ตอนที่ 5-2 ความรู้สึกที่สั่นคลอน

เขาปล่อยมือนางครู่หนึ่ง ก่อนล้วงบางอย่างออกมาจากสาบเสื้อของตน " เจ้าดูนี่สิ นี่เป็นหนังสือหย่าที่เขาเขียนขึ้นมาให้เจ้า "

นางมองหนังสือที่ปกถูกห่อหุ้มด้วยผ้าแพรเนื้อดี ด้านในมีกระดาษที่เขียนด้วยลายมือที่ตวัดเส้นคมชัด ตรงขอบกระดาษด้านล่างมีลายนิ้วมือสีแดงประทับอยู่

หวังซินเหยียนสั่นหน้า นางไม่เชื่อว่าเสิ่นเจี้ยนจะเป็นคนเขียนมันขึ้นมา " ไม่มีทาง พี่เจี้ยนเขา...."

หลายวันก่อนตอนที่นางเดินทางไปเมืองซีเป่ย นางได้เอ่ยปากบอกกับเสิ่นเจี้ยนว่า อยากได้หนังสือรับรองการเป็นสามีภรรยากันจากทางการ เพื่อที่นางจะได้กลายเป็นภรรยาของเขาอย่างถูกต้องเสียที

ตอนแรกเสิ่นเจี้ยนบ่ายเบี่ยง อ้างว่ารอความทรงจำของนางกลับมาก่อนค่อยมาขอที่หลังก็ได้ ทว่าหวังซินเหยียนกลับไม่อยากรออีกต่อไปแล้ว

เนื่องจากมั่นใจแล้วว่าต่อจากนี้ไปเสิ่นเจี๋ยนคือผู้ที่นางจะใช้ชีวิตอยู่ด้วยไปตลอดชีวิต

แต่ทำไม...ถึงมีหนังสือหย่าที่มีชื่อและรอยนิ้วมือของเขาประทับได้

" ไม่จริง " ดวงตากลมโตที่ประดับไปด้วยแพขนตางอนยาวช้อนมองคนพูดอย่างเคียดแค้น

" ตอนนี้เจ้ากับเขาไม่ใช่สามีภรรยากันแล้ว และข้าก็จะพาตัวเจ้ากลับไป "

เฉิงอิ๋นยังยืนยันคำเดิมว่าจะพานางกลับไป ต่อให้นางไม่เต็มใจก็ตาม ซึ่งก่อนหน้านี้เขาเคยบอกตนเองว่าต้องใช้วิธีนุ่มนวลที่สุดเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายตื่นตระหนก แต่พอเห็นท่าทางแข็งข้อของนางในยามนี้แล้ว เขากลับเปลี่ยนใจ ไม่สนใจแล้ววิธีการ สนแค่ผลลัพธ์ที่ตามมาเป็นพอ

" ไม่! ข้าจะลงตรงนี้ " หวังซินเหยียนกลับมามีแรงขัดขืนอีกครั้ง นางพุ่งตัวจะลงจากรถม้าที่โคลงเคลงไปมา ไม่ทันระวังร่างจึงเซถลาล้มไปที่ตักของเขา

เฉิงอิ๋นฉวยโอกาสรวบเอวบางแนบเข้าลำตัว ก่อนกระซิบข้างหูนางด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า " ซินเหยียน อย่าบังคับให้ข้าต้องทำรุนแรงกับเจ้าเลย "

" เฉิงอิ๋น ท่านเป็นคนหน้าหนาเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไร ไหนท่านบอกว่าชอบหลี่เจินเจินมิใช่หรือ แล้วทำไมจึงมาทำเช่นนี้กับข้า " หวังซินเหยียนตวาดแว้ดๆ หยาดน้ำสีใสปริ่มอยู่ที่นัยน์ตานึกโกรธตัวเองที่สู้แรงของเขาไม่ได้ จนต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้

