Share

3

last update publish date: 2026-08-11 22:08:59

สองข้างทางมีทั้งโรงเตี๊ยมที่เต็มไปด้วยผู้คน สำนักสังคีตที่มีนักดนตรีบรรเลงพิณขับร้องบทเพลงเนิบช้า รวมถึงหอโคมแดงที่ใช้หญิงงามเป็นจุดดึงดูดลูกค้ามากกว่าจะขายศิลปะการแสดงอย่างแท้จริง

เยว่ฉีเดินดูอยู่หลายแห่ง ก่อนส่ายหน้าเบาๆ

“จืดชืด ไร้รสชาติสิ้นดี” นางพึมพำ

“ความบันเทิงของยุคนี้มีเพียงนั่งจิบชาฟังคนดีดพิณ หรือไม่ก็ดูระบำอวยพรแบบเดิมซ้ำไปซ้ำมา ไม่มีการสร้างดาวเด่น ไม่มีการสร้างกระแส และที่สำคัญที่สุด ไม่มีสิ่งที่ทำให้ผู้ชมคลั่งไคล้จนยอมควักเงินออกจากกระเป๋าซ้ำแล้วซ้ำอีก” เสี่ยวถาวที่เดินตามอยู่ด้านข้างกะพริบตาปริบๆ

“คุณหนูพูดถึงสิ่งใดหรือเจ้าคะ บ่าวฟังไม่ค่อยเข้าใจ”

“สิ่งที่เรียกว่าแฟนคลับอย่างไรเล่า”

“แฟน... อะไรนะเจ้าคะ”

เยว่ฉีชะงักไปเล็กน้อย ก่อนหัวเราะออกมา

“ช่างเถอะ อีกไม่นานเจ้าจะเข้าใจเอง”

เสี่ยวถาวได้แต่เกาศีรษะอย่างงุนงง แล้วเดินตามนายสาวต่อไป

กระทั่งเดินผ่านย่านท้ายเมืองซึ่งอยู่ติดกับเขตการค้า สายตาของเยว่ฉีก็สะดุดเข้ากับอาคารไม้ขนาดใหญ่สามชั้นหลังหนึ่ง

แม้ตัวอาคารจะทรุดโทรมไปตามกาลเวลา ผนังบางส่วนแตกร้าว สีซีดจาง และเต็มไปด้วยฝุ่น แต่โครงสร้างหลักกลับยังแข็งแรง ไม้ที่ใช้ก่อสร้างก็ดูออกว่าเป็นไม้เนื้อดี ด้านในยังมีลานกว้างขนาดใหญ่ สามารถรองรับผู้คนได้จำนวนไม่น้อย

เหนือประตูทางเข้ามีป้ายไม้เก่าเขียนคำว่า ‘สำนักสังคีตจิงอวิ๋น’ ห้อยเอียงกระเท่เร่ราวกับพร้อมจะหล่นลงมาได้ทุกเมื่อ

เยว่ฉีหยุดเดินทันที

“ตึกหลังนั้นเหตุใดจึงถูกทิ้งร้าง”

แม่ค้าขายซาลาเปาที่ตั้งแผงอยู่ไม่ไกลหันไปมองตาม ก่อนถอนหายใจ

“โธ่... แม่นาง ตึกนั้นเมื่อก่อนเคยเป็นสำนักสังคีตที่มีชื่อเสียงอยู่บ้างเจ้าค่ะ แต่เจ้าของเดิมติดการพนันจนเป็นหนี้สินก้อนโต สุดท้ายต้องขายทรัพย์สินแล้วหลบหนีออกจากเมืองไป หลังจากนั้นก็มีข่าวลือว่ามีคนตายในอาคาร กลางคืนมักได้ยินเสียงคนร้องเพลงทั้งที่ไม่มีผู้ใดอยู่ข้างใน ผู้คนจึงลือกันว่าผีสิง ไม่มีใครกล้าซื้อต่อ ร้างมาร่วมปีแล้วเจ้าค่ะ”

