ทุกคนต่างมองนางราวกับได้ยินเรื่องเหลือเชื่อที่สุดในชีวิต
“ร่างหนังสือหย่าให้ข้าเสียวันนี้” เยว่ฉีเอ่ยช้า ๆ ทุกคำหนักแน่นดุจค้อนทุบลงกลางห้อง
“ข้าจะออกจากตระกูลเซียวทันที”
ความเงียบเข้าปกคลุมห้องนอนเก่าทรุดโทรมในทันทีที่คำว่าหย่ากัน หลุดออกจากปากของหลินเยว่ฉี
เซียวเหวินฮั่นนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างดูแคลน ราวกับเพิ่งได้ฟังเรื่องตลกที่สุดในชีวิต
“หย่าเหรอ เจ้าเนี่ยนะขอหย่า หลินเยว่ฉี เจ้าไข้ขึ้นจนสมองเลอะเลือนไปแล้วหรืออย่างไร สตรีที่ไม่มีแม้แต่ที่ให้กลับไปอย่างเจ้า หากออกจากตระกูลเซียว ไม่อดตายข้างถนนก็ต้องระเห็จไปขายตัวประทังชีวิต กล้าดีอย่างไรมาขู่ข้าด้วยคำนี้”
“ข้าไม่ได้ขู่” เยว่ฉียืนกอดอก กวาดสายตามองสองสามีภรรยาด้วยความรังเกียจอย่างไม่คิดปิดบัง
“ข้าพูดเรื่องจริง และข้าต้องการหย่าวันนี้ เดี๋ยวนี้”
“ท่านพี่ ดูนางสิเจ้าคะ” ฮูหยินใหญ่ฉินแผดเสียง พลางบีบน้ำตาอย่างน่าสงสาร
“นางกล้าเหยียดหยามตระกูลเซียวถึงเพียงนี้ ในเมื่อนางอยากไปนักก็ไล่นางออกไปตัวเปล่าเลยเจ้าค่ะ อย่าให้เงินนางแม้แต่เหรียญเดียว”
“ไล่ออกไปตัวเปล่า”
เยว่ฉีเลิกคิ้ว ริมฝีปากยกเป็นรอยยิ้มหยัน ก่อนจะขยับเข้าใกล้ฮูหยินใหญ่ฉินอีกหนึ่งก้าว แล้วลดเสียงลง
“ฮูหยินใหญ่ ท่านแน่ใจหรือว่าอยากให้ข้าไปตัวเปล่า หากข้าต้องออกไปโดยไม่มีอะไรติดมือ ข้าคงจำเป็นต้องนำเรื่อง ‘สมุดบัญชีลับ’ ของเรือนหลังที่ท่านยักยอกเงินส่วนกลางไปกว้านซื้อร้านค้าในตลาดทิศตะวันตก ไปป่าวประกาศให้คนทั่วเมืองหลวงรับรู้เสียหน่อย”
ใบหน้าของฮูหยินใหญ่ฉินซีดเผือดทันที นางก้าวถอยหลังอย่างลืมตัว
“จะ...เจ้ารู้เรื่องนั้นได้อย่างไร”
เยว่ฉีหรี่ตามองอีกฝ่าย ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมยังคงแจ่มชัด หลินเยว่ฉีคนก่อนเคยบังเอิญเห็นสมุดบัญชีเล่มนั้นตอนถูกเรียกไปช่วยคัดแยกของในเรือนหลัง เพียงแต่นางเป็นคนขลาดเขลา ต่อให้รู้ความลับก็ไม่เคยกล้าปริปาก แต่นั่นคือหลินเยว่ฉีคนเก่า ไม่ใช่นาง
“ข้ารู้อะไรมากกว่าที่ท่านคิดเสียอีก” เยว่ฉีเอ่ยอย่างเป็นต่อ
