FAZER LOGINเฉินหลันซินหน้าแดงระเรื่อ คราวนี้ไม่ใช่เพราะเขินอาย แต่เพราะความอับอายขายขี้หน้า นางอยากจะขุดดินหนีไปให้พ้นๆ
ฮั่วจื่อเซียนกระตุกบังเหียนม้าเล็กน้อย สั่งให้ม้าก้าวเข้ามาใกล้นางอีกหนึ่งก้าว ร่างสูงใหญ่โน้มลงมาจากหลังม้า ใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากนางเพียงคืบ กลิ่นกายบุรุษผสมกลิ่นอายสนามรบทำให้นางแทบหยุดหายใจ “ข้างในนี้มีจดหมาย...” เขาเอ่ยเสียงแผ่วเบาให้ได้ยินกันเพียงสองคน “ ‘ภูเขาไม่อาจไร้ไม้พรรณ พฤกษาไม่อาจไร้กิ่งก้าน ใจข้ามีเพียงท่าน ไยท่านไม่รับรู้’ บทกวีนี้ เจ้าก็ตั้งใจส่งให้คุณหนูหลินผู้นั้นด้วยหรือ?” เฉินหลันซินเบิกตากว้าง... ซวยแล้ว! นางลืมไปสนิทว่านางยัดบทกวีสารภาพรักใส่ไว้ข้างใน “เอ่อ คือ...” นางอึกอัก สมองแล่นเร็วรี่เพื่อหาทางออก “บทกวีนี้ ข้าเพียงแค่คัดลอกเล่นๆ เพื่อฝึกลายมือเท่านั้นเจ้าค่ะ มิได้มีเจตนาลึกซึ้งอันใด!” “หึ...” ฮั่วจื่อเซียนหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นยะเยือกแต่แฝงความพึงพอใจ เขาค่อยๆ เก็บถุงหอมนั้นใส่เข้าไปในอกเสื้อของตนเอง อย่างทะนุถนอมและเปิดเผยต่อหน้าธารกำนัล “ไม่ว่าเจ้าจะตั้งใจฝึกลายมือ หรือฝึกฝีมือการขว้างปาอาวุธลับ” ฮั่วจื่อเซียนยืดตัวขึ้นนั่งหลังตรงดังเดิม ประกาศก้องด้วยเสียงอันดัง “ถุงหอมนี้ตกถึงมือข้าแล้ว ย่อมถือเป็นของบรรณาการแก่แม่ทัพ ข้าจะเก็บรักษาไว้อย่างดี ถือเป็นเครื่องเตือนใจว่า กลับมาถึงเมืองหลวงครานี้ มีสตรีใจกล้าผู้หนึ่งให้การต้อนรับข้าอย่างอบอุ่นยิ่งนัก” พูดจบ เขาก็สะบัดผ้าคลุมไหล่ สั่งเคลื่อนทัพต่อโดยไม่เปิดโอกาสให้เฉินหลันซินได้ทวงคืนหรือแก้ตัวใดๆ อีก “ไปได้!” ขบวนทัพฉางเยี่ยนเคลื่อนตัวผ่านหน้านางไป ฝุ่นตลบฟุ้งกระจาย ทิ้งให้เฉินหลันซินยืนแข็งทื่อเป็นหินอยู่กลางถนน โดยมีสายตาขององครักษ์จงอี้ที่มองนางด้วยความสงสารระคนขบขัน และโจวจื่อที่ส่งสายตาล้อเลียนมาให้ก่อนจะควบม้าตามนายไป “คุณหนู...” อินฉือรีบวิ่งเข้ามาประคองร่างที่โอนเอนของเจ้านาย “ท่านเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ” เฉินหลันซินมองตามแผ่นหลังกว้างของฮั่วจื่อเซียนที่ห่างออกไป “อินฉือ ข้าพันธนาการตัวเองเข้าเสียแล้ว” นางพูดเสียงอ่อนแรง “แทนที่จะผูกด้ายแดงให้เขา ข้าดันเอาเชือกแขวนคอไปยัดใส่มือเขาเสียอย่างนั้น” แผนการแรก... ล้มเหลวโดยสิ้นเชิง ณ จวนเสนาบดีกรมพิธีการ แสงตะวันเริ่มลับขอบฟ้า เฉินหลันซินนั่งเหม่อลอยอยู่ในศาลาริมน้ำ ภายในหัวยังคงคิดวนเวียนอยู่กับเหตุการณ์เมื่อตอนบ่าย ความอับอายขายขี้หน้านั้นเป็นเรื่องหนึ่ง แต่สิ่งที่นางกังวลที่สุดคือสายตาของฮั่วจื่อเซียน สายตานั้นไม่ใช่สายตาที่มองเพียงผ่าน ๆ แต่เป็นสายตาที่มองเหยื่อที่น่าสนใจ ในนิยาย ฮั่วจื่อเซียนจะเกลียดเฉินหลันซินเพราะนางทำตัวร้ายกาจใส่หลินซูอี่ แต่ตอนนี้ นางยังไม่ได้แตะต้องแม้แต่ปลายเล็บของนางเอกเลยสักนิด กลับไปกระตุกหนวดเสือเข้าเต็มๆ “คุณหนูเจ้าคะ น้ำแกงรังนกตุ๋นน้ำตาลกรวดเจ้าค่ะ” อินฉือยกถ้วยกระเบื้องเคลือบเข้ามาวาง “นายท่านให้บ่าวมาแจ้งว่า พรุ่งนี้จะมีงานเลี้ยงฉลองชัยชนะของกองทัพฉางเยี่ยนในวังหลวง ฮ่องเต้มีรับสั่งให้ขุนนางระดับสูงพาบุตรหลานไปร่วมงานด้วยเจ้าค่ะ” เฉินหลันซินสะดุ้งสุดตัว “งานเลี้ยงในวัง พรุ่งนี้หรือ?” “เจ้าค่ะ” อินฉือพยักหน้า “นายท่านกำชับว่า ให้คุณหนูเตรียมการแสดงถวายหน้าพระพักตร์ด้วย เพื่อกู้หน้าตระกูลเฉินและสานสัมพันธ์อันดีกับเหล่าแม่ทัพนายกอง” เฉินหลันซินยกมือกุมขมับ งานเลี้ยงนี้แหละคือจุดเปลี่ยนสำคัญ! ตามบทดั้งเดิม เฉินหลันซินจะแย่งซีนหลินซูอี่ด้วยการเล่นพิณ แต่เล่นได้จืดชืดไร้อารมณ์ ในขณะที่หลินซูอี่จะถูกกลั่นแกล้งให้ต้องแสดงโดยไม่ได้เตรียมตัว แต่นางกลับร่ายรำดาบได้งดงามจนฮั่วจื่อเซียนตกหลุมรัก “นี่คือโอกาสแก้ตัว!” เฉินหลันซินตบโต๊ะดังปัง แววตาที่ห่อเหี่ยวกลับมาลุกโชนอีกครั้ง ถ้านางสามารถทำให้ฉากร่ายรำดาบของหลินซูอี่เกิดขึ้นได้อย่างสมบูรณ์แบบ และตัวนางเองทำตัวให้จืดจางที่สุด ฮั่วจื่อเซียนจะต้องหันกลับไปสนใจนางเอกตามบทแน่นอน “ฉิงเหอ!” นางตะโกนเรียกสาวใช้ “เจ้าค่ะคุณหนู!” ฉิงเหอโผล่หน้ามาจากพุ่มไม้ “ไปเตรียมชุดที่เรียบที่สุด... ไม่สิ เอาชุดที่ดูจืดชืดที่สุด สีทึบๆ เหมือนแม่ชีจำศีลมาให้ข้า” เฉินหลันซินสั่งการอย่างรวดเร็ว “และเจ้าจงหาทางส่งจดหมายลับไปให้สาวใช้ของคุณหนูหลิน บอกใบ้ให้นางเตรียมชุดสีแดงสำหรับงานวันพรุ่งนี้ บอกไปว่าเป็นสีมงคลจะช่วยเสริมดวงชะตา” “คุณหนูจะทำอะไรหรือเจ้าคะ?” อินฉือถามด้วยความกังวล “ข้าจะเป็นผู้กำกับเวที” เฉินหลันซินยิ้มเจ้าเล่ห์ “พรุ่งนี้ ข้าจะหลีกทางให้คุณหนูหลินเจิดจรัสที่สุดในงาน ส่วนข้าจะเป็นเพียงก้อนหินริมทางที่ท่านแม่ทัพจะมองผ่านไปอย่างไม่แยแส” นางหมายมั่นปั้นมืออย่างดิบดี โดยหารู้ไม่ว่า... ในจวนแม่ทัพอีกฟากหนึ่งของเมืองหลวง บุรุษผู้เป็นเจ้าของถุงหอมลายเป็ดยวนยางกำลังนั่งลูบไล้ถุงหอมใบนั้น พลางอ่านประวัติของเฉินหลันซินที่สายสืบเพิ่งนำมาวางบนโต๊ะ “ชอบทำตัวเสเพล เอาแต่ใจ ไร้สมอง?” ฮั่วจื่อเซียนอ่านรายงานแล้วเลิกคิ้ว “ข่าวลือช่างเชื่อถือไม่ได้เสียจริง สตรีที่กล้าสบตาข้าและแก้ตัวน้ำขุ่นๆ ได้อย่างลื่นไหลเช่นนั้น จะเรียกว่าไร้สมองได้อย่างไร” เขาจดจำแววตาตื่นตระหนกที่พยายามซ่อนเร้นความฉลาดของนางได้ดี มันกระตุ้นสัญชาตญาณนักล่าในกายเขาอย่างประหลาด “หึ! พรุ่งนี้เจอกันในวังหลวง... แม่สื่อตัวน้อย” เขายิ้มมุมปาก พลางโยนรายงานทิ้งลงในเตาไฟสายฝนในวสันตฤดูของเมืองซูโจว มักโปรยปรายลงมาอย่างนุ่มนวล ทว่าในปีนี้ พายุฝนกลับโหมกระหน่ำรุนแรงติดต่อกันหลายวันหลายคืน ท้องฟ้ามืดครึ้มประดุจถูกฉาบทาด้วยน้ำหมึก บรรยากาศอึมครึมปกคลุมไปทั่วทั้งเมืองภายในเรือนพักของจวนสกุลฮั่ว กลิ่นสมุนไพรต้มลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ บ่าวไพร่เดินกันขวักไขว่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ไม่มีเสียงหัวเราะเจี๊ยวจ๊าวของเด็ก ๆ เหมือนเช่นทุกวันบนเตียงไม้จันทน์แกะสลัก ร่างสูงใหญ่ของอดีตแม่ทัพฮั่วจื่อเซียนนอนสงบนิ่งอยู่ ใบหน้าที่เคยคมเข้มดุดันบัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด ริมฝีปากแห้งผาก ลมหายใจแผ่วเบาและขาดห้วง“ท่านหมอ อาการของเขาเป็นเช่นไรบ้าง” เฉินหลันซินเอ่ยถาม พยายามบังคับให้น้ำเสียงราบเรียบที่สุด แต่มือที่กำผ้าเช็ดหน้าแน่นจนข้อขาวกลับทรยศความรู้สึกภายในใจหมอชราผู้มีชื่อเสียงที่สุดในซูโจวถอนหายใจยาว วางมือจากชีพจรของคนไข้“เรียนฮูหยิน ท่านแม่ทัพกรำศึกมานานหลายปี บาดแผลเก่าสะสม ภายในบอบช้ำ อีกทั้งเมื่อครั้งทำศึกที่ชายแดน เคยถูกพิษเย็นของซยงหนู แม้จะรักษาหายแล้วแต่พิษยังตกค้าง ยามนี้อากาศวิปริต ความชื้นแทรกซึม ทำให้พิษกำเริบเข้าสู่หัวใจ”“รักษาได้หรือไม่” นางถามสั้น ๆ“รัก
