LOGIN“เข้าใจขอรับ” เสียงตอบรับดังขึ้นพร้อมกัน แม้ทุกคนจะเหนื่อยจนแทบหมดแรงก็ตาม
เด็กฝึกทั้งสิบห้าคนต่างมีเหงื่อไหลชุ่มแผ่นหลัง ชุดฝึกที่เยว่ฉีออกแบบให้กระชับและเคลื่อนไหวสะดวกเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ บางคนขาสั่น บางคนหอบจนแทบพูดไม่ออก แต่ไม่มีผู้ใดเอ่ยปากบ่น
ตั้งแต่เข้ามาอยู่ในหอรวมดารา พวกเขาไม่เพียงมีที่พักสะอาดและอาหารครบสามมื้อ แต่เยว่ฉียังสั่งให้ครัวจัดเนื้อ ไข่ ผัก และธัญพืชให้เหมาะสมกับการฝึก ไม่ปล่อยให้พวกเขากินเพียงข้าวต้มบางๆ เหมือนที่เคยเป็นมา
ยิ่งไปกว่านั้น ทุกคนยังได้รับเบี้ยเลี้ยงประจำสัปดาห์
สำหรับคนที่เคยต้องอดมื้อกินมื้อ สิ่งเหล่านี้ไม่ต่างจากชีวิตใหม่
เยว่ฉีเคาะไม้ลงบนฝ่ามืออีกครั้ง
“พอแล้ว พักหนึ่งเค่อ ดื่มน้ำให้เรียบร้อย จากนั้นกลับมาฝึกควบคุมลมหายใจและจัดเสียงร้องต่อ”
เหล่าเด็กฝึกแทบทรุดลงกับพื้นด้วยความโล่งอก
“ขอบพระคุณเจ้าค่ะ คุณหนู”
“ขอบพระคุณขอรับ”
เด็กหนุ่มคนหนึ่งยกแขนปาดเหงื่อ ก่อนพึมพำกับสหายข้างกาย
“ข้านึกว่าฝึกรำจะไม่เหนื่อยเท่าแบกกระสอบข้าวเสียอีก”
เด็กสาวที่นั่งอยู่ใกล้ๆ หลุดหัวเราะ
“เมื่อเช้าเจ้าก็พูดว่าจะไม่ยอมแพ้ไม่ใช่หรือ”
“ข้าไม่ได้บอกว่าจะยอมแพ้เสียหน่อย ข้าเพียงสงสัยว่าขาของข้ายังเป็นของข้าอยู่หรือไม่เท่านั้น”
เสียงหัวเราะดังขึ้นเบาๆ รอบลาน ทำให้บรรยากาศที่ตึงเครียดมาตลอดครึ่งวันผ่อนคลายลงเล็กน้อย
เสี่ยวถาวถือกาน้ำชาสมุนไพรเดินเข้ามาหา ก่อนรินใส่ถ้วยแล้วยื่นให้นายสาว
“คุณหนูเจ้าคะ วิชาการฝึกแปลกประหลาดเหล่านี้ ท่านไปเรียนมาจากที่ใดกันแน่เจ้าคะ ข้าดูแล้วทั้งตื่นเต้น ทั้งทรงพลังอย่างบอกไม่ถูก โดยเฉพาะตอนที่ทุกคนขยับพร้อมกัน ข้าถึงกับไม่กล้ากะพริบตาเลยเจ้าค่ะ”
เยว่ฉีรับถ้วยชามาจิบ ก่อนยิ้มมุมปาก
“เจ้าจำเอาไว้เสี่ยวถาว ในโลกของความบันเทิง ความงามเป็นเพียงประตูบานแรกที่ทำให้คนหันมามอง แต่สิ่งที่จะทำให้พวกเขายอมกลับมาดูซ้ำ ยอมเสียเงินซ้ำ และจดจำศิลปินคนหนึ่งได้ คือเสน่ห์กับความเป็นมืออาชีพต่างหาก”
เสี่ยวถาวพยักหน้าหงึก ๆ แม้จะเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง
“แล้วคุณหนูจะให้พวกเขาทั้งสิบห้าคนแสดงพร้อมกันหรือเจ้าคะ”
“ไม่” เยว่ฉีตอบทันที
“ข้าจะแบ่งพวกเขาออกเป็นสองกลุ่ม”
“สองกลุ่มหรือเจ้าคะ”
