Share

2

last update publish date: 2026-08-11 22:08:16

“รวมถึงเรื่องที่ท่านเคยลอบใส่ของบางอย่างลงในน้ำชาของอนุคนก่อนๆ จนพวกนางเจ็บป่วยและถูกบีบให้ออกจากจวน ข้าก็พอมีหลักฐานอยู่บ้าง หากเรื่องนี้รู้ไปถึงหูใต้เท้าเซียว รวมถึงผู้อาวุโสของตระกูล ท่านคิดว่าตำแหน่งฮูหยินเอกของท่านจะยังมั่นคงอยู่อีกหรือ”

“เจ้า... เจ้ามันนางมารร้าย กล้าข่มขู่ข้าอย่างนั้นหรือ” ฮูหยินใหญ่ฉินสั่นสะท้านทั้งโกรธทั้งกลัว

เยว่ฉีที่ยืนอยู่ตรงหน้านางไม่ใช่อนุผู้อ่อนแอที่เคยก้มหน้ารับคำด่าทออีกต่อไปแล้ว สตรีคนนี้ทั้งกล้าต่อรองและยังรู้ความลับที่สามารถทำลายชื่อเสียงของนางได้

ฉินซีจึงรีบหันไปหาเซียวเหวินฮั่น

“ท่านพี่ หย่านางไปเลยเจ้าค่ะ สตรีปากร้ายไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเช่นนี้ เก็บไว้ก็มีแต่จะนำความวุ่นวายมาสู่ตระกูล ให้เงินนางไปก้อนหนึ่งแล้วไล่ออกไปให้พ้นหน้าพ้นตาเถิดเจ้าค่ะ” เซียวเหวินฮั่นขมวดคิ้วแน่น เมื่อครู่ภรรยาเอกยังเรียกร้องให้ขับเยว่ฉีออกจากจวนตัวเปล่า แต่เพียงไม่กี่ประโยคกลับยอมให้เงินอย่างง่ายดาย เห็นได้ชัดว่าสองคนนี้กำลังปิดบังบางอย่างจากเขา

“พวกเจ้าพูดเรื่องอะไรกัน”

“ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ” ฉินซีรีบปฏิเสธ

“ข้าเพียงคิดว่านางอยากไปก็ปล่อยให้นางไปเสีย จะได้ไม่สร้างความรำคาญให้ท่านพี่อีก”

เซียวเหวินฮั่นมองนางอย่างสงสัย ก่อนหันกลับไปหาเยว่ฉี แต่เมื่อเห็นใบหน้าของอดีตอนุภรรยาที่เคยมองเขาด้วยความรักและเทิดทูน บัดนี้กลับเหลือเพียงความเฉยชา ไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของความอาลัย ความรู้สึกเสียหน้าก็พุ่งขึ้นมาทันที

“ดี ในเมื่อเจ้าอยากไปนัก ข้าก็จะสงเคราะห์ให้” เซียวเหวินฮั่นตวาด

“ไปเอาพู่กัน หมึก และกระดาษมา” สาวใช้รีบออกไปจัดเตรียมของตามคำสั่ง

ไม่ถึงครึ่งเค่อ หนังสือหย่าก็ถูกเขียนขึ้นด้วยลายมือของขุนนางหนุ่ม

เซียวเหวินฮั่นจรดพู่กันลงนามอย่างหนักแน่น ก่อนผลักกระดาษไปตรงหน้าเยว่ฉี

“ข้าจะคอยดูว่าสตรีอวดดีเช่นเจ้า เมื่อไม่มีตระกูลเซียวคุ้มกะลาหัวแล้ว จะเอาชีวิตรอดในเมืองหลวงได้สักกี่วัน”

“นั่นเป็นเรื่องของข้า” เยว่ฉีหยิบหนังสือหย่าขึ้นมาตรวจดูทีละบรรทัดอย่างละเอียด ทั้งชื่อ วันเดือนปี และข้อความยืนยันว่าหลังจากนี้ทั้งสองฝ่ายไม่มีความเกี่ยวข้องต่อกัน