ณ เมืองซูโจว ยามวสันตฤดู สายลมพัดเอื่อยนำพากลิ่นหอมของดอกกุ้ยฮวาให้ลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ ผิวน้ำในทะเลสาบไท่หูสะท้อนแสงแดดระยิบระยับดุจเกล็ดมังกรทอง ท้องฟ้าสีครามสดใสไร้เมฆหมอกเฉกเช่นความสงบสุขของแผ่นดินในยามนี้ภายในจวนสกุลฮั่ว เสียงตวาดก้องกังวานด้วยความเด็ดขาดดังขึ้นที่ลานฝึกยุทธ์“ตั้งท่าให้มั่น ขาอย่าสั่น สายตาจับจ้องไปที่เป้าหมาย”ฮั่วจื่อเซียน อดีตแม่ทัพใหญ่ผู้เกรียงไกร ซึ่งบัดนี้สวมเพียงชุดผ้าฝ้ายสีครามเรียบง่าย กำลังยืนกอดอกมองบุตรชายวัยห้าขวบ ฮั่วอัน ที่กำลังฝึกฝนอย่างขะมักเขม้น เหงื่อเม็ดเล็กผุดซึมตามไรผมของเด็กชาย แต่แววตานั้นมุ่งมั่นดุจพยัคฆ์น้อย“ท่านพ่อ ข้าเมื่อยขาแล้วขอรับ” ฮั่วอันบ่นอุบอิบ ขาป้อม ๆ เริ่มสั่นระริก“เมื่อยก็ต้องทน” ฮั่วจื่อเซียนกล่าวเสียงเข้ม “บุรุษต้องมีความอดทนเป็นเลิศ หากแค่ยืนม้ายังทำไม่ได้ เจ้าจะไปปกป้องมารดาและน้องสาวเจ้าได้อย่างไร”คำว่า ปกป้องน้องสาว ดูเหมือนจะเป็นยาวิเศษ ฮั่วอันกัดฟัน ยืดตัวตรงขึ้นทันที“ข้าทนได้ขอรับ ข้าจะปกป้องน้องหญิง”เฉินหลันซินที่นั่งจิบชาชมการฝึกอยู่ใต้ศาลา ริมฝีปากยกยิ้มบาง ๆ นางวางถ้วยชาลงแล้วเอ่ยขึ้น “ท่านพี่ อย่าเข้มงวด
ข่าวดีเรื่องการให้กำเนิดบุตรชายคนแรกของติ้งกั๋วกงแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงในรุ่งเช้า ฮ่องเต้ทรงพระเกษมสำราญยิ่งนัก พระราชทานของขวัญล้ำค่ามากมาย ทั้งทองคำ ผ้าไหม และป้ายชื่อทองคำฮั่วจื่อเซียนอุ้มลูกน้อยออกมาที่ห้องโถงใหญ่ เพื่อทำพิธีรับขวัญและตั้งชื่อเสนาบดีเฉิน ผู้มีศักดิ์เป็นท่านตา เดินยิ้มแก้มปริเข้ามาดูหน้าหลาน “เจ้าดูสิ คิ้วเข้มดั่งกระบี่ องอาจผึ่งผายสมกับเป็นทายาทตระกูลฮั่ว”“ท่านพ่อตา ท่านช่วยตั้งชื่อให้หลานหน่อยได้หรือไม่” ฮั่วจื่อเซียนเอ่ยขอเสนาบดีเฉินลูบเครา ใช้ความคิดครู่หนึ่ง “เด็กคนนี้เกิดในคืนพายุฝน แต่เมื่อเขาเกิดมา ท้องฟ้าก็แจ่มใส อีกทั้งบิดาของเขาคือแม่ทัพผู้กอบกู้แผ่นดิน... ให้ชื่อว่า ฮั่วอัน ดีหรือไม่”“อัน ที่แปลว่า ความสงบสุข” ฮั่วจื่อเซียนทวนคำ“ใช่แล้ว” เสนาบดีเฉินกล่าว “เพราะบิดาของเขาทำศึกมามากพอแล้ว หวังเพียงให้เขาเติบโตมาในบ้านเมืองที่สงบสุข และเป็นผู้รักษาความสงบนั้นไว้”“ฮั่วอัน... ชื่อที่ดี” ฮั่วจื่อเซียนพยักหน้า “ชื่อรอง ฉางฉี ก็แล้วกัน”เฉินหลันซินที่นั่งพักผ่อนอยู่บนเก้าอี้ ยิ้มรับ “อาอัน ฉางฉี... แม่ชอบชื่อนี้นะลูก”ทารกน้อยในอ้อมแขนบิดาขยับตัวเล็กน้
กาลเวลาผันผ่านดุจสายน้ำไหลริน จากคิมหันต์ฤดูที่ร้อนระอุเข้าสู่สารทฤดูที่ใบไม้เริ่มเปลี่ยนสี สายลมเย็นยะเยือกพัดพาเอาความแห้งแล้งมาเยือน ทว่าภายในกำแพงสูงตระหง่านของจวนกั๋วกงกลับอบอวลไปด้วยไออุ่นแห่งความปิติระคนตื่นเต้นเฉินหลันซินในยามนี้ครรภ์แก่ใกล้คลอดเต็มที หน้าท้องที่เคยแบนราบกลับนูนเด่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด การเคลื่อนไหวของนางเริ่มอุ้ยอ้ายเชื่องช้า แต่นั่นกลับทำให้ฮั่วจื่อเซียนมองนางด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักและหวงแหนยิ่งกว่าเดิมท่านแม่ทัพใหญ่ผู้เกรียงไกร บัดนี้ได้วางทวนวางดาบ หันมาปรนนิบัติพัดวีภรรยาอย่างใกล้ชิด เขาปฏิเสธงานราชการที่ไม่จำเป็นทั้งหมด มอบหมายหน้าที่ในกองทัพให้รองแม่ทัพดูแล ส่วนตนเองขลุกอยู่แต่ในเรือน คอยประคองภรรยาเดินเล่น อ่านตำรากวีให้ฟัง หรือแม้แต่คัดสรรโอสถบำรุงด้วยตนเอง“ท่านพี่ ท่านไม่ต้องประคองข้าตลอดเวลาก็ได้เจ้าค่ะ ข้าเพียงแค่ท้องแก่ มิได้พิการเสียหน่อย” เฉินหลันซินเอ่ยเย้า ขณะที่สามีพยายามประคองนางลงนั่งบนตั่งนุ่มราวกับนางเป็นแก้วที่เปราะบาง“มิได้หรอก” ฮั่วจื่อเซียนตอบเสียงขรึม “พื้นเรือนลื่นนัก หากเจ้าสะดุดล้มไป ข้าคงมิอาจให้อภัยตนเองได้ชั่วชีวิต”