เยว่ฉีรีบอ้าแขนรับ“ของอะไรหรือ”เด็กน้อยปีนขึ้นไปยืนข้างเก้าอี้ ก่อนยื่นกล่องไม้ให้อย่างภาคภูมิใจ“ตั๋วเงินกับทองพ่ะย่ะค่ะ”“เจ้าเอามาจากไหน” กู้เยี่ยนเฉิงเลิกคิ้วเหวินหลงหันไปตอบบิดาด้วยสีหน้าจริงจัง“เสด็จพ่อให้เหวินหลงฝึกนับเมื่อวานพ่ะย่ะค่ะ” เยว่ฉีหันขวับไปมองสามี“เสด็จพี่ให้ลูกฝึกนับเงินแล้วหรือเพคะ”“เขาเป็นรัชทายาท ต้องรู้จักตัวเลข” กู้เยี่ยนเฉิงตอบหน้าตาย“แล้วเหตุใดต้องใช้ทอง”“เพราะเจ้าเคยบอกว่าจับของจริงจำง่ายกว่า”เยว่ฉีเงียบไปเล็กน้อย“หม่อมฉันเคยพูดหรือ”“พูด” เหวินหลงรีบพยักหน้าตาม“เสด็จแม่พูดพ่ะย่ะค่ะ”เยว่ฉีมองพ่อลูก ก่อนหลุดหัวเราะออกมา นางเปิดกล่องดู ด้านในมีตั๋วเงินของเล่นสำหรับฝึกนับและทองคำแท่งชิ้นเล็กที่หล่อขึ้นเป็นพิเศษ ไม่มีมูลค่าสูงมากนัก เหมาะสำหรับให้เด็กใช้เรียนรู้ตัวเลขโดยมีคนดูแลอย่างใกล้ชิด เหวินหลงหยิบทองชิ้นหนึ่งขึ้นมายื่นให้“ให้เสด็จแม่พ่ะย่ะค่ะ” “เหตุใดถึงให้แม่” เยว่ฉีรับมาเด็กน้อยคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบอย่างจริงจัง“เสด็จแม่ชอบทอง”กู้เยี่ยนเฉิงหัวเราะออกมาทันที “ใครสอนลูก” เยว่ฉีหันขวับ“ข้าไม่ได้สอน เขาเห็นเอง”เหวินหลงพยักหน้าหงึก ๆ“เส
เขาปล่อยให้นางถูกฉินซีกลั่นแกล้ง ปล่อยให้นางป่วยอยู่ในเรือนหลัง ดูถูกความสามารถของนาง และในวันที่นางร้องขอหนังสือหย่า เขายังหัวเราะเยาะว่านางจะไม่มีวันเอาชีวิตรอดได้หากออกจากตระกูลเซียว สุดท้ายก็เป็นเขาเองที่ลงนามปล่อยนางออกไปเซียวเหวินฮั่นหลับตาลงอย่างเจ็บปวด หากวันนั้นเขาหันกลับไปมองนางสักครั้ง หากวันนั้นเขาปฏิบัติต่อนางให้ดีกว่านั้นเพียงเล็กน้อยหากวันนั้นเขาไม่หลงคิดว่าความรักของนางเป็นสิ่งที่มีอยู่ให้เขาตลอดไป เรื่องราวทั้งหมดอาจไม่จบลงเช่นนี้“เยว่ฉี” เสียงพึมพำแหบพร่าหลุดออกจากริมฝีปาก ไม่มีผู้ใดได้ยินท่ามกลางเสียงผู้คนรอบด้าน รถม้าหลวงค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้เซียวเหวินฮั่นยกมือขึ้นโดยไม่รู้ตัว ราวกับต้องการเรียกชื่อของนางให้ดังยิ่งกว่าเดิม“เยว่ฉี ข้าผิดไปแล้ว” หยาดน้ำตาไหลลงมาตามใบหน้าซูบตอบ ก่อนปะปนกับคราบฝุ่นที่เกาะอยู่บนผิว แต่ยังไม่ทันที่เขาจะขยับออกจากฝูงชน ทหารองครักษ์ซึ่งเดินรักษาความปลอดภัยสองข้างขบวนก็ก้าวเข้ามาขวาง“ถอยไป” เซียวเหวินฮั่นชะงัก เขามองผ่านช่องว่างระหว่างองครักษ์ไปยังรถม้าหลวง เพียงระยะไม่กี่จั้งหลินเยว่ฉีนั่งอยู่ตรงนั้น ใกล้เสียจนเขามองเห็นรอยยิ้มบาง
