Share

4

last update publish date: 2026-08-11 22:09:54

“รอบโคมต้องมีฝาครอบป้องกันเปลวไฟ และห้ามวางใกล้ม่านหรือผ้าเด็ดขาด ข้าไม่ต้องการเปิดกิจการวันแรกแล้วหอของข้ากลายเป็นกองเถ้าถ่าน”

“เข้าใจแล้วขอรับ”

นายช่างใหญ่กวาดตามองแบบแปลนอันแปลกตาอีกครั้ง ดวงตาฉายแววตื่นเต้น

“เกิดมาข้ายังไม่เคยเห็นสำนักสังคีตแห่งใดวางโครงสร้างเช่นนี้มาก่อน หากทำสำเร็จตามที่แม่นางออกแบบ ยามเปิดโคมทั้งหมดพร้อมกัน เวทีคงงดงามราวกับแดนสวรรค์เป็นแน่”

“ข้าไม่ได้ต้องการให้มันเหมือนสำนักสังคีตแห่งอื่น” เยว่ฉียิ้มบาง

“ข้าต้องการให้คนที่ก้าวเข้ามาที่นี่รู้ทันทีว่า สิ่งที่พวกเขากำลังจะได้เห็น หาไม่ได้จากที่ใดในเมืองหลวง”

“แม่นางวางใจ ข้าจะทำให้สุดฝีมือ” เมื่อการปรับปรุงหอรวมดาราดำเนินไปตามแผน ขั้นตอนต่อไปก็คือการหาคน

เยว่ฉีไม่คิดแย่งชิงนักร้องนักรำชื่อดังจากสำนักสังคีตหรือหอเริงรมย์แห่งอื่น เพราะคนเหล่านั้นมีรูปแบบการร้องรำที่ถูกฝึกจนติดเป็นนิสัย หากต้องรื้อทุกอย่างแล้วเริ่มใหม่ ย่อมเสียเวลามากกว่าการสร้างขึ้นมาตั้งแต่ต้น

สิ่งที่นางต้องการคือ ‘ผ้าขาว’

คนที่ยังไม่ถูกกรอบเดิมขีดเขียนจนเต็มผืน และพร้อมให้นางเจียระไนใหม่ทั้งหมด

เยว่ฉีจึงพาเสี่ยวถาวเดินทางไปยังตลาดแรงงานและเขตพักพิงของผู้ยากไร้บริเวณท้ายเมือง ที่นั่นเต็มไปด้วยผู้คนซึ่งกำลังดิ้นรนหางานเลี้ยงชีพ ทั้งเด็กกำพร้า ครอบครัวผู้ลี้ภัย นักดนตรีตกอับ ตลอดจนคนหนุ่มสาวที่มีฝีมือแต่ไม่มีผู้ใดให้โอกาส

นางใช้เวลาคัดเลือกอยู่นาน ก่อนจะได้หนุ่มสาวอายุถึงวัยทำงานจำนวนสิบห้าคน

บางคนหน้าตาโดดเด่น บางคนมีน้ำเสียงไพเราะ บางคนรูปร่างเหมาะกับการร่ายรำ แม้เสื้อผ้าบนกายจะเก่าและมอมแมม แต่แววตาของทุกคนยังมีประกายของความมุ่งมั่น

เยว่ฉีมองพวกเขาทีละคน ก่อนเอ่ยขึ้นว่า

“ข้าไม่ต้องการคนที่รำงดงามตามตำรา ไม่ต้องการคนที่ร้องเพลงเหมือนนักร้องในสำนักสังคีตทั่วไป และยิ่งไม่ต้องการคนที่คิดว่าตนเองทำได้ดีพอแล้ว”