เมื่อตรวจจนแน่ใจว่าไม่มีสิ่งใดผิดพลาด นางจึงวางหนังสือลงแล้วหันไปทางฮูหยินใหญ่

“ส่วนเงินชดเชยสำหรับการออกจากตระกูลเซียว ห้าร้อยตำลึงทอง ขาดแม้แต่ตำลึงเดียว ข้าไม่ลงนาม”

“ห้า... ห้าร้อยตำลึงทอง เจ้าไม่ไปปล้นเอาเลยล่ะ” ฮูหยินใหญ่ฉินตวาดแว้ด

“ไม่ได้หรือเจ้าคะ” คนถือไพ่เนื้อกว่าเอ่ยถามด้วยท่าทียียวนกวนประสาท

“เจ้าบ้าไปแล้วหรือ เจ้าคิดว่าตนเองมีค่าถึงเพียงนั้นเชียวหรือ”

“ข้ามีค่าหรือไม่ไม่สำคัญ” เยว่ฉียิ้มบาง

“แต่สมุดบัญชีลับเล่มนั้นมีค่าพอหรือเปล่าเล่าเจ้าคะ”

“เจ้า!”

“หากไม่จ่าย พรุ่งนี้เรื่องบัญชีลับอาจไปถึงหูท่านแม่ทัพใหญ่ผู้เป็นญาติผู้ใหญ่ของใต้เท้าเซียวก็ได้” เยว่ฉียักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ

“ถึงตอนนั้น เงินห้าร้อยตำลึงทองอาจกลายเป็นเรื่องเล็กที่สุดที่ฮูหยินใหญ่ต้องกังวล”

“พวกเจ้ากำลังพูดถึงบัญชีอะไรกันแน่” เซียวเหวินฮั่นถามเสียงเข้ม

“ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ” ฉินซีรีบตอบทันที เหงื่อเย็นเริ่มผุดตามไรผม

หากสามีรู้ว่านางแอบยักยอกเงินส่วนกลางของจวนไปซื้อทรัพย์สินในนามตนเอง เรื่องคงไม่จบเพียงการถูกตำหนิแน่

นางกัดฟันกรอด ก่อนหันไปสั่งสาวใช้

“ไป! ไปเอาตั๋วแลกเงินกับทองคำในหีบของข้ามาให้ครบห้าร้อยตำลึงทอง”

“ฮูหยิน...” สาวใช้เบิกตากว้าง

“ข้าบอกให้ไปไง ยืนเซ่ออยู่นั่นแหละ”

“เจ้าค่ะ เจ้าค่ะ บ่าวจะรีบไปเดี๋ยวนี้” ไม่นานนัก สาวใช้ก็กลับมาพร้อมตั๋วแลกเงินและทองคำส่วนหนึ่ง

ฮูหยินใหญ่ฉินรับมาแล้ววางกระแทกลงบนโต๊ะอย่างเจ็บใจ

“เอาไป แล้วรีบไสหัวออกจากตระกูลเซียวเสีย ไปแล้วไปลับไม่ต้องกลับมาอีก”

เยว่ฉีไม่สนใจคำด่า นางหยิบตั๋วแลกเงินขึ้นมาตรวจตราทีละใบอย่างละเอียด ก่อนนับทองคำจนครบจำนวน

ห้าร้อยตำลึงทอง มากพอให้เริ่มต้นชีวิตใหม่ได้อย่างสบาย มุมปากของนางยกขึ้นอย่างพึงพอใจ

“ครบถ้วนดี ฮูหยินใหญ่ช่างใจกว้างยิ่งนัก”

“เจ้า!” เยว่ฉีไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายด่าต่อ นางหยิบพู่กันขึ้นมาจุ่มหมึก แล้วลงชื่อ ‘หลินเยว่ฉี’ ในหนังสือหย่าด้วยลายมือหนักแน่น

