2

“รวมถึงเรื่องที่ท่านเคยลอบใส่ของบางอย่างลงในน้ำชาของอนุคนก่อนๆ จนพวกนางเจ็บป่วยและถูกบีบให้ออกจากจวน ข้าก็พอมีหลักฐานอยู่บ้าง หากเรื่องนี้รู้ไปถึงหูใต้เท้าเซียว รวมถึงผู้อาวุโสของตระกูล ท่านคิดว่าตำแหน่งฮูหยินเอกของท่านจะยังมั่นคงอยู่อีกหรือ”

“เจ้า... เจ้ามันนางมารร้าย กล้าข่มขู่ข้าอย่างนั้นหรือ” ฮูหยินใหญ่ฉินสั่นสะท้านทั้งโกรธทั้งกลัว

เยว่ฉีที่ยืนอยู่ตรงหน้านางไม่ใช่อนุผู้อ่อนแอที่เคยก้มหน้ารับคำด่าทออีกต่อไปแล้ว สตรีคนนี้ทั้งกล้าต่อรองและยังรู้ความลับที่สามารถทำลายชื่อเสียงของนางได้

ฉินซีจึงรีบหันไปหาเซียวเหวินฮั่น

“ท่านพี่ หย่านางไปเลยเจ้าค่ะ สตรีปากร้ายไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเช่นนี้ เก็บไว้ก็มีแต่จะนำความวุ่นวายมาสู่ตระกูล ให้เงินนางไปก้อนหนึ่งแล้วไล่ออกไปให้พ้นหน้าพ้นตาเถิดเจ้าค่ะ” เซียวเหวินฮั่นขมวดคิ้วแน่น เมื่อครู่ภรรยาเอกยังเรียกร้องให้ขับเยว่ฉีออกจากจวนตัวเปล่า แต่เพียงไม่กี่ประโยคกลับยอมให้เงินอย่างง่ายดาย เห็นได้ชัดว่าสองคนนี้กำลังปิดบังบางอย่างจากเขา

“พวกเจ้าพูดเรื่องอะไรกัน”

“ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ” ฉินซีรีบปฏิเสธ

“ข้าเพียงคิดว่านางอยากไปก็ปล่อยให้นางไปเสีย จะได้ไม่สร้างความรำคาญให้ท่านพี่อีก”

เซียวเหวินฮั่นมองนางอย่างสงสัย ก่อนหันกลับไปหาเยว่ฉี แต่เมื่อเห็นใบหน้าของอดีตอนุภรรยาที่เคยมองเขาด้วยความรักและเทิดทูน บัดนี้กลับเหลือเพียงความเฉยชา ไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของความอาลัย ความรู้สึกเสียหน้าก็พุ่งขึ้นมาทันที

“ดี ในเมื่อเจ้าอยากไปนัก ข้าก็จะสงเคราะห์ให้” เซียวเหวินฮั่นตวาด

“ไปเอาพู่กัน หมึก และกระดาษมา” สาวใช้รีบออกไปจัดเตรียมของตามคำสั่ง

ไม่ถึงครึ่งเค่อ หนังสือหย่าก็ถูกเขียนขึ้นด้วยลายมือของขุนนางหนุ่ม

เซียวเหวินฮั่นจรดพู่กันลงนามอย่างหนักแน่น ก่อนผลักกระดาษไปตรงหน้าเยว่ฉี

“ข้าจะคอยดูว่าสตรีอวดดีเช่นเจ้า เมื่อไม่มีตระกูลเซียวคุ้มกะลาหัวแล้ว จะเอาชีวิตรอดในเมืองหลวงได้สักกี่วัน”

“นั่นเป็นเรื่องของข้า” เยว่ฉีหยิบหนังสือหย่าขึ้นมาตรวจดูทีละบรรทัดอย่างละเอียด ทั้งชื่อ วันเดือนปี และข้อความยืนยันว่าหลังจากนี้ทั้งสองฝ่ายไม่มีความเกี่ยวข้องต่อกัน

เมื่อตรวจจนแน่ใจว่าไม่มีสิ่งใดผิดพลาด นางจึงวางหนังสือลงแล้วหันไปทางฮูหยินใหญ่

“ส่วนเงินชดเชยสำหรับการออกจากตระกูลเซียว ห้าร้อยตำลึงทอง ขาดแม้แต่ตำลึงเดียว ข้าไม่ลงนาม”