“ผีสิงหรือ” เยว่ฉีเลิกคิ้ว ก่อนหันกลับไปพิจารณาอาคารอีกครั้ง แทนที่จะหวาดกลัว ดวงตาของนางกลับยิ่งเป็นประกาย

อาคารสามชั้น พื้นที่กว้างขวาง โครงสร้างยังดี ที่สำคัญทำเลแห่งนี้ตั้งอยู่ตรงรอยต่อระหว่างย่านการค้ากับเขตที่พักของเหล่าคหบดี หากปรับปรุงด้านหน้าให้โดดเด่น ลูกค้าจากทั้งสองฝั่งก็สามารถเดินทางมาได้สะดวก

ด้านในยังมีลานกว้าง หากดัดแปลงเป็นเวทีใหญ่แล้วจัดการแสดงกลางแจ้งขึ้นมา เยว่ฉียกยิ้มทันที

“ทำเลทองชัดๆ”

“คุณหนู” เสี่ยวถาวมองตามสายตานายสาว ก่อนใบหน้าจะซีดลง

“ท่านอย่าบอกนะเจ้าคะว่า...”

“ข้าจะซื้อที่นี่”

“หา!” เสี่ยวถาวแทบทำห่อผ้าหลุดมือ

“แต่เมื่อครู่ท่านป้าบอกว่าที่นี่มีผีนะเจ้าคะ”

“ผีแล้วอย่างไร” เยว่ฉีหันมายิ้ม

“ผีจ่ายค่าเช่าหรือไม่”

“ไม่... ไม่เจ้าค่ะ”

“ผีเป็นเจ้าของโฉนดหรือ”

“ก็คง... ไม่เจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นเราจะกลัวมันทำไม”

เสี่ยวถาวอ้าปากค้าง เถียงไม่ออกแม้แต่คำเดียว

เยว่ฉีไม่รอช้า นางใช้ทองคำสิบตำลึงเป็นค่าดำเนินการให้นายหน้าค้าที่ดินช่วยตามหาเจ้าของกรรมสิทธิ์ พร้อมตรวจสอบเอกสารของอาคารอย่างละเอียด เมื่อแน่ใจว่าไม่มีปัญหาเรื่องหนี้สินหรือข้อพิพาทติดค้าง จึงเริ่มเจรจาขอซื้อทันที

เพราะข่าวลือเรื่องผีสิงทำให้อาคารหลังนี้ไม่มีผู้ใดสนใจมานาน เจ้าของกรรมสิทธิ์คนปัจจุบันเองก็อยากปล่อยทรัพย์สินเต็มแก่ เยว่ฉีจึงสามารถกดราคาลงมาได้มากกว่าครึ่งจากราคาปกติของอาคารขนาดเดียวกันในละแวกนี้

หลังจากต่อรองกันอยู่พักใหญ่ ในที่สุดสัญญาซื้อขายก็ถูกลงนาม

เยว่ฉีรับเอกสารกรรมสิทธิ์มาไว้ในมือ ก่อนเงยหน้ามองอาคารสามชั้นตรงหน้าอีกครั้ง

สถานที่ซึ่งผู้คนต่างพากันหลีกหนี บัดนี้กลายเป็นทรัพย์สินชิ้นแรกในชีวิตใหม่ของนางแล้ว

“เอาล่ะ เสี่ยวถาว”

“เจ้าคะ”

เยว่ฉียืนกอดอก มองอาคารเก่าทรุดโทรมด้วยดวงตาเป็นประกาย ราวกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่ตึกร้าง หากเป็นอาณาจักรเงินทองที่กำลังรอให้นางปลุกมันขึ้นมา

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ที่นี่จะไม่ใช่สำนักสังคีตผีสิงอีกต่อไป” เสี่ยวถาวเงยหน้ามองป้ายเก่าที่แกว่งไกวไปตามสายลม แล้วทำตาปริบ ๆ