เด็กหนุ่มสาวทั้งสิบห้าคนมองนางอย่างประหม่า

เยว่ฉีก้าวออกมายืนตรงหน้าพวกเขา

“สิ่งที่ข้าต้องการคือคนที่พร้อมจะเปลี่ยนชีวิต ตัวข้าคือเจ้าของ หอรวมดารา หากพวกเจ้ายินดีติดตามข้า ข้าจะจัดที่พักให้ มีอาหารให้กินครบสามมื้อ มีเครื่องแต่งกาย และเมื่อผ่านการฝึกจนสามารถขึ้นแสดงได้ พวกเจ้าจะได้รับค่าตอบแทนตามความสามารถ”

เสียงฮือฮาเบาๆ ดังขึ้นทันที ชายหนุ่มคนหนึ่งรวบรวมความกล้าถาม

“แม่นาง ท่านพูดจริงหรือขอรับ พวกเราจะมีที่พักและอาหารให้กินทุกวันจริง ๆ หรือ”

“จริง” หญิงสาวอีกคนถามอย่างไม่แน่ใจ

“แล้วพวกเราต้องขายตัวหรือไม่เจ้าคะ”

เยว่ฉีเลิกคิ้ว “ไม่ต้อง”

เด็กสาวมองนางอย่างไม่อยากเชื่อ

“ถ้าเช่นนั้น พวกเราต้องทำสิ่งใด”

“ฝึก”

“ฝึกหรือเจ้าคะ”

“ร้องเพลง ร่ายรำ ฝึกการแสดง ฝึกกิริยา ฝึกการพูด ฝึกดูแลรูปลักษณ์ของตนเอง และเรียนรู้การทำงานร่วมกับผู้อื่น” เยว่ฉีกวาดตามองทุกคน

“ข้าจะสอนสิ่งที่พวกเจ้าไม่เคยเรียน และจะฝึกพวกเจ้าในแบบที่เมืองหลวงแห่งนี้ไม่เคยมีมาก่อน แต่ข้ามีเงื่อนไขเพียงข้อเดียว ต้องปฏิบัติตามกฎและฝึกซ้อมอย่างเคร่งครัด ใครเกียจคร้าน ใครสร้างปัญหา หรือใครคิดว่าตัวเองทนไม่ไหว สามารถเดินออกไปได้ทุกเมื่อ ข้าไม่รั้ง”

“ถ้าพวกเราทำได้” ชายหนุ่มคนเดิมถาม

“ชีวิตของพวกเราจะดีขึ้นจริงหรือขอรับ”

เยว่ฉีมองเขาตรงๆ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“หากพวกเจ้ามีความสามารถและพยายามมากพอ ข้าจะทำให้วันหนึ่งผู้คนทั้งเมืองหลวงต้องยอมจ่ายเงินเพื่อมาดูพวกเจ้าบนเวที” เด็กหนุ่มสาวต่างหันมองหน้ากัน

สำหรับคนที่เกิดมาท่ามกลางความยากจนและไร้โอกาส เพียงการมีอาหารอิ่มท้องกับหลังคาคุ้มศีรษะก็แทบเป็นความฝันแล้ว แต่นางกลับบอกว่าพวกเขาสามารถมีค่าตอบแทนและมีอนาคตที่ดีกว่านี้ได้

ไม่นาน คนทั้งสิบห้าก็พร้อมใจกันคุกเข่าลง

“พวกเรายินดีขอรับ!”

“พวกเราจะตั้งใจฝึกเจ้าค่ะ”

เยว่ฉีพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

“ดี เช่นนั้นตั้งแต่วันนี้ พวกเจ้าคือคนของหอรวมดารา” เสี่ยวถาวที่ยืนอยู่ข้างกายมองภาพตรงหน้าด้วยดวงตาเป็นประกาย

เมื่อสามวันก่อนนางยังไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่า ‘สร้างดารา’ ที่คุณหนูพูดถึงหมายความว่าอย่างไร แต่ตอนนี้ นางเริ่มอยากเห็นแล้วว่าเด็กหนุ่มสาวมอมแมมทั้งสิบห้าคนตรงหน้า จะเปลี่ยนแปลงไปได้มากเพียงใด

