LOGINรุ่งอรุณแห่งวันงานเลี้ยงฉลองชัยชนะมาถึงเร็วกว่าที่ใจปรารถนา แสงสีทองจับขอบฟ้าทางทิศตะวันออก ขับไล่ความมืดมิดให้จางหาย ทว่าในใจของเฉินหลันซินกลับมืดมนยิ่งกว่าค่ำคืนคืนเดือนดับ
ภายในห้องนอนอันโอ่อ่าของจวนตระกูลเฉิน ความวุ่นวายขนาดย่อมกำลังเกิดขึ้นหน้าโต๊ะเครื่องประทินโฉม อินฉือเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจ ในมือของนางถืออาภรณ์ผ้าไหมสีเขียวหม่นราวกับใบไผ่แห้งเหี่ยว ไร้ซึ่งลวดลายปักดิ้นเงินดิ้นทองอันวิจิตรใด ๆ “คุณหนู ท่านแน่ใจหรือว่าจะสวมชุดนี้จริงๆ” เฉินหลันซินตอบอย่างหนักแน่น ขณะส่องคันฉ่องสำรวจใบหน้าตนเอง “แน่ใจยิ่งกว่าแน่ใจ วันนี้ข้าต้องเป็นเพียงเงาที่จืดจางที่สุดในงานเลี้ยง ข้าต้องการให้สายตาของทุกคน โดยเฉพาะติ้งกั๋วกง มองข้ามข้าไปราวกับข้าเป็นเพียงเสาต้นหนึ่งในวังหลวง” ฉิงเหอแย้งขึ้นบ้าง นางมองดูปิ่นปักผมไม้เรียบง่ายในมือด้วยความขัดใจ “แต่ว่า ฮูหยินผู้เฒ่ากำชับมาว่าให้ท่านแต่งกายให้สมเกียรติบุตรีภรรยาเอกนะเจ้าคะ อย่างน้อยปักปิ่นระย้าทองคำสักชิ้นเถิด” “ไม่” เฉินหลันซินปฏิเสธเสียงแข็ง นางหยิบแป้งขึ้นมาทาหน้าบางเบา เพียงเพื่อให้ดูนวลเนียน แต่จงใจไม่เขียนคิ้วให้โก่งดั่งคันศร และไม่แต้มชาดสีสดบนริมฝีปาก “วันนี้ดาวเด่นต้องเป็นหลินซูอี่แห่งจวนเจ้ากรมโยธาเท่านั้น ข้าได้วางหมากไว้อย่างดีแล้ว หากข้าแต่งตัวงดงามไปขโมยความโดดเด่นของนาง แผนการทั้งหมดก็จะพัง…” หลังจากใช้เวลาแต่งตัวอยู่นานเกือบชั่วยาม ในที่สุดเฉินหลันซินในคราบคุณหนูผู้จืดชืดที่สุดในเมืองหลวงก็พร้อมออกเดินทาง ชุดสีเขียวตุ่นของนางทำให้ดูกลมกลืนไปกับต้นไม้ใบหญ้าข้างทางได้อย่างน่าอัศจรรย์ หากไม่สังเกตให้ดี แทบจะมองไม่เห็นตัวตนของนางเลยทีเดียว นางยิ้มให้กับภาพลักษณ์สตรีไร้ตัวตนของตนเองในคันฉ่อง… รถม้าตระกูลเฉินเคลื่อนตัวออกจากจวน มุ่งหน้าสู่ประตูวังหลวง บรรยากาศภายนอกคึกคักไปด้วยรถม้าหรูหราของเหล่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่ที่หลั่งไหลมาร่วมงาน เมื่อมาถึงลานหน้าท้องพระโรง กลิ่นอายของความศักดิ์สิทธิ์และอำนาจแผ่ปกคลุมไปทั่ว ทหารราชองครักษ์ยืนเรียงรายถือทวนยาวด้วยท่วงท่าเคร่งขรึม โคมไฟกระดาษสีแดงนับพันดวงถูกประดับประดาไปทั่วทางเดิน ส่องแสงสว่างไสวแข่งกับแสงจันทร์ เฉินหลันซินก้าวลงจากรถม้าด้วยท่วงท่าสงบเสงี่ยม นางกวาดสายตามองไปรอบบริเวณเพื่อหาเป้าหมาย ที่มุมหนึ่งของลานกว้าง