“ห้า... ห้าร้อยตำลึงทอง เจ้าไม่ไปปล้นเอาเลยล่ะ” ฮูหยินใหญ่ฉินตวาดแว้ด

“ไม่ได้หรือเจ้าคะ” คนถือไพ่เนื้อกว่าเอ่ยถามด้วยท่าทียียวนกวนประสาท

“เจ้าบ้าไปแล้วหรือ เจ้าคิดว่าตนเองมีค่าถึงเพียงนั้นเชียวหรือ”

“ข้ามีค่าหรือไม่ไม่สำคัญ” เยว่ฉียิ้มบาง

“แต่สมุดบัญชีลับเล่มนั้นมีค่าพอหรือเปล่าเล่าเจ้าคะ”

“เจ้า!”

“หากไม่จ่าย พรุ่งนี้เรื่องบัญชีลับอาจไปถึงหูท่านแม่ทัพใหญ่ผู้เป็นญาติผู้ใหญ่ของใต้เท้าเซียวก็ได้” เยว่ฉียักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ

“ถึงตอนนั้น เงินห้าร้อยตำลึงทองอาจกลายเป็นเรื่องเล็กที่สุดที่ฮูหยินใหญ่ต้องกังวล”

“พวกเจ้ากำลังพูดถึงบัญชีอะไรกันแน่” เซียวเหวินฮั่นถามเสียงเข้ม

“ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ” ฉินซีรีบตอบทันที เหงื่อเย็นเริ่มผุดตามไรผม

หากสามีรู้ว่านางแอบยักยอกเงินส่วนกลางของจวนไปซื้อทรัพย์สินในนามตนเอง เรื่องคงไม่จบเพียงการถูกตำหนิแน่

นางกัดฟันกรอด ก่อนหันไปสั่งสาวใช้

“ไป! ไปเอาตั๋วแลกเงินกับทองคำในหีบของข้ามาให้ครบห้าร้อยตำลึงทอง”

“ฮูหยิน...” สาวใช้เบิกตากว้าง

“ข้าบอกให้ไปไง ยืนเซ่ออยู่นั่นแหละ”

“เจ้าค่ะ เจ้าค่ะ บ่าวจะรีบไปเดี๋ยวนี้” ไม่นานนัก สาวใช้ก็กลับมาพร้อมตั๋วแลกเงินและทองคำส่วนหนึ่ง

ฮูหยินใหญ่ฉินรับมาแล้ววางกระแทกลงบนโต๊ะอย่างเจ็บใจ

“เอาไป แล้วรีบไสหัวออกจากตระกูลเซียวเสีย ไปแล้วไปลับไม่ต้องกลับมาอีก”

เยว่ฉีไม่สนใจคำด่า นางหยิบตั๋วแลกเงินขึ้นมาตรวจตราทีละใบอย่างละเอียด ก่อนนับทองคำจนครบจำนวน

ห้าร้อยตำลึงทอง มากพอให้เริ่มต้นชีวิตใหม่ได้อย่างสบาย มุมปากของนางยกขึ้นอย่างพึงพอใจ

“ครบถ้วนดี ฮูหยินใหญ่ช่างใจกว้างยิ่งนัก”

“เจ้า!” เยว่ฉีไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายด่าต่อ นางหยิบพู่กันขึ้นมาจุ่มหมึก แล้วลงชื่อ ‘หลินเยว่ฉี’ ในหนังสือหย่าด้วยลายมือหนักแน่น

ทันทีที่พู่กันถูกวางลง ความผูกพันระหว่างนางกับตระกูลเซียวก็สิ้นสุดลงอย่างสมบูรณ์

เยว่ฉีหยิบหนังสือหย่าฉบับของตนขึ้นมาเก็บไว้ ก่อนหันไปหาเสี่ยวถาว สาวใช้คนสนิทที่ยังยืนตะลึงจนแทบลืมหายใจ

“เสี่ยวถาว”

“เจ้าค่ะคุณหนู”

“ไปเก็บของ”

“พวกเราจะไปจริงๆ หรือเจ้าคะ” เสี่ยวถาวเบิกตากว้าง

“แน่นอน” เยว่ฉีเหลือบมองรอบห้องเก่าโทรม ก่อนยิ้มอย่างไม่แยแส

“เก็บเฉพาะของที่เป็นของเราและของจำเป็นเท่านั้น ส่วนขยะชิ้นไหนที่ไม่ใช่ของเรา ทิ้งไว้ที่นี่ให้หมด”