“แล้วจะเรียกว่าอะไรหรือเจ้าคะ”

ริมฝีปากของเยว่ฉียกขึ้นเป็นรอยยิ้มมั่นใจ

“หอรวมดารา”

“หอ... หอรวมดาราหรือเจ้าคะ”

“ถูกต้อง” เยว่ฉีพยักหน้า

“ข้าจะทำให้ที่นี่กลายเป็นสถานเริงรมย์และสำนักศิลปะการแสดงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง ไม่ว่าจะร้องเพลง เต้นรำ การแสดง เครื่องแต่งกาย หรือสิ่งบันเทิงรูปแบบใหม่ ทุกอย่างที่คนทั้งเมืองไม่เคยเห็น จะได้เห็นจากที่นี่เป็นแห่งแรก” เสี่ยวถาวฟังเสียจนตาโต ก่อนนึกบางอย่างขึ้นมาได้

“แต่คุณหนูเจ้าคะ ต่อให้พวกเรามีสถานที่แล้ว แต่พวกเราจะไปหาดาราจากที่ใดกันเจ้าคะ”

เยว่ฉีหันมามองสาวใช้ ภาพเด็กฝึกนับร้อยที่นางเคยคัดเลือก ปั้น และผลักดันขึ้นสู่เวทีระดับโลกผุดขึ้นในหัว

นางยกยิ้มมุมปากอย่างมั่นใจ

“ไปหาดาราหรือ ไม่จำเป็น...”

เสี่ยวถาวกะพริบตา

“แล้วจะทำอย่างไรเจ้าคะ”

เยว่ฉีหันกลับไปมองอาคารสามชั้นตรงหน้า ก่อนเอ่ยชัดถ้อยชัดคำ

“เราจะ ‘สร้าง’ พวกเขาขึ้นมาเอง”

สามวันต่อมา เสียงค้อนกระทบไม้และเสียงขวานดังสลับกันอย่างต่อเนื่องจากอาคารร้างท้ายเมืองที่เคยเงียบสงัด บรรดาช่างไม้และคนงานเดินเข้าออกกันขวักไขว่ บ้างซ่อมพื้น บ้างเปลี่ยนบานประตูหน้าต่าง บ้างขนไม้ใหม่เข้าไปเสริมส่วนที่ผุพัง จนสถานที่ซึ่งเคยถูกเล่าลือว่ามีผีสิงกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

กลางลานกว้าง หลินเยว่ฉีสวมชุดรัดกุมคล่องตัว รวบเส้นผมขึ้นอย่างเรียบง่าย นางกางม้วนกระดาษแบบแปลนที่วาดขึ้นด้วยตนเองลงบนโต๊ะไม้ โดยมีนายช่างใหญ่ เสี่ยวถาว และช่างอีกสองสามคนยืนล้อมวงฟังอย่างตั้งใจ

“เวทีตรงกลางให้ยื่นออกมาเป็นทางยาว แล้วทำส่วนปลายขวางออกไปทั้งซ้ายและขวาเช่นนี้ นักแสดงจะได้เดินออกมาใกล้ผู้ชมมากขึ้น” เยว่ฉีใช้นิ้วลากไปตามเส้นที่วาดไว้เป็นรูปตัวทีบนกระดาษ

“ส่วนชั้นสองกับชั้นสามทั้งฝั่งตะวันออกและตะวันตก ให้กั้นเป็นห้องรับรองพิเศษสำหรับแขกกระเป๋าหนัก ใช้ฉากไม้ฉลุลายกั้นด้านหน้า คนข้างในต้องมองเห็นเวทีได้ชัดเจน แต่คนด้านล่างไม่ควรมองเห็นผู้ที่นั่งอยู่ภายใน” นายช่างใหญ่ลูบเคราพลางเพ่งมองแบบแปลน