หลังพาคนทั้งหมดกลับมายังหอรวมดารา เยว่ฉีก็สั่งซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่และของใช้จำเป็นมาแจกจ่ายให้แต่ละคน

ทว่าขณะที่นางกำลังตรวจดูเครื่องแต่งกายอยู่นั้น สาวใช้คนหนึ่งจากตระกูลเซียวซึ่งบังเอิญเดินผ่านบริเวณตลาดและเห็นเหตุการณ์เข้าพอดี เมื่อจำหลินเยว่ฉีได้ นางก็รีบนำเรื่องทั้งหมดกลับไปรายงานที่จวนทันที

ภายในเรือนใหญ่ของตระกูลเซียว

“เหอะ! ไปกว้านซื้อตึกผีสิงท้ายเมือง แถมยังรับพวกเด็กกำพร้ากับคนยากไร้มาเลี้ยงอีกอย่างนั้นหรือ”

ฮูหยินใหญ่ฉินแค่นหัวเราะอย่างสะใจ ขณะยกถ้วยชาขึ้นจิบ

“ข้าก็นึกว่านางจะเอาเงินห้าร้อยตำลึงทองไปทำสิ่งใด ที่แท้ก็เอาไปละลายทิ้งกับพวกขยะข้างถนน ดูท่านางคงคิดว่าเงินห้าร้อยตำลึงทองใช้ได้ไม่มีวันหมดกระมัง”

เซียวเหวินฮั่นซึ่งนั่งอ่านตำราอยู่อีกด้านปรายตามองขึ้นมา ก่อนยกยิ้มอย่างสมเพช

“ปล่อยนางไปเถิดฮูหยิน เงินห้าร้อยตำลึงหมดเมื่อใด นางก็คงต้องคลานกลับมาคุกเข่าขอเศษเงินจากข้าเอง” ฮูหยินใหญ่ฉินหัวเราะ

“ท่านพี่คิดว่านางจะทนได้สักกี่วันเจ้าคะ”

“อย่างมากก็ไม่กี่เดือน” เซียวเหวินฮั่นปิดหนังสือในมืออย่างไม่ใส่ใจ

“สตรีที่ไม่เคยเรียนรู้เรื่องการค้า กลับคิดจะทำกิจการในเมืองหลวง ที่นี่มีทั้งพ่อค้ามากเล่ห์และสำนักสังคีตเก่าแก่ นางคิดหรือว่าเพียงมีเงินก้อนหนึ่งก็สามารถตั้งตัวได้ ช่างโง่เขลาและไม่รู้ประมาณตนเสียจริง”

“ข้าก็อยากเห็นนักว่าเมื่อเงินหมด นางจะยังปากเก่งเหมือนวันออกจากจวนหรือไม่” เซียวเหวินฮั่นแค่นหัวเราะ

“ถึงวันนั้น ต่อให้นางคุกเข่าร้องไห้อยู่หน้าประตู ข้าก็ไม่รับนางกลับมาง่ายๆ หรอก”

สองสามีภรรยามองหน้ากันด้วยความสะใจ ราวกับมองเห็นวันที่หลินเยว่ฉีหมดเนื้อหมดตัวและต้องซมซานกลับมาขอความเมตตาอยู่ตรงหน้าแล้ว

โดยที่พวกเขาไม่รู้เลยว่าขยะข้างถนน ที่พวกเขากำลังหัวเราะเยาะนั้น บัดนี้ได้ก้าวเข้าสู่หอรวมดาราเป็นที่เรียบร้อยแล้ว และในมือของหลินเยว่ฉี ไม่มีคำว่าขยะ

มีเพียงวัตถุดิบชั้นดีที่ยังไม่ผ่านการเจียระไน

อีกไม่นาน คนหนุ่มสาวที่ไม่มีผู้ใดเหลียวแลเหล่านี้ จะถูกนางขัดเกลาจนกลายเป็น ‘อัญมณีล้ำค่า’