ทันทีที่พู่กันถูกวางลง ความผูกพันระหว่างนางกับตระกูลเซียวก็สิ้นสุดลงอย่างสมบูรณ์

เยว่ฉีหยิบหนังสือหย่าฉบับของตนขึ้นมาเก็บไว้ ก่อนหันไปหาเสี่ยวถาว สาวใช้คนสนิทที่ยังยืนตะลึงจนแทบลืมหายใจ

“เสี่ยวถาว”

“เจ้าค่ะคุณหนู”

“ไปเก็บของ”

“พวกเราจะไปจริงๆ หรือเจ้าคะ” เสี่ยวถาวเบิกตากว้าง

“แน่นอน” เยว่ฉีเหลือบมองรอบห้องเก่าโทรม ก่อนยิ้มอย่างไม่แยแส

“เก็บเฉพาะของที่เป็นของเราและของจำเป็นเท่านั้น ส่วนขยะชิ้นไหนที่ไม่ใช่ของเรา ทิ้งไว้ที่นี่ให้หมด”

พูดจบ นางก็หมุนตัวเดินออกจากเรือนหลังอย่างสง่าผ่าเผย ไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองเซียวเหวินฮั่นที่ยืนหน้าดำหน้าแดงอยู่เบื้องหลัง

ชายหนุ่มกำหมัดแน่น เขาไม่อยากเชื่อว่าสตรีที่เคยเฝ้ารอเขาทุกวัน เคยดีใจเพียงเพราะเขาชายตามอง บัดนี้กลับเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะเหลียวหลัง

ความรู้สึกเสียหน้าทำให้เซียวเหวินฮั่นตะโกนไล่หลังอย่างโกรธเกรี้ยว

“หลินเยว่ฉี แล้วเจ้าจะต้องเสียใจ สักวันเจ้าจะต้องคุกเข่าซมซานกลับมาอ้อนวอนข้า”

ฝีเท้าของเยว่ฉีหยุดลงเล็กน้อย เสี่ยวถาวที่เดินตามหลังมาถึงกับกลั้นหายใจ นึกว่าคุณหนูของตนจะเปลี่ยนใจ

ทว่าเยว่ฉีไม่ได้หันกลับไป นางเพียงยกมือขึ้นโบกเบาๆ ราวกับกำลังบอกลาสิ่งไร้ค่าชิ้นหนึ่งในชีวิต ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสบายๆ

“ฝันไปเถอะใต้เท้าเซียว ต่อจากนี้ ชีวิตของข้ามีแต่คำว่า รวย เท่านั้น”

แสงแดดยามเช้าทอดส่องลงบนถนนสายหลักของเมืองหลวง สายลมเย็นพัดปะทะใบหน้า พาเอาความสดชื่นเข้ามาแทนที่กลิ่นยาต้มและความอับชื้นของเรือนหลังเล็กในจวนตระกูลเซียว

เสี่ยวถาวหิ้วห่อผ้าใบเล็กเดินตามหลังนายสาว สีหน้าเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย ต่างจากหลินเยว่ฉีที่ก้าวเดินอย่างผ่อนคลาย สูดอากาศบริสุทธิ์เข้าเต็มปอด ราวกับเพิ่งหลุดพ้นจากกรงขังที่กักนางมานานแสนนาน

“คุณหนู เอ่อ... แม่นาง” เสี่ยวถาวละล่ำละลักเรียก ก่อนรีบสาวเท้าตามให้ทัน

“พวกเราออกมาจากตระกูลเซียวแล้วจริงๆ หรือเจ้าคะ แล้ว... แล้วต่อจากนี้พวกเราจะไปอยู่ที่ใดกันดี ตั๋วเงินห้าร้อยตำลึงทองนี้มากก็จริง แต่หากพวกเราใช้อย่างไม่ระวัง วันหนึ่งก็ต้องหมดนะเจ้าคะ”