วันนี้นางสวมชุดเจ้าสาวสีแดงเพลิงปักดิ้นทองเป็นลายนกเฟิ่งหวง ชายแขนและกระโปรงปักลวดลายเมฆมงคลอย่างประณีต เรือนผมดำขลับเกล้าสูงประดับปิ่นทองและมงกุฎเฟิ่งหวงงดงามสมฐานะเมื่อขบวนเดินทางถึงหน้าพระราชวัง กู้เยี่ยนเฉิงก็มารอรับด้วยตนเองชายหนุ่มอยู่ในฉลองพระองค์มงคลสีแดงเข้มปักลายมังกรทอง ท่วงท่าสูงสง่าและองอาจ ทว่าเมื่อม่านรถม้าถูกเปิดออก สายตาที่เคยสุขุมกลับอ่อนโยนลงทันที มือใหญ่ยื่นมาตรงหน้านาง“เยว่ฉี” หญิงสาวมองมือนั้นก่อนยิ้มบาง“เสด็จพี่จะรับข้าลงไปเองหรือเพคะ”“วันนี้ต่อให้ต้องอุ้มเจ้าตั้งแต่ตรงนี้ไปจนถึงตำหนัก ข้าก็ยินดี” “คนมากมายกำลังมองอยู่นะเพคะ” เยว่ฉีหัวเราะ“แล้วอย่างไร”“องค์รัชทายาทควรรักษาพระเกียรติบ้าง”“วันนี้ข้าแต่งพระชายา ไม่ได้ขึ้นว่าราชการ” คำตอบหน้าตายของเขาทำให้นางอดยิ้มไม่ได้เยว่ฉีจึงวางมือลงบนฝ่ามือใหญ่ กู้เยี่ยนเฉิงประคองนางลงจากรถม้าอย่างทะนุถนอม ก่อนก้มลงประทับจุมพิตเบาๆ บนหลังมือ“เจ้าคือนางหงส์ที่งดงามที่สุดในแผ่นดิน เยว่ฉีของข้า”“เสด็จพี่ชมมากเกินไปแล้วเพคะ”“ข้ายังชมไม่ถึงครึ่งหนึ่งของที่คิด”“วันนี้ปากหวานเป็นพิเศษนะเพคะ” เยว่ฉีส่ายหน้าด้วยรอยยิ้ม“วั
“ต้องขอตรวจบัญชีก่อน” เยว่ฉีปรายตามองหีบเอกสารสามใบกู้เยี่ยนเฉิงนิ่งไปหนึ่งอึดใจ ก่อนหัวเราะออกมาเต็มเสียง“สมเป็นหลินเยว่ฉี”“ข้าเป็นเจ้าของกิจการนะเจ้าคะ สินสอดใหญ่เพียงนี้ ไม่ตรวจบัญชีได้อย่างไร”“เช่นนั้นตรวจให้ละเอียด”“หากมีหนี้แอบแฝง ข้าคืนทั้งหมด”“ไม่มี”“มั่นใจนัก”“คนของข้าตรวจมาแล้วสามรอบ”เยว่ฉีหลุดหัวเราะตาม บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่จึงผ่อนคลายลงทันทีกู้เยี่ยนเฉิงมองใบหน้าที่กำลังยิ้ม ก่อนสีหน้าจะจริงจังขึ้นอีกครั้ง“เยว่ฉี”“เจ้าคะ”“แต่งงานกับข้า”คราวนี้ไม่มีการเล่นคำไม่มีเรื่องหุ้นส่วนไม่มีเรื่องผลกำไรมีเพียงคำขอเรียบง่ายจากบุรุษที่ยืนอยู่ตรงหน้าเยว่ฉีสบตาเขานิ่ง กู้เยี่ยนเฉิงกล่าวต่อ“หากเจ้ายอม ข้าจะทูลขอพระบรมราชานุญาตแต่งตั้งเจ้าเป็นพระชายาเอกแห่งองค์รัชทายาท เมื่อวันหนึ่งข้าขึ้นครองราชย์ หากเจ้ายังต้องการยืนข้างข้า ตำแหน่งฮองเฮาจะเป็นของเจ้า” “คำหลังฟังดูเหมือนท่านมัดมือชกข้าอยู่นะเจ้าคะ” เยว่ฉีเลิกคิ้ว“ข้าเพียงบอกอนาคตที่ข้าต้องการ”“แล้วถ้าข้าไม่อยากเป็นฮองเฮา”“เราค่อยหาทางกันอีกที” กู้เยี่ยนเฉิงตอบโดยไม่ลังเล“ท่านยอมง่ายเช่นนี้เลยหรือ”“ข้าต้องการเ
