บทที่7

​ก่อนที่สถานการณ์จะน่ากระอักกระอ่วนไปมากกว่านี้ เซิ่นหว่านชิงที่จ้องมองอาการ ‘หัวหมุนตามไม้’ ของหนึ่งคนหนึ่งแมวอยู่นาน ก็ไม่อาจกลั้นความขบขันได้อีกต่อไป นางหลุดหัวเราะเสียงใสออกมาเบาๆ

​เสียงหัวเราะชวนฟังนั้นดึงสติสัมปชัญญะของผู้สำเร็จราชการแผ่นดินให้หวนคืนมาอย่างฉับพลัน!

​จ้าวหลิงเซียวตาโตขยับถอยหลังไปครึ่งก้าว ใบหน้าหล่อเหลาแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความอับอายขั้นสุด เขาแสร้งยกมือขึ้นกระแอมไอเสียงดังเพื่อกลบเกลื่อนความผิดปกติ ก่อนจะตวัดสายตาคมกริบดุจใบมีดและแผ่รังสีอำมหิตตวาดใส่สตรีตรงหน้าทันที

​“สามหาว! เซิ่นหว่านชิง... เจ้ากล้าดีอย่างไรจึงมาละเล่นแกล้งเปิ่นหวัง! ยิ่งไปกว่านั้น เจ้ายังบังอาจลักลอบนำสัตว์เดรัจฉานตัวน้อยเข้ามาเพ่นพ่านในเขตวังหลวง ความผิดของเจ้ามีครัน... ต้องรับโทษ!”

​เซิ่นหว่านชิงหุบยิ้มทันควัน นางขมวดคิ้วมุ่นพลางมองชินอ๋องผู้เกรี้ยวกราด “ท่านอ๋อง หม่อมฉันมิได้—”

​“ไม่ต้องมาแก้ตัว!” จ้าวหลิงเซียวเอ่ยขัดเสียงเข้ม หัวใจในอกยังคงเต้นรัวด้วยความลนลานที่เกือบเสียกิริยาแมวๆ ออกไป เขาอุ้มก้อนขนสีขาวส่งคืนให้แก่เซิ่นหว่านชิงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะสะบัดแขนเสื้ออย่างแรงจนเกิดเสียงดังพรึ่บและเอ่ยคาดโทษเสียงดัง “โทษฐานที่เจ้าทำความผิดในวันนี้... จงเข้าวังหลวงมาอยู่ปรนนิบัติไทเฮาเป็นเวลาสามวัน! ห้ามขาดห้ามลาแม้แต่ชั่วยามเดียว!”

​สิ้นคำสั่งลงทัณฑ์อันแสนประหลาด ชินอ๋องผู้ยิ่งใหญ่ก็หมุนตัวเดินจ้ำอ้าวหนีไปจากสวนหินทันที ทิ้งให้เซิ่นหว่านชิงยืนโอบอุ้มเจ้าแมวขาวอยู่ตรงนั้นด้วยความงุนงงสับสน

​“ลงทัณฑ์ด้วยการให้ไปปรนนิบัติไทเฮเนี่ยนะ?” นางพึมพำพลางมองตามแผ่นหลังกว้าง พลันก้มลงมองเจ้าแมวหน้ามุ่ยในอ้อมแขน “ไป๋อวี้... เจ้าว่าเสด็จอาของฮ่องเต้องค์นี้ สติยังดีอยู่หรือไม่?”

​ตกกลางคืน ณ จวนราชครูตระกูลเซิ่น

​หลังจากกลับมาจากวังหลวง เซิ่นหว่านชิงก็ต้องกลับมาเก็บเสื้อผ้าและของใช้จำเป็นใส่หีบเพื่อเตรียมตัวเข้าวังในวันรุ่งขึ้นตาม ‘ราชโองการปากเปล่า’ อันแสนพิลึกพิลั่นของผู้สำเร็จราชการ เนื่องจากเป็นคำสั่งที่ไม่มีปี่มีขลุ่ย ตระกูลเซิ่นจึงต้องมานั่งล้อมวงหารือกันในห้องหนังสือกลางดึก

