ตอนที่ 3-1 ขออย่าเป็นเช่นนั้น

เมืองซีเป่ย

ซีเป่ยขึ้นชื่อว่าเป็นดินแดนที่เชียวชอุ่มและอุดมสมบูรณ์ ด้วยมีภูเขาล้อมรอบสามด้านช่วยบดบังพายุและลมหนาว ทำให้ความเป็นอยู่ของคนแถบนี้ค่อนข้างสมบูรณ์พูนสุข

ภายในโรงน้ำชาที่เป็นที่นิยมของคนเมืองนี้ มีชายผู้หนึ่งนั่งมองผู้คนสัญจรไปมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด สองวันก่อนเขาได้รับจดหมายด่วนว่าพบคนที่หน้าตาคล้ายคลึงกับอดีตคู่หมั้นของเขาที่หายไปแล้ว ด้วยเหตุนี้เขาจึงเร่งควบม้ามาที่เมืองซีเป่ยเพื่อมาดูด้วยตาตนเองว่าใช่นางจริงหรือไม่

" เหตุใดเจ้าจึงไม่เลิกตามหานาง เจ้าเองก็เห็นกับตามิใช่หรือว่านางตกจาก...."

" หุบปาก "

เฉิงอิ๋นสั่งสหายที่มาด้วยกันปิดปาก ยามนี้เขาไม่รับฟังความเห็นต่างจากผู้ใดทั้งนั้น ตราบใดที่ยังไม่พบศพนาง จะให้เขาเชื่อได้อย่างไรว่านางตายไปแล้ว

" ข้านึกว่าเจ้าชอบหลี่เจินเสียอีก "

"...."

" ถึงขนาดช่วยนางแทนที่จะช่วยคู่หมั้นตัวเองมิใช่หรือ "

มือของเฉิงอิ๋นกำแน่น ไม่ใช่ว่าโกรธเรื่องที่สหายพูดออกมา แต่โกรธตัวเองที่ตอนนั้นมัวแต่ลังเลจนพลาดโอกาสช่วยคู่หมั้นตนเองไป เหลือแค่เอื้อมมือหนึ่งเท่านั้นที่เขาสามารถคว้าตัวนางไว้ได้ ทว่าทุกอย่างก็กลับตาลปัตรไปหมด นอกจากเขาจะจับนางไว้ไม่ทันแล้ว ขนาดศพคนที่คิดว่าตายไปแล้วเขากลับไม่พบแม้แต่ร่องรอยของนาง

พอคิดถึงเหตุการณ์นั้นทีไร หัวใจเขาก็ปวดร้าวคล้ายถูกหนามแหลมทิ่มแทงทุกที จนต้องยกมือขึ้นมากุมอก

" เป็นอะไรไป " หลินอวี้ สหายเฉิงอิ๋นถามด้วยความเป็นห่วง

" เปล่า " เขาส่ายหน้าเชิงบอกว่าไม่เป็นไร

ระหว่างทั้งสองคนกำลังถามไถ่กัน ตรงประตูทางเข้าโรงน้ำชาก็มีสองร่างชายหญิงปรากฏตัวขึ้น ฝ่ายหญิงยิ้มแย้มสดใสพลางพูดคุยกับผู้เป็นสามีเจื้อยแจ้ว

" พี่เจี้ยน วันนี้ท่านขายหนังกับเขาสัตว์ได้ราคางาม เช่นนั้นวันนี้ท่านต้องเลี้ยงขนมข้าแล้วละ "

ซินเหยียนพูดด้วยสีหน้าร่าเริง ดวงตาประกายวาววับไปด้วยความสุขใจที่ได้ออกมาเปิดหูเปิดตากับสามีในครั้งนี้

เสิ่นเจี้ยนยิ้มน้อยๆ " ที่ข้าพาเจ้ามาก็ตั้งใจจะเลี้ยงเจ้าอยู่แล้ว อยากกินสิ่งใดก็สั่งมาได้เลย "

มือเรียวเอื้อมไปจับที่ต้นแขนกำยำ พร้อมเขย่าเบาๆ " จริงนะ "

" อืม "

" ขอบคุณพี่เจี้ยน " ใบหน้างามซบที่แผ่นไหล่แข็งแกร่งครู่เดียวก่อนรีบผละออกเพราะกลัวคนอื่นเห็น

เสิ่นเจี้ยนเห็นภรรยายิ้มได้ ตัวเขาก็พลันโล่งใจ ดีกว่าเมื่อหลายวันก่อนเยอะเลย ตอนนั้นนางแทบไม่กินอาหารหรือขยับตัวไปทางใด เอาแต่นอนซึมอยู่บนเตียง เขาจึงเดาว่านางน่าจะได้ยินสิ่งที่เขาพูดกับมารดาหมดแล้ว และคงโทษตัวเองว่าเป็นต้นเหตุทำให้เขาไม่ได้ไปสอบขุนนาง