เยว่ฉีวางถ้วยชาลง
“กลุ่มแรกเป็นกลุ่มหญิง เน้นการเต้น การร้อง และเครื่องแต่งกายที่โดดเด่น ข้าจะสร้างภาพลักษณ์ให้พวกนางสดใส แข็งแรง และสะดุดตา ส่วนกลุ่มที่สองเป็นกลุ่มชาย เน้นเสียงร้อง บุคลิก และเสน่ห์ที่ทำให้ฮูหยินกับคุณหนูตระกูลใหญ่ยอมควักเงินออกมาโดยไม่เสียดาย”
เสี่ยวถาวฟังแล้วตาโต
“เช่นนั้น กลุ่มหญิงกับกลุ่มชายต้องมีชื่อด้วยหรือไม่เจ้าคะ”
“แน่นอน”
เยว่ฉียิ้มอย่างมีเลศนัย ก่อนเอ่ยศัพท์จากโลกเดิมอย่างเคยชิน
“กลุ่มหญิงเรียกว่าเกิร์ลกรุ๊ป ส่วนกลุ่มชายก็บอยแบนด์”
“บอยแบนด์”
“อืม”
“แล้วอีกกลุ่มเมื่อครู่คือเกิร์ลอะไรนะเจ้าคะ”
“เกิร์ลกรุ๊ป”
เสี่ยวถาวขมวดคิ้วจนแทบผูกเป็นปม
“เหตุใดชื่อถึงออกเสียงยากเช่นนี้เจ้าคะ”
เยว่ฉีหัวเราะ
“เจ้าจะเรียกว่า ‘คณะหญิง’ กับ ‘คณะชาย’ ไปก่อนก็ได้”
“แบบนั้นข้าเข้าใจเจ้าค่ะ”
ช่วงบ่าย เยว่ฉีเริ่มเข้าสู่ขั้นตอนการปรับภาพลักษณ์ นี่คือส่วนที่นางถนัดที่สุด
เด็กฝึกแต่ละคนถูกเรียกเข้ามาทีละคน เยว่ฉีพิจารณารูปหน้า สีผิว รูปร่าง และจุดเด่นของแต่ละคนอย่างละเอียด ก่อนสั่งให้ช่างตัดผมปรับทรงให้เหมาะกับใบหน้า บางคนเพียงตัดปลายผมและเกล้าใหม่ก็ดูสง่างามขึ้น บางคนเปลี่ยนวิธีรวบผมเพียงเล็กน้อยก็เปลี่ยนจากเด็กหนุ่มธรรมดาให้ดูโดดเด่นขึ้นทันตา
ส่วนเด็กสาว เยว่ฉีไม่ได้แต่งหน้าหนาอย่างหญิงในหอโคมแดง นางเพียงปรับคิ้ว เติมสีริมฝีปากบางๆ และเลือกเครื่องประดับให้เหมาะกับแต่ละคน
“เจ้ามีดวงตาสวยอยู่แล้ว ไม่ต้องเขียนขอบตาหนัก”
“ส่วนเจ้า ใบหน้าเล็กแต่ช่วงคอยาว ใช้ปิ่นชิ้นใหญ่เกินไปจะกลบจุดเด่น เปลี่ยนเป็นชิ้นนี้”
“เสื้อสีแดงตัวนั้นเอาให้แม่นางคนข้างหลัง เจ้าผิวขาวเกินไป ใส่สีแดงสดแล้วหน้าจะซีด ใช้สีเขียวหยกแทน”
เสี่ยวถาวยืนมองอยู่ข้างๆ ด้วยความทึ่ง
“คุณหนูเพียงมองแวบเดียวก็รู้หรือเจ้าคะว่าใครเหมาะกับสีใด”
“นี่เรียกว่าการสร้างภาพจำ” เยว่ฉีตอบพลางจัดปกเสื้อให้เด็กหนุ่มตรงหน้า
“ศิลปินสิบคนยืนอยู่บนเวที คนดูต้องมองแล้วจำได้ว่าใครเป็นใคร ไม่ใช่แต่งเหมือนกันหมดจนแยกหน้าไม่ออก”
“คุณหนู ข้าฟังแล้วรู้สึกว่าท่านไม่ได้กำลังแต่งตัวให้พวกเขาเลยเจ้าค่ะ”
เยว่ฉีหันมอง “แล้วเหมือนอะไร”
“เหมือนกำลังเจียระไนอัญมณีมากกว่าเจ้าค่ะ”
เยว่ฉีชะงักไปเล็กน้อย ก่อนยิ้มอย่างพอใจ
“คราวนี้พูดได้ดี”
