Share

ตอนที่ 3

last update Tanggal publikasi: 2026-02-21 23:49:21

เสียงฝีเท้าที่ก้าวขึ้นบันไดโรงน้ำชาจุ้ยอวิ๋นนั้นหนักแน่นและมั่นคง ทุกย่างก้าวเสมือนค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางหัวใจของเฉินหลันซิน นางนั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเก้าอี้ไม้ มือที่ซ่อนอยู่ภายใต้อาภรณ์สีฟ้าอ่อนเย็นและชื้นไปด้วยเหงื่อ

อินฉือและฉิงเหอ สองสาวใช้คนสนิทต่างพากันหน้าซีดเผือด ยืนตัวลีบอยู่มุมห้องราวกับลูกนกที่หวาดกลัวพายุฝน

“คุณหนู เราจะหนีทางหน้าต่างดีหรือไม่เจ้าคะ” ฉิงเหอกระซิบเสียงสั่น เสนอความคิดที่ดูสิ้นคิดที่สุดออกมา

“ชั้นสองสูงเพียงนี้ หากกระโดดลงไป แข้งขาหักขึ้นมา ข้าคงได้ตายก่อนจะได้แก้ตัวเป็นแน่” เฉินหลันซินกัดฟันตอบ นางพยายามสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เรียกสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับคืนมา “จำไว้ ไม่ว่าใครจะเข้ามา ให้สงบปากสงบคำ ข้าจะเจรจาเอง”

ทันใดนั้น บานประตูห้องรับรองก็ถูกผลักออกอย่างแผ่วเบา แต่ความกดดันที่แผ่ซ่านเข้ามากลับหนักอึ้ง

ผู้ที่ก้าวเข้ามาคือชายหนุ่มร่างโปร่งสวมชุดองครักษ์สีเข้ม ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มจาง ๆ ที่ดูสุภาพทว่าแววตากลับคมประดุจใบมีดที่ซ่อนอยู่ในฝัก โจวจื่อ องครักษ์ซ้ายคนสนิทของติ้งกั๋วกงนั่นเอง

“คารวะคุณหนู” โจวจื่อประสานมือคำนับอย่างนอบน้อม ท่วงท่าสง่างามสมกับเป็นคนของจวนกั๋วกง “ท่านแม่ทัพมีความประสงค์อยากเชิญเจ้าของถุงหอมใบนี้ลงไปสนทนาสักเล็กน้อย ไม่ทราบว่าคุณหนูพอจะให้เกียรติลงไปกับข้าได้หรือไม่”

เฉินหลันซินฝืนยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่นางมั่นใจว่าดูเป็นธรรมชาติที่สุด แม้ภายในใจจะก่นด่าสวรรค์ไปแล้วร้อยรอบ

“พี่ชายท่านนี้คงเข้าใจผิดแล้ว” นางแสร้งทำเสียงที่ดูตื่นตระหนกเล็กน้อย “ข้าเพียงมานั่งจิบชาชมทิวทัศน์ หาได้มีสิ่งของใดตกหล่นลงไปไม่ ถุงหอมอันใดกัน ข้าไม่เห็นจะคุ้นตา”

โจวจื่อเลิกคิ้วเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้ากว้างขึ้นคล้ายกำลังดูงิ้วโรงเล็กที่น่าขบขัน “อ้อ... เช่นนั้นหรือขอรับ แต่ท่านแม่ทัพของข้าสายตาเฉียบคมดุจพญาเหยี่ยว ท่านเห็นชัดเจนว่าวัตถุชิ้นนั้นร่วงหล่นจากระเบียงทิศนี้ และกลิ่นกำยานกล้วยไม้หิมะที่ติดอยู่บนถุงหอม ก็ช่างบังเอิญเหมือนกับกลิ่นกายของคุณหนูในยามนี้ไม่มีผิดเพี้ยน”

เฉินหลันซินสะอึก คำแก้ตัวจุกอยู่ที่คอ นางลืมไปได้อย่างไรว่าฮั่วจื่อเซียนในนิยายเป็นพวกจมูกไวและมีสายตาที่เฉียบคม การจะโกหกต่อหน้าคนของเขา ย่อมไม่ต่างจากการเอามือปิดแผ่นฟ้า