ครั้นได้ยินคำพูดนั้น ใบหน้าหล่อเหลาของเฉิงอิ๋นก็เครียดจัดในทันที " ข้าไม่เคยพูดว่าข้าชอบนาง "

" แต่การกระทำของท่านมันชัดเจนหมดแล้วว่าท่านมีใจให้นาง มิเช่นนั้นท่านจะยื่นมือไปช่วยนางก่อนข้าทำไม "

ไม่ชอบ แต่มักยิ้มให้อีกฝ่ายและทำหน้าบึ้งตึงใส่นาง ไม่ชอบ แต่ตอนที่นางป่วยพร้อมหลี่เจินเจินเขากลับเลือกที่จะถามไถ่หญิงอื่นก่อนคู่หมั้นของตน ไม่ชอบ แต่กลับยื่นมือช่วยอีกฝ่ายก่อน และปล่อยให้นางถูกไล่ต้อนจนตกหน้าผา

คำว่าไม่ชอบของเขานิยามไว้แบบใดนางไม่ทราบ แต่สำหรับนางที่เห็นเหตุการณ์ทุกอย่างมาโดยตลอด ไม่มีสักห้วงเวลาที่นางไม่เคยตั้งคำถามตนเองว่า จริงๆ แล้วเฉิงอิ๋นอยากแต่งงานกับใครกันแน่

" เรื่องนั้นข้า...." เฉิงอิ๋นกำลังจะอธิบาย แต่กลับถูกอีกฝ่ายพูดแทรกว่า

" ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว ข้าไม่อยากฟัง ยามนี้สิ่งเดียวที่ข้าต้องการคือกลับไปหาสามีข้า "

ในเมื่อเรื่องมันผ่านมาแล้วก็ให้มันผ่านไปเถิด จากนี้นางจะไม่เข้าไปขัดขวางความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งคู่อีก ต่างคนต่างแยกย้ายไปใช้ชีวิตของตนเอง

แต่ดูเฉิงอิ๋นกลับไม่คิดเช่นนั้น มือหยาบกำแน่น ดวงตาสีเข้มเจือไปด้วยความโกรธ

" ดูเจ้าหลงใหลชายผู้นั้นเสียจริงนะ เขามีอะไรดีงั้นหรือ "

หวังซินเหยียนเชิดหน้า ก่อนกล่าวชมเสิ่นเจี้ยนด้วยความภาคภูมิใจ " ทุกอย่างที่เป็นเขาล้วนดีทั้งหมด "

" หึ " เฉิงอิ๋นแค่นหัวเราะอย่างไม่สบอารมณ์ " ดีทุกอย่างงั้นหรือ ช่างน่าประทับใจเสียจริง แต่น่าเสียดายที่ต่อจากนี้ไปเจ้าจะไม่ได้พบเขาอีก และคนที่เจ้าจะเรียกว่าสามีได้ มีแค่ข้าคนเดียว "

มือที่จับเอวบอบบางบีบแน่น ออกแรงรั้งนางเข้ามาแนบชิดลำตัว จนปลายจมูกของทั้งสองแทบแตะกัน

" ไม่! " ร่างเล็กดิ้นรนออกจากอ้อมแขนกำยำของชายหนุ่ม แต่ยิ่งนางแสดงท่าทีขัดขืน เขาก็ยิ่งออกแรงฉุดรั้งนางเอาไว้ในกรงขังที่เขาสร้างขึ้นมา

" กรีดร้องไปเถอะ ถึงอย่างไรข้าก็ไม่ยอมปล่อยเจ้าไปอยู่ดี "

เสียงพูดของเฉิงอิ๋นคล้ายกับเสียงคำรามของสัตว์ป่าที่ต้องการแสดงอำนาจของตนเอง และประกาศให้ผู้อื่นรู้โดยทั่วกันว่า ต่อแต่นี้ไปหวังซินเหยียนคือสตรีในปกครองของเขา