​“การที่ชินอ๋องออกปากสั่งให้หว่านชิงเข้าวังไปปรนนิบัติไทเฮาเช่นนี้... เกรงว่าข่าวลือเรื่องที่ไทเฮาจะทรงจับคู่แต่งงานให้เขาจะเป็นความจริง และผู้ที่ชินอ๋องกำลังเพ่งเล็งอยู่ ก็คือบุตรีของเรา” หลิวหรูหลานผู้เป็นมารดาเอ่ยด้วยสีหน้ากังวล

​จ้าวหลิงเซียวในร่างแมวขาวที่หมอบอยู่บนตักของเซิ่นหว่านชิง หูผึ่งทันที ดวงตาสีฟ้าอำพันเบิกกว้างในความมืด เปิ่นหวังไม่ได้เพ่งเล็งนาง! ข้าแค่ต้องการกักตัวนางไว้สืบหาความลับต่างหาก!

​ในตอนนั้นเอง ราชครูเซิ่นกั๋วไท่ ถอนหายใจยาว ชายชราขยับกายเข้าไปใกล้บุตรสาวเพียงคนเดียว เอื้อมมือหนาที่เริ่มเหี่ยวย่นตามกาลเวลาไปกุมมือของเซิ่นหว่านชิงไว้แน่น แววตาของบิดาเต็มไปด้วยความอบอุ่นทว่าขรึมลึกล้ำ

​“หว่านชิง... การเข้าวังครานี้ เจ้าต้องระวังตัวให้มาก ยามอยู่ต่อหน้าชินอ๋องจงสำรวมกิริยา เจ้ารู้ดีใช่หรือไม่ว่าเหตุใดตระกูลเซิ่นของเราจึงต้องยอมรับบทบาทเป็นหัวหน้าฝ่ายค้าน คอยปะทะคารมงดงามขัดขวางเขาทุกวี่วันในท้องพระโรง?”

​เซิ่นหว่านชิงพยักหน้าเบาๆ “ลูกทราบดีเจ้าค่ะท่านพ่อ...”

​“ทั้งหมดที่เราทำ... ก็เพื่อองค์ฮ่องเต้น้อยและแผ่นดินต้าจ้าว” ราชครูเฒ่าเอ่ยน้ำเสียงหนักแน่น “ชินอ๋องกุมอำนาจล้นฟ้า ค้ำจุนราชบัลลังก์ก็จริง ทว่าในราชสำนักหากไร้ซึ่งฝ่ายค้านคอยถ่วงดุลอำนาจ ขุนนางเฒ่ากังฉินพวกนั้น ก็จะรวมหัวกันตั้งตนเป็นผู้นำฝ่ายค้านเสียเอง และหากคนพวกนั้นได้เป็นผู้นำ... พวกมันจะไร้ซึ่งขอบเขต และก้าวไปสู่การล้มราชบัลลังก์ในที่สุด!”

​ชายชราลูบหลังมือบุตรสาวเบาๆ

​“พ่อยอมสวมหน้ากากเป็นคนหัวโบราณ ยอมโดนชินอ๋องด่าทอ ยอมรับคำครหาว่าเป็นศัตรูกับผู้สำเร็จราชการ ก็เพื่อดึงอำนาจฝ่ายค้านทั้งหมดมาไว้ในมือเรา อย่างน้อยพ่อก็ยังกำหนดขอบเขต คอยจำกัดมิให้พวกกังฉินตัวจริงทำเรื่องข้ามเส้นได้... ตระกูลเซิ่นของเรา ยอมเปื้อนโคลน ยอมเป็นกังฉินในสายตาคนนอก เพื่อเป็นป้องกันองค์เหนือหัวอย่างลับๆ”

​กึก...

​คำสารภาพท่ามกลางความมืดมิดของราชครูเฒ่า ส่งผลกระทบต่อจิตวิญญาณของผู้สำเร็จราชการแผ่นดินอย่างรุนแรง!