“เสี่ยวถาว” เยว่ฉีหยุดฝีเท้า หันกลับมาแตะไหล่สาวใช้เบาๆ พร้อมรอยยิ้มมั่นใจ

“จำเอาไว้ เงินห้าร้อยตำลึงทองนี้ไม่ใช่เงินที่เราจะเอาไว้ ‘ใช้อย่างระวัง’ แต่เป็น ‘เงินทุน’ สำหรับสร้างอาณาจักรใหม่ของเรา”

“อาณาจักรหรือเจ้าคะ” เสี่ยวถาวเอียงคอ สีหน้างุนงงยิ่งกว่าเดิม

“คุณหนูจะสร้างอาณาจักรอะไรหรือเจ้าคะ”

เยว่ฉีเพียงยิ้ม ไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที นางออกเดินต่อ พลางสำรวจย่านการค้าใจกลางเมืองหลวงอย่างละเอียด

ในฐานะโปรดิวเซอร์มือทองที่เคยคลุกคลีอยู่ในวงการบันเทิงมานานหลายปี เยว่ฉีเคยศึกษาทั้งพฤติกรรมผู้ชม กระแสนิยม และความต้องการของตลาดมาอย่างโชกโชน ดังนั้นทุกสิ่งที่ปรากฏตรงหน้าจึงไม่ได้เป็นเพียงร้านรวงหรือสถานเริงรมย์ หากแต่เป็นข้อมูลทางการค้าที่กำลังบอกนางว่าเมืองนี้ยังขาดอะไร

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ข้าหย่าและรวยมาก   35

    เยว่ฉีรีบอ้าแขนรับ“ของอะไรหรือ”เด็กน้อยปีนขึ้นไปยืนข้างเก้าอี้ ก่อนยื่นกล่องไม้ให้อย่างภาคภูมิใจ“ตั๋วเงินกับทองพ่ะย่ะค่ะ”“เจ้าเอามาจากไหน” กู้เยี่ยนเฉิงเลิกคิ้วเหวินหลงหันไปตอบบิดาด้วยสีหน้าจริงจัง“เสด็จพ่อให้เหวินหลงฝึกนับเมื่อวานพ่ะย่ะค่ะ” เยว่ฉีหันขวับไปมองสามี“เสด็จพี่ให้ลูกฝึกนับเงินแล้วหรือเพคะ”“เขาเป็นรัชทายาท ต้องรู้จักตัวเลข” กู้เยี่ยนเฉิงตอบหน้าตาย“แล้วเหตุใดต้องใช้ทอง”“เพราะเจ้าเคยบอกว่าจับของจริงจำง่ายกว่า”เยว่ฉีเงียบไปเล็กน้อย“หม่อมฉันเคยพูดหรือ”“พูด” เหวินหลงรีบพยักหน้าตาม“เสด็จแม่พูดพ่ะย่ะค่ะ”เยว่ฉีมองพ่อลูก ก่อนหลุดหัวเราะออกมา นางเปิดกล่องดู ด้านในมีตั๋วเงินของเล่นสำหรับฝึกนับและทองคำแท่งชิ้นเล็กที่หล่อขึ้นเป็นพิเศษ ไม่มีมูลค่าสูงมากนัก เหมาะสำหรับให้เด็กใช้เรียนรู้ตัวเลขโดยมีคนดูแลอย่างใกล้ชิด เหวินหลงหยิบทองชิ้นหนึ่งขึ้นมายื่นให้“ให้เสด็จแม่พ่ะย่ะค่ะ” “เหตุใดถึงให้แม่” เยว่ฉีรับมาเด็กน้อยคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบอย่างจริงจัง“เสด็จแม่ชอบทอง”กู้เยี่ยนเฉิงหัวเราะออกมาทันที “ใครสอนลูก” เยว่ฉีหันขวับ“ข้าไม่ได้สอน เขาเห็นเอง”เหวินหลงพยักหน้าหงึก ๆ“เส

