บทที่5

​ค่ำคืนนั้น สายลมหนาวพัดโชยอยู่นอกหน้าต่าง ทว่าภายในห้องนอนของคุณหนูใหญ่จวนราชครูกลับอบอวลไปด้วยไออุ่น

​จ้าวหลิงเซียวในร่างแมวขาวนอนขดตัวอย่างเกียจคร้านอยู่บนตักนุ่มนิ่มของเซิ่นหว่านชิง ปล่อยให้สตรีโฉมงามลูบไล้เส้นขนสีขาวของเขาไปมาอย่างเพลิดเพลิน

​"คุณหนูเจ้าคะ วันนี้มีเทียบเชิญพิเศษจากตำหนักฉือหนิงส่งมาถึงจวนเราโดยตรงเลยนะเจ้าคะ" อิงเอ๋อร์ สาวใช้คนสนิทเอ่ยขึ้นขณะกำลังสางผมให้ผู้เป็นนาย "งานเลี้ยงชมบุปผาพรุ่งนี้ เห็นทีไทเฮาคงตั้งพระทัยจะเลือกพระชายาให้ชินอ๋องเป็นแน่ คุณหนูจะไปร่วมงานจริงๆ หรือเจ้าคะ?"

​เซิ่นหว่านชิงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ปลายนิ้วที่กำลังเกาคางแมวไม่ได้หยุดชะงัก "ไปสิ ไทเฮาเจาะจงส่งเทียบเชิญมาถึงข้า หากข้าปฏิเสธก็เท่ากับไม่ไว้หน้าเบื้องบน... ข้าเดาใจไทเฮาออก พระนางคงเห็นว่าบิดาข้าเป็นหัวหน้าฝ่ายค้าน มีอิทธิพลต่อขุนนางเก่าแก่ หากจับข้าแต่งเข้าจวนชินอ๋องได้ ก็เท่ากับรวบอำนาจฝ่ายค้านมาผูกติดกับผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน เป็นการถ่วงดุลอำนาจที่ชาญฉลาดทีเดียว"

​จ้าวหลิงเซียวในร่างแมวถึงกับหูผึ่ง... สตรีผู้นี้ช่างฉลาดปราดเปรื่อง มองเกมการเมืองของไทเฮาออกอย่างทะลุปรุโปร่ง!

​"แต่คุณหนูเจ้าคะ... ชินอ๋องผู้นั้นได้ชื่อว่าเป็นพญายมเดินดิน โหดเหี้ยมไร้ความปรานี หากคุณหนูต้องแต่งให้เขาก็จบสิ้นกันพอดี!" สาวใช้ทำหน้าจะร้องไห้

​"แต่งก็แต่งสิ"

​คำตอบสั้นๆ ทว่าเด็ดเดี่ยวของเซิ่นหว่านชิง ทำเอาทั้งสาวใช้และแมวบนตักเบิกตากว้างพร้อมกัน

​นางขยับยิ้มบางเบา นัยน์ตาดอกท้อฉายแววเด็ดขาด "ข้าอายุสิบแปดปีแล้ว ถือว่าเลยวัยออกเรือนมามาก ทว่าที่ข้ายังเป็นสาวเทื้ออยู่บนหอคอย ก็เพราะข้ามีกฎเหล็กเพียงข้อเดียว... หากบุรุษไม่อาจยึดมั่นหลัก ‘หนึ่งสามีหนึ่งภรรยา’ จวนนั้นต้องไร้ซึ่งอนุและสาวใช้ข้างห้อง ข้าก็ขอเป็นหม้ายจับเจ่าอยู่ในจวนราชครูไปจนตาย!"

​จ้าวหลิงเซียวสูดลมหายใจลึก (ในร่างแมว) เขาถึงกับกระจ่างแจ้งในบัดดล มิน่าเล่า... แม้นางจะงดงามและเพียบพร้อมปานนี้ ทว่าเหล่าคุณชายตระกูลใหญ่ที่เคยมาสู่ขอ กลับต้องถอยทัพกลับไปมือเปล่าทุกคน เพราะในยุคสมัยนี้ บุรุษมีสามภรรยาสี่อนุล้วนเป็นเรื่องปกติ ทว่าเซิ่นหว่านชิงกลับกล้าตั้งกฎเหล็กท้าทายจารีต!

​ช่างเป็นสตรีที่โอหังและใจกล้าเทียมฟ้าเสียนี่กระไร!

