แชร์

ตอนที่ 2

ผู้เขียน: ซูเล่อเหยียน
last update วันที่เผยแพร่: 2026-02-21 23:48:48

อินฉือเลิกคิ้วเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ ปกติคุณหนูของนางโปรดปรานเสื้อผ้าสีสดและเครื่องประดับหรูหรา ยิ่งโดดเด่นยิ่งชอบใจ เหตุใดวันนี้จึงเลือกแต่งกายสมถะผิดวิสัย

แต่ด้วยความเป็นบ่าวที่ดี นางจึงรับคำโดยไม่โต้แย้ง “เจ้าค่ะคุณหนู”

“ส่วนเจ้า ฉิงเหอ” เฉินหลันซินหันไปหาสาวใช้จอมแก่น “เจ้าจงไปสืบดูว่า วันนี้คุณหนูรองตระกูลหลิน หลินซูอี่ นางจองที่นั่งไว้ที่โรงน้ำชาใด”

“คุณหนูหลินหรือเจ้าคะ?” ฉิงเหอทำหน้าฉงน “คุณหนูจะไปหาเรื่องนางหรือเจ้าคะ คุณหนูหลินผู้นั้นเรียบร้อยดั่งผ้าพับไว้ รังแกไปก็ไม่สนุกหรอกเจ้าค่ะ”

“ใครว่าข้าจะไปรังแก” เฉินหลันซินหัวเราะเสียงใส “ข้าจะไปส่งเสริมวาสนาให้นางต่างหากเล่า รีบไปจัดการเสีย อย่าให้ข้าต้องรอนาน”

หนึ่งชั่วยามต่อมา ณ โรงน้ำชาจุ้ยอวิ๋น ซึ่งเป็นโรงน้ำชาที่ขึ้นชื่อที่สุดในเมืองหลวง ตั้งอยู่บนทำเลทองที่สามารถมองเห็นถนนสายหลักที่กองทัพจะเคลื่อนผ่านได้อย่างชัดเจน

เฉินหลันซินในอาภรณ์สีฟ้าอ่อนดูสะอาดตา ขับเน้นใบหน้าให้ดูอ่อนเยาว์และน่าทะนุถนอมยิ่งขึ้น นางนั่งอยู่ริมระเบียงชั้นสอง จิบชาหลงจิ่งชั้นดีพลางทอดสายตามองลงไปยังถนนเบื้องล่างที่เนืองแน่นไปด้วยผู้คน

“คุณหนูเจ้าคะ สืบมาได้แล้วเจ้าค่ะ” ฉิงเหอกระซิบรายงาน “คุณหนูหลินซูอี่นั่งอยู่ที่ห้องรับรองฝั่งตรงข้ามเจ้าค่ะ นางมากับสาวใช้ ดูเหมือนจะไม่อยากให้ใครสังเกตเห็น”

“ดี...” เฉินหลันซินพยักหน้าพึงพอใจ แผนการของนางเรียบง่ายนัก

ฉากนี้เฉินหลันซินจะปาสิ่งของใส่หลินซูอี่ด้วยความหมั่นไส้ ทำให้เกิดความวุ่นวาย แต่ครั้งนี้ นางจะเปลี่ยนบทบาท เป็นผู้สนับสนุนที่ดี นางเตรียมถุงหอมลายปักเป็ดยวนยางคู่ที่นางแอบยัดไส้กลอนสื่อรักเอาไว้แล้ว กะว่าจะหาจังหวะโยนให้ไปตกตรงหน้าม้าของติ้งกั๋วกง แล้วแสร้งทำเป็นว่ามันร่วงมาจากมือของหลินซูอี่

เมื่อวีรบุรุษเงยหน้าขึ้นมอง ก็จะสบตากับสาวงามขี้อายบนหอสูง... เพอร์เฟกต์! นี่คือฉากพบรักสุดคลาสสิกที่นางภูมิใจนำเสนอ

ทันใดนั้น เสียงกลองศึกดังกระหึ่มขึ้นจากทางประตูเมือง พื้นดินสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับแผ่นดินไหว ผู้คนสองข้างทางต่างเงียบเสียงลงด้วยความยำเกรง