“ทำเช่นนี้แขกที่ต้องการความเป็นส่วนตัวก็สามารถชมการแสดงได้โดยไม่ต้องปะปนกับผู้คนด้านล่าง ความคิดนี้ดีจริงๆ”

“แน่นอน” เยว่ฉียกยิ้ม ก่อนเคาะนิ้วลงบนอีกตำแหน่งหนึ่ง

“และที่สำคัญที่สุดคือแสงบนเวที ข้าต้องการโคมแก้วเนื้อใสหลายชุด ด้านหลังโคมให้ติดแผ่นทองเหลืองขัดเงาเพื่อช่วยสะท้อนแสง แล้วจัดวางตามตำแหน่งที่ข้ากำหนด แสงทั้งหมดต้องพุ่งไปยังเวที ไม่ใช่ส่องกระจัดกระจายไปทั่วห้อง”

นายช่างใหญ่ชะงัก

“ใช้แผ่นทองเหลืองสะท้อนแสงหรือ”

“ถูกต้อง”

“แล้วโคมพวกนี้เล่า”

“ใช้น้ำมันตะเกียงชั้นดีที่เผาไหม้สะอาด ไม่เกิดควันมากเกินไป ส่วนกลิ่นหอมให้ใช้เครื่องหอมแยกต่างหาก อย่าใส่ลงในน้ำมันตะเกียง” เยว่ฉีกำชับ

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ข้าหย่าและรวยมาก   35

    เยว่ฉีรีบอ้าแขนรับ“ของอะไรหรือ”เด็กน้อยปีนขึ้นไปยืนข้างเก้าอี้ ก่อนยื่นกล่องไม้ให้อย่างภาคภูมิใจ“ตั๋วเงินกับทองพ่ะย่ะค่ะ”“เจ้าเอามาจากไหน” กู้เยี่ยนเฉิงเลิกคิ้วเหวินหลงหันไปตอบบิดาด้วยสีหน้าจริงจัง“เสด็จพ่อให้เหวินหลงฝึกนับเมื่อวานพ่ะย่ะค่ะ” เยว่ฉีหันขวับไปมองสามี“เสด็จพี่ให้ลูกฝึกนับเงินแล้วหรือเพคะ”“เขาเป็นรัชทายาท ต้องรู้จักตัวเลข” กู้เยี่ยนเฉิงตอบหน้าตาย“แล้วเหตุใดต้องใช้ทอง”“เพราะเจ้าเคยบอกว่าจับของจริงจำง่ายกว่า”เยว่ฉีเงียบไปเล็กน้อย“หม่อมฉันเคยพูดหรือ”“พูด” เหวินหลงรีบพยักหน้าตาม“เสด็จแม่พูดพ่ะย่ะค่ะ”เยว่ฉีมองพ่อลูก ก่อนหลุดหัวเราะออกมา นางเปิดกล่องดู ด้านในมีตั๋วเงินของเล่นสำหรับฝึกนับและทองคำแท่งชิ้นเล็กที่หล่อขึ้นเป็นพิเศษ ไม่มีมูลค่าสูงมากนัก เหมาะสำหรับให้เด็กใช้เรียนรู้ตัวเลขโดยมีคนดูแลอย่างใกล้ชิด เหวินหลงหยิบทองชิ้นหนึ่งขึ้นมายื่นให้“ให้เสด็จแม่พ่ะย่ะค่ะ” “เหตุใดถึงให้แม่” เยว่ฉีรับมาเด็กน้อยคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบอย่างจริงจัง“เสด็จแม่ชอบทอง”กู้เยี่ยนเฉิงหัวเราะออกมาทันที “ใครสอนลูก” เยว่ฉีหันขวับ“ข้าไม่ได้สอน เขาเห็นเอง”เหวินหลงพยักหน้าหงึก ๆ“เส