อัญมณีที่วันหนึ่ง ต่อให้กองทองคำไว้ตรงหน้า ก็อาจไม่สามารถประเมินค่าของพวกเขาได้

ลานกว้างใจกลางหอรวมดาราถูกปรับเปลี่ยนให้เป็นพื้นที่ฝึกซ้อมขนาดใหญ่ กระจกเงาบานโตซึ่งสั่งทำขึ้นเป็นพิเศษถูกติดตั้งตามแนวผนัง เพื่อให้เหล่าเด็กฝึกมองเห็นท่วงท่าของตนเองได้อย่างชัดเจนทุกมุม

เสียงไม้เคาะจังหวะในมือของหลินเยว่ฉีดังสม่ำเสมอ หนักแน่น และไม่มีทีท่าว่าจะผ่อนปรน

“จัดระเบียบร่างกายใหม่ หลังตรง ไหล่ผ่อน ส้นเท้าชิด อย่าปล่อยให้ช่วงล่างเสียจังหวะ”

เยว่ฉีเดินตรวจแถวเด็กฝึกทั้งสิบห้าคนด้วยสายตาเฉียบคม ก่อนใช้ปลายไม้แตะเบาๆ ตรงข้อศอกของเด็กสาวคนหนึ่งให้ยกสูงขึ้นอีกเล็กน้อย

“การแสดงของหอรวมดาราไม่ใช่การบิดกายออเซาะแบบหอคณิกา และไม่ใช่การรำถวายพระพรที่ดูไปไม่ถึงครึ่งเพลงก็ชวนให้ง่วง แต่คือการแสดงที่ต้องสะกดสายตาผู้ชมตั้งแต่ชั่วพริบตาแรก พวกเจ้าต้องทำให้คนดูละสายตาไม่ได้ เข้าใจหรือไม่”

“เข้าใจเจ้าค่ะ”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ข้าหย่าและรวยมาก   35

    เยว่ฉีรีบอ้าแขนรับ“ของอะไรหรือ”เด็กน้อยปีนขึ้นไปยืนข้างเก้าอี้ ก่อนยื่นกล่องไม้ให้อย่างภาคภูมิใจ“ตั๋วเงินกับทองพ่ะย่ะค่ะ”“เจ้าเอามาจากไหน” กู้เยี่ยนเฉิงเลิกคิ้วเหวินหลงหันไปตอบบิดาด้วยสีหน้าจริงจัง“เสด็จพ่อให้เหวินหลงฝึกนับเมื่อวานพ่ะย่ะค่ะ” เยว่ฉีหันขวับไปมองสามี“เสด็จพี่ให้ลูกฝึกนับเงินแล้วหรือเพคะ”“เขาเป็นรัชทายาท ต้องรู้จักตัวเลข” กู้เยี่ยนเฉิงตอบหน้าตาย“แล้วเหตุใดต้องใช้ทอง”“เพราะเจ้าเคยบอกว่าจับของจริงจำง่ายกว่า”เยว่ฉีเงียบไปเล็กน้อย“หม่อมฉันเคยพูดหรือ”“พูด” เหวินหลงรีบพยักหน้าตาม“เสด็จแม่พูดพ่ะย่ะค่ะ”เยว่ฉีมองพ่อลูก ก่อนหลุดหัวเราะออกมา นางเปิดกล่องดู ด้านในมีตั๋วเงินของเล่นสำหรับฝึกนับและทองคำแท่งชิ้นเล็กที่หล่อขึ้นเป็นพิเศษ ไม่มีมูลค่าสูงมากนัก เหมาะสำหรับให้เด็กใช้เรียนรู้ตัวเลขโดยมีคนดูแลอย่างใกล้ชิด เหวินหลงหยิบทองชิ้นหนึ่งขึ้นมายื่นให้“ให้เสด็จแม่พ่ะย่ะค่ะ” “เหตุใดถึงให้แม่” เยว่ฉีรับมาเด็กน้อยคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบอย่างจริงจัง“เสด็จแม่ชอบทอง”กู้เยี่ยนเฉิงหัวเราะออกมาทันที “ใครสอนลูก” เยว่ฉีหันขวับ“ข้าไม่ได้สอน เขาเห็นเอง”เหวินหลงพยักหน้าหงึก ๆ“เส