หลังจากใช้เวลาหลายชั่วยาม เด็กหนุ่มสาวที่เคยสวมเสื้อผ้าเก่ามอมแมมและมีใบหน้าซูบตอบ ก็แทบไม่เหลือเค้าเดิมให้เห็น
เพียงได้กินอิ่ม นอนหลับเต็มที่ สวมเสื้อผ้าที่พอดีตัว และได้รับการจัดแต่งให้เหมาะกับจุดเด่นของตนเอง ความหล่อเหลาและความงดงามที่เคยถูกความยากจนบดบังก็ค่อยๆ เปล่งประกายออกมา
เด็กสาวคนหนึ่งมองเงาสะท้อนของตนเองในกระจกอย่างไม่อยากเชื่อ นางยกมือแตะแก้มเบาๆ
“นี่... นี่ข้าจริงหรือเจ้าคะ”
“ถ้าไม่ใช่เจ้าแล้วจะเป็นผู้ใดเล่า” เสี่ยวถาวหัวเราะ
อีกด้านหนึ่ง เด็กหนุ่มผู้เคยผอมแห้งจนเสื้อเก่าหลวมโพรกยืนตัวแข็งอยู่หน้ากระจก
“ข้าไม่เคยคิดเลยว่าตนเองจะดู ดูดีได้ถึงเพียงนี้”
เยว่ฉียืนกอดอกอยู่ด้านหลัง
“จำความรู้สึกวันนี้ไว้ให้ดี พวกเจ้าไม่ได้เพิ่งกลายเป็นคนมีค่าในวันนี้ พวกเจ้ามีมันอยู่แล้ว เพียงแต่ก่อนหน้านี้ไม่มีผู้ใดช่วยดึงมันออกมาเท่านั้น”
เด็กฝึกทั้งหมดหันกลับมามองนาง สีหน้าเปี่ยมด้วยความซาบซึ้ง เยว่ฉีกวาดสายตามองพวกเขาทีละคน ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“อีกสามวัน หอรวมดาราจะเปิดทำการวันแรก” เสียงพูดคุยทั้งหมดเงียบลงทันที
“สามวันหรือขอรับ”
“เร็วถึงเพียงนั้นเลยหรือเจ้าคะ”
“เร็ว” เยว่ฉีตอบ
“แต่พวกเจ้าไม่มีเวลาให้กลัวแล้ว”
นางเดินผ่านแถวเด็กฝึกช้าๆ
“สามวันที่เหลือ ข้าจะฝึกพวกเจ้าให้หนักกว่าที่ผ่านมา ทั้งการร้อง การเต้น การเดินเวที การสบตาผู้ชม และการแก้สถานการณ์หากเกิดข้อผิดพลาด เพราะเมื่อขึ้นเวทีจริง จะไม่มีคำว่าขอเริ่มใหม่”
เด็กหนุ่มคนหนึ่งสูดลมหายใจลึก ๆ
“หากข้าทำพลาดเล่าขอรับ”
“ก็แก้ให้เหมือนไม่ได้พลาด”
“หากตื่นเต้นจนลืมท่า”
“มองเพื่อนร่วมกลุ่มแล้วตามจังหวะให้ทัน”
เด็กสาวอีกคนถามเบาๆ
“หากคนดูหัวเราะเยาะพวกเราล่ะเจ้าคะ”
เยว่ฉีสบตานางตรงๆ
“ก็ทำให้พวกเขาหัวเราะไม่ออก”
ทุกคนเงียบไปชั่วขณะ
จากนั้นเด็กสาวคนนั้นก็กำหมัดแน่น
เยว่ฉีรีบอ้าแขนรับ“ของอะไรหรือ”เด็กน้อยปีนขึ้นไปยืนข้างเก้าอี้ ก่อนยื่นกล่องไม้ให้อย่างภาคภูมิใจ“ตั๋วเงินกับทองพ่ะย่ะค่ะ”“เจ้าเอามาจากไหน” กู้เยี่ยนเฉิงเลิกคิ้วเหวินหลงหันไปตอบบิดาด้วยสีหน้าจริงจัง“เสด็จพ่อให้เหวินหลงฝึกนับเมื่อวานพ่ะย่ะค่ะ” เยว่ฉีหันขวับไปมองสามี“เสด็จพี่ให้ลูกฝึกนับเงินแล้วหรือเพคะ”“เขาเป็นรัชทายาท