​ยามซื่อ (09.00 - 10.59 น.) วันรุ่งขึ้น

​ณ อุทยานหลวงอันกว้างใหญ่ บรรยากาศงานเลี้ยงชมบุปผาคึกคักและตระการตาไปด้วยสีสันของอาภรณ์จากเหล่าคุณหนูคุณชายตระกูลใหญ่

​จ้าวหลิงเซียวในชุดคลุมสีเข้มลายมังกรสี่เล็บ นั่งอยู่บนที่นั่งรองจาก ฮ่องเต้น้อยจ้าวอวี้เฉิน ท่ามกลางเสียงดนตรีขับกล่อมและการแสดงร่ายรำที่เหล่าสตรีตระกูลต่างๆ สลับสับเปลี่ยนกันออกมาแสดงความสามารถ พญายมแห่งราชสำนักกลับเอียงกายพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่วงท่าเกียจคร้านและง่วงงุน

​เขาแสร้งยกมุมปากหัวเราะเบาๆ ตามมารยาท ทว่าดวงตาคมกริบกลับกวาดมองไปรอบลานจัดเลี้ยง เห็นเหล่าคุณชายคุณหนูแสร้งทำเป็นหัวเราะต่อกระซิก แต่สายตากลับลอบปรายมองกันไปมาเพื่อประเมินฐานะและเลือกคู่ครองกันอย่างโจ่งแจ้ง ช่างเป็นภาพละครฉากใหญ่ที่น่าเบื่อหน่ายยิ่งนัก

​จนกระทั่ง... ขันทีหน้างานประกาศนามขึ้น

​"คุณหนูใหญ่ตระกูลเซิ่น เซิ่นหว่านชิง ราชครูเซิ่นกั๋วไท่ มาถึงแล้ว!"

​เสียงจอแจในอุทยานพลันเงียบสงัดลง ทุกสายตาหันไปมองยังทางเข้า

​เซิ่นหว่านชิงปรากฏกายในชุดกระโปรงสีฟ้าอ่อนปักลายเมฆา ท่วงท่าการเดินสง่างามดุจกิ่งหลิวลู่ลม ใบหน้างดงามหมดจดที่ไม่ได้แต่งแต้มเครื่องทินกรจนหนาเตอะ ดึงดูดสายตาของบุรุษทั้งงานให้จับจ้องจนตาค้าง

​จ้าวหลิงเซียวที่กำลังยกจอกชาขึ้นจิบ ชะงักงันไปชั่วขณะ

​ก้อนเนื้อในอกซ้ายของเขาพลันเต้นผิดจังหวะ ภาพหัวไหล่ขาวเนียนเมื่อคืนก่อน ภาพความฉลาดเฉลียวยามนางตวัดพู่กันแก้แบบแปลนคลองระบายน้ำ และสัมผัสอันอ่อนโยนที่นางมอบให้เขายามเป็นแมว วนเวียนกลับมาตอกย้ำในโสตประสาท

​ทว่า... ในเสี้ยววินาทีต่อมา ดวงตาคมกริบของเขาก็พลันเย็นเยียบลง

​หยุดเดี๋ยวนี้ จ้าวหลิงเซียว!

​เขาบริภาษตนเองในใจอย่างรุนแรง มือหนากำจอกชาแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด

​แมวก็ส่วนแมว คนก็ส่วนคน!

​ฐานะของนางคือบุตรีของราชครูเฒ่า คือศัตรูทางการเมืองที่คอยงัดข้อกับเขา คือตัวแทนของขุนนางฝ่ายค้านที่อาจเป็นภัยต่อราชบัลลังก์ของฮ่องเต้น้อย! เขาจะปล่อยให้ความผูกพันจอมปลอมในยามวิกาล หรือความลุ่มหลงในสติปัญญาและความงามของสตรีผู้นี้ มาบดบังการตัดสินใจในฐานะผู้สำเร็จราชการแผ่นดินไม่ได้เด็ดขาด!

​"เสด็จอา ท่านเป็นอันใดไปหรือ?" ฮ่องเต้น้อยกระซิบถามเมื่อเห็นผู้เป็นอาหน้าตึงเครียดและเหงื่อซึมตามไรผม

​"กระหม่อมรู้สึกไม่ค่อยสบายพ่ะย่ะค่ะ ขอพระราชทานอนุญาตเสียมารยาท ล่วงหน้ากลับจวนก่อน"

​จ้าวหลิงเซียวประสานมือทูลลาฮ่องเต้และไทเฮาอย่างรวดเร็ว เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สะบัดชายแขนเสื้อแล้วหมุนตัวเดินจ้ำอ้าวออกจากอุทยานหลวงไปในทันที โดยไม่แม้แต่จะปรายตามองสตรีโฉมงามตระกูลเซิ่นที่เพิ่งเดินเข้ามาในงาน

​เขาต้องรีบหนีออกจากสถานการณ์นี้... หนีเพื่อไปสงบสติอารมณ์ และเพื่อหยุดยั้งความฟุ้งซ่านในใจ ที่กำลังทรยศต่ออุดมการณ์ของตนเอง!