“มาแล้ว! กองทัพฉางเยี่ยน!” เสียงผู้คนอื้ออึงเริ่มดังขึ้น

ขบวนทัพสีดำเคลื่อนตัวเข้ามาอย่างเป็นระเบียบ ทหารทุกนายสวมชุดเกราะเหล็กสีนิล สวมหน้ากากปิดบังใบหน้าครึ่งล่าง เผยให้เห็นเพียงแววตาที่ดุดันและไร้ความรู้สึก กลิ่นอายสังหารเข้มข้นแผ่ซ่านออกมาจนทำให้อากาศรอบด้านดูหนาวเหน็บลงถนัดตา

ธงรูปพญาเหยี่ยวสยายพลิ้วตามแรงลม นำหน้าขบวนคือบุรุษร่างสูงใหญ่บนหลังม้าสีหมอกตัวมหึมา เขาสวมชุดเกราะสีดำขลิบทอง ใบหน้าหล่อเหลา คิ้วกระบี่พาดเฉียง นัยน์ตาคมกริบดุจพยัคฆ์จ้องมองไปเบื้องหน้าอย่างไม่ไยดีต่อสิ่งรอบข้าง

ติ้งกั๋วกง ฮั่วจื่อเซียน... ตัวจริงช่างดูน่าเกรงขามกว่าในจินตนาการร้อยเท่า!

ข้างกายเขามีองครักษ์คนสนิทสองนายขนาบซ้ายขวา ผู้ที่อยู่ทางขวาหน้าตาเคร่งขรึม นามว่าจงอี้ ส่วนผู้ที่อยู่ทางซ้ายมีรอยยิ้มมุมปากดูเจ้าเล่ห์ นามว่าโจวจื่อ

“หล่อเหลาเหลือเกินเจ้าค่ะคุณหนู!” ฉิงเหอหวีดร้องเบาๆ แต่เฉินหลันซินหาได้สนใจความหล่อเหลานั้นไม่ นางกำลังคำนวณระยะทางและองศาการตกของถุงหอมในมือ

“จังหวะนี้แหละ!”

เมื่อม้าของฮั่วจื่อเซียนเคลื่อนเข้ามาใกล้จุดที่นางคำนวณไว้ เฉินหลันซินรวบรวมสมาธิ นางต้องปาถุงหอมนี้ให้แม่นยำที่สุด ให้มันดูเหมือนร่วงมาจากฝั่งของหลินซูอี่ที่อยู่ตรงข้าม

ฟิ้ว...

ถุงหอมไหมปักลายเป็ดยวนยางลอยละลิ่วออกจากมือของเฉินหลันซิน ข้ามผ่านความว่างเปล่ากลางถนน มันพุ่งโค้งอย่างสวยงามมุ่งหน้าไปยังหน้าม้าของแม่ทัพหนุ่ม

ทว่า...

สิ่งที่นางไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น จู่ๆ ลมกรรโชกแรงระลอกหนึ่งก็พัดวูบเข้ามาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ส่งผลให้ถุงหอมที่ควรจะตกหน้าม้า กลับถูกพัดเบี่ยงทิศทาง ปลิวว่อนไปกระแทกเข้ากับอกเสื้อของฮั่วจื่อเซียนอย่างจัง!

แม่ทัพหนุ่มชะงักม้าทันที มือแกร่งคว้าถุงหอมนั้นไว้ได้ด้วยสัญชาตญาณอันรวดเร็ว

“แย่แล้ว” เฉินหลันซินหน้าซีดเผือด “ลมบ้าอะไรมาพัดตอนนี้!”

ฮั่วจื่อเซียนก้มลงมองถุงหอมในมือ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองหาที่มาของวัตถุปริศนานี้ สายตาคมกวาดมองไปรอบทิศ ท่ามกลางความเงียบสงัดของฝูงชนที่ตื่นตระหนกว่าใครบังอาจลอบโจมตีท่านแม่ทัพ

เฉินหลันซินรีบหดหัวกลับเข้ามาในระเบียง หัวใจเต้นรัวดั่งกลองศึก นางภาวนาขอให้เขาเข้าใจผิดว่าเป็นของหลินซูอี่

แต่สวรรค์ดูท่าจะไม่เข้าข้าง... เพราะทิศทางลมและมุมที่ปามานั้น ชัดเจนว่ามาจากระเบียงฝั่งทิศตะวันออก ซึ่งเป็นฝั่งที่นางนั่งอยู่!