“หากคุณหนูไม่สะดวกเดินลงไป เกรงว่าท่านแม่ทัพอาจจะเป็นฝ่ายขึ้นมาเชิญด้วยตนเอง ถึงเวลานั้น เกรงว่าจะเป็นที่ครหาแก่ผู้คนทั้งโรงน้ำชาได้นะขอรับ” โจวจื่อเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าความหมายแฝงนั้นชัดเจนยิ่งกว่าคำขู่

เฉินหลันซินหลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะลืมตาขึ้นด้วยแววตาเด็ดเดี่ยว ในเมื่อหนีไม่พ้น ก็ต้องเผชิญหน้าให้รู้แล้วรู้รอด

“มิต้องลำบากท่านแม่ทัพหรอก” นางลุกขึ้นยืน จัดอาภรณ์ให้เรียบร้อย เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อรักษามาดคุณหนูใหญ่ตระกูลเสนาบดี “ข้าจะลงไปเอง อินฉือ ฉิงเหอ ตามข้ามา”

บรรยากาศเบื้องล่างโรงน้ำชาเงียบสงัดดั่งป่าช้า ฝูงชนที่เคยส่งเสียงเซ็งแซ่ต่างพากันกลั้นหายใจ สายตานับร้อยคู่จับจ้องไปยังจุดเดียวกัน

กลางถนนสายหลัก อาชาสีหมอกตัวมหึมายืนสงบนิ่ง บนหลังม้าคือบุรุษผู้เปรียบดั่งเทพเจ้าสงคราม ใบหน้าหล่อเหลาภายใต้หมวกเกราะนั้นเรียบเฉย ทว่าดวงตาที่หรี่ลงเล็กน้อยกลับฉายแววคุกคามที่ทำให้ผู้ถูกจ้องรู้สึกหนาวไปถึงกระดูก

ในมือสวมถุงมือหนังสีดำของเขา ถือถุงหอมไหมปักลายเป็ดยวนยางคู่สีชมพู ช่างเป็นภาพที่ขัดแย้งกันอย่างสิ้นเชิง

เฉินหลันซินก้าวลงมาจากบันไดโรงน้ำชา ทุกย่างก้าวที่นางเดินผ่าน ฝูงชนต่างแหวกทางให้ราวกับนางเป็นตัวประหลาด นางพยายามควบคุมจังหวะการเดินให้ดูสง่างามดุจหงส์เหิน ทั้งที่ขาสั่นจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่

เมื่อนางมายืนอยู่เบื้องหน้าอาชาศึก นางย่อกายลงคารวะอย่างงดงามตามธรรมเนียมทุกระเบียดนิ้ว

“คารวะท่านกั๋วกง เฉินหลันซิน บุตรีเสนาบดีเฉิน ขอแสดงความยินดีที่ท่านแม่ทัพได้รับชัยชนะ นำทัพกลับคืนสู่เมืองหลวงอย่างปลอดภัยเจ้าค่ะ” เสียงหวานใสของนางดังกังวาน ท่าทีนอบน้อมทว่าไม่ตื่นกลัวจนเกินงาม ทำให้ฮั่วจื่อเซียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เขามองสตรีเบื้องหน้าด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์

สตรีผู้นี้คือ คุณหนูใหญ่ตระกูลเฉินที่มีข่าวลือว่าเป็นคนเย่อหยิ่งเอาแต่ใจ วันนี้กลับดูสงบเสงี่ยมผิดปกติ

“เฉินหลันซิน” ฮั่วจื่อเซียนทวนชื่อนางเสียงต่ำ ก่อนจะชูถุงหอมในมือขึ้น “นี่คือของเจ้า?”

เฉินหลันซินเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของนางฉายแววลังเลเพียงชั่ววูบ ก่อนจะตอบเสียงอ้อมแอ้ม “เจ้าค่ะ เป็นของข้าเอง”

“เจ้ารู้ความหมายของลายปักเป็ดยวนยางคู่หรือไม่?” เขาถามต่อ นัยน์ตาเริ่มฉายแววขบขันที่ยากจะสังเกต

“ย่อมทราบเจ้าค่ะ หมายถึงคู่รักที่ครองคู่กันชั่วนิรันดร์” นางตอบ พลางลอบปาดเหงื่อในใจ

“เช่นนั้น การที่เจ้าโยนมันลงมาใส่ข้า ย่อมมีความหมายแอบแฝงกระมัง”

“หามิได้เจ้าค่ะ!” เฉินหลันซินรีบปฏิเสธทันควัน นางต้องรีบแก้ไขความเข้าใจผิดนี้ก่อนที่ธงตายจะปักลงกลางหัว “เหตุการณ์เมื่อครู่เป็นเพียงอุบัติเหตุ ลมพัดกรรโชกแรง ทำให้ถุงหอมหลุดมือ... อันที่จริง ข้าตั้งใจจะโยนให้ เอ่อ โยนให้...”

นางกวาดตามองไปรอบๆ เพื่อหาแพะรับบาป สายตาเหลือบไปเห็นหน้าต่างฝั่งตรงข้ามที่เปิดแง้มอยู่เล็กน้อย ซึ่งนางรู้ดีว่าเป็นห้องของหลินซูอี่นางเอกของเรื่อง

“ข้าตั้งใจจะโยนให้สหายของข้าที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเจ้าค่ะ!” นางโพล่งออกไป “คุณหนูหลินซูอี่ทำผ้าเช็ดหน้าตก ข้าจึงหวังดีจะโยนถุงหอมไปให้ เอ่อ... ให้กำลังใจนาง”

คำแก้ตัวที่ฟังดูไม่สมเหตุสมผลที่สุดใต้หล้าหลุดออกมาจากปากนาง ฮั่วจื่อเซียนหรี่ตามองนางราวกับกำลังมองเด็กน้อยที่โกหกเรื่องขโมยขนมกิน

“โยนให้สหาย? ข้ามถนนกว้างสามวา?” ฮั่วจื่อเซียนแค่นเสียงในลำคอ “คุณหนูเฉินคงมีวรยุทธ์ล้ำเลิศ กำลังแขนแข็งแกร่งดุจคันศร ถึงได้มั่นใจว่าจะโยนข้ามหัวขบวนทัพของข้าไปได้”

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • ข้าอุตส่าห์ปูทางให้นางเอก ไยพระเอกถึงเดินเลี้ยวมาหาข้าเล่า!   ตอนพิเศษ 2

    สายฝนในวสันตฤดูของเมืองซูโจว มักโปรยปรายลงมาอย่างนุ่มนวล ทว่าในปีนี้ พายุฝนกลับโหมกระหน่ำรุนแรงติดต่อกันหลายวันหลายคืน ท้องฟ้ามืดครึ้มประดุจถูกฉาบทาด้วยน้ำหมึก บรรยากาศอึมครึมปกคลุมไปทั่วทั้งเมืองภายในเรือนพักของจวนสกุลฮั่ว กลิ่นสมุนไพรต้มลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ บ่าวไพร่เดินกันขวักไขว่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ไม่มีเสียงหัวเราะเจี๊ยวจ๊าวของเด็ก ๆ เหมือนเช่นทุกวันบนเตียงไม้จันทน์แกะสลัก ร่างสูงใหญ่ของอดีตแม่ทัพฮั่วจื่อเซียนนอนสงบนิ่งอยู่ ใบหน้าที่เคยคมเข้มดุดันบัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด ริมฝีปากแห้งผาก ลมหายใจแผ่วเบาและขาดห้วง“ท่านหมอ อาการของเขาเป็นเช่นไรบ้าง” เฉินหลันซินเอ่ยถาม พยายามบังคับให้น้ำเสียงราบเรียบที่สุด แต่มือที่กำผ้าเช็ดหน้าแน่นจนข้อขาวกลับทรยศความรู้สึกภายในใจหมอชราผู้มีชื่อเสียงที่สุดในซูโจวถอนหายใจยาว วางมือจากชีพจรของคนไข้“เรียนฮูหยิน ท่านแม่ทัพกรำศึกมานานหลายปี บาดแผลเก่าสะสม ภายในบอบช้ำ อีกทั้งเมื่อครั้งทำศึกที่ชายแดน เคยถูกพิษเย็นของซยงหนู แม้จะรักษาหายแล้วแต่พิษยังตกค้าง ยามนี้อากาศวิปริต ความชื้นแทรกซึม ทำให้พิษกำเริบเข้าสู่หัวใจ”“รักษาได้หรือไม่” นางถามสั้น ๆ“รัก