  • ข้าหย่าและรวยมาก   34

    เขาปล่อยให้นางถูกฉินซีกลั่นแกล้ง ปล่อยให้นางป่วยอยู่ในเรือนหลัง ดูถูกความสามารถของนาง และในวันที่นางร้องขอหนังสือหย่า เขายังหัวเราะเยาะว่านางจะไม่มีวันเอาชีวิตรอดได้หากออกจากตระกูลเซียว สุดท้ายก็เป็นเขาเองที่ลงนามปล่อยนางออกไปเซียวเหวินฮั่นหลับตาลงอย่างเจ็บปวด หากวันนั้นเขาหันกลับไปมองนางสักครั้ง หากวันนั้นเขาปฏิบัติต่อนางให้ดีกว่านั้นเพียงเล็กน้อยหากวันนั้นเขาไม่หลงคิดว่าความรักของนางเป็นสิ่งที่มีอยู่ให้เขาตลอดไป เรื่องราวทั้งหมดอาจไม่จบลงเช่นนี้“เยว่ฉี” เสียงพึมพำแหบพร่าหลุดออกจากริมฝีปาก ไม่มีผู้ใดได้ยินท่ามกลางเสียงผู้คนรอบด้าน รถม้าหลวงค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้เซียวเหวินฮั่นยกมือขึ้นโดยไม่รู้ตัว ราวกับต้องการเรียกชื่อของนางให้ดังยิ่งกว่าเดิม“เยว่ฉี ข้าผิดไปแล้ว” หยาดน้ำตาไหลลงมาตามใบหน้าซูบตอบ ก่อนปะปนกับคราบฝุ่นที่เกาะอยู่บนผิว แต่ยังไม่ทันที่เขาจะขยับออกจากฝูงชน ทหารองครักษ์ซึ่งเดินรักษาความปลอดภัยสองข้างขบวนก็ก้าวเข้ามาขวาง“ถอยไป” เซียวเหวินฮั่นชะงัก เขามองผ่านช่องว่างระหว่างองครักษ์ไปยังรถม้าหลวง เพียงระยะไม่กี่จั้งหลินเยว่ฉีนั่งอยู่ตรงนั้น ใกล้เสียจนเขามองเห็นรอยยิ้มบาง

  • ข้าหย่าและรวยมาก   33

    วันนี้นางสวมชุดเจ้าสาวสีแดงเพลิงปักดิ้นทองเป็นลายนกเฟิ่งหวง ชายแขนและกระโปรงปักลวดลายเมฆมงคลอย่างประณีต เรือนผมดำขลับเกล้าสูงประดับปิ่นทองและมงกุฎเฟิ่งหวงงดงามสมฐานะเมื่อขบวนเดินทางถึงหน้าพระราชวัง กู้เยี่ยนเฉิงก็มารอรับด้วยตนเองชายหนุ่มอยู่ในฉลองพระองค์มงคลสีแดงเข้มปักลายมังกรทอง ท่วงท่าสูงสง่าและองอาจ ทว่าเมื่อม่านรถม้าถูกเปิดออก สายตาที่เคยสุขุมกลับอ่อนโยนลงทันที มือใหญ่ยื่นมาตรงหน้านาง“เยว่ฉี” หญิงสาวมองมือนั้นก่อนยิ้มบาง“เสด็จพี่จะรับข้าลงไปเองหรือเพคะ”“วันนี้ต่อให้ต้องอุ้มเจ้าตั้งแต่ตรงนี้ไปจนถึงตำหนัก ข้าก็ยินดี” “คนมากมายกำลังมองอยู่นะเพคะ” เยว่ฉีหัวเราะ“แล้วอย่างไร”“องค์รัชทายาทควรรักษาพระเกียรติบ้าง”“วันนี้ข้าแต่งพระชายา ไม่ได้ขึ้นว่าราชการ” คำตอบหน้าตายของเขาทำให้นางอดยิ้มไม่ได้เยว่ฉีจึงวางมือลงบนฝ่ามือใหญ่ กู้เยี่ยนเฉิงประคองนางลงจากรถม้าอย่างทะนุถนอม ก่อนก้มลงประทับจุมพิตเบาๆ บนหลังมือ“เจ้าคือนางหงส์ที่งดงามที่สุดในแผ่นดิน เยว่ฉีของข้า”“เสด็จพี่ชมมากเกินไปแล้วเพคะ”“ข้ายังชมไม่ถึงครึ่งหนึ่งของที่คิด”“วันนี้ปากหวานเป็นพิเศษนะเพคะ” เยว่ฉีส่ายหน้าด้วยรอยยิ้ม“วั