พูดจบ นางก็หมุนตัวเดินออกจากเรือนหลังอย่างสง่าผ่าเผย ไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองเซียวเหวินฮั่นที่ยืนหน้าดำหน้าแดงอยู่เบื้องหลัง

ชายหนุ่มกำหมัดแน่น เขาไม่อยากเชื่อว่าสตรีที่เคยเฝ้ารอเขาทุกวัน เคยดีใจเพียงเพราะเขาชายตามอง บัดนี้กลับเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะเหลียวหลัง

ความรู้สึกเสียหน้าทำให้เซียวเหวินฮั่นตะโกนไล่หลังอย่างโกรธเกรี้ยว

“หลินเยว่ฉี แล้วเจ้าจะต้องเสียใจ สักวันเจ้าจะต้องคุกเข่าซมซานกลับมาอ้อนวอนข้า”

ฝีเท้าของเยว่ฉีหยุดลงเล็กน้อย เสี่ยวถาวที่เดินตามหลังมาถึงกับกลั้นหายใจ นึกว่าคุณหนูของตนจะเปลี่ยนใจ

ทว่าเยว่ฉีไม่ได้หันกลับไป นางเพียงยกมือขึ้นโบกเบาๆ ราวกับกำลังบอกลาสิ่งไร้ค่าชิ้นหนึ่งในชีวิต ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสบายๆ

“ฝันไปเถอะใต้เท้าเซียว ต่อจากนี้ ชีวิตของข้ามีแต่คำว่า รวย เท่านั้น”

แสงแดดยามเช้าทอดส่องลงบนถนนสายหลักของเมืองหลวง สายลมเย็นพัดปะทะใบหน้า พาเอาความสดชื่นเข้ามาแทนที่กลิ่นยาต้มและความอับชื้นของเรือนหลังเล็กในจวนตระกูลเซียว

เสี่ยวถาวหิ้วห่อผ้าใบเล็กเดินตามหลังนายสาว สีหน้าเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย ต่างจากหลินเยว่ฉีที่ก้าวเดินอย่างผ่อนคลาย สูดอากาศบริสุทธิ์เข้าเต็มปอด ราวกับเพิ่งหลุดพ้นจากกรงขังที่กักนางมานานแสนนาน

“คุณหนู เอ่อ... แม่นาง” เสี่ยวถาวละล่ำละลักเรียก ก่อนรีบสาวเท้าตามให้ทัน

“พวกเราออกมาจากตระกูลเซียวแล้วจริงๆ หรือเจ้าคะ แล้ว... แล้วต่อจากนี้พวกเราจะไปอยู่ที่ใดกันดี ตั๋วเงินห้าร้อยตำลึงทองนี้มากก็จริง แต่หากพวกเราใช้อย่างไม่ระวัง วันหนึ่งก็ต้องหมดนะเจ้าคะ”

“เสี่ยวถาว” เยว่ฉีหยุดฝีเท้า หันกลับมาแตะไหล่สาวใช้เบาๆ พร้อมรอยยิ้มมั่นใจ

“จำเอาไว้ เงินห้าร้อยตำลึงทองนี้ไม่ใช่เงินที่เราจะเอาไว้ ‘ใช้อย่างระวัง’ แต่เป็น ‘เงินทุน’ สำหรับสร้างอาณาจักรใหม่ของเรา”

“อาณาจักรหรือเจ้าคะ” เสี่ยวถาวเอียงคอ สีหน้างุนงงยิ่งกว่าเดิม

“คุณหนูจะสร้างอาณาจักรอะไรหรือเจ้าคะ”

เยว่ฉีเพียงยิ้ม ไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที นางออกเดินต่อ พลางสำรวจย่านการค้าใจกลางเมืองหลวงอย่างละเอียด

ในฐานะโปรดิวเซอร์มือทองที่เคยคลุกคลีอยู่ในวงการบันเทิงมานานหลายปี เยว่ฉีเคยศึกษาทั้งพฤติกรรมผู้ชม กระแสนิยม และความต้องการของตลาดมาอย่างโชกโชน ดังนั้นทุกสิ่งที่ปรากฏตรงหน้าจึงไม่ได้เป็นเพียงร้านรวงหรือสถานเริงรมย์ หากแต่เป็นข้อมูลทางการค้าที่กำลังบอกนางว่าเมืองนี้ยังขาดอะไร