วันนี้ชายหนุ่มสวมอาภรณ์ผ้าไหมสีน้ำเงินเข้ม ปักลวดลายด้วยดิ้นทองอย่างประณีต ท่วงท่าสง่างามจนผู้คนที่เดินผ่านต่างต้องหลีกทางให้โดยไม่รู้ตัวเขายืนมองเวทีอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันมาหาเยว่ฉี“งานของเจ้ายิ่งใหญ่กว่าที่ข้าคิดไว้” “องค์รัชทายาทยังมีเรื่องที่คาดไม่ถึงอีกหรือเพคะ” เยว่ฉียิ้ม“เรื่องของเจ้ามีมาก”“ถือว่าเป็นคำชมแล้วกัน” กู้เยี่ยนเฉิงขยับเข้ามาใกล้อีกเล็กน้อย ก่อนลดเสียงลง“แต่คืนนี้ข้ากลับคิดว่ามีคนผู้หนึ่งควรได้รับรางวัลมากกว่าทุกคน”เยว่ฉีเลิกคิ้ว “ผู้ใด”“คนที่สร้างเวทีนี้ขึ้นมา”“ข้าหรือ”“อืม...” เยว่ฉีหัวเราะ“ข้าเป็นคนจัดงานเอง หากมอบรางวัลให้ตัวเองจะไม่ดูหน้าหนาเกินไปหรือเจ้าคะ”“เช่นนั้นข้ามอบให้”“ท่านเตรียมรางวัลอะไรไว้”กู้เยี่ยนเฉิงสบตานาง รอยยิ้มในแววตาค่อยๆ ลึกขึ้น“รางวัลที่ใหญ่ที่สุดในคืนนี้”“ฟังดูไม่น่าไว้ใจ” เยว่ฉีมองเขาอย่างระแวดระวัง“ข้ายังไม่ได้บอกเลยว่าเป็นอะไร”“เพราะรู้จักท่านดีขึ้นทุกวันอย่างไรเล่า”กู้เยี่ยนเฉิงหัวเราะเบาๆ“เช่นนั้นก็ดี”“ดีอย่างไร”“ต่อไปเจ้าจะได้รู้ว่าของที่ข้าเตรียมให้เจ้า ไม่เคยเป็นของเล็ก” “องค์รัชทายาท ท่านกำลังคิดจะมอบอะไรให้ข้
นางไม่ได้เป็นเพียงเจ้าของหอรวมดาราแห่งหนึ่งอีกต่อไป แต่กำลังสร้างอาณาจักรความบันเทิงที่เชื่อมโยงผู้คนจากหลายเมือง หลายแคว้น และสร้างมาตรฐานใหม่ที่ไม่เคยมีผู้ใดทำมาก่อน เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านหลังกู้เยี่ยนเฉิงเดินเข้ามาหยุดเคียงข้าง“กำลังคิดอะไรอยู่”“กำลังคิดว่าคนเกาหมิงใจถึงกว่าที่ข้าคาด”“คิดถึงแต่เงินหรือ” “ไม่อย่างนั้นจะให้คิดถึงอะไรเจ้าคะ” เยว่ฉีหันไปยิ้ม“ข้า” คำตอบสั้นๆ ทำให้นางชะงักเยว่ฉีหัวเราะเบาๆ“องค์รัชทายาทของแคว้นใหญ่เอาตัวเองมาแข่งกับตั๋วเงินหรือเพคะ”“แล้วข้าชนะหรือไม่”“ยังต้องดูผลงานอีกนาน”“ข้ารอได้” กู้เยี่ยนเฉิงขยับเข้ามาใกล้ ก่อนโอบเอวบางของนางอย่างเป็นธรรมชาติเยว่ฉีปรายตามองแขนที่พาดอยู่รอบเอวตนเอง“องค์รัชทายาท ท่านฉวยโอกาสอีกแล้วนะเพคะ”“ตรงนี้เป็นเกาหมิง”“แล้วอย่างไร”“ถิ่นข้า”“ถิ่นท่านแล้วแตะข้าได้ตามใจหรือ” “ไม่ได้หรือ” กู้เยี่ยนเฉิงยิ้มเยว่ฉีมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยกมุมปาก“คิดค่าบริการนะเพคะ”“เท่าใด”“แพงมาก”“จ่ายไหว” คำตอบรวดเร็วเสียจนเยว่ฉีหลุดหัวเราะกู้เยี่ยนเฉิงมองใบหน้างดงามที่กำลังยิ้มอยู่ข้างกาย ก่อนเอ่ยเสียงนุ่ม“การแสดงข้ามแคว้นคร