​จ้าวหลิงเซียวในร่างแมวขาว ร่างกายพลันแข็งทื่อดุจถูกสลักด้วยศิลา ก้อนเนื้อในอกซ้ายสั่นสะท้านอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาสีฟ้าอำพันสั่นระริกด้วยความตกตะลึงลุ่มลึก

​ที่แท้... ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เองหรือ!

​ความจริงที่อดีตเสด็จพี่ (อดีตฮ่องเต้) ทรงปิดบังไว้ ความลับเบื้องหลังท่าทีแข็งกร้าวของราชครูเฒ่าที่เขาชิงชังมาตลอดสามปี บัดนี้ถูกเฉลยออกมาจนหมดสิ้น ตระกูลเซิ่นหาได้มีความคิดคดทรยศ ขุนนางเฒ่าผู้นี้และบุตรสาวไม่ได้ต้องการทำลายแผ่นดิน ทว่าพวกเขากำลังสละชื่อเสียงเกียรติยศทั้งหมด เพื่อเป็น ‘โล่มนุษย์’ คอยกันท่าพวกกบฏตัวจริงไม่ให้ขยับขยายอำนาจได้!

​ชายชราผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวมาค่อนชีวิต ค่อยๆ ยกมือที่เต็มไปด้วยร่องรอยของกาลเวลาขึ้นลูบศีรษะบุตรีเพียงคนเดียวอย่างแผ่วเบา แววตาที่เคยมุ่งมั่นเฉียบขาดในท้องพระโรง บัดนี้ทอประกายอ่อนโยนและเจือไปด้วยความปวดร้าวลึกซึ้ง

​"แต่หว่านชิงเอ๋ย... เจ้าจงจำไว้ประการหนึ่ง" น้ำเสียงของราชครูเฒ่าแหบพร่า ทว่าหนักแน่นดุจขุนเขา "หน้าที่พิทักษ์บัลลังก์และแผ่นดินนี้ แม้จะสำคัญเหนือสิ่งอื่นใด ทว่าในสายตาและหัวใจของพ่อ... ไม่มีสิ่งใดล้ำค่าไปกว่าความสุขของเจ้าอีกแล้ว"

​เซิ่นหว่านชิงชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาดอกท้อเริ่มรื้นไปด้วยหยาดน้ำใส

​ชายชรากระชับมือที่กุมมือบุตรสาวไว้แน่นขึ้น เอ่ยทีละถ้อยคำด้วยความเด็ดเดี่ยว "การที่ชินอ๋องสั่งให้เจ้าเข้าวังครานี้ พ่อรู้ว่ามันอันตรายยิ่งนัก หากวันใดที่ชินอ๋องจ้าวหลิงเซียวผู้นั้น... บังอาจข่มเหงรังแก หรือบีบคั้นให้ลูกสาวของพ่อต้องหลั่งน้ำตาแม้แต่หยดเดียว พ่อก็ย่อมเลือกที่จะปกป้องบุตรสาวของตน!"

​"ท่านพ่อ..."

​"หากถึงเวลานั้น พ่อจะไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหนทั้งสิ้น! พ่อจะทิ้งหมวกขุนนางบัดซบนี่ จะละทิ้งการเมืองที่เน่าเฟะ พาเจ้าหนีออกไปให้ไกล เราจะอพยพไปใช้ชีวิตอย่างสงบสุขในชนบท ไม่รับรู้ ไม่สนใจเรื่องราวของแผ่นดินนี้อีกต่อไป... ทันทีที่เจ้าเอ่ยปากว่าไม่อยากรับภาระนี้แล้ว ขอเพียงเจ้าบอกพ่อคำเดียวเท่านั้น พ่อจะพาเจ้ากลับมาเอง"

​กึก...

​ถ้อยคำที่เปี่ยมไปด้วยความรักอันยิ่งใหญ่ของบิดา คล้ายดั่งค้อนปอนด์ที่ทุบลงกลางสติสัมปชัญญะของจ้าวหลิงเซียวอย่างจัง!