สตรีร่างบอบบางในอาภรณ์สีแดงยืนเด่นเป็นสง่า สีแดงสดตัดกับผิวขาวดุจหิมะของนางทำให้ดูงดงามราวกับเทพธิดาจำแลง ใบหน้าจิ้มลิ้มพริ้มเพราถูกแต่งแต้มอย่างประณีต งดงามจนบุรุษหลายคนที่เดินผ่านต้องเหลียวหลังมอง เฉินหลันซินลอบกำหมัดแน่นในแขนเสื้อด้วยความยินดี สีแดงนำโชค นางเลือกให้ไม่ผิดจริงๆ ทว่าเมื่อพิจารณาดี ๆ เฉินหลันซินกลับพบความผิดปกติ ร่างกายของหลินซูอี่สั่นเทาเล็กน้อยดั่งลูกนกตกน้ำ ใบหน้าที่งดงามนั้นซีดเผือด และดวงตากลมโตฉายแววหวาดหวั่นอย่างเห็นได้ชัด เฉินหลันซินรีบสาวเท้าเข้าไปหา ทำทีเป็นทักทาย “คุณหนูหลิน ไม่เจอกันนาน ท่านสบายดีหรือ” หลินซูอี่สะดุ้งสุดตัว เมื่อเห็นว่าเป็นเฉินหลันซิน นางก็รีบย่อกายคารวะด้วยท่าทีเกรงกลัว “คารวะพี่หญิงเฉิน ข้า ข้าสบายดีเจ้าค่ะ” “เหตุใดหน้าซีดเช่นนั้นเล่า หรือว่าชุดสีแดงนี้ไม่ถูกใจเจ้า” หลินซูอี่ตอบเสียงสั่น “มิใช่เจ้าค่ะ เพียงแต่ บิดาบอกว่าชุดนี้ดูโดดเด่นเกินงาม ข้าไม่เคยใส่สีสดเช่นนี้มาก่อน รู้สึกเหมือนถูกสายตาทุกคนจ้องมอง ข้า ข้าอยากกลับจวนเจ้าค่ะ” เฉินหลันซินรีบดึงสติอีกฝ่าย “เหลวไหล เจ้าคือสตรีงามล่มเมือง การถูกจ้องมองย่อมเป็นเรื่องธรรมดา จงยืดอกเข้าไว้ วันนี้วาสนาของเจ้ากำลังจะมาเยือน เชื่อข้าเถิด” ขณะที่กำลังปลอบประโลมคุณหนูตระกูลหลินขี้อายอยู่นั้น จู่ๆ บรรยากาศรอบด้านก็พลันเงียบสงัดลงอย่างฉับพลัน ความเงียบนี้มิใช่ความเงียบสงบ แต่เป็นความเงียบที่เกิดจากความหวาดเกรง ราวกับมีสัตว์ร้ายก้าวเข้ามาในถิ่น อุณหภูมิในอากาศลดต่ำลงจนสัมผัสได้ เฉินหลันซินขนลุกชันไปทั่วร่างกายโดยไม่ต้องหันไปมอง นางรู้ได้ทันทีว่าใครมาถึงแล้ว เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังตึกตัก ประสานกับเสียงเสียดสีของชุดเกราะและอาวุธ กองทัพฉางเยี่ยน… ที่ประตูวังชั้นใน บุรุษร่างสูงใหญ่ในชุดขุนนางฝ่ายบู๊เต็มยศสีดำสนิท ปักลวดลายพยัคฆ์คำรามด้วยด้ายเงิน ก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่าองอาจดุจราชสีห์ ใบหน้าหล่อเหลาเย็นชานั้นนิ่งสนิท ดวงตาคมกวาดมองไปทั่วบริเวณราวกับกำลังมองหาสิ่งใดสิ่งหนึ่ง ฮั่วจื่อเซียน ติ้งกั๋วกงผู้เลื่องชื่อ ข้างกายเขาคือจงอี้และโจวจื่อที่สวมชุดองครักษ์เต็มยศเช่นกัน กลิ่นอายสังหารที่แผ่ออกมาจากพวกเขาทั้งสาม รุนแรงจนเหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋นต้องพากันหลบสายตา หลินซูอี่กระซิบเสียงสั่น “น่ากลัวเหลือเกิน” นางขยับตัวไปหลบอยู่ด้านหลังเฉินหลันซินโดยไม่รู้ตัว มือเล็กกำชายเสื้อสีเขียวหม่นของเฉินหลันซินแน่น เฉินหลันซินกรีดร้องในใจ เจ้าต้องออกไปยืนเด่นให้เขาเห็นสิ เหตุใดจึงมาหลบหลังข้า แต่ไม่ทันการ สายตาของฮั่วจื่อเซียนกวาดผ่านมาทางนี้พอดี และหยุดชะงักลงที่นาง เฉินหลันซินรู้สึกเหมือนถูกลูกธนูที่มองไม่เห็นพุ่งเข้าปักกลางอก สายตาของฮั่วจื่อเซียนมิได้มองชุดสีแดงของหลินซูอี่แม้แต่น้อย เขากลับจ้องมองสตรีในชุดสีเขียวจืดชืดที่พยายามทำตัวลีบเล็กอยู่ข้างเสา มุมปากของแม่ทัพหนุ่มยกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ทำให้เฉินหลันซินหนาวไปถึงสันหลัง นางอุทานในใจ ชุดพรางตัวของข้า ไยใช้ไม่ได้ผลกับสายตาพญาเหยี่ยวผู้นี้ ฮั่วจื่อเซียนมิได้เดินเข้ามาทักทาย แต่เขาพยักหน้าให้นางเล็กน้อย เพียงเล็กน้อยเท่านั้น แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้ขุนนางและฮูหยินรอบข้างหันมามองเฉินหลันซินเป็นตาเดียวด้วยความฉงน เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้น บ้างก็ว่าแม่ทัพปีศาจทักทายนาง บ้างก็สงสัยเรื่องข่าวลือถุงหอมเมื่อวาน เฉินหลันซินอยากจะเอาศีรษะโขกเสาให้รู้แล้วรู้รอด นางรีบดึงแขนหลินซูอี่เดินหนีเข้าไปในท้องพระโรงทันที ภายในท้องพระโรงถูกจัดแต่งอย่างหรูหรา ที่ประทับของฮ่องเต้และฮองเฮาอยู่บนพื้นที่ยกสูง ขนาบข้างด้วยที่นั่งของเชื้อพระวงศ์และขุนนางชั้นสูง ฝั่งซ้ายเป็นที่นั่งของขุนนางฝ่ายชาย ฝั่งขวาเป็นที่นั่งของฮูหยินและคุณหนูตระกูลต่างๆ เฉินหลันซินเลือกที่นั่งแถวหลังสุด แถวที่มืดสลัวและห่างไกลจากสายตาผู้คนมากที่สุด นางลากหลินซูอี่มานั่งข้างกายเพื่อเตรียมผลักดันสตรีผู้นี้เมื่อถึงเวลา เฉินหลันซินกระซิบกำชับ “จำไว้นะซูอี่ เมื่อถึงเวลาแสดง เจ้าจะต้องออกไปร่ายรำดาบ ข้าได้แอบไปเปลี่ยนรายการแสดงกับกรมพิธีการแล้ว วันนี้เจ้าจะไม่ได้ดีดพิณ แต่จะได้แสดงเพลงดาบบุปผาโปรยปราย รับรองว่าติ้งกั๋วกงต้องตะลึง” หลินซูอี่เบิกตากว้าง “รำดาบหรือเจ้าคะ พี่หญิงเฉิน ข้า ข้ารำไม่เป็น” เฉินหลันซินแทบสำลักน้ำชา “เจ้าว่ากระไรนะ ในข่าวลือบอกว่าเจ้าเก่งกล้าสามารถ เป็นธิดาขุนนางที่บู๊บุ๋นพร้อมสรรพมิใช่หรือ”สายฝนในวสันตฤดูของเมืองซูโจว มักโปรยปรายลงมาอย่างนุ่มนวล ทว่าในปีนี้ พายุฝนกลับโหมกระหน่ำรุนแรงติดต่อกันหลายวันหลายคืน ท้องฟ้ามืดครึ้มประดุจถูกฉาบทาด้วยน้ำหมึก