“โจวจื่อ” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้น แฝงด้วยพลังยุทธ์ที่ทำให้คนฟังขนลุก

“ขอรับท่านแม่ทัพ” องครักษ์หนุ่มรับคำ

“ขึ้นไปดูซิว่า... สตรีตระกูลใดช่างกล้าหาญชาญชัย ส่งของแทนใจให้ข้ากลางถนนเยี่ยงนี้” ฮั่วจื่อเซียนเอ่ยพลางกระตุกยิ้มมุมปาก “นำนางลงมา ข้าอยากจะเห็นหน้านางนัก”

เฉินหลันซินได้ยินประโยคนั้นชัดเจนเต็มสองหู นางทรุดตัวลงนั่งกับพื้นเก้าอี้ ยกมือทาบอกด้วยความตื่นตระหนก

“จบกัน ข้าอุตส่าห์ปูทางให้เขามองนางเอก ไยเขาถึงเงยหน้ามองหาข้าเล่า!”

เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังขึ้นจากบันไดโรงน้ำชา ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ราวกับเสียงมัจจุราชที่กำลังมาเยือน เฉินหลันซินหันไปมองหน้าอินฉือและฉิงเหอที่หน้าซีดไม่แพ้กัน

แผนการแรกเพิ่งเริ่ม ก็พังไม่เป็นท่าเสียแล้ว... ดูท่าชีวิตในนิยายเรื่องนี้ของนาง จะไม่ง่ายดายอย่างที่คิดเสียแล้วกระมัง!

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป
ความคิดเห็น (1)
goodnovel comment avatar
เจนนา ผู้หญิง คลั่งรักหนุ่มตี๋
อยู่​เฉยๆซะก็สิ้นเรื่อง แจกแจง เจ้ากี้เจ้าการ
ดูความคิดเห็นทั้งหมด

บทล่าสุด

  • ข้าอุตส่าห์ปูทางให้นางเอก ไยพระเอกถึงเดินเลี้ยวมาหาข้าเล่า!   ตอนพิเศษ 2

    สายฝนในวสันตฤดูของเมืองซูโจว มักโปรยปรายลงมาอย่างนุ่มนวล ทว่าในปีนี้ พายุฝนกลับโหมกระหน่ำรุนแรงติดต่อกันหลายวันหลายคืน ท้องฟ้ามืดครึ้มประดุจถูกฉาบทาด้วยน้ำหมึก บรรยากาศอึมครึมปกคลุมไปทั่วทั้งเมืองภายในเรือนพักของจวนสกุลฮั่ว กลิ่นสมุนไพรต้มลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ บ่าวไพร่เดินกันขวักไขว่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ไม่มีเสียงหัวเราะเจี๊ยวจ๊าวของเด็ก ๆ เหมือนเช่นทุกวันบนเตียงไม้จันทน์แกะสลัก ร่างสูงใหญ่ของอดีตแม่ทัพฮั่วจื่อเซียนนอนสงบนิ่งอยู่ ใบหน้าที่เคยคมเข้มดุดันบัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด ริมฝีปากแห้งผาก ลมหายใจแผ่วเบาและขาดห้วง“ท่านหมอ อาการของเขาเป็นเช่นไรบ้าง” เฉินหลันซินเอ่ยถาม พยายามบังคับให้น้ำเสียงราบเรียบที่สุด แต่มือที่กำผ้าเช็ดหน้าแน่นจนข้อขาวกลับทรยศความรู้สึกภายในใจหมอชราผู้มีชื่อเสียงที่สุดในซูโจวถอนหายใจยาว วางมือจากชีพจรของคนไข้“เรียนฮูหยิน ท่านแม่ทัพกรำศึกมานานหลายปี บาดแผลเก่าสะสม ภายในบอบช้ำ อีกทั้งเมื่อครั้งทำศึกที่ชายแดน เคยถูกพิษเย็นของซยงหนู แม้จะรักษาหายแล้วแต่พิษยังตกค้าง ยามนี้อากาศวิปริต ความชื้นแทรกซึม ทำให้พิษกำเริบเข้าสู่หัวใจ”“รักษาได้หรือไม่” นางถามสั้น ๆ“รัก

