ตอนที่ 3-2 ขออย่าเป็นเช่นนั้น

แม้สามีบอกว่าพร้อมเลี้ยงเต็มที่ แต่ซินเหยียนกลับสั่งแค่อาหารที่ถูกที่สุด ไม่กล้าซื้อของแพงกว่านี้ เพราะทุกครั้งที่เห็นสามีควักเงินออกมาจ่าย นางมักนึกถึงคำพูดของแม่สามีที่บอกว่านางเป็นตัวล้างผลาญทรัพย์สินของเขา

เสิ่นเจี้ยนเห็นภรรยาสั่งน้อย จึงหันไปหาเสี่ยวเอ้อร์ " เอาปลาต้มผักดองมาหนึ่งถ้วย แล้วก็ขนมเปี๊ยะไส้ถั่วสองชิ้น แล้ว..."

" พี่เจี้ยนพอแล้ว แค่นี้ก็เยอะแล้วเจ้าค่ะ " ซินเหยียนรีบห้ามเพราะอันที่นางสั่งไปก็สามสี่อย่างแล้ว หากเขายังสั่งมาเพิ่มอีกเกรงว่าสองคนคงกินไม่หมด

" ก็ได้ " เสิ่นเจี้ยนว่าตามภรรยา ก่อนบอกเสี่ยวเอ้อร์ว่าเอาเท่าที่สั่งไปเมื่อครู่

ภาพสองสามีภรรยาพูดคุยกันอย่างสนิทสนมตกอยู่ในสายตาคนผู้หนึ่งที่นั่งอยู่ตรงมุมร้านอีกฝั่ง เขาจ้องมองสองคนนั้นตั้งแต่วินาทีแรกที่ก้าวขาเข้ามา

หญิงสาวนางนั้นเหมือนอดีตคู่หมั้นของเขาตั้งแต่เส้นผมจรดปลายเท้า มีเพียงอย่างเดียวที่ไม่เหมือนหรืออาจจะแปลกไป นั่นก็คือวิธีการเดินของนาง

นางเดินกะโผลกกะเผลกคล้ายคนได้รับบาดเจ็บที่ขา ทว่าสีหน้าของนางกลับดูสดชื่นอยู่เลย ไม่เหมือนคนที่ได้รับความเจ็บปวดสักนิด

ดวงตาคมปลาบมองไปยังร่างบอบบางของหญิงสาว รอยยิ้มที่นางส่งให้กับชายคนนั้นคล้ายกับรอยยิ้มที่นางยิ้มให้เขาไม่มีผิด เสียก็แค่ผู้ที่นั่งมองนางยิ้มในตอนนี้ไม่ใช่เขาอีกแล้ว

" ข้าจะไปหานาง " เฉิงอิ๋นเตรียมลุกไปหาคนที่เขาตามหามาตลอดสองปี แต่ไม่ทันได้ทำอย่างที่ใจคิด สหายอย่างหลินอวี้ก็กล่าวขึ้นมาว่า

" ไปตอนนี้จะได้ประโยชน์อันใดเล่า ไยไม่รอสืบให้กระจ่างก่อน เจ้าก็รู้มิใช่หรือว่านางเลือกแบบนี้เอง "

เฉิงอิ๋นนั่งลง พลางฉุกคิดถึงเรื่องต่างๆ หากหวังซินเหยียนยังมีชีวิตอยู่ แล้วทำไมนางไม่กลับไปที่บ้านของตนเอง เหตุใดจึงเลือกอยู่ที่นี่ อีกทั้งยัง ...

สายตาคู่คมแฝงไปด้วยความไม่พอใจ ยามเห็นชายผู้นั้นใช้มือลูบไล้พวงแก้มเนียนนุ่มของนาง เขาต้องรู้ให้ได้ว่าชายผู้นี้เป็นใคร

" หลินอวี้ สั่งคนของเจ้าไปสืบให้ข้าเดี๋ยวนี้ ข้าอยากรู้ว่ามันผู้นั้นเป็นใคร ไยจึงกล้าแตะต้องตัวนาง "

" ได้ ข้าจะให้คนจัดการให้เดี๋ยวนี้ "

หลินอวี้เป็นบุตรของอัครเสนาบดีหลิน จึงมีผู้ใต้บังคับบัญชาอยู่ทั่วทุกมุมของแว่นแคว้นเพื่อใช้สืบข่าวเรื่องสำคัญอย่างเช่นการชำระภาษี การค้าขาย รวมไปถึงการทุจริตและก่อกบฏของพวกขุนนาง ก่อนนำเรื่องที่สืบเสาะหามาไปแจ้งแก่ฮ่องเต้ที่เป็นทั้งนายเหนือหัวและลูกพี่ลูกน้องฝั่งมารดาของเขาให้รับทราบ เพื่อหาวิธีแก้ปัญหาในขั้นตอนต่อไป

ซินเหยียนรู้สึกเหมือนมีคนจ้องมองนางตลอดเวลา แต่พอหันไปดูกลับไม่มีผู้ใดที่น่าสงสัยหรือจ้องนางอย่างที่นางรู้สึก

" สงสัยจะคิดไปเอง " นางพึมพำกับตัวเอง

" เจ้าว่าอันใดนะ " เสิ่นเจี้ยนนึกว่าภรรยาพูดกับตนเองจึงถามดูเพราะเมื่อครู่ได้ยินไม่ชัด

มือเรียวงามโบกไปมากลางอากาศ " เปล่า ข้าบอกว่าอันนี้อร่อยดี ท่านก็กินเยอะๆ สิ "

" ได้ๆ เจ้าก็ด้วย กินสิ " เขาคีบอาหารใส่ถ้วยให้นางจนล้นขอบ จนนางบอกให้พอเขาจึงหยุด

ร่างสูงใหญ่ของผู้ที่ซินเหยียนมองหาเร้นกายอยู่หลังเสาไม้อันใหญ่ เมื่อครู่เขาเกือบเผลอเดินเข้าใกล้นางมากกว่านี้แล้ว หากไม่ใช่เพราะหลินอวี้เตือนสติไว้

" อดใจอีกนิด ไม่นานเจ้าก็จะได้นางกลับคืนมาแล้ว "

เขาก็หวังว่าตนเองจะทนถึงวันนั้นไหว ไม่อยากใช้อำนาจที่มีฝืนใจนางกลับไป และต้องรู้ให้ได้ด้วยว่าเพราะเหตุใดนางจึงเลือกใช้ชีวิตลำบากเยี่ยงนี้ ทั้งที่เป็นถึงบุตรสาวของเสนาบดีกรมพิธีการ

หากรอดชีวิตนางก็ควรกลับไปสิ กลับไปหาเขาแล้วบอกว่านางสบายดีเหมือนอย่างที่เคยเป็นมาตลอด