ต้องรู้จักตัวเลข” กู้เยี่ยนเฉิงตอบหน้าตาย“แล้วเหตุใดต้องใช้ทอง”“เพราะเจ้าเคยบอกว่าจับของจริงจำง่ายกว่า”เยว่ฉีเงียบไปเล็กน้อย“หม่อมฉันเคยพูดหรือ”“พูด” เหวินหลงรีบพยักหน้าตาม“เสด็จแม่พูดพ่ะย่ะค่ะ”เยว่ฉีมองพ่อลูก ก่อนหลุดหัวเราะออกมา นางเปิดกล่องดู ด้านในมีตั๋วเงินของเล่นสำหรับฝึกนับและทองคำแท่งชิ้นเล็กที่หล่อขึ้นเป็นพิเศษ ไม่มีมูลค่าสูงมากนัก เหมาะสำหรับให้เด็กใช้เรียนรู้ตัวเลขโดยมีคนดูแลอย่างใกล้ชิด เหวินหลงหยิบทองชิ้นหนึ่งขึ้นมายื่นให้“ให้เสด็จแม่พ่ะย่ะค่ะ” “เหตุใดถึงให้แม่” เยว่ฉีรับมาเด็กน้อยคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบอย่างจริงจัง“เสด็จแม่ชอบทอง”กู้เยี่ยนเฉิงหัวเราะออกมาทันที “ใครสอนลูก” เยว่ฉีหันขวับ“ข้าไม่ได้สอน เขาเห็นเอง”เหวินหลงพยักหน้าหงึก ๆ“เส
เขาปล่อยให้นางถูกฉินซีกลั่นแกล้ง ปล่อยให้นางป่วยอยู่ในเรือนหลัง ดูถูกความสามารถของนาง และในวันที่นางร้องขอหนังสือหย่า เขายังหัวเราะเยาะว่านางจะไม่มีวันเอาชีวิตรอดได้หากออกจากตระกูลเซียว สุดท้ายก็เป็นเขาเองที่ลงนามปล่อยนางออกไปเซียวเหวินฮั่นหลับตาลงอย่างเจ็บปวด หากวันนั้นเขาหันกลับไปมองนางสักครั้ง หากวันนั้นเขาปฏิบัติต่อนางให้ดีกว่านั้นเพียงเล็กน้อยหากวันนั้นเขาไม่หลงคิดว่าความรักของนางเป็นสิ่งที่มีอยู่ให้เขาตลอดไป เรื่องราวทั้งหมดอาจไม่จบลงเช่นนี้“เยว่ฉี” เสียงพึมพำแหบพร่าหลุดออกจากริมฝีปาก ไม่มีผู้ใดได้ยินท่ามกลางเสียงผู้คนรอบด้าน รถม้าหลวงค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้เซียวเหวินฮั่นยกมือขึ้นโดยไม่รู้ตัว ราวกับต้องการเรียกชื่อของนางให้ดังยิ่งกว่าเดิม“เยว่ฉี ข้าผิดไปแล้ว” หยาดน้ำตาไหลลงมาตามใบหน้าซูบตอบ ก่อนปะปนกับคราบฝุ่นที่เกาะอยู่บนผิว แต่ยังไม่ทันที่เขาจะขยับออกจากฝูงชน ทหารองครักษ์ซึ่งเดินรักษาความปลอดภัยสองข้างขบวนก็ก้าวเข้ามาขวาง“ถอยไป” เซียวเหวินฮั่นชะงัก เขามองผ่านช่องว่างระหว่างองครักษ์ไปยังรถม้าหลวง เพียงระยะไม่กี่จั้งหลินเยว่ฉีนั่งอยู่ตรงนั้น ใกล้เสียจนเขามองเห็นรอยยิ้มบาง