  • ข้าอุตส่าห์ปูทางให้นางเอก ไยพระเอกถึงเดินเลี้ยวมาหาข้าเล่า!   ตอนพิเศษ 1

    ณ เมืองซูโจว ยามวสันตฤดู สายลมพัดเอื่อยนำพากลิ่นหอมของดอกกุ้ยฮวาให้ลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ ผิวน้ำในทะเลสาบไท่หูสะท้อนแสงแดดระยิบระยับดุจเกล็ดมังกรทอง ท้องฟ้าสีครามสดใสไร้เมฆหมอกเฉกเช่นความสงบสุขของแผ่นดินในยามนี้ภายในจวนสกุลฮั่ว เสียงตวาดก้องกังวานด้วยความเด็ดขาดดังขึ้นที่ลานฝึกยุทธ์“ตั้งท่าให้มั่น ขาอย่าสั่น สายตาจับจ้องไปที่เป้าหมาย”ฮั่วจื่อเซียน อดีตแม่ทัพใหญ่ผู้เกรียงไกร ซึ่งบัดนี้สวมเพียงชุดผ้าฝ้ายสีครามเรียบง่าย กำลังยืนกอดอกมองบุตรชายวัยห้าขวบ ฮั่วอัน ที่กำลังฝึกฝนอย่างขะมักเขม้น เหงื่อเม็ดเล็กผุดซึมตามไรผมของเด็กชาย แต่แววตานั้นมุ่งมั่นดุจพยัคฆ์น้อย“ท่านพ่อ ข้าเมื่อยขาแล้วขอรับ” ฮั่วอันบ่นอุบอิบ ขาป้อม ๆ เริ่มสั่นระริก“เมื่อยก็ต้องทน” ฮั่วจื่อเซียนกล่าวเสียงเข้ม “บุรุษต้องมีความอดทนเป็นเลิศ หากแค่ยืนม้ายังทำไม่ได้ เจ้าจะไปปกป้องมารดาและน้องสาวเจ้าได้อย่างไร”คำว่า ปกป้องน้องสาว ดูเหมือนจะเป็นยาวิเศษ ฮั่วอันกัดฟัน ยืดตัวตรงขึ้นทันที“ข้าทนได้ขอรับ ข้าจะปกป้องน้องหญิง”เฉินหลันซินที่นั่งจิบชาชมการฝึกอยู่ใต้ศาลา ริมฝีปากยกยิ้มบาง ๆ นางวางถ้วยชาลงแล้วเอ่ยขึ้น “ท่านพี่ อย่าเข้มงวด

  • ข้าอุตส่าห์ปูทางให้นางเอก ไยพระเอกถึงเดินเลี้ยวมาหาข้าเล่า!   ตอนที่ 38 { จบ }

    ข่าวดีเรื่องการให้กำเนิดบุตรชายคนแรกของติ้งกั๋วกงแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงในรุ่งเช้า ฮ่องเต้ทรงพระเกษมสำราญยิ่งนัก พระราชทานของขวัญล้ำค่ามากมาย ทั้งทองคำ ผ้าไหม และป้ายชื่อทองคำฮั่วจื่อเซียนอุ้มลูกน้อยออกมาที่ห้องโถงใหญ่ เพื่อทำพิธีรับขวัญและตั้งชื่อเสนาบดีเฉิน ผู้มีศักดิ์เป็นท่านตา เดินยิ้มแก้มปริเข้ามาดูหน้าหลาน “เจ้าดูสิ คิ้วเข้มดั่งกระบี่ องอาจผึ่งผายสมกับเป็นทายาทตระกูลฮั่ว”“ท่านพ่อตา ท่านช่วยตั้งชื่อให้หลานหน่อยได้หรือไม่” ฮั่วจื่อเซียนเอ่ยขอเสนาบดีเฉินลูบเครา ใช้ความคิดครู่หนึ่ง “เด็กคนนี้เกิดในคืนพายุฝน แต่เมื่อเขาเกิดมา ท้องฟ้าก็แจ่มใส อีกทั้งบิดาของเขาคือแม่ทัพผู้กอบกู้แผ่นดิน... ให้ชื่อว่า ฮั่วอัน ดีหรือไม่”“อัน ที่แปลว่า ความสงบสุข” ฮั่วจื่อเซียนทวนคำ“ใช่แล้ว” เสนาบดีเฉินกล่าว “เพราะบิดาของเขาทำศึกมามากพอแล้ว หวังเพียงให้เขาเติบโตมาในบ้านเมืองที่สงบสุข และเป็นผู้รักษาความสงบนั้นไว้”“ฮั่วอัน... ชื่อที่ดี” ฮั่วจื่อเซียนพยักหน้า “ชื่อรอง ฉางฉี ก็แล้วกัน”เฉินหลันซินที่นั่งพักผ่อนอยู่บนเก้าอี้ ยิ้มรับ “อาอัน ฉางฉี... แม่ชอบชื่อนี้นะลูก”ทารกน้อยในอ้อมแขนบิดาขยับตัวเล็กน้

