ตอนที่ 9

ฟ้ายามเย็นถูกย้อมด้วยสีส้มจาง ๆ แสงอาทิตย์สุดท้ายของวันทอดผ่านกิ่งไผ่ด้านนอกเรือนพักของซูมี่ เกิดเป็นเงาไหวเอนบนพื้นไม้เก่าเงียบงัน

หลังกลับจากเรือนใหญ่ อันฉีแทบหมดแรง ร่างกายของซูมี่อ่อนแอเกินไป บาดแผลจากการจมน้ำยังไม่หายดี อีกทั้งยังต้องรับมือกับแรงกดดันจากคนทั้งจวน นางเพิ่งเข้าใจว่าชีวิตของเจ้าของร่างนี้ไม่ต่างอะไรจากนกที่ถูกขังอยู่ในกรงทอง

มีตำแหน่งเป็นฮูหยิน…แต่ไม่มีใครเห็นค่า

“ฮูหยิน ดื่มยาก่อนเถิดเจ้าค่ะ” หนิงเอ๋อวางถ้วยยาร้อนลงบนโต๊ะด้วยสีหน้าเป็นห่วง “ท่านตัวเย็นอีกแล้ว”

อันฉีนั่งพิงหัวเตียง ก่อนยกถ้วยยาขึ้นดื่ม กลิ่นสมุนไพรขมติดปลายลิ้นจนเธอขมวดคิ้ว

“ในยุคนี้ยาช่างขมจริง ๆ”

หนิงเอ๋อหัวเราะเบา ๆ “ฮูหยินพูดแปลกอีกแล้วเจ้าค่ะ”

อันฉีชะงักไปเล็กน้อย ก่อนรีบเปลี่ยนเรื่อง “เมื่อครู่ที่เรือนใหญ่…ซูฮวาหน้าเสียไม่น้อย”

หนิงเอ๋อพยักหน้าอย่างสะใจ “นางคงไม่คิดว่าฮูหยินจะกล้าพูดเรื่องสระบัวออกมาตรง ๆ”

อันฉีวางถ้วยยาลงช้า ๆ ก่อนหันไปมองหญิงรับใช้ “หนิงเอ๋อ ข้าอยากรู้ทุกอย่าง”

“เจ้าคะ?”

“เรื่องวันที่ซูมี่ตกน้ำ” ดวงตาของอันฉีค่อย ๆ เย็นลง “วันนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่”

สีหน้าของหนิงเอ๋อเปลี่ยนทันที รอยยิ้มเลือนหาย เหลือเพียงความลังเลและหวาดกลัว

“ฮูหยิน…”

“เล่ามา” น้ำเสียงนั้นนิ่งสงบ แต่หนักแน่นจนหนิงเอ๋อไม่กล้าปฏิเสธ นางก้มหน้าลงช้า ๆ ก่อนเริ่มพูด

“วันนั้น…ฮูหยินผู้เฒ่าจัดงานดื่มชาที่ศาลาริมสระเจ้าค่ะ คุณหนูซูฮวาก็มาด้วย”

อันฉีนิ่งฟัง

“ตอนแรกทุกอย่างปกติดี แต่ระหว่างพูดคุย คุณหนูซูฮวากลับชี้ไปที่ดอกบัวสีขาวกลางสระ แล้วพูดขึ้นว่า ดอกบัวนั้นงดงามนัก หากเก็บมาใส่แจกันคงดี”

หนิงเอ๋อกำมือแน่น

“ฮูหยินผู้เฒ่าจึงหันมาถามว่าซูมี่ เจ้าไปเก็บให้แขกไม่ได้หรือ’”

ทันใดนั้น ภาพเลือนรางก็ผุดขึ้นในหัวอันฉี ศาลาริมน้ำ เสียงหัวเราะของสตรี สายตาเย็นชาที่มองมา หัวใจของเธอค่อย ๆ หน่วงหนัก

“แล้วซูมี่…เอ้อ...ข้าตอบว่าอย่างไร”

หนิงเอ๋อกัดริมฝีปาก “ท่านบอกว่าว่ายน้ำไม่เป็นเจ้าค่ะ”

ตอนที่ 7

เพียงคำตอบนั้น อันฉีก็รู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นต่อ

“แต่คุณหนูซูฮวาหัวเราะ แล้วพูดว่า ‘แค่ลงไปเก็บดอกบัวใกล้ ๆ จะเป็นอะไรไป หรือฮูหยินแม่ทัพกลัวน้ำจนไร้ประโยชน์เพียงนี้’”