  • ข้าหย่าและรวยมาก   32

    “ต้องขอตรวจบัญชีก่อน” เยว่ฉีปรายตามองหีบเอกสารสามใบกู้เยี่ยนเฉิงนิ่งไปหนึ่งอึดใจ ก่อนหัวเราะออกมาเต็มเสียง“สมเป็นหลินเยว่ฉี”“ข้าเป็นเจ้าของกิจการนะเจ้าคะ สินสอดใหญ่เพียงนี้ ไม่ตรวจบัญชีได้อย่างไร”“เช่นนั้นตรวจให้ละเอียด”“หากมีหนี้แอบแฝง ข้าคืนทั้งหมด”“ไม่มี”“มั่นใจนัก”“คนของข้าตรวจมาแล้วสามรอบ”เยว่ฉีหลุดหัวเราะตาม บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่จึงผ่อนคลายลงทันทีกู้เยี่ยนเฉิงมองใบหน้าที่กำลังยิ้ม ก่อนสีหน้าจะจริงจังขึ้นอีกครั้ง“เยว่ฉี”“เจ้าคะ”“แต่งงานกับข้า”คราวนี้ไม่มีการเล่นคำไม่มีเรื่องหุ้นส่วนไม่มีเรื่องผลกำไรมีเพียงคำขอเรียบง่ายจากบุรุษที่ยืนอยู่ตรงหน้าเยว่ฉีสบตาเขานิ่ง กู้เยี่ยนเฉิงกล่าวต่อ“หากเจ้ายอม ข้าจะทูลขอพระบรมราชานุญาตแต่งตั้งเจ้าเป็นพระชายาเอกแห่งองค์รัชทายาท เมื่อวันหนึ่งข้าขึ้นครองราชย์ หากเจ้ายังต้องการยืนข้างข้า ตำแหน่งฮองเฮาจะเป็นของเจ้า” “คำหลังฟังดูเหมือนท่านมัดมือชกข้าอยู่นะเจ้าคะ” เยว่ฉีเลิกคิ้ว“ข้าเพียงบอกอนาคตที่ข้าต้องการ”“แล้วถ้าข้าไม่อยากเป็นฮองเฮา”“เราค่อยหาทางกันอีกที” กู้เยี่ยนเฉิงตอบโดยไม่ลังเล“ท่านยอมง่ายเช่นนี้เลยหรือ”“ข้าต้องการเ