  • ข้าอุตส่าห์ปูทางให้นางเอก ไยพระเอกถึงเดินเลี้ยวมาหาข้าเล่า!   ตอนที่ 37

    กาลเวลาผันผ่านดุจสายน้ำไหลริน จากคิมหันต์ฤดูที่ร้อนระอุเข้าสู่สารทฤดูที่ใบไม้เริ่มเปลี่ยนสี สายลมเย็นยะเยือกพัดพาเอาความแห้งแล้งมาเยือน ทว่าภายในกำแพงสูงตระหง่านของจวนกั๋วกงกลับอบอวลไปด้วยไออุ่นแห่งความปิติระคนตื่นเต้นเฉินหลันซินในยามนี้ครรภ์แก่ใกล้คลอดเต็มที หน้าท้องที่เคยแบนราบกลับนูนเด่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด การเคลื่อนไหวของนางเริ่มอุ้ยอ้ายเชื่องช้า แต่นั่นกลับทำให้ฮั่วจื่อเซียนมองนางด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักและหวงแหนยิ่งกว่าเดิมท่านแม่ทัพใหญ่ผู้เกรียงไกร บัดนี้ได้วางทวนวางดาบ หันมาปรนนิบัติพัดวีภรรยาอย่างใกล้ชิด เขาปฏิเสธงานราชการที่ไม่จำเป็นทั้งหมด มอบหมายหน้าที่ในกองทัพให้รองแม่ทัพดูแล ส่วนตนเองขลุกอยู่แต่ในเรือน คอยประคองภรรยาเดินเล่น อ่านตำรากวีให้ฟัง หรือแม้แต่คัดสรรโอสถบำรุงด้วยตนเอง“ท่านพี่ ท่านไม่ต้องประคองข้าตลอดเวลาก็ได้เจ้าค่ะ ข้าเพียงแค่ท้องแก่ มิได้พิการเสียหน่อย” เฉินหลันซินเอ่ยเย้า ขณะที่สามีพยายามประคองนางลงนั่งบนตั่งนุ่มราวกับนางเป็นแก้วที่เปราะบาง“มิได้หรอก” ฮั่วจื่อเซียนตอบเสียงขรึม “พื้นเรือนลื่นนัก หากเจ้าสะดุดล้มไป ข้าคงมิอาจให้อภัยตนเองได้ชั่วชีวิต”