​ก้อนขนสีขาวที่นอนขดตัวอยู่บนตักของเซิ่นหว่านชิงพลันแข็งทื่อดุจถูกสลักด้วยศิลา ดวงตาสีฟ้าอำพันที่เคยหรี่ปรือ บัดนี้เบิกกว้างขึ้นท่ามกลางแสงสลัว

​ภายในร่างเดรัจฉานตัวน้อย จิตวิญญาณของผู้สำเร็จราชการแผ่นดินกำลังสั่นสะท้านอย่างรุนแรง! คลื่นอารมณ์ที่รุนแรงและสับสนตีรวนอยู่ในอกซ้ายจนก้อนเนื้อนั้นเต้นกระหน่ำ

​ตระกูลเซิ่น... ราชครูเฒ่า...

​ตลอดสามปีที่ผ่านมา จ้าวหลิงเซียวมองชายชราผู้นี้เป็นเสี้ยนหนาม เป็นตาเฒ่าเจ้าเล่ห์ที่คอยขัดขวางความเจริญของบ้านเมือง ทว่าความจริงที่เปิดเผยในคืนนี้ กลับตบหน้าพญายมเดินดินอย่างแรงจนชาหนึบ

​พวกเขาคือผู้ภักดีที่ยอมสละชื่อเสียงเพื่อพิทักษ์ราชวงศ์ ทั้งยังเป็นครอบครัวที่เปี่ยมไปด้วยความรักและความอบอุ่นอย่างที่จ้าวหลิงเซียว... บุรุษผู้เติบโตมาในวังวนการแก่งแย่งชิงดีในราชสำนัก ไม่เคยได้สัมผัส

​ยามที่เขาได้ยินราชครูเซิ่นประกาศกร้าวว่าจะยอมทิ้งแผ่นดินเพื่อปกป้องบุตรสาว จ้าวหลิงเซียวมิได้รู้สึกโกรธเคืองที่ชายชราเห็นแก่ตัว ทว่าเขากลับรู้สึกอิจฉา และ... อบอุ่นซาบซ่านในหัวใจอย่างประหลาด

​สัมผัสอ่อนนุ่มจากฝ่ามือของเซิ่นหว่านชิงที่กำลังลูบแผ่นหลังของเขาไปมา พร้อมกับหยาดน้ำตาแห่งความตื้นตันที่หยดแหมะลงบนเส้นขนสีขาว ยิ่งทำให้ชินอ๋องหนุ่มรู้สึกผิดจนแทบหายใจไม่ออก

​ข้ามันตาบอดนัก... ตาบอดที่มองพวกเจ้าเป็นศัตรูมาโดยตลอด

​จ้าวหลิงเซียวหลับตาลงช้าๆ ซุกใบหน้าที่มีขนฟูฟ่องเข้ากับฝ่ามือของสตรีโฉมงามอย่างแนบแน่น คล้ายกับต้องการปลอบประโลมหยาดน้ำตาของนาง ทว่าในใจของบุรุษผู้กุมอำนาจล้นฟ้า กลับให้คำสัตย์สาบานที่หนักแน่นยิ่งกว่าราชโองการใดๆ

​ตาเฒ่าเซิ่น ท่านวางใจเถิด... เปิ่นหวังขอสาบานด้วยชีวิต ว่าจะไม่มีวันข่มเหงรังแกแก้วตาดวงใจของท่าน และจะไม่มีวันปล่อยให้ผู้ใดบนแผ่นดินนี้ มาทำให้นางต้องหลั่งน้ำตาได้เป็นอันขาด!

​ค่ำคืนนี้... ท่ามกลางความมืดมิดของจวนราชครู กำแพงน้ำแข็งในหัวใจของพญายมเดินดิน ได้ถูกหลอมละลายลงอย่างสมบูรณ์แบบ

​จ้าวหลิงเซียวมองใบหน้าดวงตาดอกท้อของเซิ่นหว่านชิงที่กำลังบีบมือบิดาตอบด้วยความจงรักภักดี ความรู้สึกผิด ความเลื่อมใส และความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิมแล่นพล่านเข้าสู่จิตใจของพญายมเดินดิน

​พวกเขามิใช่ศัตรู... แต่คือพันธมิตรที่จงรักภักดีที่สุด และตัวเขา กลับมองพวกเขาผิดมาโดยตลอด!