  • ข้าหย่าและรวยมาก   34

    เขาปล่อยให้นางถูกฉินซีกลั่นแกล้ง ปล่อยให้นางป่วยอยู่ในเรือนหลัง ดูถูกความสามารถของนาง และในวันที่นางร้องขอหนังสือหย่า เขายังหัวเราะเยาะว่านางจะไม่มีวันเอาชีวิตรอดได้หากออกจากตระกูลเซียว สุดท้ายก็เป็นเขาเองที่ลงนามปล่อยนางออกไปเซียวเหวินฮั่นหลับตาลงอย่างเจ็บปวด หากวันนั้นเขาหันกลับไปมองนางสักครั้ง หากวันนั้นเขาปฏิบัติต่อนางให้ดีกว่านั้นเพียงเล็กน้อยหากวันนั้นเขาไม่หลงคิดว่าความรักของนางเป็นสิ่งที่มีอยู่ให้เขาตลอดไป เรื่องราวทั้งหมดอาจไม่จบลงเช่นนี้“เยว่ฉี” เสียงพึมพำแหบพร่าหลุดออกจากริมฝีปาก ไม่มีผู้ใดได้ยินท่ามกลางเสียงผู้คนรอบด้าน รถม้าหลวงค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้เซียวเหวินฮั่นยกมือขึ้นโดยไม่รู้ตัว ราวกับต้องการเรียกชื่อของนางให้ดังยิ่งกว่าเดิม“เยว่ฉี ข้าผิดไปแล้ว” หยาดน้ำตาไหลลงมาตามใบหน้าซูบตอบ ก่อนปะปนกับคราบฝุ่นที่เกาะอยู่บนผิว แต่ยังไม่ทันที่เขาจะขยับออกจากฝูงชน ทหารองครักษ์ซึ่งเดินรักษาความปลอดภัยสองข้างขบวนก็ก้าวเข้ามาขวาง“ถอยไป” เซียวเหวินฮั่นชะงัก เขามองผ่านช่องว่างระหว่างองครักษ์ไปยังรถม้าหลวง เพียงระยะไม่กี่จั้งหลินเยว่ฉีนั่งอยู่ตรงนั้น ใกล้เสียจนเขามองเห็นรอยยิ้มบาง

  • ข้าหย่าและรวยมาก   33

    วันนี้นางสวมชุดเจ้าสาวสีแดงเพลิงปักดิ้นทองเป็นลายนกเฟิ่งหวง ชายแขนและกระโปรงปักลวดลายเมฆมงคลอย่างประณีต เรือนผมดำขลับเกล้าสูงประดับปิ่นทองและมงกุฎเฟิ่งหวงงดงามสมฐานะเมื่อขบวนเดินทางถึงหน้าพระราชวัง กู้เยี่ยนเฉิงก็มารอรับด้วยตนเองชายหนุ่มอยู่ในฉลองพระองค์มงคลสีแดงเข้มปักลายมังกรทอง ท่วงท่าสูงสง่าและองอาจ ทว่าเมื่อม่านรถม้าถูกเปิดออก สายตาที่เคยสุขุมกลับอ่อนโยนลงทันที มือใหญ่ยื่นมาตรงหน้านาง“เยว่ฉี” หญิงสาวมองมือนั้นก่อนยิ้มบาง“เสด็จพี่จะรับข้าลงไปเองหรือเพคะ”“วันนี้ต่อให้ต้องอุ้มเจ้าตั้งแต่ตรงนี้ไปจนถึงตำหนัก ข้าก็ยินดี” “คนมากมายกำลังมองอยู่นะเพคะ” เยว่ฉีหัวเราะ“แล้วอย่างไร”“องค์รัชทายาทควรรักษาพระเกียรติบ้าง”“วันนี้ข้าแต่งพระชายา ไม่ได้ขึ้นว่าราชการ” คำตอบหน้าตายของเขาทำให้นางอดยิ้มไม่ได้เยว่ฉีจึงวางมือลงบนฝ่ามือใหญ่ กู้เยี่ยนเฉิงประคองนางลงจากรถม้าอย่างทะนุถนอม ก่อนก้มลงประทับจุมพิตเบาๆ บนหลังมือ“เจ้าคือนางหงส์ที่งดงามที่สุดในแผ่นดิน เยว่ฉีของข้า”“เสด็จพี่ชมมากเกินไปแล้วเพคะ”“ข้ายังชมไม่ถึงครึ่งหนึ่งของที่คิด”“วันนี้ปากหวานเป็นพิเศษนะเพคะ” เยว่ฉีส่ายหน้าด้วยรอยยิ้ม“วั