  • ข้าอุตส่าห์ปูทางให้นางเอก ไยพระเอกถึงเดินเลี้ยวมาหาข้าเล่า!   ตอนพิเศษ 1

    ณ เมืองซูโจว ยามวสันตฤดู สายลมพัดเอื่อยนำพากลิ่นหอมของดอกกุ้ยฮวาให้ลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ ผิวน้ำในทะเลสาบไท่หูสะท้อนแสงแดดระยิบระยับดุจเกล็ดมังกรทอง ท้องฟ้าสีครามสดใสไร้เมฆหมอกเฉกเช่นความสงบสุขของแผ่นดินในยามนี้ภายในจวนสกุลฮั่ว เสียงตวาดก้องกังวานด้วยความเด็ดขาดดังขึ้นที่ลานฝึกยุทธ์“ตั้งท่าให้มั่น ขาอย่าสั่น สายตาจับจ้องไปที่เป้าหมาย”ฮั่วจื่อเซียน อดีตแม่ทัพใหญ่ผู้เกรียงไกร ซึ่งบัดนี้สวมเพียงชุดผ้าฝ้ายสีครามเรียบง่าย กำลังยืนกอดอกมองบุตรชายวัยห้าขวบ ฮั่วอัน ที่กำลังฝึกฝนอย่างขะมักเขม้น เหงื่อเม็ดเล็กผุดซึมตามไรผมของเด็กชาย แต่แววตานั้นมุ่งมั่นดุจพยัคฆ์น้อย“ท่านพ่อ ข้าเมื่อยขาแล้วขอรับ” ฮั่วอันบ่นอุบอิบ ขาป้อม ๆ เริ่มสั่นระริก“เมื่อยก็ต้องทน” ฮั่วจื่อเซียนกล่าวเสียงเข้ม “บุรุษต้องมีความอดทนเป็นเลิศ หากแค่ยืนม้ายังทำไม่ได้ เจ้าจะไปปกป้องมารดาและน้องสาวเจ้าได้อย่างไร”คำว่า ปกป้องน้องสาว ดูเหมือนจะเป็นยาวิเศษ ฮั่วอันกัดฟัน ยืดตัวตรงขึ้นทันที“ข้าทนได้ขอรับ ข้าจะปกป้องน้องหญิง”เฉินหลันซินที่นั่งจิบชาชมการฝึกอยู่ใต้ศาลา ริมฝีปากยกยิ้มบาง ๆ นางวางถ้วยชาลงแล้วเอ่ยขึ้น “ท่านพี่ อย่าเข้มงวด

  • ข้าอุตส่าห์ปูทางให้นางเอก ไยพระเอกถึงเดินเลี้ยวมาหาข้าเล่า!   ตอนที่ 38 { จบ }

    ข่าวดีเรื่องการให้กำเนิดบุตรชายคนแรกของติ้งกั๋วกงแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงในรุ่งเช้า ฮ่องเต้ทรงพระเกษมสำราญยิ่งนัก พระราชทานของขวัญล้ำค่ามากมาย ทั้งทองคำ ผ้าไหม และป้ายชื่อทองคำฮั่วจื่อเซียนอุ้มลูกน้อยออกมาที่ห้องโถงใหญ่ เพื่อทำพิธีรับขวัญและตั้งชื่อเสนาบดีเฉิน ผู้มีศักดิ์เป็นท่านตา เดินยิ้มแก้มปริเข้ามาดูหน้าหลาน “เจ้าดูสิ คิ้วเข้มดั่งกระบี่ องอาจผึ่งผายสมกับเป็นทายาทตระกูลฮั่ว”“ท่านพ่อตา ท่านช่วยตั้งชื่อให้หลานหน่อยได้หรือไม่” ฮั่วจื่อเซียนเอ่ยขอเสนาบดีเฉินลูบเครา ใช้ความคิดครู่หนึ่ง “เด็กคนนี้เกิดในคืนพายุฝน แต่เมื่อเขาเกิดมา ท้องฟ้าก็แจ่มใส อีกทั้งบิดาของเขาคือแม่ทัพผู้กอบกู้แผ่นดิน... ให้ชื่อว่า ฮั่วอัน ดีหรือไม่”“อัน ที่แปลว่า ความสงบสุข” ฮั่วจื่อเซียนทวนคำ“ใช่แล้ว” เสนาบดีเฉินกล่าว “เพราะบิดาของเขาทำศึกมามากพอแล้ว หวังเพียงให้เขาเติบโตมาในบ้านเมืองที่สงบสุข และเป็นผู้รักษาความสงบนั้นไว้”“ฮั่วอัน... ชื่อที่ดี” ฮั่วจื่อเซียนพยักหน้า “ชื่อรอง ฉางฉี ก็แล้วกัน”เฉินหลันซินที่นั่งพักผ่อนอยู่บนเก้าอี้ ยิ้มรับ “อาอัน ฉางฉี... แม่ชอบชื่อนี้นะลูก”ทารกน้อยในอ้อมแขนบิดาขยับตัวเล็กน้