วันนี้นางสวมชุดเจ้าสาวสีแดงเพลิงปักดิ้นทองเป็นลายนกเฟิ่งหวง ชายแขนและกระโปรงปักลวดลายเมฆมงคลอย่างประณีต เรือนผมดำขลับเกล้าสูงประดับปิ่นทองและมงกุฎเฟิ่งหวงงดงามสมฐานะเมื่อขบวนเดินทางถึงหน้าพระราชวัง กู้เยี่ยนเฉิงก็มารอรับด้วยตนเองชายหนุ่มอยู่ในฉลองพระองค์มงคลสีแดงเข้มปักลายมังกรทอง ท่วงท่าสูงสง่าและองอาจ ทว่าเมื่อม่านรถม้าถูกเปิดออก สายตาที่เคยสุขุมกลับอ่อนโยนลงทันที มือใหญ่ยื่นมาตรงหน้านาง“เยว่ฉี” หญิงสาวมองมือนั้นก่อนยิ้มบาง“เสด็จพี่จะรับข้าลงไปเองหรือเพคะ”“วันนี้ต่อให้ต้องอุ้มเจ้าตั้งแต่ตรงนี้ไปจนถึงตำหนัก ข้าก็ยินดี” “คนมากมายกำลังมองอยู่นะเพคะ” เยว่ฉีหัวเราะ“แล้วอย่างไร”“องค์รัชทายาทควรรักษาพระเกียรติบ้าง”“วันนี้ข้าแต่งพระชายา ไม่ได้ขึ้นว่าราชการ” คำตอบหน้าตายของเขาทำให้นางอดยิ้มไม่ได้เยว่ฉีจึงวางมือลงบนฝ่ามือใหญ่ กู้เยี่ยนเฉิงประคองนางลงจากรถม้าอย่างทะนุถนอม ก่อนก้มลงประทับจุมพิตเบาๆ บนหลังมือ“เจ้าคือนางหงส์ที่งดงามที่สุดในแผ่นดิน เยว่ฉีของข้า”“เสด็จพี่ชมมากเกินไปแล้วเพคะ”“ข้ายังชมไม่ถึงครึ่งหนึ่งของที่คิด”“วันนี้ปากหวานเป็นพิเศษนะเพคะ” เยว่ฉีส่ายหน้าด้วยรอยยิ้ม“วั
“ต้องขอตรวจบัญชีก่อน” เยว่ฉีปรายตามองหีบเอกสารสามใบกู้เยี่ยนเฉิงนิ่งไปหนึ่งอึดใจ ก่อนหัวเราะออกมาเต็มเสียง“สมเป็นหลินเยว่ฉี”“ข้าเป็นเจ้าของกิจการนะเจ้าคะ สินสอดใหญ่เพียงนี้ ไม่ตรวจบัญชีได้อย่างไร”“เช่นนั้นตรวจให้ละเอียด”“หากมีหนี้แอบแฝง ข้าคืนทั้งหมด”“ไม่มี”“มั่นใจนัก”“คนของข้าตรวจมาแล้วสามรอบ”เยว่ฉีหลุดหัวเราะตาม บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่จึงผ่อนคลายลงทันทีกู้เยี่ยนเฉิงมองใบหน้าที่กำลังยิ้ม ก่อนสีหน้าจะจริงจังขึ้นอีกครั้ง“เยว่ฉี”“เจ้าคะ”“แต่งงานกับข้า”คราวนี้ไม่มีการเล่นคำไม่มีเรื่องหุ้นส่วนไม่มีเรื่องผลกำไรมีเพียงคำขอเรียบง่ายจากบุรุษที่ยืนอยู่ตรงหน้าเยว่ฉีสบตาเขานิ่ง กู้เยี่ยนเฉิงกล่าวต่อ“หากเจ้ายอม ข้าจะทูลขอพระบรมราชานุญาตแต่งตั้งเจ้าเป็นพระชายาเอกแห่งองค์รัชทายาท เมื่อวันหนึ่งข้าขึ้นครองราชย์ หากเจ้ายังต้องการยืนข้างข้า ตำแหน่งฮองเฮาจะเป็นของเจ้า” “คำหลังฟังดูเหมือนท่านมัดมือชกข้าอยู่นะเจ้าคะ” เยว่ฉีเลิกคิ้ว“ข้าเพียงบอกอนาคตที่ข้าต้องการ”“แล้วถ้าข้าไม่อยากเป็นฮองเฮา”“เราค่อยหาทางกันอีกที” กู้เยี่ยนเฉิงตอบโดยไม่ลังเล“ท่านยอมง่ายเช่นนี้เลยหรือ”“ข้าต้องการเ
