ตอนที่ 10

“เกือบมีคนตายทั้งคน แต่สิ่งที่พวกเขาสนใจกลับเป็นบรรยากาศในงานน้ำชา”

แววตาของเธอค่อย ๆ แข็งกร้าวขึ้น หนิงเอ๋อมองฮูหยินตรงหน้าแล้วรู้สึกแปลกใจ ซูมี่คนเดิม หากได้ยินเรื่องพวกนี้คงร้องไห้ไปแล้วแต่คนตรงหน้านี้กลับนิ่งเกินไป นิ่งจนน่ากลัว

อันฉีลุกจากเตียงช้า ๆ แม้ร่างยังอ่อนแรง แต่เธอกลับเดินไปที่หน้าต่าง ดวงตาจับจ้องสระบัวไกลออกไป ลมเย็นพัดปลายผมสีดำปลิวไหว

“หนิงเอ๋อ” เธอเอ่ยขึ้นโดยไม่หันกลับมา “เจ้าคิดหรือไม่ว่าวันนั้นเป็นอุบัติเหตุจริง”

หญิงรับใช้สะดุ้งทันที

“ฮูหยินหมายความว่า…”

“พื้นลื่น?” อันฉีหัวเราะเบา ๆ “หรือมีคนตั้งใจให้ข้าตกลงไป”

หนิงเอ๋อหน้าเริ่มซีด “บ่าว…บ่าวไม่กล้าพูด”

อันฉีหันกลับมามองนาง “แต่เจ้าก็สงสัย”

หนิงเอ๋อก้มหน้าลง ก่อนพยักช้า ๆ “หลังเกิดเรื่อง บ่าวไปเก็บรองเท้าของท่านเจ้าค่ะ”

“แล้วยังไง?”

“ใต้พื้นรองเท้ามีน้ำมัน”

ดวงตาของอันฉีเย็นลงทันที “น้ำมันรึ?”

“เจ้าค่ะ เหมือนมีคนแอบเทไว้ตรงบันไดริมสระ” หนิงเอ๋อกำชายเสื้อแน่น “แต่บ่าวไม่กล้าพูด เพราะถ้าเรื่องนี้ไปถึงหูฮูหยินผู้เฒ่า คนที่เดือดร้อนอาจเป็นพวกเรา”

อันฉีเงียบไปนาน ดังนั้น…มันไม่ใช่อุบัติเหตุ มีคนต้องการให้ซูมี่ตายจริง ๆ และคนคนนั้นอาจกำลังนั่งดื่มชาอย่างสบายใจอยู่ในจวนนี้

“ฮูหยิน…” หนิงเอ๋อเรียกเบา ๆ “ท่านคิดจะทำอะไรหรือไม่เจ้าคะ”

อันฉีมองสระบัวไกลออกไป สายลมเย็นพัดผ่าน แต่ดวงตาของเธอกลับไร้ความอบอุ่น

“แน่นอน”

“เจ้าคะ?”

“คนที่คิดฆ่าข้า…” เธอพูดช้า ๆ ทีละคำ “ข้าจะไม่ปล่อยไว้”

หนิงเอ๋อมองนางอย่างตกตะลึงเพราะในวินาทีนั้น ฮูหยินของนางไม่เหลือเค้าความอ่อนแออีกแล้ว อันฉีหลุบตามองฝ่ามือตัวเองช้า ๆ เธอเคยตายมาแล้วครั้งหนึ่ง ความตายทำให้เธอเข้าใจว่า บางครั้งการอดทนเงียบ ๆ ไม่ได้ทำให้คนเมตตา มีแต่ทำให้พวกมันได้ใจ ซูมี่อาจเคยอ่อนแอ แต่เธอไม่ใช่ และในเมื่อสวรรค์ส่งเธอมาอยู่ในร่างนี้…เธอก็จะใช้ชีวิตแทนเจ้าของร่างเดิมให้ดีที่สุดรวมถึงเอาคืนทุกคนที่เคยผลักซูมี่ลงสู่ความตาย ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้นจากด้านนอก หนิงเอ๋อหน้าเปลี่ยนสีทันที

“แม่ทัพ!”

อันฉีหันไปทางประตูโดยอัตโนมัติ หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างไม่รู้ตัว ประตูไม้ถูกเปิดออกช้า ๆ ร่างสูงของหลี่เหยียนเฟิงปรากฏขึ้นใต้แสงตะวันสุดท้ายของวัน ใบหน้าคมคายที่เหมือนเลสลี่จนเจ็บปวดนั้นยังคงเย็นชาเช่นเดิม ดวงตาคมเข้มกวาดมองนางนิ่ง ๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำ

“ได้ยินว่าเจ้ากำลังสืบเรื่องวันตกน้ำ”

บรรยากาศในห้องพลันเย็นเฉียบทันที

สะใภ้ที่แม่ผัวชิงชัง

บรรยากาศภายในห้องเงียบงันราวกับถูกแช่แข็ง อันฉียืนอยู่ข้างหน้าต่าง ขณะที่หลี่เหยียนเฟิงยืนอยู่ตรงประตู ดวงตาคมเข้มของเขาจับจ้องมาที่นางนิ่ง ๆ จนหนิงเอ๋อแทบไม่กล้าหายใจ

“ได้ยินว่าเจ้ากำลังสืบเรื่องวันตกน้ำ” น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาดังขึ้นอีกครั้ง

อันฉีสบตาเขาตรง ๆ “หากมีคนคิดฆ่าข้า ข้าไม่ควรรู้หรือ”

เหยียนเฟิงหรี่ตาเล็กน้อย “เจ้าคิดว่ามีคนคิดฆ่าเจ้า?”

“หรือท่านคิดว่าเป็นอุบัติเหตุ”

ชายหนุ่มนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นอายกดดันจากร่างสูงใหญ่ทำให้หนิงเอ๋อก้มหน้าลงโดยอัตโนมัติ

“ซูมี่” เขาเอ่ยเสียงเรียบ “จวนแม่ทัพไม่ใช่ที่ที่เจ้าจะพูดอะไรโดยไร้หลักฐาน”

“แต่ก็ไม่ใช่ที่ที่ใครจะผลักคนลงน้ำแล้วทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเช่นกัน”

หนิงเอ๋อแทบหน้าถอดสี ไม่มีใครในจวนกล้าพูดกับแม่ทัพเช่นนี้มาก่อนแม้แต่เหยียนเฟิงเองก็ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมเข้มมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างพินิจ ราวกับพยายามมองให้ทะลุว่านางกำลังคิดอะไรอยู่

ก่อนที่เขาจะทันพูดอะไร เสียงฝีเท้ารีบร้อนก็ดังขึ้นจากด้านนอก สาวใช้คนหนึ่งรีบค้อมตัวอยู่หน้าประตู

“คารวะแม่ทัพ คารวะฮูหยิน”

“มีอะไร” เหยียนเฟิงถามเสียงเย็น

“ฮูหยินผู้เฒ่าให้มาตามฮูหยินเจ้าค่ะ”

อันฉีเลิกคิ้ว “ตามข้ารึ?”

“เจ้าค่ะ ฮูหยินผู้เฒ่าบอกว่า ให้ฮูหยินไปที่ลานฝึกด้านหน้าเดี๋ยวนี้”