  • ข้าอุตส่าห์ปูทางให้นางเอก ไยพระเอกถึงเดินเลี้ยวมาหาข้าเล่า!   ตอนที่ 37

    กาลเวลาผันผ่านดุจสายน้ำไหลริน จากคิมหันต์ฤดูที่ร้อนระอุเข้าสู่สารทฤดูที่ใบไม้เริ่มเปลี่ยนสี สายลมเย็นยะเยือกพัดพาเอาความแห้งแล้งมาเยือน ทว่าภายในกำแพงสูงตระหง่านของจวนกั๋วกงกลับอบอวลไปด้วยไออุ่นแห่งความปิติระคนตื่นเต้นเฉินหลันซินในยามนี้ครรภ์แก่ใกล้คลอดเต็มที หน้าท้องที่เคยแบนราบกลับนูนเด่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด การเคลื่อนไหวของนางเริ่มอุ้ยอ้ายเชื่องช้า แต่นั่นกลับทำให้ฮั่วจื่อเซียนมองนางด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักและหวงแหนยิ่งกว่าเดิมท่านแม่ทัพใหญ่ผู้เกรียงไกร บัดนี้ได้วางทวนวางดาบ หันมาปรนนิบัติพัดวีภรรยาอย่างใกล้ชิด เขาปฏิเสธงานราชการที่ไม่จำเป็นทั้งหมด มอบหมายหน้าที่ในกองทัพให้รองแม่ทัพดูแล ส่วนตนเองขลุกอยู่แต่ในเรือน คอยประคองภรรยาเดินเล่น อ่านตำรากวีให้ฟัง หรือแม้แต่คัดสรรโอสถบำรุงด้วยตนเอง“ท่านพี่ ท่านไม่ต้องประคองข้าตลอดเวลาก็ได้เจ้าค่ะ ข้าเพียงแค่ท้องแก่ มิได้พิการเสียหน่อย” เฉินหลันซินเอ่ยเย้า ขณะที่สามีพยายามประคองนางลงนั่งบนตั่งนุ่มราวกับนางเป็นแก้วที่เปราะบาง“มิได้หรอก” ฮั่วจื่อเซียนตอบเสียงขรึม “พื้นเรือนลื่นนัก หากเจ้าสะดุดล้มไป ข้าคงมิอาจให้อภัยตนเองได้ชั่วชีวิต”