วันนี้ชายหนุ่มสวมอาภรณ์ผ้าไหมสีน้ำเงินเข้ม ปักลวดลายด้วยดิ้นทองอย่างประณีต ท่วงท่าสง่างามจนผู้คนที่เดินผ่านต่างต้องหลีกทางให้โดยไม่รู้ตัวเขายืนมองเวทีอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันมาหาเยว่ฉี“งานของเจ้ายิ่งใหญ่กว่าที่ข้าคิดไว้” “องค์รัชทายาทยังมีเรื่องที่คาดไม่ถึงอีกหรือเพคะ” เยว่ฉียิ้ม“เรื่องของเจ้ามีมาก”“ถือว่าเป็นคำชมแล้วกัน” กู้เยี่ยนเฉิงขยับเข้ามาใกล้อีกเล็กน้อย ก่อนลดเสียงลง“แต่คืนนี้ข้ากลับคิดว่ามีคนผู้หนึ่งควรได้รับรางวัลมากกว่าทุกคน”เยว่ฉีเลิกคิ้ว “ผู้ใด”“คนที่สร้างเวทีนี้ขึ้นมา”“ข้าหรือ”“อืม...” เยว่ฉีหัวเราะ“ข้าเป็นคนจัดงานเอง หากมอบรางวัลให้ตัวเองจะไม่ดูหน้าหนาเกินไปหรือเจ้าคะ”“เช่นนั้นข้ามอบให้”“ท่านเตรียมรางวัลอะไรไว้”กู้เยี่ยนเฉิงสบตานาง รอยยิ้มในแววตาค่อยๆ ลึกขึ้น“รางวัลที่ใหญ่ที่สุดในคืนนี้”“ฟังดูไม่น่าไว้ใจ” เยว่ฉีมองเขาอย่างระแวดระวัง“ข้ายังไม่ได้บอกเลยว่าเป็นอะไร”“เพราะรู้จักท่านดีขึ้นทุกวันอย่างไรเล่า”กู้เยี่ยนเฉิงหัวเราะเบาๆ“เช่นนั้นก็ดี”“ดีอย่างไร”“ต่อไปเจ้าจะได้รู้ว่าของที่ข้าเตรียมให้เจ้า ไม่เคยเป็นของเล็ก” “องค์รัชทายาท ท่านกำลังคิดจะมอบอะไรให้ข้
นางไม่ได้เป็นเพียงเจ้าของหอรวมดาราแห่งหนึ่งอีกต่อไป แต่กำลังสร้างอาณาจักรความบันเทิงที่เชื่อมโยงผู้คนจากหลายเมือง หลายแคว้น และสร้างมาตรฐานใหม่ที่ไม่เคยมีผู้ใดทำมาก่อน เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านหลังกู้เยี่ยนเฉิงเดินเข้ามาหยุดเคียงข้าง“กำลังคิดอะไรอยู่”“กำลังคิดว่าคนเกาหมิงใจถึงกว่าที่ข้าคาด”“คิดถึงแต่เงินหรือ” “ไม่อย่างนั้นจะให้คิดถึงอะไรเจ้าคะ” เยว่ฉีหันไปยิ้ม“ข้า” คำตอบสั้นๆ ทำให้นางชะงักเยว่ฉีหัวเราะเบาๆ“องค์รัชทายาทของแคว้นใหญ่เอาตัวเองมาแข่งกับตั๋วเงินหรือเพคะ”“แล้วข้าชนะหรือไม่”“ยังต้องดูผลงานอีกนาน”“ข้ารอได้” กู้เยี่ยนเฉิงขยับเข้ามาใกล้ ก่อนโอบเอวบางของนางอย่างเป็นธรรมชาติเยว่ฉีปรายตามองแขนที่พาดอยู่รอบเอวตนเอง“องค์รัชทายาท ท่านฉวยโอกาสอีกแล้วนะเพคะ”“ตรงนี้เป็นเกาหมิง”“แล้วอย่างไร”“ถิ่นข้า”“ถิ่นท่านแล้วแตะข้าได้ตามใจหรือ” “ไม่ได้หรือ” กู้เยี่ยนเฉิงยิ้มเยว่ฉีมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยกมุมปาก“คิดค่าบริการนะเพคะ”“เท่าใด”“แพงมาก”“จ่ายไหว” คำตอบรวดเร็วเสียจนเยว่ฉีหลุดหัวเราะกู้เยี่ยนเฉิงมองใบหน้างดงามที่กำลังยิ้มอยู่ข้างกาย ก่อนเอ่ยเสียงนุ่ม“การแสดงข้ามแคว้นคร