บรรยากาศอึมครึมปกคลุมไปทั่วทั้งเมืองภายในเรือนพักของจวนสกุลฮั่ว กลิ่นสมุนไพรต้มลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ บ่าวไพร่เดินกันขวักไขว่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ไม่มีเสียงหัวเราะเจี๊ยวจ๊าวของเด็ก ๆ เหมือนเช่นทุกวันบนเตียงไม้จันทน์แกะสลัก ร่างสูงใหญ่ของอดีตแม่ทัพฮั่วจื่อเซียนนอนสงบนิ่งอยู่ ใบหน้าที่เคยคมเข้มดุดันบัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด ริมฝีปากแห้งผาก ลมหายใจแผ่วเบาและขาดห้วง“ท่านหมอ อาการของเขาเป็นเช่นไรบ้าง” เฉินหลันซินเอ่ยถาม พยายามบังคับให้น้ำเสียงราบเรียบที่สุด แต่มือที่กำผ้าเช็ดหน้าแน่นจนข้อขาวกลับทรยศความรู้สึกภายในใจหมอชราผู้มีชื่อเสียงที่สุดในซูโจวถอนหายใจยาว วางมือจากชีพจรของคนไข้“เรียนฮูหยิน ท่านแม่ทัพกรำศึกมานานหลายปี บาดแผลเก่าสะสม ภายในบอบช้ำ อีกทั้งเมื่อครั้งทำศึกที่ชายแดน เคยถูกพิษเย็นของซยงหนู แม้จะรักษาหายแล้วแต่พิษยังตกค้าง ยามนี้อากาศวิปริต ความชื้นแทรกซึม ทำให้พิษกำเริบเข้าสู่หัวใจ”“รักษาได้หรือไม่” นางถามสั้น ๆ“รัก
ณ เมืองซูโจว ยามวสันตฤดู สายลมพัดเอื่อยนำพากลิ่นหอมของดอกกุ้ยฮวาให้ลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ ผิวน้ำในทะเลสาบไท่หูสะท้อนแสงแดดระยิบระยับดุจเกล็ดมังกรทอง ท้องฟ้าสีครามสดใสไร้เมฆหมอกเฉกเช่นความสงบสุขของแผ่นดินในยามนี้ภายในจวนสกุลฮั่ว เสียงตวาดก้องกังวานด้วยความเด็ดขาดดังขึ้นที่ลานฝึกยุทธ์“ตั้งท่าให้มั่น ขาอย่าสั่น สายตาจับจ้องไปที่เป้าหมาย”ฮั่วจื่อเซียน อดีตแม่ทัพใหญ่ผู้เกรียงไกร ซึ่งบัดนี้สวมเพียงชุดผ้าฝ้ายสีครามเรียบง่าย กำลังยืนกอดอกมองบุตรชายวัยห้าขวบ ฮั่วอัน ที่กำลังฝึกฝนอย่างขะมักเขม้น เหงื่อเม็ดเล็กผุดซึมตามไรผมของเด็กชาย แต่แววตานั้นมุ่งมั่นดุจพยัคฆ์น้อย“ท่านพ่อ ข้าเมื่อยขาแล้วขอรับ” ฮั่วอันบ่นอุบอิบ ขาป้อม ๆ เริ่มสั่นระริก“เมื่อยก็ต้องทน” ฮั่วจื่อเซียนกล่าวเสียงเข้ม “บุรุษต้องมีความอดทนเป็นเลิศ หากแค่ยืนม้ายังทำไม่ได้ เจ้าจะไปปกป้องมารดาและน้องสาวเจ้าได้อย่างไร”คำว่า ปกป้องน้องสาว ดูเหมือนจะเป็นยาวิเศษ ฮั่วอันกัดฟัน ยืดตัวตรงขึ้นทันที“ข้าทนได้ขอรับ ข้าจะปกป้องน้องหญิง”เฉินหลันซินที่นั่งจิบชาชมการฝึกอยู่ใต้ศาลา ริมฝีปากยกยิ้มบาง ๆ นางวางถ้วยชาลงแล้วเอ่ยขึ้น “ท่านพี่ อย่าเข้มงวด