  • ข้าอุตส่าห์ปูทางให้นางเอก ไยพระเอกถึงเดินเลี้ยวมาหาข้าเล่า!   ตอนที่ 36

    วันหนึ่ง ณ อุทยานหลวงฮั่วจื่อเซียนและเฉินหลันซินได้รับเชิญมาร่วมงานเลี้ยงเป็นการส่วนพระองค์กับฝ่าบาทและอ๋องเก้าฮ่องเต้ซึ่งพระพลานามัยดีขึ้นบ้างแล้ว ทอดพระเนตรฮั่วจื่อเซียนที่กำลังปอกผลไม้ป้อนภรรยาด้วยแววตาขบขันระคนโล่งใจ“จื่อเซียน ช่วงนี้ดูเจ้ามีความสุขดีนะ”“ทูลฝ่าบาท กระหม่อมกรำศึกมาครึ่งค่อนชีวิต พลาดช่วงเวลาดี ๆ ไปมาก บัดนี้แผ่นดินสงบ จึงอยากใช้เวลาชดเชยให้ฮูหยินพ่ะย่ะค่ะ นางอุตส่าห์รอข้ามานาน” ฮั่วจื่อเซียนกราบทูลอย่างไม่สะทกสะท้านอ๋องเก้าจิบชา พลางเอ่ยเย้า “แต่ข้าได้ยินขุนนางบ่นว่าเจ้าเกียจคร้าน งานการไม่ค่อยใส่ใจ”“งานราชการมีคนเก่งมากมายช่วยกันทำได้ แต่งานดูแลฮูหยิน มีเพียงกระหม่อมทำได้คนเดียวพ่ะย่ะค่ะ”คำตอบของเขาเรียกเสียงหัวเราะจากฮ่องเต้ “เอาเถิด ข้าเห็นเจ้ารักใคร่กลมเกลียวกันข้าก็ดีใจ ดีกว่าพวกขุนนางที่วัน ๆ เอาแต่แก่งแย่งชิงดี มักใหญ่ใฝ่สูง จื่อเซียน เจ้าเปรียบเสมือนกระบี่คู่กายข้า หากกระบี่ต้องการพักผ่อนในฝักบ้าง ก็ย่อมได้”เฉินหลันซินลอบสบตากับสามี แผนการสำเร็จ ความหวาดระแวงในพระทัยของฮ่องเต้ลดลงไปมาก เมื่อทรงเห็นว่าฮั่วจื่อเซียนไม่มีความทะเยอทะยานทางการเมือง หมกมุ

  • ข้าอุตส่าห์ปูทางให้นางเอก ไยพระเอกถึงเดินเลี้ยวมาหาข้าเล่า!   ตอนที่ 35

    กาลเวลาหมุนผ่านไปอย่างเชื่องช้าทว่ามั่นคง จากเหมันต์ฤดูที่หนาวเหน็บเข้าสู่คิมหันต์ฤดูที่เริ่มอบอุ่น ดอกเหมยร่วงโรยแทนที่ด้วยดอกบัวบานสะพรั่งในสระน้ำ จวนกั๋วกงที่เคยเสียหายจากการศึกบัดนี้ได้รับการซ่อมแซมจนงดงามโอ่อ่ายิ่งกว่าเดิม ด้วยฝีมือการดูแลจัดการของฮูหยินตราตั้งอย่างเฉินหลันซินทว่าความสงบสุขภายนอก กลับซ่อนคลื่นใต้น้ำที่น่าหวาดหวั่นเอาไว้ภายในเฉินหลันซินนั่งเอนกายอยู่บนตั่งไม้ไผ่ในศาลาริมน้ำ ในมือถือพัดจีบโบกเบา ๆ เพื่อคลายร้อน บนโต๊ะเบื้องหน้ามีบัญชีทรัพย์สินและรายงานข่าวสารจากหูตาที่นางวางไว้ทั่วเมืองหลวง“ฮูหยิน” จงอี้ซึ่งบัดนี้หายดีเป็นปกติแล้ว เดินเข้ามารายงานด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก“ข่าวลือในโรงน้ำชาเริ่มหนาหูขึ้นเรื่อยเรื่อยขอรับ มีคนปล่อยข่าวว่า ติ้งกั๋วกงมีบารมีล้นฟ้า กองทัพพยัคฆ์ทมิฬเชื่อฟังเพียงคำสั่งคนแซ่ฮั่ว ไม่ฟังคำสั่งคนแซ่หลี่ ราชโองการฝ่าบาทศักดิ์สิทธิ์ไม่เท่าคำสั่งแม่ทัพ”เฉินหลันซินหยุดมือที่โบกพัด ดวงตาหงส์หรี่ลงเล็กน้อย “คำพูดพวกนี้ เป็นดาบที่มองไม่เห็น ผู้พูดอาจคะนองปาก แต่ผู้ฟังหากเป็นฮ่องเต้ ย่อมมิใช่เรื่องดี”นางรู้ดีว่านี่คือผลพวงของชัยชนะ ฮั่วจื่อเซียนกอบ

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status