  • ข้าหย่าและรวยมาก   32

    “ต้องขอตรวจบัญชีก่อน” เยว่ฉีปรายตามองหีบเอกสารสามใบกู้เยี่ยนเฉิงนิ่งไปหนึ่งอึดใจ ก่อนหัวเราะออกมาเต็มเสียง“สมเป็นหลินเยว่ฉี”“ข้าเป็นเจ้าของกิจการนะเจ้าคะ สินสอดใหญ่เพียงนี้ ไม่ตรวจบัญชีได้อย่างไร”“เช่นนั้นตรวจให้ละเอียด”“หากมีหนี้แอบแฝง ข้าคืนทั้งหมด”“ไม่มี”“มั่นใจนัก”“คนของข้าตรวจมาแล้วสามรอบ”เยว่ฉีหลุดหัวเราะตาม บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่จึงผ่อนคลายลงทันทีกู้เยี่ยนเฉิงมองใบหน้าที่กำลังยิ้ม ก่อนสีหน้าจะจริงจังขึ้นอีกครั้ง“เยว่ฉี”“เจ้าคะ”“แต่งงานกับข้า”คราวนี้ไม่มีการเล่นคำไม่มีเรื่องหุ้นส่วนไม่มีเรื่องผลกำไรมีเพียงคำขอเรียบง่ายจากบุรุษที่ยืนอยู่ตรงหน้าเยว่ฉีสบตาเขานิ่ง กู้เยี่ยนเฉิงกล่าวต่อ“หากเจ้ายอม ข้าจะทูลขอพระบรมราชานุญาตแต่งตั้งเจ้าเป็นพระชายาเอกแห่งองค์รัชทายาท เมื่อวันหนึ่งข้าขึ้นครองราชย์ หากเจ้ายังต้องการยืนข้างข้า ตำแหน่งฮองเฮาจะเป็นของเจ้า” “คำหลังฟังดูเหมือนท่านมัดมือชกข้าอยู่นะเจ้าคะ” เยว่ฉีเลิกคิ้ว“ข้าเพียงบอกอนาคตที่ข้าต้องการ”“แล้วถ้าข้าไม่อยากเป็นฮองเฮา”“เราค่อยหาทางกันอีกที” กู้เยี่ยนเฉิงตอบโดยไม่ลังเล“ท่านยอมง่ายเช่นนี้เลยหรือ”“ข้าต้องการเ