วันหนึ่ง ณ อุทยานหลวงฮั่วจื่อเซียนและเฉินหลันซินได้รับเชิญมาร่วมงานเลี้ยงเป็นการส่วนพระองค์กับฝ่าบาทและอ๋องเก้าฮ่องเต้ซึ่งพระพลานามัยดีขึ้นบ้างแล้ว ทอดพระเนตรฮั่วจื่อเซียนที่กำลังปอกผลไม้ป้อนภรรยาด้วยแววตาขบขันระคนโล่งใจ“จื่อเซียน ช่วงนี้ดูเจ้ามีความสุขดีนะ”“ทูลฝ่าบาท กระหม่อมกรำศึกมาครึ่งค่อนชีวิต พลาดช่วงเวลาดี ๆ ไปมาก บัดนี้แผ่นดินสงบ จึงอยากใช้เวลาชดเชยให้ฮูหยินพ่ะย่ะค่ะ นางอุตส่าห์รอข้ามานาน” ฮั่วจื่อเซียนกราบทูลอย่างไม่สะทกสะท้านอ๋องเก้าจิบชา พลางเอ่ยเย้า “แต่ข้าได้ยินขุนนางบ่นว่าเจ้าเกียจคร้าน งานการไม่ค่อยใส่ใจ”“งานราชการมีคนเก่งมากมายช่วยกันทำได้ แต่งานดูแลฮูหยิน มีเพียงกระหม่อมทำได้คนเดียวพ่ะย่ะค่ะ”คำตอบของเขาเรียกเสียงหัวเราะจากฮ่องเต้ “เอาเถิด ข้าเห็นเจ้ารักใคร่กลมเกลียวกันข้าก็ดีใจ ดีกว่าพวกขุนนางที่วัน ๆ เอาแต่แก่งแย่งชิงดี มักใหญ่ใฝ่สูง จื่อเซียน เจ้าเปรียบเสมือนกระบี่คู่กายข้า หากกระบี่ต้องการพักผ่อนในฝักบ้าง ก็ย่อมได้”เฉินหลันซินลอบสบตากับสามี แผนการสำเร็จ ความหวาดระแวงในพระทัยของฮ่องเต้ลดลงไปมาก เมื่อทรงเห็นว่าฮั่วจื่อเซียนไม่มีความทะเยอทะยานทางการเมือง หมกมุ
กาลเวลาหมุนผ่านไปอย่างเชื่องช้าทว่ามั่นคง จากเหมันต์ฤดูที่หนาวเหน็บเข้าสู่คิมหันต์ฤดูที่เริ่มอบอุ่น ดอกเหมยร่วงโรยแทนที่ด้วยดอกบัวบานสะพรั่งในสระน้ำ จวนกั๋วกงที่เคยเสียหายจากการศึกบัดนี้ได้รับการซ่อมแซมจนงดงามโอ่อ่ายิ่งกว่าเดิม ด้วยฝีมือการดูแลจัดการของฮูหยินตราตั้งอย่างเฉินหลันซินทว่าความสงบสุขภายนอก กลับซ่อนคลื่นใต้น้ำที่น่าหวาดหวั่นเอาไว้ภายในเฉินหลันซินนั่งเอนกายอยู่บนตั่งไม้ไผ่ในศาลาริมน้ำ ในมือถือพัดจีบโบกเบา ๆ เพื่อคลายร้อน บนโต๊ะเบื้องหน้ามีบัญชีทรัพย์สินและรายงานข่าวสารจากหูตาที่นางวางไว้ทั่วเมืองหลวง“ฮูหยิน” จงอี้ซึ่งบัดนี้หายดีเป็นปกติแล้ว เดินเข้ามารายงานด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก“ข่าวลือในโรงน้ำชาเริ่มหนาหูขึ้นเรื่อยเรื่อยขอรับ มีคนปล่อยข่าวว่า ติ้งกั๋วกงมีบารมีล้นฟ้า กองทัพพยัคฆ์ทมิฬเชื่อฟังเพียงคำสั่งคนแซ่ฮั่ว ไม่ฟังคำสั่งคนแซ่หลี่ ราชโองการฝ่าบาทศักดิ์สิทธิ์ไม่เท่าคำสั่งแม่ทัพ”เฉินหลันซินหยุดมือที่โบกพัด ดวงตาหงส์หรี่ลงเล็กน้อย “คำพูดพวกนี้ เป็นดาบที่มองไม่เห็น ผู้พูดอาจคะนองปาก แต่ผู้ฟังหากเป็นฮ่องเต้ ย่อมมิใช่เรื่องดี”นางรู้ดีว่านี่คือผลพวงของชัยชนะ ฮั่วจื่อเซียนกอบ