  • ข้าหย่าและรวยมาก   34

    เขาปล่อยให้นางถูกฉินซีกลั่นแกล้ง ปล่อยให้นางป่วยอยู่ในเรือนหลัง ดูถูกความสามารถของนาง และในวันที่นางร้องขอหนังสือหย่า เขายังหัวเราะเยาะว่านางจะไม่มีวันเอาชีวิตรอดได้หากออกจากตระกูลเซียว สุดท้ายก็เป็นเขาเองที่ลงนามปล่อยนางออกไปเซียวเหวินฮั่นหลับตาลงอย่างเจ็บปวด หากวันนั้นเขาหันกลับไปมองนางสักครั้ง หากวันนั้นเขาปฏิบัติต่อนางให้ดีกว่านั้นเพียงเล็กน้อยหากวันนั้นเขาไม่หลงคิดว่าความรักของนางเป็นสิ่งที่มีอยู่ให้เขาตลอดไป เรื่องราวทั้งหมดอาจไม่จบลงเช่นนี้“เยว่ฉี” เสียงพึมพำแหบพร่าหลุดออกจากริมฝีปาก ไม่มีผู้ใดได้ยินท่ามกลางเสียงผู้คนรอบด้าน รถม้าหลวงค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้เซียวเหวินฮั่นยกมือขึ้นโดยไม่รู้ตัว ราวกับต้องการเรียกชื่อของนางให้ดังยิ่งกว่าเดิม“เยว่ฉี ข้าผิดไปแล้ว” หยาดน้ำตาไหลลงมาตามใบหน้าซูบตอบ ก่อนปะปนกับคราบฝุ่นที่เกาะอยู่บนผิว แต่ยังไม่ทันที่เขาจะขยับออกจากฝูงชน ทหารองครักษ์ซึ่งเดินรักษาความปลอดภัยสองข้างขบวนก็ก้าวเข้ามาขวาง“ถอยไป” เซียวเหวินฮั่นชะงัก เขามองผ่านช่องว่างระหว่างองครักษ์ไปยังรถม้าหลวง เพียงระยะไม่กี่จั้งหลินเยว่ฉีนั่งอยู่ตรงนั้น ใกล้เสียจนเขามองเห็นรอยยิ้มบาง

  • ข้าหย่าและรวยมาก   33

    วันนี้นางสวมชุดเจ้าสาวสีแดงเพลิงปักดิ้นทองเป็นลายนกเฟิ่งหวง ชายแขนและกระโปรงปักลวดลายเมฆมงคลอย่างประณีต เรือนผมดำขลับเกล้าสูงประดับปิ่นทองและมงกุฎเฟิ่งหวงงดงามสมฐานะเมื่อขบวนเดินทางถึงหน้าพระราชวัง กู้เยี่ยนเฉิงก็มารอรับด้วยตนเองชายหนุ่มอยู่ในฉลองพระองค์มงคลสีแดงเข้มปักลายมังกรทอง ท่วงท่าสูงสง่าและองอาจ ทว่าเมื่อม่านรถม้าถูกเปิดออก สายตาที่เคยสุขุมกลับอ่อนโยนลงทันที มือใหญ่ยื่นมาตรงหน้านาง“เยว่ฉี” หญิงสาวมองมือนั้นก่อนยิ้มบาง“เสด็จพี่จะรับข้าลงไปเองหรือเพคะ”“วันนี้ต่อให้ต้องอุ้มเจ้าตั้งแต่ตรงนี้ไปจนถึงตำหนัก ข้าก็ยินดี” “คนมากมายกำลังมองอยู่นะเพคะ” เยว่ฉีหัวเราะ“แล้วอย่างไร”“องค์รัชทายาทควรรักษาพระเกียรติบ้าง”“วันนี้ข้าแต่งพระชายา ไม่ได้ขึ้นว่าราชการ” คำตอบหน้าตายของเขาทำให้นางอดยิ้มไม่ได้เยว่ฉีจึงวางมือลงบนฝ่ามือใหญ่ กู้เยี่ยนเฉิงประคองนางลงจากรถม้าอย่างทะนุถนอม ก่อนก้มลงประทับจุมพิตเบาๆ บนหลังมือ“เจ้าคือนางหงส์ที่งดงามที่สุดในแผ่นดิน เยว่ฉีของข้า”“เสด็จพี่ชมมากเกินไปแล้วเพคะ”“ข้ายังชมไม่ถึงครึ่งหนึ่งของที่คิด”“วันนี้ปากหวานเป็นพิเศษนะเพคะ” เยว่ฉีส่ายหน้าด้วยรอยยิ้ม“วั