แววตาของหนิงเอ๋อเริ่มแดงขึ้นด้วยความโกรธ “คนอื่น ๆ ก็พากันหัวเราะ ไม่มีใครช่วยพูดแทนท่านเลย”

อันฉีหลับตาลงช้า ๆ เธอสัมผัสได้ถึงความอับอายของซูมี่ในวันนั้น หญิงสาวที่ไม่มีใครปกป้อง ถูกบีบให้ทำสิ่งที่หวาดกลัวต่อหน้าผู้คนมากมาย

“แล้วแม่ทัพล่ะ” อันฉีถามเสียงเบา “เขาอยู่หรือไม่”

หนิงเอ๋อนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบช้า ๆ “อยู่เจ้าค่ะ”

หัวใจของอันฉีกระตุกวูบ

“เขานั่งอยู่ในศาลาตลอด แต่…ไม่ได้พูดอะไร”

ห้องทั้งห้องเงียบลงทันที แม้อันฉีจะบอกตัวเองว่าเหยียนเฟิงไม่ใช่เลสลี่ แต่เมื่อได้ยินเช่นนี้ หัวใจของเธอก็ยังเจ็บอยู่ดี เพราะใบหน้าที่เหมือนกันนั้น ทำให้เธอเผลอคาดหวังแต่สุดท้าย ชายคนนี้กลับปล่อยให้ซูมี่ถูกเหยียบย่ำต่อหน้าโดยไม่แม้แต่จะขยับตัว

“ข้าลงไปเองหรือ”

“เจ้าค่ะ” หนิงเอ๋อน้ำเสียงสั่น “ท่านพยายามเดินลงบันไดริมสระ แต่พื้นลื่นมาก…แล้ว…”

ภาพในหัวของอันฉีพุ่งชัดขึ้นอีกครั้ง เท้าที่เหยียบพลาด เสียงกรีดร้อง ร่างที่ตกลงไปในน้ำเย็นเฉียบ

“ช่วยด้วย!” เสียงนั้นดังก้องอยู่ในหัวของเธอ น้ำหนักมหาศาลกดร่างให้จมลง น้ำไหลทะลักเข้าปากเข้าจมูก ความกลัวตายแผ่ซ่านจนแทบคลั่ง

“ฮูหยิน!” หนิงเอ๋อรีบจับมืออันฉี เมื่อเห็นว่านางเริ่มตัวสั่น อันฉีหอบหายใจแรง ราวกับตนกำลังจมน้ำอยู่จริง ๆ

“ไม่มีใครช่วยเลยเหรอ”

หนิงเอ๋อน้ำตาคลอ “ตอนแรกไม่มีใครลงไปช่วยเจ้าค่ะ ทุกคนยืนดู…”

“เพราะอะไร”

“เพราะ…” นางสะอื้น “ไม่มีใครคิดว่าชีวิตของท่านสำคัญ”

คำตอบนั้นเหมือนมีดกรีดกลางอก อันฉีเม้มริมฝีปากแน่น ในโลกเดิม เธอเป็นเภสัชกรที่มีคนยอมรับ มีครอบครัว มีคู่หมั้นที่รักเธอ แต่ซูมี่กลับไม่มีอะไรเลย

ไม่มีบ้าน ไม่มีคนรัก ไม่มีแม้แต่คุณค่าความเป็นมนุษย์ในสายตาคนอื่น

“แล้วใครช่วยข้าขึ้นมา”

“องครักษ์คนหนึ่งเจ้าค่ะ” หนิงเอ๋อรีบตอบ “ตอนนั้นท่านจมไปแล้ว แม่ทัพจึงสั่งให้คนลงไปช่วย”

อันฉีชะงัก “เขาสั่งหรือ?”

“เจ้าค่ะ”

หัวใจของเธอสับสนไปชั่วขณะ เหยียนเฟิงเกลียดซูมี่ แต่สุดท้ายก็ยังไม่ปล่อยให้นางตายหรือ?

หนิงเอ๋อรีบพูดต่อ “แต่หลังจากช่วยขึ้นมา ฮูหยินผู้เฒ่ากลับพูดว่า ท่านทำให้แขกตกใจเสียบรรยากาศหมด แล้วสั่งให้คนพาท่านกลับเรือนทันที”

อันฉีหัวเราะเบา ๆ แต่เสียงนั้นเย็นเยียบ “ดีจริง ๆ”

“ฮูหยิน…”