  • ข้าหย่าและรวยมาก   31

    วันนี้ชายหนุ่มสวมอาภรณ์ผ้าไหมสีน้ำเงินเข้ม ปักลวดลายด้วยดิ้นทองอย่างประณีต ท่วงท่าสง่างามจนผู้คนที่เดินผ่านต่างต้องหลีกทางให้โดยไม่รู้ตัวเขายืนมองเวทีอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันมาหาเยว่ฉี“งานของเจ้ายิ่งใหญ่กว่าที่ข้าคิดไว้” “องค์รัชทายาทยังมีเรื่องที่คาดไม่ถึงอีกหรือเพคะ” เยว่ฉียิ้ม“เรื่องของเจ้ามีมาก”“ถือว่าเป็นคำชมแล้วกัน” กู้เยี่ยนเฉิงขยับเข้ามาใกล้อีกเล็กน้อย ก่อนลดเสียงลง“แต่คืนนี้ข้ากลับคิดว่ามีคนผู้หนึ่งควรได้รับรางวัลมากกว่าทุกคน”เยว่ฉีเลิกคิ้ว “ผู้ใด”“คนที่สร้างเวทีนี้ขึ้นมา”“ข้าหรือ”“อืม...” เยว่ฉีหัวเราะ“ข้าเป็นคนจัดงานเอง หากมอบรางวัลให้ตัวเองจะไม่ดูหน้าหนาเกินไปหรือเจ้าคะ”“เช่นนั้นข้ามอบให้”“ท่านเตรียมรางวัลอะไรไว้”กู้เยี่ยนเฉิงสบตานาง รอยยิ้มในแววตาค่อยๆ ลึกขึ้น“รางวัลที่ใหญ่ที่สุดในคืนนี้”“ฟังดูไม่น่าไว้ใจ” เยว่ฉีมองเขาอย่างระแวดระวัง“ข้ายังไม่ได้บอกเลยว่าเป็นอะไร”“เพราะรู้จักท่านดีขึ้นทุกวันอย่างไรเล่า”กู้เยี่ยนเฉิงหัวเราะเบาๆ“เช่นนั้นก็ดี”“ดีอย่างไร”“ต่อไปเจ้าจะได้รู้ว่าของที่ข้าเตรียมให้เจ้า ไม่เคยเป็นของเล็ก” “องค์รัชทายาท ท่านกำลังคิดจะมอบอะไรให้ข้

  • ข้าหย่าและรวยมาก   30

    นางไม่ได้เป็นเพียงเจ้าของหอรวมดาราแห่งหนึ่งอีกต่อไป แต่กำลังสร้างอาณาจักรความบันเทิงที่เชื่อมโยงผู้คนจากหลายเมือง หลายแคว้น และสร้างมาตรฐานใหม่ที่ไม่เคยมีผู้ใดทำมาก่อน เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านหลังกู้เยี่ยนเฉิงเดินเข้ามาหยุดเคียงข้าง“กำลังคิดอะไรอยู่”“กำลังคิดว่าคนเกาหมิงใจถึงกว่าที่ข้าคาด”“คิดถึงแต่เงินหรือ” “ไม่อย่างนั้นจะให้คิดถึงอะไรเจ้าคะ” เยว่ฉีหันไปยิ้ม“ข้า” คำตอบสั้นๆ ทำให้นางชะงักเยว่ฉีหัวเราะเบาๆ“องค์รัชทายาทของแคว้นใหญ่เอาตัวเองมาแข่งกับตั๋วเงินหรือเพคะ”“แล้วข้าชนะหรือไม่”“ยังต้องดูผลงานอีกนาน”“ข้ารอได้” กู้เยี่ยนเฉิงขยับเข้ามาใกล้ ก่อนโอบเอวบางของนางอย่างเป็นธรรมชาติเยว่ฉีปรายตามองแขนที่พาดอยู่รอบเอวตนเอง“องค์รัชทายาท ท่านฉวยโอกาสอีกแล้วนะเพคะ”“ตรงนี้เป็นเกาหมิง”“แล้วอย่างไร”“ถิ่นข้า”“ถิ่นท่านแล้วแตะข้าได้ตามใจหรือ” “ไม่ได้หรือ” กู้เยี่ยนเฉิงยิ้มเยว่ฉีมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยกมุมปาก“คิดค่าบริการนะเพคะ”“เท่าใด”“แพงมาก”“จ่ายไหว” คำตอบรวดเร็วเสียจนเยว่ฉีหลุดหัวเราะกู้เยี่ยนเฉิงมองใบหน้างดงามที่กำลังยิ้มอยู่ข้างกาย ก่อนเอ่ยเสียงนุ่ม“การแสดงข้ามแคว้นคร

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status