  • ข้าหย่าและรวยมาก   32

    “ต้องขอตรวจบัญชีก่อน” เยว่ฉีปรายตามองหีบเอกสารสามใบกู้เยี่ยนเฉิงนิ่งไปหนึ่งอึดใจ ก่อนหัวเราะออกมาเต็มเสียง“สมเป็นหลินเยว่ฉี”“ข้าเป็นเจ้าของกิจการนะเจ้าคะ สินสอดใหญ่เพียงนี้ ไม่ตรวจบัญชีได้อย่างไร”“เช่นนั้นตรวจให้ละเอียด”“หากมีหนี้แอบแฝง ข้าคืนทั้งหมด”“ไม่มี”“มั่นใจนัก”“คนของข้าตรวจมาแล้วสามรอบ”เยว่ฉีหลุดหัวเราะตาม บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่จึงผ่อนคลายลงทันทีกู้เยี่ยนเฉิงมองใบหน้าที่กำลังยิ้ม ก่อนสีหน้าจะจริงจังขึ้นอีกครั้ง“เยว่ฉี”“เจ้าคะ”“แต่งงานกับข้า”คราวนี้ไม่มีการเล่นคำไม่มีเรื่องหุ้นส่วนไม่มีเรื่องผลกำไรมีเพียงคำขอเรียบง่ายจากบุรุษที่ยืนอยู่ตรงหน้าเยว่ฉีสบตาเขานิ่ง กู้เยี่ยนเฉิงกล่าวต่อ“หากเจ้ายอม ข้าจะทูลขอพระบรมราชานุญาตแต่งตั้งเจ้าเป็นพระชายาเอกแห่งองค์รัชทายาท เมื่อวันหนึ่งข้าขึ้นครองราชย์ หากเจ้ายังต้องการยืนข้างข้า ตำแหน่งฮองเฮาจะเป็นของเจ้า” “คำหลังฟังดูเหมือนท่านมัดมือชกข้าอยู่นะเจ้าคะ” เยว่ฉีเลิกคิ้ว“ข้าเพียงบอกอนาคตที่ข้าต้องการ”“แล้วถ้าข้าไม่อยากเป็นฮองเฮา”“เราค่อยหาทางกันอีกที” กู้เยี่ยนเฉิงตอบโดยไม่ลังเล“ท่านยอมง่ายเช่นนี้เลยหรือ”“ข้าต้องการเ