  • ข้าอุตส่าห์ปูทางให้นางเอก ไยพระเอกถึงเดินเลี้ยวมาหาข้าเล่า!   ตอนที่ 36

    วันหนึ่ง ณ อุทยานหลวงฮั่วจื่อเซียนและเฉินหลันซินได้รับเชิญมาร่วมงานเลี้ยงเป็นการส่วนพระองค์กับฝ่าบาทและอ๋องเก้าฮ่องเต้ซึ่งพระพลานามัยดีขึ้นบ้างแล้ว ทอดพระเนตรฮั่วจื่อเซียนที่กำลังปอกผลไม้ป้อนภรรยาด้วยแววตาขบขันระคนโล่งใจ“จื่อเซียน ช่วงนี้ดูเจ้ามีความสุขดีนะ”“ทูลฝ่าบาท กระหม่อมกรำศึกมาครึ่งค่อนชีวิต พลาดช่วงเวลาดี ๆ ไปมาก บัดนี้แผ่นดินสงบ จึงอยากใช้เวลาชดเชยให้ฮูหยินพ่ะย่ะค่ะ นางอุตส่าห์รอข้ามานาน” ฮั่วจื่อเซียนกราบทูลอย่างไม่สะทกสะท้านอ๋องเก้าจิบชา พลางเอ่ยเย้า “แต่ข้าได้ยินขุนนางบ่นว่าเจ้าเกียจคร้าน งานการไม่ค่อยใส่ใจ”“งานราชการมีคนเก่งมากมายช่วยกันทำได้ แต่งานดูแลฮูหยิน มีเพียงกระหม่อมทำได้คนเดียวพ่ะย่ะค่ะ”คำตอบของเขาเรียกเสียงหัวเราะจากฮ่องเต้ “เอาเถิด ข้าเห็นเจ้ารักใคร่กลมเกลียวกันข้าก็ดีใจ ดีกว่าพวกขุนนางที่วัน ๆ เอาแต่แก่งแย่งชิงดี มักใหญ่ใฝ่สูง จื่อเซียน เจ้าเปรียบเสมือนกระบี่คู่กายข้า หากกระบี่ต้องการพักผ่อนในฝักบ้าง ก็ย่อมได้”เฉินหลันซินลอบสบตากับสามี แผนการสำเร็จ ความหวาดระแวงในพระทัยของฮ่องเต้ลดลงไปมาก เมื่อทรงเห็นว่าฮั่วจื่อเซียนไม่มีความทะเยอทะยานทางการเมือง หมกมุ

  • ข้าอุตส่าห์ปูทางให้นางเอก ไยพระเอกถึงเดินเลี้ยวมาหาข้าเล่า!   ตอนที่ 35

    กาลเวลาหมุนผ่านไปอย่างเชื่องช้าทว่ามั่นคง จากเหมันต์ฤดูที่หนาวเหน็บเข้าสู่คิมหันต์ฤดูที่เริ่มอบอุ่น ดอกเหมยร่วงโรยแทนที่ด้วยดอกบัวบานสะพรั่งในสระน้ำ จวนกั๋วกงที่เคยเสียหายจากการศึกบัดนี้ได้รับการซ่อมแซมจนงดงามโอ่อ่ายิ่งกว่าเดิม ด้วยฝีมือการดูแลจัดการของฮูหยินตราตั้งอย่างเฉินหลันซินทว่าความสงบสุขภายนอก กลับซ่อนคลื่นใต้น้ำที่น่าหวาดหวั่นเอาไว้ภายในเฉินหลันซินนั่งเอนกายอยู่บนตั่งไม้ไผ่ในศาลาริมน้ำ ในมือถือพัดจีบโบกเบา ๆ เพื่อคลายร้อน บนโต๊ะเบื้องหน้ามีบัญชีทรัพย์สินและรายงานข่าวสารจากหูตาที่นางวางไว้ทั่วเมืองหลวง“ฮูหยิน” จงอี้ซึ่งบัดนี้หายดีเป็นปกติแล้ว เดินเข้ามารายงานด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก“ข่าวลือในโรงน้ำชาเริ่มหนาหูขึ้นเรื่อยเรื่อยขอรับ มีคนปล่อยข่าวว่า ติ้งกั๋วกงมีบารมีล้นฟ้า กองทัพพยัคฆ์ทมิฬเชื่อฟังเพียงคำสั่งคนแซ่ฮั่ว ไม่ฟังคำสั่งคนแซ่หลี่ ราชโองการฝ่าบาทศักดิ์สิทธิ์ไม่เท่าคำสั่งแม่ทัพ”เฉินหลันซินหยุดมือที่โบกพัด ดวงตาหงส์หรี่ลงเล็กน้อย “คำพูดพวกนี้ เป็นดาบที่มองไม่เห็น ผู้พูดอาจคะนองปาก แต่ผู้ฟังหากเป็นฮ่องเต้ ย่อมมิใช่เรื่องดี”นางรู้ดีว่านี่คือผลพวงของชัยชนะ ฮั่วจื่อเซียนกอบ

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status