  • ข้าหย่าและรวยมาก   31

    วันนี้ชายหนุ่มสวมอาภรณ์ผ้าไหมสีน้ำเงินเข้ม ปักลวดลายด้วยดิ้นทองอย่างประณีต ท่วงท่าสง่างามจนผู้คนที่เดินผ่านต่างต้องหลีกทางให้โดยไม่รู้ตัวเขายืนมองเวทีอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันมาหาเยว่ฉี“งานของเจ้ายิ่งใหญ่กว่าที่ข้าคิดไว้” “องค์รัชทายาทยังมีเรื่องที่คาดไม่ถึงอีกหรือเพคะ” เยว่ฉียิ้ม“เรื่องของเจ้ามีมาก”“ถือว่าเป็นคำชมแล้วกัน” กู้เยี่ยนเฉิงขยับเข้ามาใกล้อีกเล็กน้อย ก่อนลดเสียงลง“แต่คืนนี้ข้ากลับคิดว่ามีคนผู้หนึ่งควรได้รับรางวัลมากกว่าทุกคน”เยว่ฉีเลิกคิ้ว “ผู้ใด”“คนที่สร้างเวทีนี้ขึ้นมา”“ข้าหรือ”“อืม...” เยว่ฉีหัวเราะ“ข้าเป็นคนจัดงานเอง หากมอบรางวัลให้ตัวเองจะไม่ดูหน้าหนาเกินไปหรือเจ้าคะ”“เช่นนั้นข้ามอบให้”“ท่านเตรียมรางวัลอะไรไว้”กู้เยี่ยนเฉิงสบตานาง รอยยิ้มในแววตาค่อยๆ ลึกขึ้น“รางวัลที่ใหญ่ที่สุดในคืนนี้”“ฟังดูไม่น่าไว้ใจ” เยว่ฉีมองเขาอย่างระแวดระวัง“ข้ายังไม่ได้บอกเลยว่าเป็นอะไร”“เพราะรู้จักท่านดีขึ้นทุกวันอย่างไรเล่า”กู้เยี่ยนเฉิงหัวเราะเบาๆ“เช่นนั้นก็ดี”“ดีอย่างไร”“ต่อไปเจ้าจะได้รู้ว่าของที่ข้าเตรียมให้เจ้า ไม่เคยเป็นของเล็ก” “องค์รัชทายาท ท่านกำลังคิดจะมอบอะไรให้ข้

  • ข้าหย่าและรวยมาก   30

    นางไม่ได้เป็นเพียงเจ้าของหอรวมดาราแห่งหนึ่งอีกต่อไป แต่กำลังสร้างอาณาจักรความบันเทิงที่เชื่อมโยงผู้คนจากหลายเมือง หลายแคว้น และสร้างมาตรฐานใหม่ที่ไม่เคยมีผู้ใดทำมาก่อน เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านหลังกู้เยี่ยนเฉิงเดินเข้ามาหยุดเคียงข้าง“กำลังคิดอะไรอยู่”“กำลังคิดว่าคนเกาหมิงใจถึงกว่าที่ข้าคาด”“คิดถึงแต่เงินหรือ” “ไม่อย่างนั้นจะให้คิดถึงอะไรเจ้าคะ” เยว่ฉีหันไปยิ้ม“ข้า” คำตอบสั้นๆ ทำให้นางชะงักเยว่ฉีหัวเราะเบาๆ“องค์รัชทายาทของแคว้นใหญ่เอาตัวเองมาแข่งกับตั๋วเงินหรือเพคะ”“แล้วข้าชนะหรือไม่”“ยังต้องดูผลงานอีกนาน”“ข้ารอได้” กู้เยี่ยนเฉิงขยับเข้ามาใกล้ ก่อนโอบเอวบางของนางอย่างเป็นธรรมชาติเยว่ฉีปรายตามองแขนที่พาดอยู่รอบเอวตนเอง“องค์รัชทายาท ท่านฉวยโอกาสอีกแล้วนะเพคะ”“ตรงนี้เป็นเกาหมิง”“แล้วอย่างไร”“ถิ่นข้า”“ถิ่นท่านแล้วแตะข้าได้ตามใจหรือ” “ไม่ได้หรือ” กู้เยี่ยนเฉิงยิ้มเยว่ฉีมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยกมุมปาก“คิดค่าบริการนะเพคะ”“เท่าใด”“แพงมาก”“จ่ายไหว” คำตอบรวดเร็วเสียจนเยว่ฉีหลุดหัวเราะกู้เยี่ยนเฉิงมองใบหน้างดงามที่กำลังยิ้มอยู่ข้างกาย ก่อนเอ่ยเสียงนุ่ม“การแสดงข้ามแคว้นคร

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status