ข่าวดีเรื่องการให้กำเนิดบุตรชายคนแรกของติ้งกั๋วกงแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงในรุ่งเช้า ฮ่องเต้ทรงพระเกษมสำราญยิ่งนัก พระราชทานของขวัญล้ำค่ามากมาย ทั้งทองคำ ผ้าไหม และป้ายชื่อทองคำฮั่วจื่อเซียนอุ้มลูกน้อยออกมาที่ห้องโถงใหญ่ เพื่อทำพิธีรับขวัญและตั้งชื่อเสนาบดีเฉิน ผู้มีศักดิ์เป็นท่านตา เดินยิ้มแก้มปริเข้ามาดูหน้าหลาน “เจ้าดูสิ คิ้วเข้มดั่งกระบี่ องอาจผึ่งผายสมกับเป็นทายาทตระกูลฮั่ว”“ท่านพ่อตา ท่านช่วยตั้งชื่อให้หลานหน่อยได้หรือไม่” ฮั่วจื่อเซียนเอ่ยขอเสนาบดีเฉินลูบเครา ใช้ความคิดครู่หนึ่ง “เด็กคนนี้เกิดในคืนพายุฝน แต่เมื่อเขาเกิดมา ท้องฟ้าก็แจ่มใส อีกทั้งบิดาของเขาคือแม่ทัพผู้กอบกู้แผ่นดิน... ให้ชื่อว่า ฮั่วอัน ดีหรือไม่”“อัน ที่แปลว่า ความสงบสุข” ฮั่วจื่อเซียนทวนคำ“ใช่แล้ว” เสนาบดีเฉินกล่าว “เพราะบิดาของเขาทำศึกมามากพอแล้ว หวังเพียงให้เขาเติบโตมาในบ้านเมืองที่สงบสุข และเป็นผู้รักษาความสงบนั้นไว้”“ฮั่วอัน... ชื่อที่ดี” ฮั่วจื่อเซียนพยักหน้า “ชื่อรอง ฉางฉี ก็แล้วกัน”เฉินหลันซินที่นั่งพักผ่อนอยู่บนเก้าอี้ ยิ้มรับ “อาอัน ฉางฉี... แม่ชอบชื่อนี้นะลูก”ทารกน้อยในอ้อมแขนบิดาขยับตัวเล็กน้
กาลเวลาผันผ่านดุจสายน้ำไหลริน จากคิมหันต์ฤดูที่ร้อนระอุเข้าสู่สารทฤดูที่ใบไม้เริ่มเปลี่ยนสี สายลมเย็นยะเยือกพัดพาเอาความแห้งแล้งมาเยือน ทว่าภายในกำแพงสูงตระหง่านของจวนกั๋วกงกลับอบอวลไปด้วยไออุ่นแห่งความปิติระคนตื่นเต้นเฉินหลันซินในยามนี้ครรภ์แก่ใกล้คลอดเต็มที หน้าท้องที่เคยแบนราบกลับนูนเด่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด การเคลื่อนไหวของนางเริ่มอุ้ยอ้ายเชื่องช้า แต่นั่นกลับทำให้ฮั่วจื่อเซียนมองนางด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักและหวงแหนยิ่งกว่าเดิมท่านแม่ทัพใหญ่ผู้เกรียงไกร บัดนี้ได้วางทวนวางดาบ หันมาปรนนิบัติพัดวีภรรยาอย่างใกล้ชิด เขาปฏิเสธงานราชการที่ไม่จำเป็นทั้งหมด มอบหมายหน้าที่ในกองทัพให้รองแม่ทัพดูแล ส่วนตนเองขลุกอยู่แต่ในเรือน คอยประคองภรรยาเดินเล่น อ่านตำรากวีให้ฟัง หรือแม้แต่คัดสรรโอสถบำรุงด้วยตนเอง“ท่านพี่ ท่านไม่ต้องประคองข้าตลอดเวลาก็ได้เจ้าค่ะ ข้าเพียงแค่ท้องแก่ มิได้พิการเสียหน่อย” เฉินหลันซินเอ่ยเย้า ขณะที่สามีพยายามประคองนางลงนั่งบนตั่งนุ่มราวกับนางเป็นแก้วที่เปราะบาง“มิได้หรอก” ฮั่วจื่อเซียนตอบเสียงขรึม “พื้นเรือนลื่นนัก หากเจ้าสะดุดล้มไป ข้าคงมิอาจให้อภัยตนเองได้ชั่วชีวิต”