  • ข้าหย่าและรวยมาก   31

    วันนี้ชายหนุ่มสวมอาภรณ์ผ้าไหมสีน้ำเงินเข้ม ปักลวดลายด้วยดิ้นทองอย่างประณีต ท่วงท่าสง่างามจนผู้คนที่เดินผ่านต่างต้องหลีกทางให้โดยไม่รู้ตัวเขายืนมองเวทีอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันมาหาเยว่ฉี“งานของเจ้ายิ่งใหญ่กว่าที่ข้าคิดไว้” “องค์รัชทายาทยังมีเรื่องที่คาดไม่ถึงอีกหรือเพคะ” เยว่ฉียิ้ม“เรื่องของเจ้ามีมาก”“ถือว่าเป็นคำชมแล้วกัน” กู้เยี่ยนเฉิงขยับเข้ามาใกล้อีกเล็กน้อย ก่อนลดเสียงลง“แต่คืนนี้ข้ากลับคิดว่ามีคนผู้หนึ่งควรได้รับรางวัลมากกว่าทุกคน”เยว่ฉีเลิกคิ้ว “ผู้ใด”“คนที่สร้างเวทีนี้ขึ้นมา”“ข้าหรือ”“อืม...” เยว่ฉีหัวเราะ“ข้าเป็นคนจัดงานเอง หากมอบรางวัลให้ตัวเองจะไม่ดูหน้าหนาเกินไปหรือเจ้าคะ”“เช่นนั้นข้ามอบให้”“ท่านเตรียมรางวัลอะไรไว้”กู้เยี่ยนเฉิงสบตานาง รอยยิ้มในแววตาค่อยๆ ลึกขึ้น“รางวัลที่ใหญ่ที่สุดในคืนนี้”“ฟังดูไม่น่าไว้ใจ” เยว่ฉีมองเขาอย่างระแวดระวัง“ข้ายังไม่ได้บอกเลยว่าเป็นอะไร”“เพราะรู้จักท่านดีขึ้นทุกวันอย่างไรเล่า”กู้เยี่ยนเฉิงหัวเราะเบาๆ“เช่นนั้นก็ดี”“ดีอย่างไร”“ต่อไปเจ้าจะได้รู้ว่าของที่ข้าเตรียมให้เจ้า ไม่เคยเป็นของเล็ก” “องค์รัชทายาท ท่านกำลังคิดจะมอบอะไรให้ข้

  • ข้าหย่าและรวยมาก   30

    นางไม่ได้เป็นเพียงเจ้าของหอรวมดาราแห่งหนึ่งอีกต่อไป แต่กำลังสร้างอาณาจักรความบันเทิงที่เชื่อมโยงผู้คนจากหลายเมือง หลายแคว้น และสร้างมาตรฐานใหม่ที่ไม่เคยมีผู้ใดทำมาก่อน เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านหลังกู้เยี่ยนเฉิงเดินเข้ามาหยุดเคียงข้าง“กำลังคิดอะไรอยู่”“กำลังคิดว่าคนเกาหมิงใจถึงกว่าที่ข้าคาด”“คิดถึงแต่เงินหรือ” “ไม่อย่างนั้นจะให้คิดถึงอะไรเจ้าคะ” เยว่ฉีหันไปยิ้ม“ข้า” คำตอบสั้นๆ ทำให้นางชะงักเยว่ฉีหัวเราะเบาๆ“องค์รัชทายาทของแคว้นใหญ่เอาตัวเองมาแข่งกับตั๋วเงินหรือเพคะ”“แล้วข้าชนะหรือไม่”“ยังต้องดูผลงานอีกนาน”“ข้ารอได้” กู้เยี่ยนเฉิงขยับเข้ามาใกล้ ก่อนโอบเอวบางของนางอย่างเป็นธรรมชาติเยว่ฉีปรายตามองแขนที่พาดอยู่รอบเอวตนเอง“องค์รัชทายาท ท่านฉวยโอกาสอีกแล้วนะเพคะ”“ตรงนี้เป็นเกาหมิง”“แล้วอย่างไร”“ถิ่นข้า”“ถิ่นท่านแล้วแตะข้าได้ตามใจหรือ” “ไม่ได้หรือ” กู้เยี่ยนเฉิงยิ้มเยว่ฉีมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยกมุมปาก“คิดค่าบริการนะเพคะ”“เท่าใด”“แพงมาก”“จ่ายไหว” คำตอบรวดเร็วเสียจนเยว่ฉีหลุดหัวเราะกู้เยี่ยนเฉิงมองใบหน้างดงามที่กำลังยิ้มอยู่ข้างกาย ก่อนเอ่ยเสียงนุ่ม“การแสดงข้ามแคว้นคร

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status