วันหนึ่ง ณ อุทยานหลวงฮั่วจื่อเซียนและเฉินหลันซินได้รับเชิญมาร่วมงานเลี้ยงเป็นการส่วนพระองค์กับฝ่าบาทและอ๋องเก้าฮ่องเต้ซึ่งพระพลานามัยดีขึ้นบ้างแล้ว ทอดพระเนตรฮั่วจื่อเซียนที่กำลังปอกผลไม้ป้อนภรรยาด้วยแววตาขบขันระคนโล่งใจ“จื่อเซียน ช่วงนี้ดูเจ้ามีความสุขดีนะ”“ทูลฝ่าบาท กระหม่อมกรำศึกมาครึ่งค่อนชีวิต พลาดช่วงเวลาดี ๆ ไปมาก บัดนี้แผ่นดินสงบ จึงอยากใช้เวลาชดเชยให้ฮูหยินพ่ะย่ะค่ะ นางอุตส่าห์รอข้ามานาน” ฮั่วจื่อเซียนกราบทูลอย่างไม่สะทกสะท้านอ๋องเก้าจิบชา พลางเอ่ยเย้า “แต่ข้าได้ยินขุนนางบ่นว่าเจ้าเกียจคร้าน งานการไม่ค่อยใส่ใจ”“งานราชการมีคนเก่งมากมายช่วยกันทำได้ แต่งานดูแลฮูหยิน มีเพียงกระหม่อมทำได้คนเดียวพ่ะย่ะค่ะ”คำตอบของเขาเรียกเสียงหัวเราะจากฮ่องเต้ “เอาเถิด ข้าเห็นเจ้ารักใคร่กลมเกลียวกันข้าก็ดีใจ ดีกว่าพวกขุนนางที่วัน ๆ เอาแต่แก่งแย่งชิงดี มักใหญ่ใฝ่สูง จื่อเซียน เจ้าเปรียบเสมือนกระบี่คู่กายข้า หากกระบี่ต้องการพักผ่อนในฝักบ้าง ก็ย่อมได้”เฉินหลันซินลอบสบตากับสามี แผนการสำเร็จ ความหวาดระแวงในพระทัยของฮ่องเต้ลดลงไปมาก เมื่อทรงเห็นว่าฮั่วจื่อเซียนไม่มีความทะเยอทะยานทางการเมือง หมกมุ
กาลเวลาหมุนผ่านไปอย่างเชื่องช้าทว่ามั่นคง จากเหมันต์ฤดูที่หนาวเหน็บเข้าสู่คิมหันต์ฤดูที่เริ่มอบอุ่น ดอกเหมยร่วงโรยแทนที่ด้วยดอกบัวบานสะพรั่งในสระน้ำ จวนกั๋วกงที่เคยเสียหายจากการศึกบัดนี้ได้รับการซ่อมแซมจนงดงามโอ่อ่ายิ่งกว่าเดิม ด้วยฝีมือการดูแลจัดการของฮูหยินตราตั้งอย่างเฉินหลันซินทว่าความสงบสุขภายนอก กลับซ่อนคลื่นใต้น้ำที่น่าหวาดหวั่นเอาไว้ภายในเฉินหลันซินนั่งเอนกายอยู่บนตั่งไม้ไผ่ในศาลาริมน้ำ ในมือถือพัดจีบโบกเบา ๆ เพื่อคลายร้อน บนโต๊ะเบื้องหน้ามีบัญชีทรัพย์สินและรายงานข่าวสารจากหูตาที่นางวางไว้ทั่วเมืองหลวง“ฮูหยิน” จงอี้ซึ่งบัดนี้หายดีเป็นปกติแล้ว เดินเข้ามารายงานด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก“ข่าวลือในโรงน้ำชาเริ่มหนาหูขึ้นเรื่อยเรื่อยขอรับ มีคนปล่อยข่าวว่า ติ้งกั๋วกงมีบารมีล้นฟ้า กองทัพพยัคฆ์ทมิฬเชื่อฟังเพียงคำสั่งคนแซ่ฮั่ว ไม่ฟังคำสั่งคนแซ่หลี่ ราชโองการฝ่าบาทศักดิ์สิทธิ์ไม่เท่าคำสั่งแม่ทัพ”เฉินหลันซินหยุดมือที่โบกพัด ดวงตาหงส์หรี่ลงเล็กน้อย “คำพูดพวกนี้ เป็นดาบที่มองไม่เห็น ผู้พูดอาจคะนองปาก แต่ผู้ฟังหากเป็นฮ่องเต้ ย่อมมิใช่เรื่องดี”นางรู้ดีว่านี่คือผลพวงของชัยชนะ ฮั่วจื่อเซียนกอบ







